สะดุด(รัก)

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 16: งานเข้าอีกแล้ว........ (1) (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 ก.พ. 53


ตอนที่ 16: งานเข้าอีกแล้ว........ (1)

 

            เมื่อรถที่พาแก้วกานต์ดามาจอดส่งเธอถึงหน้าบ้าน พร้อมทั้งลงมาเปิดประตูรถให้กับหญิงสาวลงไป แต่หญิงสาวร่างบางนั้นกลับไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากปากเลยแม้แต่คำว่าขอบคุณ เธอทำเพียงเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างเหม่อลอยกับสภาพที่ดูไม่ได้เลยในตอนนี้ โดยมีบรรดาการ์ดทำท่าจะเดินตามเธอเข้าไปภายในบ้าน เธอจึงหันกลับมาตวาดใส่พวกนั้นออกไปในทัน

            “ไม่ต้องตามฉันเข้ามาเลยนะ ถ้าไม่อยากตายทั้งนายทั้งลูกน้อง จะไปไหนก็ไปกันให้หมดเลยไป!” แก้วกานต์ดาหันมาสั่งเสียงเขียวพร้อมทั้งส่งสายตาให้อย่างเอาเรื่องจึงทำให้บรรดาหนุ่มๆ นั่นต้องหยุดชะงักแล้วยืนคุมเชิงอยู่เพียงด้านนอกเท่านั้น

            “เอ่อ... “ หนึ่งในคนติดตามขานขึ้นมาแต่ก็ต้องรีบหุบปากทันทีเมื่อเห็นสายตาของเธอแล้วพร้อมกับหันไปทางเพื่อนร่วมงานแล้วแยกย้ายกันออกไปทำหน้าที่ของแต่ละคน

            ฝ่ายแก้วกานต์ดาไม่สนใจว่าพวกที่มาส่งเธอจะทำอะไรกันต่อไปในตอนนี้ เพราะเธอเองในตอนนี้จิตใจก็ย่ำแย่พอทนแล้ว ยังต้องมาเจอนายบ้าโรคจิตนั่นอีกฉันไม่มีวันให้อภัยนายเด็ดขาดคอยดูนะ คนบ้าแก้วกานต์ดาคิดอย่างคนหัวเสีย แต่ก็ยังคงแอบเก็บซ่อนความรู้สึกที่รักเขาเข้าแล้วไว้อย่างลึกๆ ภายในจิตใจที่ในตอนนี้มันสับสนยิ่งนัก จากนั้นแก้วกานต์ดาก็ไปอาบน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูขาดหวิ่นนั้นแล้วถือโอกาสที่จะพักผ่อนร่างกาย และจิตใจของเธอในตอนนี้ แล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

            ทางฝ่ายภัทรพลเองหลังจากทานอาหารมื้อนั้นผ่านไป... เขากลับเข้ามานั่งทำงานต่อ โดยสั่งให้คนของเขาไปส่งซาร่าที่บ้านของเธอ แต่เขามานั่งทำงานด้วยจิตใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเลยในตอนนี้ เขากลัวเหลือเกินที่หญิงสาวที่หลงรักนั้น แถมยังคอยเฝ้าติดตาม และแสดงความจริงใจทุกอย่างออกไปให้เห็นนั้นจะเตลิดหนีเขาไปไกลจนเขาไม่สามารถที่จะตามได้ เขาจึงสั่งคนให้คอยติดตามเธอมาโดยตลอดอย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเธอไม่ได้ไปไหนไกล แต่สำหรับไอ้หน้าอ่อนนั้นคงต้องหาทางจัดการอีกที.... เขาคิดออกไปแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เลยทีเดียว

 

ส่วนอาการของมณีกานต์ดาเองในวันนี้ก็ไม่แตกต่างจากน้องสาวของเธอเท่าไหร่ เพราะเมื่อช่วงเช้าของวันนี้นายพิพัฒน์ไปดักพบเธอที่หน้ามหาวิทยาลัยที่เธอทำงานอยู่ ท่าทางของเขาแสดงอาการดีอกดีใจที่ได้พบเธอ แต่เธอสิไม่ได้อยากเจอเขาเลย และการที่เธอพบกับนายพิพัฒน์ก็กลายเป็นที่จับตามองของบรรดาอาจารย์ด้วยกัน โดยที่รู้มาก่อนว่าเธอนั้นเป็นอดีตแฟนเก่าของนายพิพัฒน์ โดยที่พิพัฒน์ได้เลิกรากับเธอเพื่อไปแต่งงานไปกับแดง หรือวีรยาลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง และหลังจากแต่งงานกันไปแล้วนายพิพัฒน์ก็ได้เป็ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งนั้น

            แล้วที่นายพิพัฒน์มาดักรอพบเธอก็เพื่อคิดจะมาขอสานความสัมพันธ์เดิมๆ กับเธอ มณีกานต์ดาจึงปฏิเสธเขาออกไปเสียงแข็งด้วยความที่เธอไม่ต้องการเป็นสองรองจากใครทั้งนั้น เมื่อเขาไม่เลือกเธอ เธอก็จำเป็นที่จะต้องรักษาซึ่งศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงไว้ และมณีกานต์ดาเริ่มทนกับการกระทำของชายหนุ่มไม่ไหวจึงได้บอกกับพิพัฒน์ไปตรงๆ ว่าถ้าเกิดยังมาดักพบเธอ และการกระทำใดๆ ไม่ว่าจะเป็นการจงใจหรือไม่ก็ตามที่ทำเพื่อจะได้พบเธอ มณีกานต์ดาจะนำเรื่องนี้ไปบอกกับวีรยาให้ได้รับรู้ เพราะเธอรู้ว่าพิพัฒน์นั้นกลัวภรรยาเขามากเนื่องจากที่เขาเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานมาได้เพราะเกาะภรรยาของเขาขึ้นไปนั้นเอง ทางพิพัฒน์จึงยอมล่าถอยไปแต่โดยดีในช่วงเช้าของวันนี้ แต่วันต่อไปมณีกานต์ดาก็ยังคิดหนักอยู่เหมือนกัน

เมื่อใกล้เวลวที่มณีกานต์ดาจะเลิกงานแล้ว เธอจึงเดินเข้ามาในห้องพักอาจารย์เพื่อเก็บข้าวของส่วนตัวแต่พอร่างของเธอก้าวเข้ามาในห้อง อาการคุยกระจุ๊กกระจิ๊กของบรรดาอาจารย์ทั้งหลายก็หยุดเงียบเป็นปลิดทิ้ง... พร้อมกับสายตาทุกคู่ต่างพอกันเล็งแลตามมาที่ร่างของเธอเป็นตาเดียวกัน มณีกานต์ดาจึงได้แต่ทำท่าไม่ใส่ในในเหตุการณ์นั้นเธอยังคงเก็บข้าวของพร้อมกับจะลุกขึ้น พอดีก็มีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นซะก่อน

“สวัสดีครับมณี ผมมารับคุณกลับบ้าน” พิพัฒน์ทักเธอออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไม่สนใจในสิ่งรอบข้างใดๆ ทั้งสิ้นเพราะในตอนนี้เขารู้สึกเสียดายเธอขึ้นมา และที่สำคัญเธอหวงตัวจะตายแต่ทีกับนายเมฆานั่นกลับไม่มีทีท่าหวงตัวดังเช่นที่เคยคบกับเขามาในก่อนหน้านี้เลย

 แต่ในทางกลับกันนั่นมณีกานต์ดาเสียเองที่ถึงกับต้องเหลือบซ้ายแลขวาว่ามีใคร อยู่ภายในห้องพักอาจารย์บ้าง และดูเหมือนอาจารย์ร่วมห้องจะอยู่กันครบเลยคราวนี้ แย่แน่คราวนี้มณีเอ๋ย.... เป็นขี้ปากเขาไปอีกนานเลยเรา มีมณีกานต์ดาคิดอย่างอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

“เอ่อ... ฉันยังไม่เสร็จธุระคะ” มณีกานต์ดาตอบอย่างต้องการหาทางเลี่ยงนายพิพัฒน์ พร้อมด้วยท่าทางราวกับชะเง้อคอยใครสักคนที่เคยมารับเธอหลังจากเลิกงานแล้วเป็นประจำจนเธอเริ่มบอกกับตัวเองว่าเธอเองก็เริ่มมีใจให้กับสารวัตรหนุ่มอย่างเมฆาแล้วเหมือนกันแต่ทำไมวันนี้เขายังไม่มาอีก....

“งั้นผมรอได้... “ พิพัฒน์บอกพร้อมกับจะเดินไปนั่งรอในส่วนรับรองแขกในห้องพักอาจารย์เพื่อรอให้หญิงสาวทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ

พิพัฒน์นั่งรอมณีกานต์ดาหน้าตาเฉยโดยที่ไม่รู้สึกใดๆ เลย แม้ว่าเขาจะตกเป็นเป้าสายตาของบรรดาอาจารย์ในห้องพักนั้นมองพร้อมกับมีเสียงซุบซิบออกมาให้ได้ยินบ้างเล็กน้อยก็ตามเขาก็ยังคงแสดงท่าทางวางเฉยได้เป็นอย่างดีกลับมณีกานต์ดาเสียเองที่รู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มอึดอัดจนเธอต้องเร่งรีบเก็บข้าวของแล้วลุกขึ้นยืนแม้ในตอนนี้จะยื้อเวลาเพื่อรอให้เมฆามารับเธอดังเช่นทุกวัน แต่วันนี้กลับไม่มาและไม่คิดที่จะโทรมาบอกกันสักคำจะหันไปขอความช่วยเหลือจากสร้อยสุดาเพื่อนสนิทก็เกรงว่าเธอจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย เธอคิดได้จึงเดินออกจากห้องไปโดยไม่คิดจะสนใจชายหนุ่มอีกคนที่นั่งรอเธออยู่เลยสักนิด

อ้าว... เสร็จเร็วจัง... งั้นเราไปเลยนะครับ เชิญ พิพัฒน์รีบลุกดักขึ้นทักหญิงสาวออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแม้เวลาที่เขานั่งคอยจะยาวนานพอสมควร แต่เขาก็ดีใจที่หญิงสาวไม่ปฏิเสธเขา และเชื้อเชิญให้เธอเดินนำเขาออกไปก่อนที่เขาจะเดินตามออกไป

และพอพ้นร่างของทั้งสองเท่านั้น เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นตามลำดับ บรรดาอาจารย์ท่านอื่นๆ ที่นั่งที่โต๊ะของตนเองต่างเดินเข้ามารวมกลุ่มกันซุบซิบเป็นเรื่องสนุกปากไปเลย จะมีก็แต่เพียงสร้อยสุดาที่ไม่ได้เข้าไปร่วมกลุ่มด้วยเพียงคนเดียวเพราะเธอรู้จักมณีกานต์ดาดีว่ามีนิสัยเป็นอย่างไร แต่เรื่องนี้มันก็เกินกว่ากำลังที่เธอจะช่วยเหลือได้เนื่องจากเธอเองยังไม่อยากตกงานในตอนนี้นั่นเองเส้นสายของนายพิพัฒน์นั้นใหญ่ไม่ใช่เล่นเลยในตอนนี้

แต่เสียงซุบซิบที่ดังอืออึงอยู่นั้นก็ต้องหยุดชะงักลงในทันที แล้วหันไปมอง ยังร่างชายหนุ่มอีกคนที่ก้าวเข้ามาใหม่แล้วสอดส่ายสายตามองหาร่างหญิงสาวที่เขาเคยมารับอยู่เป็นประจำในช่วงหลังๆ มานี่เพื่อเป็นการแสดงความจริงใจที่เขามีให้กับหญิงสาวได้รับรู้ว่าเขาจริงจังและจริงใจกับเธอมากขนาดไหน แม้ว่าช่วงนี้เขาต้องติดตามเรื่องคดีของเพื่อนหนุ่มอย่างภัทรพลอยู่ก็ตามเขาก็จะพยายามเจียดเวลามารับหญิงสาวเป็นประจำ ผิดแต่วันนี้เขามาช้ากว่าเวลาไปกว่าหนึ่งชั่วโมงได้

“เอ่อ... สวัสดีครับ... มณีไม่อยู่แล้วหรอครับ” เมฆาถามสร้อยสุดาออกไปด้วยอาการหอบแสดงให้เห็นว่าเขาเร่งรีบมารับมณีกานต์ดาเป็นอย่างมาก แต่งานที่ทำอยู่ในวันนี้มันติดพันจนไม่สามารถปลีกตัวมานั่งรอเธอได้เช่นทุกครั้ง แต่หญิงสาวกลับไม่คิดรอเขาเลยอย่างนั้นหรอ เมฆาคิดออกมาอย่างน้อยใจในตัวหญิงสาว

“คะ... คุณ... เมฆาคะ” สร้อยสุดาหนึ่งในอาจารย์เอ่ยทักขึ้นทำให้ร่างของเมฆาหยุดชะงักหันไปมองราวกับกำลังรอคำตอบจากปากของเธอ

“คือ... อาจารย์มณีออกไปกับนายพิพัฒน์ แต่ท่าทางของมณีไม่เต็มใจอยากจะไปเท่าไหร่นัก แต่นายพิพัฒน์ก็ยังตื้อไม่เลิกน่ะคะ” สร้อยสุดาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของมณีกานต์ดาที่นั่งในห้องนี้บอกออกไป พร้อมทั้งแสดงทีท่าเคืองโกรธที่เพื่อนร่วมงานกันมานั่งนินทรากันอยู่อย่างนี้

“ไอ้หน้าจืดนั่นหรอครับ ตายหล่ะ...” สิ้นคำอุทานของเมฆา ร่างของเขาก็เผ่นพรวดเดียวถึงรถแล้วก็รีบขับออกไปจากภายในบริเวณนั้นทันที พร้อมด้วยจิตใจที่ร้อนรุ่มคิดวนไปวนมาว่าไอ้หน้าจืดนั้นจะพามณีกานต์ดาไปที่ไหนต่อ หรือจะไปส่งที่บ้านแล้ว เขาจึงตัดสินใจควักมือถือขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วกดโทรไปหาแก้วกานต์ดา

“สวัสดีคะ คุณเมฆ” แก้วกานต์ดาเอ่ยทักหลังจากรับสายเมฆาเพราะเธอเองก็เพิ่งจะวางสายจากมณีกานต์ดาไปก่อนหน้านี้

“มณีถึงบ้านหรือยังครับคุณแก้ว” เมฆาถามออกไปอย่างร้อนรน

“เออ... มีอะไรหรอคะคุณเมฆ” แก้วกานต์ดาถามออกไปด้วยใบหน้าแสดงความงงงวยด้วยนึกว่าพี่สาวของเธอออกไปทานข้าวเย็นกับชายหนุ่มเสียอีก

“อ้าว... พี่มณีไม่ได้ไปกับคุณเมฆหรอกหรือคะ” แก้วกานต์ดาเอะใจจึงถามออกไปอย่างเริ่มสงสัย ด้วยเกรงว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับผู้เป็นพี่สาว

“เปล่าครับ... มณีออกไปกับนายพิพัฒน์” เมฆาจำเป็นต้องบอกออกไปเช่นนั้น แต่ภายในใจเขาตอนนี้ร้อนเป็นไฟเมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่เขารักยังกลับไม่ถึงบ้านในตอนนี้

“ฮ่ะ ว่าไงนะคะ ไปกับไอ้พิพัฒน์” แก้วกานต์ดาได้ยินชื่อนายพิพัฒน์เท่านั้นถึงกับควันออกหูเลยทีเดียว แล้วทำไมพี่มณีไม่บอกกับเธอว่าไปทานข้าวกับใคร พี่มณีนะพี่มณีหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว

“คุณเมฆ... เมื่อสักครู่นี้พี่มณีโทรมาบอกว่าให้แก้วไม่ต้องรอทานข้าวเย็นเพราะจะกลับประมาณสามทุ่ม แก้วนึกว่าไปทานข้าวกับคุณเมฆเสียอีก” แก้วกานต์ดาบอกให้เมฆาฟังตามที่พี่สาวโทรมาบอกและตามที่เธอคิดเหมาเอาเองในตอนท้ายว่าพี่สาวของเธอไปกับเมฆาเนื่องจากสองคนนี้ตามรับตามส่งกันเป็นประจำจนเธอเริ่มจะชินเสียแล้วจึงไม่คิดจะซักไซ้อะไรมากมาย

“มณีบอกหรือเปล่าครับว่าที่ไหน” เมฆาถามออกไปด้วยสัญชาติญาณของความเป็นตำรวจ

“เออ... เห็นบอกว่าแถวๆ มหาวิทยาลัยที่พี่มณีสอนนั่นหล่ะคะ” แก้วกานต์ดาตอบได้เพียงแค่นั้นเพราะเธอไม่คิดว่าพี่สาวจะไปกับไอ้สารเลวนั้น มันทิ้งพี่สาวเขาไปอย่างไม่ใยดี ทำไมพี่มณีต้องไปยุ่งกับมันอีกนะเธอไม่เข้าใจจริงๆ แก้วกานต์ดาคิดออกมาด้วยความเป็นห่วงในตัวพี่สาวยิ่งนัก

“ผมขอให้ไอ้หน้าจืดนั้นไม่พอมณีไปที่อื่นก็เป็นพอ” เมฆาเอ่ยลอยๆ กับแก้วกานต์ดาด้วยหวังให้เป็นเช่นนั้นจริงๆ แล้วก็กดวางสายการสนทนาในทันที

เมฆาในตอนนี้มีใบหน้าที่ตึงเครียด และเหยียบคันเร่งจนลืมความเร็วไปว่ามันเร็วมากแค่ไหน เขาบอกกับตัวเองแต่เพียงว่าเขาเป็นห่วงมณีกานต์ดามาก เขารู้ดีว่านายพิพัฒน์มันยังไม่คิดลามือไปง่ายๆ แน่แต่ไม่คิดว่าจะไวเช่นนี้ เมฆาจึงต้องใช้ความเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจช่วยตรวจเช็คลักษณะของรถ ทะเบียนรถ และรูปพรรณของนายพิพัฒน์ในการตรวจเช็คว่านายพิพัฒน์ได้พามณีกานต์ดาไปที่ร้านอาหารแห่งไหนกันแน่ มันไม่ยากเกินความสามารถในการติดตามของเขาเลยสักนิดเดียวเพียงแต่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมณีกานต์ดาถึงได้ยอมไปกับนายพิพัฒน์ได้ เจอตัวหล่ะได้รู้กันมณีกานต์ดา....

 

บรรยากาศภายในห้องอาหารแห่งนี้มีลักษณะเป็นกึ่งผับ จึงมีแสงไฟไม่สว่างมากนักภายในบริเวณร้านก็ยังปรับระดับไฟให้หรี่ลงอีก ทางพิพัฒน์เองกว่าจะอ้อนวอนให้มณีกานต์ดามานั่งทานกับเขาที่นี่ได้ก็แทบแย่ เขาต้องหว่านล้อมโดยบอกว่ามีเรื่องทุกข์ใจอยากจะปรึกษากับเธอ โดยที่เขาไม่รู่จะหันหน้าไปพึ่งใครในตอนนี้เพราะทุกคนมองว่าเขาทำตัวเป็นผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินไปวันๆ ไม่ได้ทำงานจริงๆ จังๆ อะไร เขาเครียดมากจึงอยากจะปรึกษากับเธอ เนื่องจากมองไม่เห็นใครแล้วในตอนนี้ เขาอ้อนวอนจนหญิงสาวเห็นใจยอมที่จะมาทานข้าวกับเขาและก็มานั่งที่นี่ในตอนนี้ และมันยิ่งทำให้เขาคิดว่าหญิงสาวยังมีใจให้กับเขาอยู่บ้างในตอนนี้

“อ้าว...  มีอะไรจะปรึกษามณีก็พูดออกมาเลยสิคะพัฒน์” มณีกานต์ดามานั่งกับเขาได้สักครู่ก็ยังไม่เห็นเขาคิดที่จะเอ่ยถึงเรื่องที่จะปรึกษากับเธอสักที เอาแต่ดื่มอยู่อย่างเดียวไม่ได้มีทีท่าอยากจะปรึกษากับเธออย่างที่ปากว่าเลยสักนิด

“เอ่อ... พัฒน์ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดีน่ะ” พิพัฒน์เอ่ยแบบขอไปทีและแสดงดีหน้าไม่สบายใจให้เธอเห็น แต่ภายในใจเขาดีใจที่หญิงสาวหันมาสนใจในความรู้สึกของเขา และเรียกชื่อเขาดังเช่นเดิมในสมัยที่เคยเป็นแฟนกันมา มันยิ่งทำให้เขามีความหวังเพิ่มขึ้นมาอีก

“เล่ามาเถอะคะ ถ้าเรื่องที่เล่ามาเป็นเรื่องที่มณีช่วยได้ มณีก็ยินดี” มณีกานต์ดาบอกออกไปอย่างใจเย็นเนื่องจากเห็นว่าสีหน้าของชายหนุ่มไม่ค่อยสบายใจนัก

“พัฒน์รู้ ไม่เช่นนั้นพัฒน์จะกล้าบากหน้ามาขอคำปรึกษาหรือ หันไปทางไหนก็มีแต่เป็นขี้ปากเขาทั้งนั้น” พิพัฒน์เริ่มเล่าให้หญิงสาวเกิดความเห็นใจในตัวเขามากขึ้น พร้อมทั้งยกแก้วกระดกพรวดเข้าปาก แล้วเริ่มส่งสายตาที่เริ่มเปิดเผยความรู้สึกภายในจิตใจมากขึ้นให้กับหญิงสาว

“จะมีก็แต่มณีที่เขาใจพัฒน์ เมียพัฒน์เองยังหาว่าพัฒน์คิดแต่จะเกาะเขากินเหมือนกัน” พิพัฒน์พูดไปก็กระดกแก้วต่อไปลงลำคอลงไปอีกพรวด

“พัฒน์คะ.... มณีว่าพัฒน์ดื่มมากไปแล้ว อาหารยังไม่ตกถึงท้องเลยนะ” มณีกานต์ดาเริ่มเอ่ยเตือนพิพัฒน์เนื่องจากเริ่มที่จะไม่แน่ใจว่าทำไมพัฒน์ถึงต้องมาพูดยกย่องเธอถึงเพียงนี้ แถมยังกล่าวหาคนเป็นภรรยาของตัวเองอีกด้วย

“พัฒน์ขอบใจที่มณีเป็นห่วงพัฒน์” พิพัฒน์แสดงท่าทางดีใจที่หญิงสาวแสดงความเป็นห่วงเป็นใยในตัวเขา จากนั้นเขาจึงจัดการรินเหล้าให้กับตัวเองอีก และจัดการรินลงไปอีกแก้วหนึ่งพร้อมกับยื่นมาตรงหน้ามณีกานต์ดาแต่หญิงสาวก็ใช้มือดันออกไป

“พัฒน์ก็รู้นี่ว่ามณีไม่ดื่มเหล้า พัฒน์เล่าเรื่องของพัฒน์มาดีกว่านี่มันก็ดึกมาแล้ว อีกอย่างมณีก็ไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้” มณีกานต์ดาเอ่ยปฏิเสธออกไป พร้อมกับเริ่มเร่งให้ชายหนุ่มพูดเรื่องที่ต้องการจะปรึกษาเนื่องจากเธอไม่ชอบบรรยากาศในสถานที่แห่งนี้เอาซะเลย

“พัฒน์ว่ามันสร้างบรรยากาศดีออกนะ” เขาบอกพร้อมทั้งดึงดันที่จะให้หญิงสาวดื่มเป็นเพื่อน

“มณีจิบสักหน่อยถือว่าดื่มเป็นเพื่อนผม” เขายกแก้วแล้วยื่นมาตรงหน้าหญิงสาวอีกครั้ง คราวนี้มณีกานต์ดาเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ และเพิ่มความระมัดระวังตัวเองมากขึ้น โดยที่เธอใช้มือดันมือของเขาออกไปอีกเพื่อแสดงการปฏิเสธที่จะดื่ม

“มณีว่า... พัฒน์เริ่มคุยไม่รู้เรื่องแล้วหล่ะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

“มณี... พัฒน์หนักใจจริงๆ นะ มณีคนเดียวที่จะช่วยพัฒน์ได้”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนขึ้นมาใหม่อีกครั้งเนื่องจากน้ำเสียงของหญิงสาวเริ่มแข็งขึ้นมาในก่อนหน้านี้ และแสดงท่าทีแข็งๆ ใส่เขามากกว่าเดิม

“แล้วมันเรื่องอะไรหล่ะพัฒน์” เสียงของมณีกานต์ดาเริ่มอ่อนลง แต่ดูแล้วเขาจะเมามากจึงเริ่มพูดไม่รู้เรื่องจับต้อนชนปลายไม่ถูกเลยในตอนนี้

“เอ่อ...พัฒน์ยัง.... รักมณีอยู่ มณียังเหมือนเดิมกับพัฒน์ไหม” พิพัฒน์เอ่ยออกมาเพียงเท่านั้น มณีกานต์ดาเริ่มขยับตัวมองหาลู่ทางสำหรับที่จะหลีกเลี่ยงออกไปจากที่นี่ด้วยกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นไม่ดีกับเธอเพราะเขาเริ่มพูดเรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้

“พัฒน์ เมามากแล้ว มณีว่าเรากลับบ้านดีกว่า เรื่อง... นี้ไว้คุยกันวันหลังแล้วกัน” หญิงสาวเอ่ยตัดบทในทันทีและทำท่าจะลุกขึ้น

“พัฒน์...” หญิงสาวเบิกตากว้างและยังไม่ทันตั้งตัวจะทำอะไร พิพัฒน์ก็คว้ามือของเธอไปเกาะกุมไว้เสียแล้ว

“พัฒน์ยังรักมณี พัฒน์ลืมมณีไม่ได้” พิพัฒน์ฉวยโอกาสเขากับหญิงสาวทันทีเนื่องจากดูท่าแล้วเธอกำลังทำท่าจะลุกหนีเขาซะอย่างนั้น

“อย่า! พัฒน์ปล่อยมือมณีเดี๋ยวนี้นะ” แก้วกานต์ดาพยายามพูดแล้วดึงมือกลับแต่แรงบีบรัดกลับยิ่งแน่นขึ้น หญิงสาวจึงลุกจากที่นั่ง

“ปล่อยนะพัฒน์ มณีไม่ชอบ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้น

“ไม่พัฒน์ไม่ปล่อย” พิพัฒน์บอกแล้วลุกตามบ้าง เขาออกแรงดึงร่างของเธอมากขึ้น

“มณีเองก็ยังรักพัฒน์อยู่ ทำไมต้องปิดบังตัวเองด้วย มีอะไรเราน่าจะเปิดอกคุยกัน” พิพัฒน์บอกออกไปอย่างเข้าข้างตัวเองเต็มที่ เนื่องจากการกระทำของหญิงสาวก่อนหน้านี้มันฟ้องว่าเธอยังมีใจให้กับเขาอยู่แม้กระทั่งในวันที่พบกันที่ร้านอาหารวันนั้นด้วยเช่นกัน

“ปล่อย! มณีบอกให้ปล่อย” ในจังหวะที่หญิงสาวพูดพิพัฒน์กระชากร่างบางของมณีกานต์ดาเข้าหาตัวพร้อมทั้งยกแขนขึ้นโอบกอดเธอ แล้วก้มหน้าพรวดลงมาอย่างรวดเร็วเพื่อสูดเอาความหอมจากร่างกายเธอ

หญิงสาวดิ้นรนขัดขืนแต่แรงหญิงสาวหรือจะสู้แรงชายได้ เขาผลักร่างของเธอลงมาที่เก้าอี้นวม ซึ่งเป็นที่นั่งเมื่อครู่ และมันก็อยู่มุมห่างไกลจากมุมอื่นๆ ไม่มีใครที่จะมาสนใจใครแล้วในตอนนี้ และยิ่งเป็นสถานที่อย่างนี้อีกด้วย

ร่างบอบบางของมณีกานต์ดาซึ่งอยู่ในชุดทำงานกระโปรงสั้นกำลังถูกร่างแกร่งของพิพัฒน์ทางทับเอาไว้ จมูกของเขาระดมจูบลงไปหาพวงแก้มใสนั้น


--------------------------------------------------------------------

++++ ขอโทษด้วยที่หายไปนานเลย ... คงไม่ว่ากันมาอัพให้แล้วนะจ๊ะ ... ++++

ช่วยคอมเม้ม + โหวต ให้กำลังใจนักเขียนมือใหม่หัดเขียนด้วยนะจ๊ะ

ขอบคุณมากจ้า


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

205 ความคิดเห็น

  1. #193 Rcasia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2553 / 09:07
    นายพัฒน์หัวงู 
    ที่รักปฏิบัติหน้าที่อยู่ไหน มาเร็ว ๆๆ คนสวยจะโดนงาบแล้วอะ 
    ลุ้น ๆๆๆๆๆ 
    ตื่นเต้น ๆๆๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2553 / 10:02
    #193
    0
  2. #178 Rcasia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2552 / 16:46

    มารายงานตัวค่ะพี่กัน ^_____________^

    #178
    0
  3. #166 pybpig (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 12:46

    มณีเหมือนรักพี่เสียดายน้องยังไงไม่รู้เนอะ

    เหมือนชอบพี่เมฆมาก แต่ก็เกรงใจแฟนเก่าซะอย่างงั้น

    ต้องน้องแก้วเรา ขิงก็รา ข่าก็แรง สะใจมาก

    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ ขอบคุณมากค่ะ

    #166
    0
  4. #164 mydei (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 11:28

    ใครจะมาช่วยเนี้ย

    #164
    0
  5. #163 nujthana (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 01:51
    โอ้ย......กำลังอ่านสนุกๆอยู่เลย ไม่เป็นไรแล้วพี่รอตอนต่อไปนะจ๊ะ สนุกมากจ้าาาาา
    #163
    0
  6. #162 จินณเสน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2552 / 13:14

    งานเข้านายเมฆาจังๆ อีกแล้วแน่ๆ เลยรอบนี้

    มาช่วยทันไหมนี้ย.... อัพต่อด่วนเลยคะ

    #162
    0
  7. #160 ณัฏฐวิตรา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2552 / 02:20
    มาเป็นกำลังใจให้พี่กันจ้า สู้ๆ น้า
    #160
    0
  8. #159 mydei (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2552 / 13:16
    #159
    0
  9. #158 อาราชิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2552 / 16:24
    เพิ่งอ่านได้หน่อยเดียว อู้งานมาอ่าน 555+

    ไงกะอัพต่อนะคะ จะอ่านถอยหลังไปให้ถึง บทแรกเยย งิงิ

    ชอบคาแรคเตอร์นางเองเจ้าค่ะ งิงิ >_
    #158
    0