(Boy love&all anime)ท่องโลกอนิเมะกับพระเจ้าจอมป่วน!

ตอนที่ 1 : เปิดมาด้วยโลกนินจากับพระเจ้าโชตะน้อย(?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 เม.ย. 63

เบื่อ เบื่อมากเลย~ ทำไมมันไม่ทีอะไรให้ทำเลยสักอย่าง ไปแกล้งพวกเทพเล่นก็น่าเบื่ออีก เพราะเจ้าพวกนั้นนอกจากทำหน้านิ่งแล้วก็เดินหนีเนี่ยสิ เชอะ

คนที่แกล้งแล้วสนุกคงเป็นจ้าวนรกล่ะนะ อ๊ะ คิดอะไรดีๆออกแล้ว ^-^ ไปหาจ้าวนรกดีกว่า

"แอสโทร!!! อยู่มั้ย!!!!"ด้วยความที่นรกมันกว้างเลยต้องมีการตะโกนกันนิดหน่อยอ่ะนะ

"อยู่ครับ ว่าแต่คุณมาทำไมครับ"

"ผมจะมาชวนไปที่โลกอนิเมะน่ะ ไปหาอะไรทำกัน อยู่แบบนี้มันก็ต้องเบื่อกันบ้างแหละ เนอะ"

"อ่า ครับ ว่าแต่เราจะไปโลกไหนหรอครับ"

"โลกนินจาไงล่ะ ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ"

"แปปนึงนะครับ ผมขอเอาเจ้าอากิไปด้วย"เจ้าอากิก็คือสัตว์เลี้ยงของแอสโทรล่ะนะ มันเป็นมังกรสามหัวล่ะ หัวแรกชื่อเอ หัวที่สองชื่อเค หัวที่สามชื่อไอ รวมกันเป็นอากิ ชื่อดูสิ้นคิดเนอะ ว่ามั้ย

"อืมๆ ผมก็จะเอาเจ้าราสไปเหมือนกัน"ส่วนเจ้าราสก็คือสัตว์เลี้ยงของผมเอง มันเป็นกระต่ายขนสีขาวล่ะ น่ารักมากเลย 

หลังจากที่เราเตรียมตัวเตรียมใจ(?)กันเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาเดินทางกันสักที!!!!!

"เอาล่ะ เราจะไปกันแล้วนะ พร้อมแล้วใช่มั้ย"ผมพูดพร้อมถามความเห็นของคนข้างๆ ถึงจะไม่จำเป็นก็เถอะ(?)

"อะ....ครับ"อะไรคือการยิ้มแห้งๆแบบนั้นเนี่ย อยากไปก็บอกเถอะ ซึนหรอเราอ่ะ

(อัลไลของเอ็ง!) 

"งั้นก็ ไปกันเลย!!!!"

อ้อ สำหนับคนที่สงสัยว่าพระเจ้ากับจ้าวนรกว่างมากหรอ ไม่ต้องห่วงหรอก ช่วงพันปีมานี้เจ้าพวกเทพกับเหล่ายมทูตทั้งหลาย มันไม่ยอมให้พวกผมแตะงานเลยน่ะสิ โดยให้เหตุผลว่า'พวกท่านทำมามากแล้ว เดี๋ยวที่เหลือพวกข้าทำเอง'คือไร(วะ)ครับ พวกเอ็งยึดงานพวกตรูไป แล้วจะให้พวกตรูทำอะไร เคี้ยวหญ้าเล่นเรอะ!!!! ไอ้พวกนี้นี่

"ทารัส ทารัสครับ ทาราสสสสสส ทารัสครับ!!!!"

"อ้ากกกกก ตกใจหมด โถ่ จะตะโกนทำไมเนี่ย"

"ก็ผมเรียกแล้วไม่ตอบนี่ครับ"

"อะ อ่า งั้นหรอ"สงใสจะคิดอะไรเพลินไปหน่อยสินะ

"ว่าแต่เรียกชั้นทำไมอ่ะ"

"เราจะใช้ชื่อจริงๆของเราหรอครับ"

"อ่า นั่นสินะ งั้น....สุ่มเลยละกัน!!!!"

สรุปคือผมใช้ระบบสุ่มชื่อออกมา ซึ่งชื่อของผมคือคุซานางิ มิชิดะ ส่วนของแอสโทรคืออาคิโมโตะ ยู ส่วนโลกที่อยู่รู้สึกจะเป็นอนิเมะชื่ออะไรนะ นารุตูด เอ้ย นารุโตะ ถือว่าค่อนข้างน่าสนใจเลยล่ะ

"แปปนะ ยูจัง เดี๋ยวผมลดอายุก่อน เอาซักประมาณ8ขวบเป็นไง?"

"ก็ดีนะครับ ว่าแต่ตอนนี้เราอยู่ไหนครับ"

"แหะๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะ"

"เฮ้อ งั้นใช้เวทย์ค้นหาหมู่บ้านกันเถอะครับ"

ผมเพียงพยักหน้า ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

เราใช้เวลาประมาณ5ชั่วโมงในการเดินทาง และตอนนี้พวกผมก็มาอยู่หน้าประตูเมืองแล้วล่ะ แน่นอนว่าต้องด้วยสภาพเปรอะเปื้อน เสื้อผ้าเต็มไปด้วยเศษดิน เศษเลือดเต็มไปหมด เพราะระหว่างทางมีกวางที่บาดเจ็บมาล้มขวางทางอยู่ แอสโท- ยูจังผู้รักสัตว์จึงจับมานอนบนตักแล้วรักษาแผลให้ ซึ่งหลังจากเจ้ากวางฟื้นมันก็ขาคู่ใส่ผมทันที! ย้ำว่าทันที!!! หนอย!!! ไอ้กวางสองมาตรฐาน

คนที่อยู่หน้าประตูพอเห็นพวกเราในสภาพนั้น จึงรีบพาเราเข้ามารักษาที่โรงพยายบาล เนื่องจากไม่อยากให้พวกเขาสงสัยจึงแอบใช้เวทสร้างรอยแผลขึ้นมา หลังจากที่หมอมาตรวจดูอาการและใช้จักระสีเขียวรักษา

หลังจากนั้นไม่นานก็มีตาแก่ท่าทางใจดีคนนึงเดินเข้ามาแล้วก็ถามไถ่อาการกับหมอนิดหน่อย แล้วค่อยหันมาคุยกับพวกเรา

"พวกเธอชื่ออะไรกันบ้างล่ะ"

"ผมชื่อคุซานางิ มิชิดะครับ"

"ส่วนผมชื่ออาคิโมโตะ ยูครับ"

"อืม แล้วมาจากไหนกันล่ะ"ผมหันไปมองยูจัง ส่งกระแสจิตคุยกันว่าให้ปั้นหน้าเศร้าไว้ ส่วนผมจะเป็นคนเล่าเรื่องโกหกเอง

"คือว่าคุณพ่อกับคุณแม่ของพวกเรา โดนพวกโจรฆ่าตายน่ะครับ ฮึก ส....ส่วนพวกเรา ก็ ฮึก หนีออกมาตามคำ ฮึก สั่งของพ่อกับแม่น่ะครับ ฮืออออออออออ"แล้วก็แกล้งปล่อยโฮตามระเบียบ ส่วนยูจังก็ตีหน้าเศร้าๆปลอบผม แล้วอยู่ๆก็ร้องไห้ตามผมซะงั้น เลยกลายเป็นว่าผมต้องปลอบเขาแทน.... 

"งั้นรึ น่าสงสารจริงๆ งั้นพวกเธอสนใจมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้มั้ยล่ะ"

"อ๊ะ พ...พวกเราอยู่ได้จริงๆหรอครับ!"

"ได้สิ หมู่บ้านนี้ยินดีต้อนรับทุกคนนั้นแหละ"

"ขะ...ขอบคุณมากนะครับ!!!"

หลังจากนั้นเราก็คุยอะไรกันเรื่อยเปื่อย แถมให้เงินไว้สำหรับซื้อเสื้อผ้าและพวกของใช้จำเป็นไว้ด้วย อ้อ ตาแก่นั่นน่ะชื่อซารุโทบิ ฮิรุเซ็นล่ะ เป็นโฮคาเงะ ของหมู่บ้านนี้ล่ะนะ ส่วนที่อยู่ปู่ซารุบอกว่าจะให้อยู่กับเด็กอีกคนนึง ซึ่งก็คือพระเอกของเรื่องอย่างอุสึมากิ นารุโตะนั่นเอง

พอคุยกันเสร็จปู่ซารุก็ให้คนที่ใส่หน้ากากจิ้งจอกมาพาพวกเราไปที่ห้องเช่าของนารุโตะ พอมาถึงคนใส่หน้ากากจิ้งจอกก็หายไปเลย แต่ก็นะ ช่างมันไปละกัน

ก็อกๆๆ

"คร้าบบบบบบ มาแล้วคร้าบ"หลังจากนั้นประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นเจ้าของผมสีเหลือง บนใบหน้ามีขีดเหมือนหนวดแมว ที่ดูจะเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ซึ่งก็คือเจ้าของห้องนั่นเอง

"อ๊ะ พวกนายคือคนที่ปู่ซารุบอกสินะ"

หงึกๆ<this is เสียงพยักหน้า

"ชั้นชื่ออุสึมากิ นารุโตะนะ แล้วพวกนายล่ะ"

"ผมชื่ออาคิโมโตะ ยูครับ ส่วนนี่คือคุซานางิ มิชิดะครับ"

"งั้นหรอ เข้ามาสิ^-^"ออร่าความสดใสนั่นมันอะไรกัน ไม่ไหวๆ ถ้าอยู่ใกล้พระเอกต้องตาบอดแน่ๆ แต่ให้ตายเถอะ ห้องรกจริงๆเลยแหะ

"แล้วพวกเราจะนอนที่ไหนล่ะ"

"นอนเตียงเดียวกับชั้นไง เมื่อกี้มีคนเอาเตียงมาเปลี่ยนให้แล้วล่ะ เตียงใหญ่มากๆเลยนา"ตาเป็นประกายเลยแหะ เด็กหนอเด็ก

"งั้นหรอ งั้นเดี๋ยวพวกเราขอไปซื้อของใช้จำเป็นก่อนนะ"

"อื้ม รีบไปรีบมานะ อ้อ ฝากซื้อราเมงคัพด้วยนะ"

"อ่า เดี๋ยวจะซื้อให้ละกัน ถ้าไม่ลืมล่ะนะ"

พอคุยเสร็จเราก็เดินออกจากห้องมาซื้อของใช้ เสื้อผ้า แล้วก็ของสดอีกนิดหน่อย แต่จะเน้นไปทางเนื้อมากกว่าล่ะนะ ก็เจ้าเด็กหัวเหลืองมันไม่กินผักนี่นา หลังจากซื้ออะไรเรียบร้อยเราก็เดินทางกลับบ้านกัน ระหว่างทางคุณลุงคุณป้าก็ให้ขนมมาเต็มไม้เต็มมือเลยล่ะ มีเค้กช็อคโกแลตของพี่สาวร้านเบเกอรี่ด้วยล่ะ นั่นน่ะของโปรดผมเลยนะ

เดินมาจนเกือบถึงบ้าน เราก็เดินผ่านร้านสดวกซื้อ ผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเจ้าโตะมันฝากซื้อราเมงคัพ ก็เลยแวะซื้อกลับไปฝาก แต่ก็ไม่ได้ซื้อไปเยอะหรอก เพราะยูจังบอกว่ามันไม่มีประโยชน์ กินเยอะๆไม่ดีต่อสุขภาพ ให้ตายสิ จะทำตัวเหมือนแม่เกินไปแล้ว

"กลับมาแล้วคร้าบ"

"ยินดีต้อนรับกลับนะ ได้ซื้อราเมงคัพมามั้ยอ่ะ"

"ซื้อมาสิ"พอผมพูดเสร็จก็ยื่นถุงราเมงคัพไปให้เจ้าโตะ

"เอ่อ ทุกคนครับ'

"มีไรหรอ?"

"ออกไปอยู่ข้างนอกแปปนึงจะได้มั้ยครับ"

"ได้สิ ทำไมอ่ะ"

"ผมจะทำความสะอาดน่ะครับ"

"งั้นฉันวางของไว้ตรงนี้นะ"

"ครับ"

ใช้เวลาไม่นานยูจังก็เรียกพวกเราเข้าไปในห้อง พอเห็นสภาพแล้ว ผมอยากจะฝากตัวเป็นศิษเลยจริงๆ จากห้องรกๆนี่กลายเป็นระเบียบในพริบตา โหดมั่กๆ(มันลืมหรอว่ามันใช้เวทมนต์ทำความสะอาดได้) 

"ทั้งสองคนไปอาบน้ำกันก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมจะทำอาหารเย็นให้ทาน"

"รับทราบครับ!!! ไปกันเถอะ"

หลังจากนั้นผมกับเจ้าโตะก็ได้ไปจัดการทำธุระส่วนตัวกัน แต่พออาบน้ำเสร็จ พวกผมก็ค้นพบว่ามันไม่มีอะไรทำเลย! ชิ จะน่าเบื่อเกินไปแล้ว 

อ๊ะ จริงด้วย พี่สาวร้านเบเกอรี่ให้เค้กช็อคโกแลตมาด้วยนี่นา เอามากินดีกว่า 

ย่อง ย่อง เบาเข้าไว้ เดี๋ยวยูจังจะรู้ตัว ฮึบ เปิดตู้เย็นด้วยความเบา เอาเค้กออกมาแล้วปิดเบาๆ

"มิจัง~ จะทำอะไรน่ะครับ~ หื้ม"

ชิบหายแล้ว!!!! แล้วยูจังเนี่ยมีตาหลังรึไงวะ! หันหลังอยู่รู้ได้ไงเนี่ย! 

"ปะ ปล่าว ใครทำอะไรหรอ ยูจัง"อ้ากไอ้เสียงบ้า! แกจะมาสั่นอะไรตอนนี้!!!!! 

"จะเอาเค้กไปเก็บดีๆ หรือจะให้ผมเอาไปทิ้งครับ"

"เก็บแล้วจ้า กลัวแล้ว ;-; "

"อาหารเสร็จแล้วนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ ถ้าทั้งสองคนหิวก็ทานกันก่อนเลย"

"คร้าบ"x2

หลังจากที่พวกเราทานขันเสร็จแล้วก็ถึงเวลานอน!!! ซึ่งตอนนี้ผมกับไอ้โตะกำลังทะเลาะกันเรื่องที่ว่าใครจะได้นอนข้างยูจังไงล่ะ

"ฉันต้องได้นอนข้างยูจัง!!! "

"ฉันต่างหาก! "

"ฉันสิ! "

"ฉัน!!! "

"เฮ้อ เอาเป็นว่าให้ผมนอนตรงกลางแล้วกันนะครับ"

"ก็ได้! "

แล้ววันแรกก็ผ่านไปได้ด้วยดี มั้งนะ...... 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Thnoon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:35
    น้องน่ารักน่าเอ็นดูจัง~^~
    #1
    1
    • #1-1 yuu1(จากตอนที่ 1)
      28 เมษายน 2563 / 21:37
      ถึงร่างจะเป็นเด็ก8ขวบก็เถอะ แต่นั่นน่ะ หลายร้อยปีเลยนะ
      #1-1