Path of The Death (เส้นทางแห่งความตาย)

ตอนที่ 1 : DAWN OF THE CHAOS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    29 เม.ย. 63

รุ่งอรุณแห่งวิกฤต

 

ในบรรยากาศเช้าตรู่ของบ้านแห่งหนึ่ง กลางชุมชนใจกลางเมือง ซึ่งในเวลาเช้าก็ได้มีเสียงเหล่านกร้องอย่างทุกๆวัน อากาศเย็นสบาย ดูแล้วช่างเป็นเช้าที่สดใส แล้วทันใดชายหนุ่มคนหนึ่งลืมตาตื่นขึ้นมาจากนอน..

 

ชายหนุ่ม "อ้ายย~~ เช้าแล้วเหรอเนี่ย......ห่าวว" หลังจากเขาบิดขี้เกียจจากนั้นเขาก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟันตามปกติ แต่ในขณะนั้นเอง จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น!! "ก๊อกๆ ก๊อกๆๆๆ!!" เป็นเสียงเคาะที่ถี่และกลับดูร้อนรนเป็นอย่างมาก

 

จากนั้นก็มีเสียงพูดขึ้นมา "มาโคโตะ!! มาโคโตะ!! ตื่นเร็วลูกเราต้องไปกันแล้ว!! อึ๊กก อั้ก" มาโคโตะที่กำลังแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำก็ตกใจแล้วตอบกลับไปว่า "หะหืม ถ้าให้ผมไปโรงเรียนผมไม่ไปหรอกนะครับแม่ กรัว~~" ก่อนมาโคโตะจะบ้วนปาก

 

แต่แม่กลับไม่ทันได้ตอบ ก็กลับมีเสียงคล้ายกับเธอล้มวูบลงไปที่พื้นก็ดังขึ้น "ตุ๊บ!!!" มาโคโตะที่กำลังงุนงงซึ่งในขณะนั้นเขาอยู่ในห้องน้ำ แต่แม่ที่ได้คาดว่าล้มลงไปกับพื้นนั้นอยู่ที่หน้าห้องของเขา ในขณะที่มาโคโตะกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำเพื่อไปเปิดประตูห้องก็เกิดเสียงประตูเคาะดังขึ้นอีก

 

"ปั้ง!!! ตุ๊บ!!" แต่ครั้งนี้ไม่ได้เป็นการเคาะแบบตอนแรกแต่เป็นเสียงเหมือนการเอาทั้งตัวกระแทกกับประตู .."ปั้ง.......ปั้ง.....ปั้งๆ" เสียงดังและถี่ขึ้นเรื่อยๆ

มาโคโตะจึงตกใจและเริ่มรู้สึกไม่ดี เลยพูดออกมา"นี่!!แม่ทำอะไรน่ะเดี๋ยวผมก็จะไปเปิดให้อยู่แล้วจะกระแทกประตูทำไมกัน!!..."

มาโคโตะที่จึงออกจากห้องน้ำแล้วรีบเดินไปเปิดประตู ในขณะที่กำลังจะเปิดลูกบิดประตูแต่ไม่ทันใด!!ประตูมันกลับพังลงมา.. "ปั้งง!!!!!"

 

มาโคโตะที่ตกใจแต่ก็ถอยออกมาได้ทันและมองไปที่ใบหน้าของแม่ มาโคโตะถึงกับหน้าซีดอย่างฉับพลัน!!

เขาเห็นใบหน้าของแม่ตัวเองที่เปลี่ยนสภาพไปอย่างไม่เหลือเค้าโครงของคน ผิวที่ซีดแห้งกร้าน ตาเธอเหลือกขาว ปากเต็มไปด้วยเลือด พร้อมกับท่ายืนที่ผิดมนุษย์ และฟันกรามที่ขยับกระแทกกันตลอดเวลาเสียงดัง "กร๊อบๆๆ!!"

เขารู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้คืออะไร ตอนนี้เขาต้องเผชิญกับมัน อยู่ตรงหน้าแล้วไม่เหมือนในหนังหรือเกมส์ เขาไร้ซึ่งอาวุธไว้สำหรับต่อกรกับพวกมัน เมื่อมันอยู่ต่อหน้าและตัวที่อยู่ตรงหน้านั้นคือแม่แท้ๆของเขาอีกต่างหาก

 

มาโคโตะ "มะๆแม่.... ปะๆเป็นซอมบี้งั้นเหรอ!!"

 

แล้วภาพก็ย้อนกลับไป แม่มักจะเข้ามาว่ามาโคโตะที่ห้องทุกๆวัน "นี่เมื่อไหร่จะไปโรงเรียนห้ะ!!! เจ้าลูกดื้อ!!"

ตัดมาขณะที่มาโคโตะนั่งอยู่ในห้องก็มีเสียงเคาะประตู "ก๊อกๆ" แม่ "หิวข้าวไหมลูก มาโคโตะ"

ภาพตัดไปทั้งคล้ายอยู่ห้องพักครู มีอาจารย์คนหนึ่งกำลังพูดกับแม่และตัวมาโคโตะแม่ในขณะที่แม่ได้แต่ขานรับบางอย่างที่อาจารย์พูด "ค่ะๆฉันเข้าใจค่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ" แต่มาโคโตะก็นั่งทำหน้าบึ้ง

 

แล้วทันใดเสียงเดิมที่ได้ยินก็กลับย้อนกลับมาในหัวมาโคโตะ"มาโคโตะ!! มาโคโตะ!! ตื่นเร็วลูกเราต้องไปกันแล้ว!!......."

ภาพกลับมาปัจจุบัน

ทำให้มาโคโตะให้รู้สึกตัวอีกครั้ง

แต่ทันใด!! มาโคโตะก็ถูกกระโจนเข้าใส่ในขณะที่เขาตั้งตัวไม่ทัน!!

"อ้ากก!!! บ้าเอ้ยย!!"

..."ปุ๊บ ปั้ง เพล้ง!!!..............."

 

มาโคโตะได้ถีบแม่ของตัวเองออกไปได้ทัน แม้เธอจะเป็นแม่ แต่สัญชาติญาณมนุษย์เมื่อเรารู้ว่าสิ่งที่เป็นอันตรายเข้ามาใกล้เรา แต่มาโคโตะตั้งสติได้ทัน มาโคโตะจึงป้องกันตัวเอง

มาโคโตะ.."หึๆหือ~~!! พะผมขอโทษครับ!!!! เราต้องรีบทำอะไรสักอย่าง!!"

ในขณะที่เธอล้มอยู่ มาโคโตะจึงรีบลุกขึ้นไปค้นหาบางอย่างบนโต๊ะเครื่องเขียนในห้องของเขา แต่มาโคโตะหันไปพบว่า จากที่มาโคโตะถีบเธอล้มลงไปนั้น คอของเธอไปกระแทกกับปลายเตียงจนคอเธอหักบิดเบี้ยว แต่เธอก็กลับยังลุกขึ้นมาได้อีกครั้งอย่างช้าๆและสยดสยอง

 

แล้วเธอก็ส่งเสียงครวญครางขึ้น"แฮร่ก!! กร๊าก!!!!" เสียงครวญที่สยอดสยองทำให้มาโคโตะ เริ่มตกใจแล้วทันใด!!เธอก็กระโจนใส่มาโคโตะอีกครั้ง แต่ทันใดเมื่อเธอเข้ามา มาโคโตะกลับจับที่คอและบีบคอของเธอไว้ได้ทัน!! พร้อมอีกมือหนึ่งหยิบมีดคัดเตอร์ที่หาเจอบนโต๊ะเขียนได้พอดี ขณะที่มาโคโตะง้างมือพร้อมที่จะแทงที่หัวเธอ เธอก็ดิ้นไปมาพร้อกับมือที่พยามคว้าตัวมาโคโตะ "แฮร่กก!! กร้ากก!" แต่มาโคโตะกลับชะงักลงลดมือที่ง้างลงไป

 

มาโคโตะดันมองหน้าเธอแล้วก็จำเรื่อง จนเรื่องหนึ่งขึ้นมาในหัว

ซึ่งเป็นเหตุการณ์ในสมัยเด็กของมาโคโตะ ที่คล้ายว่ามีเสียงผู้ชายคนหนึ่ง เดินเข้ามาพูดกับมาโคโตะว่า "ดูแลแม่ของแกด้วยนะ.........มาโคโตะ" จากนั้นแม่ของมาโคโตะก็น้ำตาไหลพร้อมกับเข้ามากอดที่ตัวมาโคโตะในตอนเด็ก.....ก่อนชายคนนั้นจากเดินจากหายไป...

 

 

ทันใดนั้นมาโคโตะจึงได้สติ แต่เพียงไม่กี่วินาทีที่มาโคโตะนึกถึงเหตุการณ์นั้น คอของแม่ที่หักก็บิดลงอย่างสุดสยดสยอง (ปกติขณะที่บีบคอยังไงปากก็ไม่สามารถกัดเข้าที่แขนได้ แต่เพราะคอเธอหักทำให้เธอสามารถบิดหัวส่วนบนให้หลุดจากคอเพื่อกัดที่มือได้) เธอกัดเข้าที่หลังแขนของมาโคโตะขณะที่กำลังบีบคอเธออยู่

"อ้ากกก!!! เวรเอ้ย!!!" มาโคโตะตะโกนร้องเพราะเจ็บปวด แต่ทันใดนั้นเอง มาโคโตะก็เอามีดเตอร์เสียบเข้าที่หัวเธอในขณะนั้นพอดี "ซวบ!!!" แล้วไม่ช้าร่างของเธอก็ล้มลงไป มาโคโตะมองที่หลังมือตัวเองก็ปรากฏว่าเขาถูกกัดเข้าจริงๆ

มาโคโตะตกใจแล้วเริ่มนึก ก่อนจะเริ่มร้องไห้"หึๆหือ~~~ บอกฉันทีนี่มันไม่จริง!! หือ~~~" เพราะเขารู้สิ่งที่จะเกิดต่อไปกับตัวเองดี..............แล้วทรุดตัวคุกเข่าลงไปกับพื้นห้อง

 

มาโคโตะกอดร่างของแม่ที่ไร้วิญญาณ แล้วได้แต่พูดว่า "ฮืออ~~....พะผมขอโทษ พะผมผมขอโทษครับแม่!!@~)#)" ซ้ำไปซ้ำมาพร้อมกับร้องไห้อยู่อย่างนั้น จู่ๆมาโคโตะก็เดินกลับไปที่เตียงแล้วนอนลงไปสะอย่างนั้น

 

เขานอนลงไปแล้วพยามหลับตาและคิดในใจ "บางทีเราอาจจะฝันไปก็ได้...เรื่องทั้งหมดมันอาจไม่จริง!!" เขาจึงเดินไปนอนทั้งๆอย่างนั้นครู่หนึ่ง แต่สักพักเหงื่อของเขาก็เริ่มไหลเยอะขึ้น เยอะขึ้น รวมถึงเลือดที่มืออีกด้วย มันไหลเปรอะเต็มที่นอนไปหมด ไม่ช้ามาโคโตะก็ต้องลุกกลับขึ้นมาแล้วมองที่มือ

 

แผลที่มือของเขาไม่ได้หายไปไหนเพราะนี่มันคือความจริง ก่อนพยามตั้งสติอีกครั้ง เขาจึงพูดกับตัวเอง "เราจะต้องไม่กลายเป็นพวกมัน เราต้องทำอะไรสักอย่าง!!!!"

 

มาโคโตะจึงเดินออกจากห้อง ซึ่งห้องที่เขาอยู่บนชั้นสองของบ้าน มาโคโตะจึงรีบลงไปชั้นล่างแล้วไปค้นหาบางอย่างในตู้เก็บของในห้องนั่งเล่น "กรุ๊บๆๆๆ" เขาหาไปสักพัก และแล้วมาโคโตะก็พบสิ่งที่เขาต้องการ คือปืนพกอันหนึ่ง เป็นรุ่นSIG p229เขาหยิบขึ้นมาในขณะที่มือนั้นสั่นเพราะกลัวหรือกังวลอะไรสักอย่างมาก จากนั้นมาโคโตะก็ไปนั่งลงที่โซฟามองรูปครอบครัวบนชั้นวางในห้อง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ขอโทษนะครับคุณพ่อ ที่ผมดูแลแม่ไม่ได้.....หึๆฮือ~" ก่อนมาโคโตะเอากระบอกปืนจ่อเข้าที่ปากของตัวเอง

จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้น"ปั้ง!!!".............

แล้วนกร้องที่เกาะบนเสาไฟข้างๆบ้านมาโคโตะก็บินออกไป

 

ภาพตัดออกไป ในขณะที่ในเมืองและชุมชนกำลังวุ่นวายกันใหญ่ ผู้คนวิ่งหนีเอาชีวิตรอดในขณะที่มีเพียงตำรวจในเมืองช่วยยับยั้งเหตุการณ์ เด็ก!! ผู้หญิง!! หรือใครก็ตาม อะไรก็ตาม ทุกคนต่างตายอย่างน่าอนาถไม่แพ้กัน และต่างก็หนีเอาชีวิตรอดเหมือนๆกัน พวกเขาถูกกัด และฉีกกระชากร่างกายอย่างโหดร้าย บางคนเห็นคนรู้จักหรือคนที่รักเปลี่ยนไปก็เอาแต่นั่งเศร้าร้องไห้จนถูกรุมกัด บางคนเสียสติในขณะที่พึ่งตื่นมาจนไปเลือกที่จะกระโดดตึกฆ่าตัวตายพร้อมกัน ไม่ช้าเมืองก็ลุกลามเต็มไปความโกลาหลทั้งเมือง!!

มาโคโตะลืมตาขึ้นแต่พบว่าตัวเองยังนั่งอยู่ที่เดิม??? มาโคโตะจึงแปลกใจแล้วจากนั้นเขาก็กดลั่นไกปืนอีกครั้งแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อเปิดดูแม็กกาซีนกลับพบว่าไม่กระสุนบรรจุอยู่สะงั้น....

มาโคโตะสบดขึ้น "บ้าเอ้ยย!! ดันไม่มีกระสุนสะได้!!" จากนั้นมาโคโตะก็คว้างปืนทิ้ง แล้วนั่งกุมหัวคิดต่อว่าจะทำยังไงดี แต่มาโคโตะก็เริ่มเอะใจบางอย่าง "เอะ!! มะกี้ครั้งแรกเราที่เราลันไกแต่กระสุนไม่ออกมา แต่มีเสียงหนิ เสียงปืน มันมาจากไหนกัน!!? มันดังใกล้ๆนี่เอง"

มาโคโตะก็เลยตัดสินใจเดินออกไปหน้าบ้าน แล้วก็พบว่ามีผีดิบตัวหนึ่งยืนชนประตูหน้าบ้านอยู่ แล้วเมื่อมองที่พื้นก็ปรากฏรอยเลือดหยดเป็นระยะ ยาวจากหน้าบ้านไปยังบันไดแล้วขึ้นชั้นสองซึ่งน่าจะเป็นเลือดของแม่มาโคโตะ

มาโคโตะจึงรู้และพูด "เจ้านี่เองงั้นเหรอที่กัดแม่...." ด้วยความโกรธและแค้น มาโคโตกลับดูไม่กลัวแล้วเปิดประตูถีบผีดิบตัวนั้นกระเด็นออกไป จนมันล้มลง ก่อนจะหยิบเอาเสียมขุดดินทำสวนหน้าบ้านเสียบอัดหัวศพผีดิบตัวนั้นอย่างรุนแรงเพื่อระบายอารมณ์ "แพละ!! ซวบๆ..ซวบ....ซวบ!!"

มาโคโตะสับที่หัวของมันพร้อมร้องไห้ "หือ~~ ถ้าฉันช่วยแม่ได้ทันละก็ เพราะแก เพราะแก!!" จนสักพักมาโคโตะก็หยุด

แต่แล้วมาโคโตะมองขึ้นที่ท้องฟ้าปรากฏว่าเป็นพลุแฟร์สีแดงที่ถูกยิงขึ้นท้องฟ้า ซึ่งอยู่ใกล้ๆบ้านของเขา ทันใดมาโคโตะก็มองไปยังถนนหน้าบ้านแล้วมองรอบๆ ซึ่งปรากฏว่าทางขวา เขาก็เห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงจุดที่แฟร์พุ่งขึ้นไป ซึ่งเธอน่าจะเป็นคนที่ยิงแฟร์อันนั้น

เธอแต่งตัวในชุดคล้ายทหารรับจ้างที่ดูทันสมัย สวมหมวกแปลกตา ซึ่งระยะห่างจากมาโคโตะและเธอไม่ไกลมากนัก แต่มาโคโตะก็ฉุกคิดขึ้นได้ "นี่ฉันมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย ฉันต้องรีบหาวิธีจัดการกับตัวเองสิ!!" แต่ไม่ทันไร มาโคโตะก็กลับไอกระอักออกมาเป็นเลือด "อั้กก แอะๆๆๆ" แล้วทรุดตัวล้มลงไปตรงนั้นสะอย่างนั้น เธอคนนั้นก็บังเอิญหันมาเห็นมาโคโตะที่เป็นแบบนั้นพอดี เธอจึงวิ่งเข้ามา

เมื่อเธอวิ่งมาถึงมาโคโตะเงยหน้าขึ้นไปมอง

ก่อนเธอจะเข้ามาพร้อมกับพูดว่า"นี่!!!ฟูจิวาระคุง ฟูจิวาระคุงจริงด้วย!! ทีแรกคิดว่าไม่ใช่!! นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง!!?" มาโคโตะก็งงและแปลกใจพร้อมคิดในใจ "ผู้หญิงคนนี้ใครกันเราไม่เห็นรู้จัก ทำไมรู้จักนามสกุลเราได้ละเนี่ย...."

แต่ทันใดเธอก็มีอาการตกใจ "นี่นายถูกกัดเหรอเนี่ย"

มาโคโตะก็ตอบ "ชะใช่ครับ ช่วยจัดการผมที ผมไม่อยากกลายเป็นพวกมัน อั๊ก....แอ๊ะๆๆ" แต่ทันใดเธอกลับพยุงตัวมาโคโตะขึ้นมา

แล้วไม่ช้าฝูงของผีดิบก็วิ่งกรูเข้ามาจากทางถนนอีกด้านหนึ่ง เธอจึงพยุงมาโคโตะวิ่ง!! แล้วก็วิ่งไปซักพักหนึ่งทำให้ทิ้งห่างและหลบจากพวกมันได้ จนจู่ๆมาโคโตะล้มลง แล้วพูด "ฮึกก!!คุณจะพาผมไปไหนเนี่ย ผมไม่ไหวแล้วรีบจัดการผมสะเถอะ" เธอจึงหยุดแล้วพยุงตัวมาโคโตะพิงกำแพง ก่อนเธอจะเปิดกล่องกระเป๋า ที่เธอถืออยู่ตลอดเวลา พอเปิดมาก็พบว่าภายในมีหลอดยาบางอยู่ โดยมีอยู่สองหลอด แล้วไม่ช้าเธอก็หยิบอันหนึ่งขึ้นมา เปิดแล้วฉีดเข้าที่ตัวมาโคโตะ แต่มาโคโตะที่กำลังจะขาดใจก็เหมือนจะไม่รู้สึกอะไรตัวไรอะไร

แต่แล้วไม่ช้าพวกผีดิบก็กรูตามมาอีก เธอจึงพูดแล้วยื่นกระเป๋าให้มาโคโตะ "เอากระเป๋านี้ขึ้นไปใหได้นะ ฉันฝากทุกอย่างด้วย!!"

เธอเริ่มกราดยิ่งพวกผีดิบไปเรื่อยๆเพื่อช่วยคุ้มกันมาโคโตะ ไม่ช้าเฮลิคอปเตอร์ก็มาถึงพร้อมกับทิ้งบันไดเชือกลงมา มาโคโตะก็พูดอะไรไม่ถูกเพราะทั้งตกใจและงงในขณะเดียวกัน ก่อนเธอจะพยุงตัวมาโคโตะขึ้นมา ให้จับบรรได ในเสี่ยววินาทีนั้นมาโคโตะทั้งตกใจและงงปะปนกันไปหมด ก่อนจะคิดในใจ "อะไร!! หมายความไง? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมเธอคนนี้ต้องช่วยเรา!?" ก่อนมาโคโตะจะพยามปีนขึ้นไปแบบงงๆ

แต่พอปืนไปได้นิดหน่อยมาโคโตะจึงพูดก่อนจะขึ้นไปกับเธอว่า "ผมไม่รู้นะว่าคุณเป็นใคร แต่บุญคุณนี้ผมจะไม่มีวันลืม ขอบคุณมากจริงๆครับ!!" แต่ดูเหมือนเธอคนนั้นจะไม่ได้ฟังเพราะเอาแต่ยิงปืนอยู่ .."ปั้งๆๆ!!!"

จากนั้นมาโคโตะก็รีบปีนขึ้นไปแต่แขนที่เจ็บทำให้มาโคโตะปีนได้ช้ากว่าเดิม แล้วหันเหลือบไปมองว่าเธอคนนั้นอยู่กลางถนนที่มีพวกผีดิบวิ่งกรูรุมมาจากทุกด้าน ไม่ช้าพวกมันก็ใกล้ถึงตัวเธอ ในเสี้ยววินาทีนั้นเธอได้ยกมือแล้วชูนิ้วโป้งและยิ้มให้มาโคโตะ ก่อนพวกมันจะเข้ามารุมตัวของเธอจนมิดและหายไป มาโคโตะรู้สึกช็อคและเสียใจมากที่เห็นแบบนั้น แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ พร้อมคิดในใจ "ถึงจะยังไม่รู้อะไรก็เถอะ แต่ฉันจะไม่ยอมให้สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นให้มาเสียเปล่า!!!จะมาตายตรงนี้ไม่ได้!!" มาโคโตะจึงพยามใช้แรงเฮือกสุดท้าย

แต่แล้วมาโคโตะก็เริ่มแปลกใจบางอย่างจู่ๆบันไดเชือกก็เริ่มตึง เมื่อเขาหันไปด้านล่างก็พบว่ามีฝูงผีดิบนับร้อยอยู่ด้านล่างแล้วบางส่วนก็ดึงบันไดเชือก บางตัวก็เริ่มปีนขึ้นมา มันทำให้เฮลิคอปเตอร์ไม่มั่นคงแล้วเริ่มเสียสมดุล มาโคโตะจึงกัดฟัน ก่อนพยามกุมเชือกสุดแรงแม้เลือดจะออกมามากก็ตาม แต่เพื่อปีนขึ้นไปให้ถึงอย่างเร็วที่สุด

มาโคโตะก็กำลังจะขึ้นไปถึง อีกเพียงหนึ่งขั้นที่จะถึงบนตัวเครื่อง แต่ทันใดเชือกบันไดที่ตึงก็ได้ขาดลง!! .."ฟุบ" ในขณะที่มาโคโตะยังไม่ถึงบนเครื่อง!! แต่ทันใดก็มีมือ มือหนึ่งคว้ามาโคโตะไว้ได้ทัน แล้วจากนั้นก็จับมือมาโคโตะไว้ข้างหนึ่ง แต่อีกข้างหนึ่งมาโคโตะก็ยังไม่ปล่อยกระเป๋าอันนั้นให้หลุดมือไป แล้วมือจากคนบนเครื่องที่จับมาโคโตะไว้แล้วพยามดึงเขาขึ้นไปจนแล้วในที่สุด มาโคโตะก็รอดถึงบนเครื่องจนได้.... แต่คนที่อยู่บนเครื่องก็กลับตกใจแล้วเริ่มเอะอะกันใหญ่แต่ตอนนั้นดวงตาของมาโคโตะนั้นพร่ามัวไปหมดแล้วเขาเพียงได้ยินเสียงเหมือนเป็นผู้หญิงหลายคนพูดเอะอะโวยวายกันใหญ่บนนั้น

 

"หมอนี่ เป็นใครอะ???"

"ไม่ใช่คุณมิเอโกะงั้นเหรอ!!"

"ทุกคนมันเกิดอะไรขึ้น??"

"นี่แล้วคุณมิเอโกะหายไปไหนน่ะ........."

 

 

(แล้วมาโคโตะก็สลบไป)

 

 

.....................................................................................................................................................

 

TO BE CONTINUE

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #12 DHmoon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 18:46
    ตามมาจากกระทู้ครับ
    #12
    2
    • #12-1 zagem(จากตอนที่ 1)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 20:00
      ขอบคุณคาบ
      #12-1