คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #7 : การบ้าน(15/10/56)★Fantasy ❂ School ★
สระว่ายน้ำ
กิจกรรมยามเช้าของฟรานซิส บี. สเกล คือ การออกกำลังกายโดยการว่ายน้ำ ถัดจากว่ายน้ำก็เข้าห้องซาวน่าขจัดไขมันส่วนเกินเสร็จแล้วก็ให้เจสนวดให้ ขณะที่ฟรานส์กำลังนอนนวดอย่างสบายกายสบายใจ เสียงเคาะประตูและการแนะนำตัวเป็นเอกลักษณ์ของจีก็ดังขึ้น
“มีจดหมายด่วนมาก จากผอ.เมเม่ครับ ท่านฟรานส์”
“อ่านให้ฟังหน่อย มือไม่ว่าง”
“ครับ ในจดหมายเขียนไว้ว่า
การบ้านBy five grandchildren Director.
รายละอียด-มันเกิดขึ้นจากเหตุการณ์หนึ่งที่Temple of Heaven - Hell.
วันหนึ่งเมื่อตอนเย็น
"เหมยหลง เอาเซอร์เบอร์รัสไปไว้ที่Temple of Heaven - Hell.ที"ผอ.
"ค่า~"
ณ Temple of Heaven - Hell. ที่ประตูนรกสวรรค์
"สร้างมาใหม่ๆเลยยังไม่มีผู้ดูแลเราเลยเข้าออกได้สะดวก อ่ะ เซอร์จังกลับนรกไปก่อนนะ อ๊ะ! จ๊ากกกกกกกกกกกกกก"
เวลาผ่านไป
"เหมยหลงช้าจัง รันไปดูทีหน่อย"
"ฮะ แม่"
ณ Temple of Heaven - Hell.
"เหมยหลง อยู่ไหนนะ อ๊ะเซอร์เบอร์รัส เหมยหลงล่ะ"
"อิ๋ง"เซอร์เบอร์รัสคาบผ้าโผกหัวประจำตัวของเหมยหลงมาและหันหน้าไปทางประตูนรก
"อย่าบอกนะ..."
ห้องผอ.
"หา!!! เหมยหลงหลุดเข้าไปในนรกหรอ!!"
"ฮะ!!"
"ไรกันเนี้ย!!"
การบ้านนี้เราจะให้นักเรียนไปช่วยตามหาเหมยหลงที่หลุดเข้าไปในประตูนรกปกติเราจะไม่อนุญาติให้เข้าแต่ตอนนี้มีเหตุจำเป็นอนุญาติให้เข้าไปได้และตามหาเหมยหลงในนรกและพากลับมาให้ปลอดภัยด้วยและเราอนุญาติให้ฆ่าปีศาจในนรกได้ถ้ามันมาขวาง(ปกติไม่อนุญาติ)
รางวัล-อยากได้อะไรเราให้หมดเลย2อย่าง
ผอ.-ตามหาหลานเราให้เจอด้วยน๊า~TOT เหมยหลง~~”
“อืม รางวัลค่อยสมกับที่ลงนรกไปช่วยหน่อย”
“แต่ท่านฟรานส์ครับ ถ้าท่านลงนรกพวกเราก็ไม่สามารถตามท่านไปได้สิครับ”เจสพูด
“ใช่ครับ พวกเราแวมไพร์ไม่สามารถอยู่ร่วมกับปิศาจตัวอื่นได้นะครับ”จีพูด
“เหอะ ฉันคนเดียวก็เหลือเฟือแล้ว”
“ไม่ได้ครับ อย่างน้อยต้องมีคนไปนำทางให้ท่านนะครับ”จีพูด
“ยุ่งยากน่า”
“อ๊ะ คุณรันไง เดี๋ยวผมไปชวนคุณรันมาเป็นผู้นำทางให้นะครับ ท่านฟรานส์”เจสพูด พลางวิ่งออกนอกห้องไป
“งั้นเดี๋ยวผมไปขออนุญาตผอ.เมเม่ทำเรื่องใช้ประตูนรกและยืมตัวลูกชายของเขานะครับ ท่านฟรานส์ ห้ามไปคนเดียวนะครับ พวกผมเป็นห่วงท่านมากนะครับ”
“เฮ้อ วุ่นวายจริง แค่ไปนรกเอง”
ผ่านไป 5 ชั่วโมง เจสก็กลับมาพร้อมกับกระเป๋าเป้ใบใหญ่
“นั่นอะไร” ฟรานส์พูดพลางชี้ไปที่กระเป๋าเป้
“นี่คือสัมภาระที่ท่านควรจะเอาไปครับ มีที่นอน ยา แล้วก็...”
“ไม่เอาทั้งนั้น อ้อ แต่เตรียมยาเลือดให้ 2 ขวดให้ที”
“ครับ ท่านฟรานส์” เจสพูดพร้อมกับวิ่งออกไปทันที
“เฮ้อ =_=;” ฟรานส์ถอนหายใจแล้วเดินออกไปจากห้องเพื่อไปยังวิหารที่เชื่อมประตูนรก
วิหาร
ฟรานส์กำลังยืนอยู่หน้าประตูใหญ่สองบาน บานข้างซ้ายมีสีดำสลักลวดลายการต่อสู้บนสวรรค์ด้วยทอง บานข้างขวามีสีแดงทั้งบานสลักลวดลายการต่อสู้ของคนบาปที่พยายามจะออกจากนรกเอาไว้ ฟรานส์เดินไปหาประตูนรก ขณะที่ฟรานส์กำลังจะผลักประตูนั่นเอง
“เดี๋ยวครับท่านฟรานส์ อย่าพึ่งไป” เจสพูด
“ท่านฟรานส์จะไปคนเดียวจริงๆ สินะครับ ถึงไม่รอพวกผมเลย” จีพูด
“ใช่”
“โธ่ ผมเอายาเลือดมาให้แล้วนะครับ นี่เป็นสูตรเข้มข้นทำจากเลือดหญิงสาวมากมายทำเป็นผงใส่แคปซูลสีใสเผื่อสถานการณ์ฉุกเฉิน ผมเลยหยิบมาเพิ่มให้อีกขวดครับ” เจสพูด พลางยัดขวดทรงกระบอกขนาดเท่าฝ่ามือสีฟ้าขาว 3 ขวดใส่มือฟรานส์
“ผมพาคุณรันมาแล้วนะครับ เผอิญเจอคุณรันที่สวนเลยพามาพบท่านฟรานส์”
“อ่า...จีลากผมมาน่ะ ตกใจหมดเลย” รันพูดยิ้มๆ
“โทษที ไหนๆ นายก็มาแล้ว คงจะนำทางให้ได้ใช่มั้ย?”
“ได้สิครับ เพราะคุณต้องลงไปนรกเพื่อน้องของผมนี่นา”
“นั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่ของรางวัลสำคัญกว่านะ”
“พูดตรงจริงๆ นะครับ”
“แน่นอน ไปกันเถอะ” รันและฟรานส์ก็ผลักประตูเดินเข้าไป
“ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับ ท่านฟรานส์” โดยมีเสียงจีและเจสตะโกนลั่น
ในนรก
ทันทีที่ฟรานส์ลืมตาขึ้นมาก็พบกับผู้คนมากมาย ไม่สิ ปีศาจมากมายต่างหาก เดินกันเร่งรีบเต็มไปหมด บ้านเรือนและร้านค้ามากมายต่างสไตล์ผสมกันเต็มสองฝั่งข้างทาง พื้นถนนถูกปูอย่างดีด้วยอิฐสีดำ ท้องฟ้ามืดสนิทแต่ด้วยแสงจากดวงจันทร์ทั้งสองดวงทำให้สามารถเห็นสิ่งต่างๆ ได้เด่นชัด ตลอดทางมีต้นไม้ขึ้นพอสมควรต้นไม้ที่ขึ้นจะมีลำต้นและใบสีดำทั้งหมดเลย
“ที่นี่ คือ ส่วนกลางของนรกครับ เป็นที่อยู่อาศัยของปีศาจชั้นล่างและเป็นทางผ่านของวิญญาณก่อนที่จะไปรับโทษชั้นบนโดยมียมทูตแบบพวกเราคอยดูแลความเรียบร้อยน่ะครับ”
“เหรอ แล้วมีกี่ชั้นกันล่ะ”
“8 ชั้นครับ ชั้นนี้มีแต่ปีศาจชั้นต่ำกับวิญญาณเท่านั้นแหละครับ ไม่ต้องห่วง”
“รัน อธิบายอย่างละเอียดเกี่ยวกับชั้นบนหน่อยสิ”
“เรื่องของชั้นบนนั้น ผมก็ไม่รู้เรื่องอะไรมากหรอกนะครับ แต่ได้ยินว่าแต่ละชั้นจะแตกต่างกันไป ทั้งสภาพอากาศ และสภาพแวดล้อมรอบตัว ขึ้นอยู่กับปีศาจชั้นสูงที่เป็นผู้คุมชั้นนั้นๆน่ะครับ จุดเด่นของผู้คุมจะมีสีผมตรงกับสีประจำบาปนั้นๆ ครับ ผมก็ไม่เคยขึ้นไปหรอกครับ แต่เขาให้ขึ้นไปได้นะครับ ถ้าทนต่อบาปของแต่ละชั้นได้ละก็”
“บาป? หมายความว่าไง?”
“ผมก็ไม่รู้ครับ”
“ช่างเถอะ แล้วนายรู้ทางขึ้นไปหรือเปล่า?”
“ครับ ทุกตนที่นี่รู้หมดแหละครับ นั่นไง แผนที่ทั้งหมดของนรก” รันพูดพลางชี้ไปที่ป้ายที่ใหญ่เท่าบ้าน ตั้งอยู่ทางขวามือ
ช่างคิดจริงๆ คงรอคนมาท้าสู้ล่ะสินะ=_=;;
รันเดินนำหน้าไปตามด้วยฟรานส์ แหวกปีศาจมากมายไปทางลิฟต์สีขาวใสข้างๆกันก็ปลูกดอกกุหลาบสีแดงสดที่ดูจะรดด้วยเลือด...
“แล้วชั้น 2 ใครเป็นคนคุมล่ะ”
“เจ้าของบาปแห่งราคะ ชื่อว่า ลัสต์ ครับ สีประจำตัวคือสีน้ำเงินครับ”
ปิ๊ง(เสียงลิฟต์)
ฟรานส์ชะงักเท้าก่อนจะหันมามองรัน
“นี่นายคิดว่ายัยเด็กแสบนั่นจะมาชั้นนี้งั้นเหรอ?”
“เอ...ไม่ครับ”
“แล้วนายพามาชั้นนี้ทำไม?-_-++”
“นั่นสิครับ ผมก็ลืมไป”
นายมันโง่ต่างหาก คิดถูกหรือเปล่าเนี่ยที่ใช้นายนี่นำทาง เอาเถอะ แต่คงดีกว่าหมาป่าบ้าเลือดที่ดูแล้วเอามาด้วยก็เกะกะเปล่าๆ (ฮัดเช้ย ใครนินทาว่ะเนี่ย-แม๊ก โร๊คซ่า)
ว่าแล้วรันก็กดปิดประตูลิฟต์ ก่อนจะกดไปที่ชั้น 3
“นายแน่ใจนะ ว่ายัยเด็กแสบนั่นจะอยู่ชั้นนี้ไม่ใช่กดมั่ว”
“ไม่แน่ใจครับ แต่คิดว่าน่าจะอยู่ชั้นนี้เพราะชั้นนี้เป็นชั้นของเจ้าแห่งบาปตะกละ กลัตโทนี่ สีประจำตัวคือสีส้ม”
“อ้อ ของกินสินะ”
ปิ๊ง
ฟรานส์เดินออกมาก็พบกับ....ของหวาน พื้นที่ทำจากบิสกิตสีเหลืองอ่อนหน้าทานข้างทางเป็นสายไหมสีสดใสเหมือนต้นไม้ ตามทางเดินถูกโรยลูกอมที่ห่อจากกระดาษสีระยิบระยับ ท้องฟ้าโล่งโปร่งบวกกับอากาศเย็นสบายทำให้รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาเฉยๆ
นี่เรากำลังเข้ามาในดินแดนของ ‘แม่มดแห่งบ้านขนม’ ใช่มั้ย? =_=; ใครก็ได้ช่วยบอกทีนี่หรือนรก!!! น่าอนาถจริงๆ OTZ
“เป็นอะไรไปหรือครับ” รันที่เดินนำไปไกล หันมาถามฟรานส์เมื่อฟรานส์เดินช้าลง
“เปล่าหรอก รีบหายัยเด็กแสบแล้วลากกลับไปเร็วๆ เถอะ”
“ขอโทษด้วยนะครับ ที่น้องผมทำให้คุณเดือดร้อน”
“ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่น่ะ”
ผ่านไป 15 นาที
“รัน นี่ฉันเดินมานานมากแล้วยังไม่เห็นวี่แววอะไรสักอย่างเลย”
“จากเท่าที่ดูในแผนที่ ทางเส้นนี้ยาวพอสมควรครับ ผมก็ไม่เคยเดินซะด้วยสิ”
“แล้วจากแผนที่สิ่งแรกที่ขึ้นมาคืออะไรล่ะ”
“ทางแยกครับ”
ผ่านไป 30 นาที
ฟรานส์กับรันเดินมาเจอทางแยก มันไม่ได้แยกซ้าย-ขวา แต่เป็นแยกขึ้น-ลงพร้อมกับป้ายบอกทางที่ทำจากหิน ซึ่งแปลกมากๆ แถมรอบๆ หินยังมีรอยฟันแทะมันถูกสลักไว้ว่า ถ้าขึ้นบนเจอปีศาจ ถ้าลงเจอคุก
“ผมไปทางนี้นะครับ แล้วเจอกัน^o^ ฟิ้ว~” รันพูดเร็วๆ แล้ววิ่งลงไปข้างล่าง
“เฮ้อ= =^”
ฟรานส์ก้าวขึ้นบันได้มาเรื่อยเรื่อยจนเจอประตูบานหนึ่งทำจากน้ำตาลปั้นหนาทึบสีส้มแดงติดกระดาษไว้ว่า ‘ห้ามเข้า’ ซึ่งฟรานส์ก็กระชากกระดาษแผ่นนั้นมาฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะถีบประตูเสียงดังโครมใหญ่
“ใครมาขัดจังหวะการกินของฉันเนี่ย- -^”
“ง่ำๆ ง่ำๆ ง่ำๆ”
ภาพที่ฟรานส์เห็น คือ เด็กชายผมสีส้มหน้าตาน่ารักอายุประมาณ 15 ปีกำลังกินบ้าน (ขนม) ของตนอยู่ในขณะเดียวกันก็หันมาด่าฉันด้วยข้างกันมีเด็กหญิงผมสีพีชท่าทางแก่นแก้ววัยเดียวกันกำลังนั่งแทะโต๊ะที่ทำจากน้ำตาลปั้นรูปโลมาสีฟ้าถูกพันด้วยสาหร่ายอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วสักพักเด็กหญิงก็กินโต๊ะหมดแล้วหันมาแย่งหนังสือที่ทำจากชิฟฟ่อนเค้กจากมือเด็กชายไปกินหน้าตาเฉย
“เฮ้ย อย่ามาแย่งฉันกินนะยัยบ้า”
“ชักช้าเอง ง่ำๆ”
“มาบุกรุกบ้านคนอื่น,กินบ้านคนอื่นแถมพูดกับเจ้าของบ้านแบบนี้หมายความว่าไง!”
“นายมันอ่อน ง่ำๆ”
“พูดแบบนี้มาตัวๆกันดีกว่า!”
“ได้เลย”
ทันทีที่เด็กชายดีดนิ้วปีศาจชั้นกลางก็โผล่มาพร้อมกับจาน(กะละมัง)ใส่เค้ก 3 ชั้นก้อนโต 2 จาน ฟรานส์ยังไม่ทันได้ทำอะไรทั้งสองคนก็ลงมือกินอย่างเอาเป็นเอาตายและจบด้วยการที่เด็กชายชนะไปอย่างเฉียดฉิว
“ฮะฮ่า เธอแพ้แล้วต้องทำตามคำสั่งของฉันนะ ยัยบ้า!”
“ไม่! มาแข่งกันอีกรอบ”
“ได้ ยังไงฉันก็ชนะ”
แล้วสองคนนั้นก็พลัดกันแพ้พลัดกันชนะจนเวลาล่วงเลย โดยมีฟรานส์เป็นคนนั่งดูอยู่ห่างๆ และปีศาจชั้นกลางที่คอยยกอาหารมาเสิร์ฟ
“แฮ่ก แฮ่ก อึดใช่ย่อยเหมือนกันนี่ยัยบ้าแต่เธอแพ้แล้วชั้นชนะเธอ 7-6”
“แฮ่ก แฮ่ก ผิดแล้วนายต่างหากที่ได้ 6 ฉันได้ 7 หรอก”
“ว่าไงนะ! อย่ามาโกหกกันเลย แพ้ก็ยอมรับมาเถอะ”
“อย่ามาโกงหน้าด้านๆ นะ มาแข่งกันใหม่เลย”
“หยุดสักที! พอใจกันรึยัง? ฉันจะพายัยเด็กแสบกลับแล้ว ส่วนนายเชิญกินไปตามสบาย”
และแล้วฟรานส์ก็ทนไม่ไหวลุกขึ้นมาตบโต๊ะที่ใช้แข่งจนหัก
“อ๊ะ พี่ฟรานส์มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
“นายเมื่อตอนนั้นเองจะมาพายัยบ้านี่กลับรังใช่มั้ย*0*”
“มาตั้งนานแล้ว-_-”
“พี่แม๊กกับพี่รันมาด้วยรึป่าว?”
“รีบพายัยบ้านี่กลับไปเลยนะ!”
“อืม รันมาด้วย”
“แย่จริง ฉันยังอยากกินอยู่เลย”
“ก็บอกแม่เธอสิ ยัยเมเม่ทำอาหารเก่งนี่”
“จริงด้วย พี่ฟรานส์ฉลาดจัง”
“นี่ อย่ามาเมินกันนะ!!!”
ในที่สุดเด็กชายก็ทนไม่ไหว เมื่อไม่มีใครฟังที่เขาพูดสักคน
“ฉันคือเจ้าแห่งบาปตะกละ กลัตโทนี่ ขอสั่งให้เอาเจ้าพวกนี้ออกไปจากนรก”
“ครับ/ค่ะ ท่านกลัตโทนี่”
ฉับพลันปีศาจมากมายก็ปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบฟรานส์และเหมยหลง ยังไม่ทันที่ฟรานส์จะขยับตัวก็เกิดวงเวทย์ปรากฏอยู่ใต้พื้นที่ฟรานส์ยืนแล้วฟรานส์กับเหมยหลงก็หายตัวไปโผล่ชั้นหนึ่งของนรกและถูกถีบกลับออกมาโดยมีรัน เจส และจีรับตัวฟรานส์ไว้ ส่วนเหมยหลงหน้าคว่ำอยู่กับพื้น
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ฟรานส์/ท่านฟรานส์” จี เจสและรันถามขึ้น
“อืม ไม่เป็นไร”
“ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้เดือดร้อนเพราะน้องสาวผมแท้ๆ”
“บอกแล้วไง มันเป็นหน้าที่น่ะ”
“เดี๋ยวคุณจะไปหาคุณแม่ผมใช่มั้ยครับ”
“อืม”
“เดี๋ยวผมไปส่งนะ”
“ก็ดี เจส จี เตรียมคอร์สอาบอบนวดแบบเดิมให้ฉันด้วย”
“ครับ ท่านฟรานส์”
“ไปกันเถอะ รัน”
“ครับ”
แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปโดยไม่มีใครสนใจเหมยหลงที่นอนหน้าคว่ำพื้นเลย...
ห้องผู้อำนวยการ
“อ้าว รันกลับมาแล้วรึลูก เป็นไงบ้าง? เจอเหมยหลงไหม?”
“เจอแล้วครับ ฟรานส์เป็นคนไปเจอและพากลับมาน่ะครับแม่”
“เหรอ แล้วเหมยหลงอยู่ไหนล่ะตอนนี้”
“แถววิหารน่ะครับ แข็งแรงดีเหมือนเดิม”
“เฮ้อ ค่อยยังชั่วทำเอาตกอกตกใจหมดเลย”
ขณะที่สองแม่ลูกกำลังถามสารทุกข์สุกดิบ ฟรานส์ก็เดินมานั่งโซฟาในห้องจิบน้ำชาที่อยู่บนโต๊ะอย่างสบายใจ(ของผอ.เมเม่)
“เอาล่ะ ฟรานส์คุงมีอะไรที่อยากขอก็บอกมาเลย”
หลังจากคุยกันเสร็จผอ.เมเม่ก็เดินมานั่งโวฟาด้านตรงข้ามพร้อมกับลูกชาย
“ขอแรกเป็นอันแน่นอนอยู่แล้วว่าผมจะขอคะแนนเพิ่มแบบพิเศษ”
“อืม ได้อยู่แล้ว”
“ส่วนข้อสอง ฉันต้องการให้จัดเข้าค่ายรวมนักเรียนและครูทั้งโรงเรียนขึ้น”
“เอ๋ จะเอาอย่างนั้นหรือ?”
“ใช่ และต้องเตรียมตัวให้เสร็จภายในอาทิตย์นี้ด้วย เพื่อเป็นการพักผ่อนจากการไปนรก”
“อาทิตย์นี้! เอ่อ แต่มันไม่เร็วไปเหรอ”
“พักผ่อน! พักผ่อน!”
“อ..โอเคจ๊ะ ผอ.เมเม่คนนี้จะพยายาม”
“แค่นี้แหละ บาย” พูดจบก็เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วมุ่งตรงกลับห้องตัวเอง
ความคิดเห็น