[SJ] ด้วยรัก ... และความตาย [KangHae, Kyumin] (จบแล้ว))

ตอนที่ 13 : Chapter 12 ชะตากรรมของชินดง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 เม.ย. 59

Chapter 12 ชะตากรรมของชินดง

 

            รุ่งเช้า  เยซองตื่นขึ้นมาด้วยศีรษะที่หนักอึ้ง  เจ็ดโมงเช้า  เขาลุกจากเตียง  จัดการล้างหน้าแปรงฟัน  เก็บของจำเป็นลงกระเป๋า  แล้วลงไปทานอาหารเช้าที่จองซูจัดไว้ให้ที่ห้องอาหาร  ที่นั่นเขาพบฮยอกแจและเรียวอุคกำลังทานอาหารเช้าอยู่  เรียวอุคบอกเยซองว่าเขาจะเป็นคนขับรถไปส่งที่สถานีรถไฟเอง

 

            เกือบแปดโมงห้าสิบ  เยซอง  เรียวอุค  และนายตำรวจร่างเล็กแทมินจึงออกเดินทางไปที่สถานีรถไฟ  ซึ่งจองซูจัดการจองตั๋วให้เวลาเก้าโมงสิบห้านาทีตามที่เยซองขอ

 

            เก้าโมงสิบห้านาที  เยซองจึงมายืนหิ้วกระเป๋าอยู่ที่สถานีรถไฟ  พร้อมด้วยแทมินและเรียวอุค  คนมากมายเบียดเสียดกันหนาแน่นจนทั้งสามมีเหงื่อซึมทั่วตัว

 

            “ลองแบบนี้ไม่มีที่นั่งแน่  สงสัยได้ยืนโหนรถไฟไปถึงโซล”  แทมินบ่นอุบ  เขาถูกส่งตัวกลับโซลเพื่อทำหน้าที่ตรวจสอบหลักฐานอ้างที่อยู่เมื่อเย็นวันศุกร์  ...เวลาที่ชายแขนเดียวเข้าพักที่คฤหาสน์...  ของผู้เกี่ยวข้องกับคดีทุกคน  รวมทั้งความเป็นมาของแต่ละคนก่อนเกิดคดีด้วย  ดูแทมินจะตื่นเต้นและกังวลกับงานนี้มาก  เพราะถือได้ว่าเป็นการรวบรวมหลักฐานครั้งสำคัญของคดี  ที่สำคัญคือแทมินไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน

 

            เก้าโมงสิบห้านาที  รถไฟขาขึ้นไปโซลมาถึงสถานีตามเวลาพอดี  เยซองและแทมินเบียดร่างขึ้นไปบนรถไฟแน่นขนัดได้ในที่สุด  เยซองจึงได้ชะโงกไปโบกมือลาเลขาเรียวอุค

 

            “ขอบคุณมากครับคุณเรียวอุค  ฝากขอบคุณคุณคังอิน  คุณจองซูด้วยนะครับที่กรุณา”

 

            “เดี๋ยวครับคุณเยซอง”  เรียวอุคหันรีหันขวาง  “มีคนกำลังรีบมาทางนี้...  น่าจะเป็นคยูฮยอน”

 

            เยซองประหลาดใจ  เขาหันไปดูตามทิศที่เรียวอุคชี้  ก็เห็นคยูฮยอนกำลังกระโดดลงจากหลังม้า  เขาชะโงกมองขบวนรถไฟครู่หนึ่ง  พอเห็นว่ารถยังไม่ออกจึงรีบผูกเจ้าสเวนไว้กับเสาแล้ววิ่งตรงมา  ผู้คนพากันสนใจมองเพราะคดีของคฤหาสน์ถ้ำปีศาจกลายเป็นคดีโด่งดังไปแล้ว

 

            “คุณเยซอง...”  คยูฮยอนวิ่งตรงมาที่ประตูที่เยซองยืนตัวลีบอยู่  “ลงมาก่อนครับ รีบลงมาเลย  คุณคังอินขอร้องมา  เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!

 

            เยซองขมวดคิ้วลังเล  คยูฮยอนเห็นท่านั้นจึงรีบอธิบายเพิ่มเติม

 

            “คุณชินดงแย่แล้วครับ”

 

            เยซองตัดสินใจได้  เขาเปิดสมุดบันทึก  หยิบกระดาษจดชื่อคิมกูราส่งให้แทมิน  “คุณแทมิน  ถ้าเสร็จธุระแล้วรบกวนไปหาคนคนนี้หน่อยนะครับ”  แล้วจึงรีบร้อนลงจากรถไฟ  เกือบถูกประตูเลื่อนหนีบ

 

            วินาทีต่อมารถไฟก็เคลื่อนขบวน  เยซองมองตามรถไฟที่แล่นออกไปด้วยความเร็ว

 

            “เกิดอะไรขึ้นกับคุณชินดงหรือ”

 

            “ผม...  ไม่รู้แน่ชัดหรอกครับ  แต่คุณคังอินเรียกผมไปหา  ท่าทางตกใจมาก  ...ผมไม่เคยเห็นท่านเป็นแบบนี้มาก่อน”

 

            “เธอเลยควบม้านั่นมาสินะ”

 

            “ครับ  คุณคังอินสั่งให้ผมขี่ม้ามา  เพราะมันวิ่งในป่าได้เร็วกว่ารถ  ฮะๆ”  คยูฮยอนเกาท้ายทอยอย่างขัดเขินเมื่อรู้สึกได้ว่าคนในสถานีพากันจับตามอง

 

            “ถ้าอย่างนั้นผมไปส่งคุณเยซองเอง”  เรียวอุคที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ อาสา

 

            “ขอบคุณนะครับ”

 

            “ถ้าอย่างนั้นคุณรีบนั่งรถไปเถอะครับ  ผมจะค่อยๆ  ขี่ม้าตามไป  สงสารเจ้าสเวน”  คยูฮยอนดูจะไม่เหลือความโกรธที่เยซองเห็นเมื่อคืนอยู่เลย

 

            หลังจากที่เยซองกลับถึงคฤหาสน์ ก็เห็นว่านักข่าวมากมายยืนมุงอยู่หน้าตึก  เรียวอุคที่อยู่ในฐานะเลขาของคังอินจึงถูกดึงตัวไว้อย่างเหนียวแน่น  เป็นโอกาสให้เยซองลัดเลาะฝูงชนเข้าไปได้

 

            เหตุเกิดในห้องไฮยาซินธ์  มันเป็นห้องพักของชินดงซึ่งอยู่ติดห้องดาเลียเจ้าปัญหา  การจัดวางผังห้องนี้เหมือนกันกับห้องดาเลียแต่สลับซ้ายขวา  เตาผิงของห้องนี้จึงอยู่ติดกับเตาห้องดาเลีย  มีเพียงผนังบางๆ กั้นเท่านั้น  ในห้องนั่งเล่นไม่มีวี่แววของคน  เยซองจึงเดินต่อเข้าไปในห้องนอน

 

            ในห้องนอนมีเตียงควีนไซส์ดูฟูนุ่ม  จองซูนั่งอยู่บนเตียงนั้น  ตรงหัวเตียงมีโต๊ะเขียนหนังสือ  มีเก้าอี้หมุนเข้าชุดกัน  ดงเฮนั่งอยู่บนนั้น  หันหน้ามาทางที่เยซองเดินเข้ามา  สีหน้าของดงเฮซีดเซียว  แต่ประหลาดว่าความงามไม่ได้ลดน้อยลงเลย  มันกลับยิ่งเปล่งประกายประหลาดท่ามกลางบรรยากาศทึบทึมนี้

 

            คังอินยืนอยู่ข้างหน้าต่าง  ทอดสายตาออกไปด้านนอกอาคาร  ท่ายืนดูอ่อนล้าเต็มที

 

            เมื่อเยซองเดินเข้าไป  คนทั้งสามก็ขยับตัว  คังอินร้องเรียกเขาแล้วเงียบไป  ดงเฮก้มศีรษะให้เขาเล็กน้อย  ส่วนจองซูกระโดดลงจากเตียง

 

            “คุณชินดงเป็นอะไรไปหรือครับ”

 

            “คือว่า”  จองซูเดินไปยังประตูห้องอาบน้ำ  เสียงน้ำจากฝักบัวยังดังไม่ขาดสาย  จองซูทุบประตูนั้นสองครั้ง

 

            “คุณตำรวจครับ  คุณเยซองกลับมาแล้ว”

 

            สารวัตรดงยอพเปิดประตูออกมา  แล้วขยับร่างเพื่อให้เยซองเดินเข้าไป  ตรงนั้นเป็นจุดเปลี่ยนเสื้อผ้า  มีอ่างล้างหน้าขนาดใหญ่  ทางขวาเป็นประตูกระจกฝ้าสลักลายดอกบัวอ่อนช้อย  ข้างในน่าจะเป็นห้องอาบน้ำ

 

            ในห้องอาบน้ำมีอ่างรูปไข่ขนาดใหญ่

 

            “เรายังใม่ได้แตะต้องอะไรทั้งนั้นเพราะคุณคังอินขอร้องไว้  อีกสักพักเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกับหมอนิติเวชน่าจะมาถึง  ระหว่างนี้คุณตรวจสอบได้ตามสบาย”

 

            ในอ่างน้ำม้ำสีเขียวอ่อนเต็มเปี่ยม  กลิ่นหอม  ในนั้นมีร่างอ้วนของชินดงนอนหงายจมอยู่  ดวงตาสองข้างเบิกโพลงจ้องเพดาน  ไร้แววของการมีชีวิต

 

            ที่ผนังอีกด้านหนึ่ง  มีต้นเสียงน้ำไหลที่ได้ยินไปถึงด้านนอก  มันคือฝักบัวขนาดใหญ่เปิดน้ำไหลแรงรดพื้นกระเบื้องว่างเปล่า

 

 

 

 

 

            เหตุร้ายครั้งนี้ถูกค้นพบโดยจองซู

 

            จองซูเริ่มต้นเช้านี้อย่างไม่สดชื่น  อารมณ์ของเขาขุ่นมัวเป็นพิเศษเพราะซองมินหายหน้าไป  ไปตามถึงที่ห้องก็ไม่มีใครอยู่  ที่นอนพับเก็บเรียบร้อยดูเหมือนจะออกไปข้างนอก  จองซูไม่มีเวลาว่างพอจะไปตามเอากับคยูฮยอนเนื่องจากมีภาระล้นมือที่ต้องจัดการ  เพราะแขกเกือบทุกคนกินอาหารเช้าในห้องพักส่วนตัว  จองซูจึงต้องการคนช่วย  แม้ว่าจองซูจะมีเด็กรับใช้คนอื่นๆ  อยู่อีกแต่ทุกคนก็ได้แต่เอาไว้ทำงานในครัว  ไม่สามารถให้ไปพบปะแขกได้  จองซูจึงต้องลงทุนยกอาหารไปเสิร์ฟแขกและเจ้านายทุกคนด้วยตัวเอง

 

            ห้องแรกที่เขายกอาหารไปให้คือห้องไฮยาซินธ์ของชินดง  แต่เมื่อเคาะประตูกลับไม่ได้รับเสียงตอบ  ได้ยินแต่เสียงน้ำจากฝักบัว  จองซูจึงคิดว่าชินดงกำลังอาบน้ำฝักบัวอยู่  เขามองซ้ายมองขวา  พบโต๊ะกลมตัวสูงเพรียวที่เอาไว้วางแจกันทำจากไม้มะเกลือสีดำ  จองซูจึงออกแรงยกแจกันกระเบื้องใบใหญ่ลงมาวางบนพื้น  แล้ววางถาดอาหารลงไปแทน

 

            เขาพยายามร้องบอกผ่านประตูว่าเอาอาหารมาให้แล้ว  แล้วก็เดินจากไปด้วยความหงุดหงิดใจ

 

            ตอนนั้นเป็นเวลาแปดโมงเช้าพอดี

 

            ห้องที่สองคือคิบอม  ตามด้วยคังอิน  ระหว่างเสิร์ฟอาหารให้ดงเฮเขาก็ลองถามถึงซองมิน  แต่ก็ได้รับคำตอบเย็นชาว่าไม่เห็น  แขกที่เหลือกินอาหารเช้าในห้องอาหาร  จองซูจึงไม่ต้องลำบากยกไปให้

 

            แปดโมงห้าสิบนาที  จองซูมาส่งเยซองขึ้นรถที่หน้าคฤหาสน์  แล้วย้อนกลับไปห้องไฮยาซินธ์

 

            จองซูแปลกใจที่ยังเห็นถาดอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะสีดำตัวเดิมที่หน้าห้อง  เสียงฝักบัวก็ยังไหลอยู่เช่นเดิม  แล้วเขาก็นึกได้ว่าเมื่อคืนตอนหลังเที่ยงคืน  เขาก็ได้ยินเสียงน้ำฝักบัวไหลอยู่อย่างนี้

 

            จองซูหวาดหวั่นขึ้นมาทันที  ลองขยับลูกบิดประตู  พบว่าห้องถูกล็อก  เขาร้องเรียกชินดง  เคาะประตูแรงๆ  ก็ไม่มีเสียงตอบ  จึงตัดสินใจยกถาดอาหารลงจากโต๊ะ  ลากโต๊ะไม้มะเกลือหนักๆ  มาหน้าประตูแล้วปีนขึ้นไป  เหนือบานประตูมีช่องหน้าต่างทำจากกระจกสี  เขาเลื่อนมันเปิดออก  มันไม่กว้างพอให้มนุษย์ลอดผ่านแต่ก็พอมองลอดเข้าไปข้างในได้

 

            ในห้องนั่งเล่นหรูหราไม่มีคนอยู่  เห็นเตาผิงอยู่ตรงผนังด้านใน  บนหิ้งหินอ่อนเหนือเตาผิงมีถาดไม้แกะสลักวางอยู่  บนนั้นมีอะไรสักอย่างขนาดเล็กสีเงินเป็นประกาย  ดูท่าว่าจะเป็นกุญแจห้องนี้วางอยู่  ทางซ้ายเป็นประตูเข้าห้องนอน  มันปิดสนิท  มีเสียงน้ำฝักบัวดังจากข้างใน

 

            จองซูใจเต้นแรง  เขาร้องเรียกชินดงอีกสองสามครั้งผ่านช่องหน้าต่าง  แต่ก็ยังไม่มีเสียงคนตอบ

 

            ถึงตอนนี้แม้แต่จองซูก็ยังกลัวจนขาสั่น  เขาค่อยๆ  ปีนลงจากโต๊ะไม้มะเกลือ  ยืนกุมหน้าอกอยู่หน้าห้องไฮยาซินธ์

 

            ประตูห้องถูกล็อก  กุญแจก็ยังอยู่ข้างใน  ดังนั้นเจ้าของกุญแจก็ควรจะอยู่ข้างในด้วย  แต่เขาร้องเรียกขนาดนี้แล้วยังไม่มีเสียงตอบ  มันหมายความว่าอย่างไรกัน

 

            อีกข้อหนึ่งที่ทำให้หวาดหวั่น  คือเสียงฝักบัวที่ดังต่อเนื่องมามากกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว  ถ้าเผื่อว่ามันดังแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนล่ะ

 

            จองซูตัดสินใจลากขาสั่นๆ ลงบันไดที่อยู่ข้างห้อง  เพื่อลงพาตนเองไปที่ห้องของคังอิน

 

            เมื่อจองซูเคาะประตูห้อง  คังอินก็เปิดรับทันที  ขมวดคิ้วเมื่อเห็นสีหน้าไม่ปกตินั้น

 

            “มีอะไรหรือคุณจองซู”

 

            “คุณ...” จองซูกลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก  “เห็นซองมินบ้างไหม  ผมไม่พบเขามาตั้งแต่เช้าแล้ว”

 

            “ซองมิน  ไม่เห็นเลย  เป็นอะไรไป”

 

            “ผมไม่เห็นเด็กคนนั้นมาตั้งแต่เช้า  อีกอย่าง...”

 

            “อะไรหรือ”

 

            “ห้องไฮยาซินธ์ข้างบนนี้  ของคุณชินดง”

 

            “อ๋อ  ทำไม  มีอะไรหรือ”

 

            “ได้ยินเสียงน้ำฝักบัวไหลตลอดเลยครับ  ผมสงสัย...”

 

            “สงสัยว่าอะไร”

 

            “สงสัยว่าจะไหลมาตั้งแต่เมื่อคืน”  จองซูตอบอย่างสงบ  เขาเล่าเรื่องที่กังวล  คังอินเบิกตากว้าง  ผลักร่างจองซูให้พ้นทางแล้วก้าวขึ้นบันไดไปทันที

 

            ที่หน้าห้อง  คังอินเคาะประตูอย่างแรง  พยายามเรียกชื่อชินดง  แต่ไม่มีเสียงตอบเหมือนเดิม  ได้ยินเสียงฝักบัวดังซ่าๆ  คังอินจึงปีนขึ้นไปบนโต๊ะไม้มะเกลือตามที่จองซูเล่าให้ฟัง  มองลอดหน้าต่าง  เห็นุกญแจสีเงินวางบนหิ้งเหนือเตาผิงตามที่จองซูบอกทุกอย่าง 

 

            สักพักจองซูก็เอากุญแจสำรองมายื่นให้  เขารับมาแล้วใช้มันไขเข้าไปด้วยมือสั่นเทา

 

            คังอินเปิดประตู  เดินตัดห้องนอนเข้าไปในห้องอาบน้ำพร้อมจองซู จนได้เห็นสิ่งที่อยู่ในอ่าง  จากนั้นเขาจึงจูงจองซูออกจากห้องโดยไม่แตะต้องสิ่งใด

 

            “แล้วฝักบัวล่ะครับ”

 

            “ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ  ให้ทุกอย่างอยู่ในสภาพเดิม”

 

            คังอินตรวจสอบหน้าต่าง  ทุกบานลงกลอนจากข้างใน  ไม่มีอะไรผิดปกติ  แล้วจึงออกมาที่ห้องนั่งเล่น  จองซูมองซ้ายมองขวาเหมือนหาของ  ถึงขนาดมองใต้เตียง  แต่ก็หาสิ่งที่ต้องการไม่พบ

 

            คังอินจัดการล็อกห้องเมื่อออกมาถึงทางเดินหน้าห้อง  แล้วลงบันไดมาหน้าตึก  ตอนนั้นเก้าโมงเช้าพอดี

 

            “พวกตำรวจยังอยู่ใช่ไหม”

 

            “ครับ  จะให้ไปเชิญมาไหมครับ”

 

            “รอก่อนแล้วกัน  ตามคยูฮยอนมาให้หน่อย”

 

            “คุณคังอินมีธุระอะไรกับคยูฮยอนครับ”

 

            “รีบไปเรียกมาเถอะ”

 

            ไม่นานนักคยูฮยอนก็มาถึง  เขาแต่งเครื่องแบบเรียบร้อยแล้ว

 

            “คุณคังอินมีอะไรหรือครับ”

 

            “คยูฮยอน  ถ้าให้ขี่เจ้าสเวนจากที่นี่ไปถึงสถานีรถไฟจะใช้เวลาเท่าไหร่”

 

            คยูฮยอนเอียงคอมองเจ้านายอย่างไม่เข้าใจ  แต่ก็ตอบคำถามเมื่อเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีของคังอิน  “ประมาณยี่สิบนาทีครับ”

 

            “ไปให้ถึงภายในสิบห้านาที  คุณเยซองจะขึ้นรถไฟขบวนเก้าโมงสิบห้า  พาเขากลับมาให้ได้”

 

            “ครับ  จะให้บอกคุณเยซองว่ามีธุระอะไรครับ”

 

            “บอกว่าคุณชินดงกำลังแย่  เท่านี้พอ”

 

            คังอินมองตามร่างปราดเปรียวที่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

 

            “คุณจองซู  ช่วยไปเรียกดงเฮมาให้ที  แล้วค่อยไปบอกตำรวจ”

 

            หลังจากนั้นดงเฮก็มาถึง  มีจองซูตามมาข้างหลัง

 

            “ขอโทษทีนะครับที่เมื่อคืนนี้เอาแต่ใจตัวเอง  นี่กะว่าจะลงมาหาคุณอยู่พอดี”

 

            คังอินกะพริบตา  ความงามอย่างประหลาดของดงเฮในวันนี้ทำให้เขาตาพร่าไปชั่วขณะ  “ตามผมมานี่หน่อย”

 

            เขาพาดงเฮไปที่ห้องไฮยาซินธ์  ไขกุญแจแล้วหันมามองดงเฮ

 

            “คุณชินดงเป็นอะไรไปหรือครับ”  ใบหน้าราบเรียบของดงเฮกระตุกเล็กน้อย

 

            คังอินไม่ตอบ  เขาพาดงเฮเดินตัดห้องนั่งเล่นกับห้องนอนเข้าไปในห้องน้ำ  “ลองดูในอ่างอาบน้ำสิ”

 

            วินาทีที่ดงเฮชะโงกเข้าไปดู  ทั้งร่างนั้นก็กระตุกรุนแรง  ยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนขณะจ้องมองร่างนั้น  วินาทีถัดมาก็วิ่งไปทีห้องนอน  เกาะหัวเตียงแล้วหอบจนตัวโยน  เหงื่อไหลท่วมร่างอย่างน่าสงสาร

 

            คังอินเดินตามออกมา  มองดูร่างของภรรยาโดยไม่พูดไม่จา

 

            “คุณชินดง  ...  เขา   ตายแล้วหรือครับ”

 

            “ใช่  อย่างที่คุณเห็น”  คังอินตอบอย่างเย็นชา  “เมื่อเช้าประตูห้องนี้ล็อกอยู่  กุญแจก็วางบนหิ้งเหนือเตาผิง  เราเข้ามาได้ด้วยกุญแจสำรองจากคุณจองซู  จนได้พบศพนั่น  หน้าต่างทุกบานลงกลอนจากด้านใน  ....  คุณคิดว่ายังไง”

 

            “คิด  อะไรหรือครับ”  ดงเฮยังกำหัวเตียงแน่นไม่ยอมปล่อยขณะหันหลังให้คังอิน

 

            “คุณชินดงมีโรคประจำตัวอย่างโรคหัวใจหรือเปล่า”

 

            ดงเฮครุ่นคิด  “ไม่มีนะครับ  เขาภูมิใจในสุขภาพของตัวเองมาก”

 

            “ผมก็ได้ยินแบบนั้น  แต่ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้  แต่ช่างเถอะ  ยังไงหลังชันสูตรศพแล้ว  เราก็จะได้รู้สาเหตุการตายของเขา”

 

            “ชันสูตรศพ...”  ร่างของดงเฮสั่นระริก  จากนั้นก็หันขวับกลับมา  “คุณคิดว่าฆาตกรรมหรือครับ”

 

            “ผมบอกแล้วไงกว่า  ผลการชันสูตรศพจะบอกเราเองว่าเป็นฆาตกรรมหรือเปล่า”  คังอินเดินไปข้างหน้าต่าง  หันหลังให้ภรรยา

 

            ดงเฮพยุงตัวเองไปนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง  “เมื่อกี้นี้  คุณบอกว่าประตูล็อกอยู่  กุญแจก็อยู่ในห้อง  ถ้าอย่างนั้นใครจะทำได้...”

 

            “ห้องนี้อาจมีทางลับก็ได้”

 

            “คุณคังอิน!!  เสียงนั้นแหลมสูงดูเหมือนดงเฮจะสูญเสียการควบคุมอารมณ์  “คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือครับ”

 

            “ก็ไม่แน่นะ  เพราะบ้านหลังนี้  คุณปู่ของคุณซีวอนเป็นคนสร้างขึ้น จนเหมือนเขาวงกตที่เข้ามาแล้วจะหาทางออกไม่เจอ”  คังอินหันมาขณะหัวเราะเสียงเย็น  “เอาละ  ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก  เมื่อคืนพวกคุณเยซองกับตำรวจพบคนลักษณะเหมือนชายแขนเดียวในทางลับใต้ดิน”

           

            ดงเฮเลิกคิ้ว  ท่าทางเหมือนเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้  “เขาเป็นใครครับ”

 

            “ไม่รู้หรอก  มันหนีไปได้  ไม่แน่หมอนั่นอาจเป็นผมก็ได้   หรืออาจเป็นคุณคิบอม”

 

            “ไม่มีทาง!

 

            “ผมก็คิดอย่างนั้น  แต่ถ้าหมอนั่นไม่ใช่พวกเรา  แสดงว่ามีชายลึกลับอยู่ในบ้านนี้จริงๆ  มันสามารถล่องหนหายตัวไปโผล่ในอุโมงค์ตรงนั้นตรงนี้ได้  ดังนั้น  สำหรับมันแล้ว  การจะเข้าห้องใส่กุญแจห้องไหนๆ  ก็ทำได้ทั้งนั้น”

 

            เสียงหัวเราะของคังอินทำให้ดงเฮตัวสั่น

 

            “อย่าพูดอะไรน่ากลัวอย่างนั้นสิครับ  ว่าแต่...”  ดงเฮลุกจากเก้าอี้หมุน  ทำท่าจะเข้าซบอกคังอิน  แต่พอดีว่าประตูหน้าห้องเปิดออก

 

            สารวัตรดงยอพกับตำรวจหนุ่มอีกนายมาถึง

 

            และหลังจากนั้น  เยซองก็มาถึงโดยรถยนต์ที่เรียวอุคขับมาให้







RIP  เหยื่อรายที่สอง

ซองมินหายตัวไป  และคนที่รู้ตอนนี้มีแค่จองซูกับคังอิน

อะไรนะ  คยูฮยอนเหรอ

นางยังไม่รู้ค่ะว่าเมียนางหาย  ไม่งั้นไม่อยู่เฉยอย่างนี้หรอก



อัพเดททุกครั้งที่มีคนตาย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

57 ความคิดเห็น

  1. #49 kob kerojang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 09:48
    จะมีคนตายเรื่อยๆแน่เรย มินไปอยู่ไหนนะ คงไม่ได้เปงคนฆ่าใช่มั้ย โอ้ยยย ปวดหัวไปหมดแร้ววว
    #49
    0
  2. #21 vincentmarcus137 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 19:10
    โอ้ย ตื่นเต้น ซองมินหายไปไหน คยู ตามหาเมียสิ *ห่วงซองมินมากกก ซองมินไปเห็นอะไรมาเเน่ ตอนที่แล้วถึงรอบอกคังอิน เป็นห่วง

    พี่ชินดงไปซะแล้ว สังหรใจอยู่. แปลกๆตรงทงเฮ คือ ทำไมสวยขึ้น น่าสนใจมาก เพราะอะไร ทงเฮ มีพิธีอะไรทำให้สวยพันปี อะไรงี้ป่าว อย่ากินซองมินนะ (เพ้อเจ้อ พอๆกับรักซองมิน) ทึกหาอะไรในห้อง อันนี้ก็น่าสนใจ.  ไรเตอร์ทำให้คนร้ายเราวนสลับไปสลับมาเรื่อยเลย  เราเริ่มสับสนล่ะนะ 5555.  ปล 1 ไรเตอร์ เอาฟิคไปโปรโมตมั้ยค่ะ ในทวิตเตอร์อะไรอย่างงี้ 
    ปล2. อัพด่วน555 เอาซองมินคืนมา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 เมษายน 2559 / 19:11
    #21
    0
  3. #20 newcoco (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 17:52
    เด็กรับใช้หาย กลัวนางจะเป็นเหยื่อรายต่อไป ฮืออออออออ นางต้องเป็นคนเห็นคนร้ายแล้วโดนจับตัวไปแน่ๆเลย คยูรู้ตัวได้แล้วว่าเมียหาย
    #20
    0