สะดุด(รัก)

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9: แผนการร้ายหมายประชิดตัว 2 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 ต.ค. 52



ตอนที่ 9: แผนการร้ายหมายประชิดตัว 2

เช้าวันรุ่งขึ้นแก้วกานต์ดามาทำงานด้วยอาการเหมือนคนเหม่อลอย จะทำอะไรก็ไม่ค่อยจะถูกนัก เพราะเธอคอยนึกถึงแต่ความประหลาดที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา และมันทำให้สมองของเธอตื้อไปได้เลยเหมือนกัน

" ว่าไงยะหล่อน วันนี้อย่าลืมที่นัดกับนักธุรกิจใหญ่ไว้นะยะ" อีอ๊อดโผล่ออกมาร้องเตือนก่อนที่จะเดินนวยนาดผ่านประตูออกไป

" พี่แก้ว... จะให้ดาไปเป็นเพื่อนมั้ยคะ" ธนิดาโผล่ออกมาถามอีกคนเนื่องจากเห็นเธออาการเหม่อลอยผิดปกติจากที่เธอเคยเป็นนั่นเอง

" คงไม่ต้องหรอกมั้ง" แก้วกานต์ดาตอบออกไปแบบลอยๆ

" ไม่สบายหรือเปล่าแม่แก้ว" กิ่งฉัตรเห็นอาการของแก้วกานต์ดาแล้ว เธอแปลกๆ ไปจึงถามออกไปพร้อมกับนิ่วหน้าด้วยความสงสัยที่มีอยู่ภายในใจ

" เปล่า... เปล่าคะ" เธอตอบออกไปสั้นๆ แต่ตะกุกตะกัก แล้วลุกขึ้นยืนเป็นการตัดบทสนทนาไปอย่างสิ้นเชิง เพราะเป็นการแสดงให้รู้ว่าเธอกำลังเตรียมตัวออกไปพบกับนักธุรกิจใหญ่ที่ได้นัดสัมภาษณ์ไว้

ในที่สุดแก้วกานต์ดาก็ได้เดินทางมาถึงยังอาคารหรูของนักธุรกิจใหญ่ที่ได้แจ้งความจำนงไว้ว่าต้องการให้มาสัมภาษณ์ตามที่อยู่ที่ทางเลขาได้ให้ไว้ในครั้งแรกและที่เธอยอมมาที่นี่ก็เพื่องานสัมภาษณ์นั่นเอง แต่ภายในจิตใจนี่สิมันเริ่มสั่นๆ ย้อนคิดไปๆ มาๆ และทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ก่อนเดินก้าวเข้าไปยังลิฟท์ของอาคารหรูหรานั้น

" คนที่เราสัมภาษณ์เขาชื่อภัทรพล..... ใช่แล้ว!  ... ภัทรพล คุณพระช่วย" ความคิดของหญิงสาวดังออกมาจากโสติประสาทอย่างชัดเจนทีเดียว พร้อมกับที่เลือดในการเธอเริ่มฉีดแรงจนใบหน้าของหญิงสาวแดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด และเธอก็มองเห็นตัวเองจากกระจกภายในลิฟท์ของตัวอาคารหรูซึ่งเธอเองก็พยายามเก็บอารมณ์ภายในอย่างเต็มที่เช่นกัน

" หวังว่าคงไม่ใช่ ภัทรพล... ไอ้คนที่ทำให้เราต้องมาปั่นป่วนอยู่ในตอนนี้หรอกนะ" หญิงสาวบ่นกับตัวเองออกมา และประตูลิฟท์ก็เปิดออกพอดี สิ่งที่หญิงสาวเห็นในบริเวณชั้นที่เธอขึ้นมาถูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงาม พร้อมกันนั้นเธอก็ก้าวออกมาจากลิฟท์แล้วมองซ้ายทีขวาทีเพื่อมองหาผู้มาติดต่อ

" คุณแก้วกานต์ดา ใช่มั้ยคะ" สาวนางหนึ่งเดินโผล่ออกมาจากไหนเธอไม่ทันสังเกต แก้วกานต์ดาจึงพยักหน้าให้สาวนางนั้นอย่างงงๆ

" เชิญทางนี้คะ" สาวนางนั้นจึงเอ่ยเชิญชวนเธอให้เดินตามเข้ามายังห้องโถงที่ใช้สำหรับรับรองแขกจากที่เธอสังเกตุเนื่องจัดที่รับรองแขกไว้อย่างเป็นระเบียบและสวยงาม

" กรุณารอสักครู่นะคะ" สาวนางนั้นบอกแล้วเดินออกไปจากห้องโถง แก้วกานต์ดาจึงเริ่มเดินสำรวจภายในห้องโถงรับรองแขกไปพรางก่อนที่จะเจอกับคนที่เธอนัดหมายไว้ และพอเธอหันไปยังอีกมุมหนึ่งของห้องโถงนั้นเธอก็ได้เห็นรูปที่ตั้งโชว์ไว้อย่างเด่นชัดเธอไม่เชื่อในสายตาตนเองจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เพื่อให้เห็นชัดเจนและภาพนั้นก็คือ นายภัทรพล นี่! เขาคื่อคนคนเดียวกันกับคนที่ทำให้ร่างกาย และจิตใจของเธอปั่นป่วนอยู่จริงๆ ด้วย และทันใดนั้นเอง เขาคนที่เธอเพ่งมองรูปอยู่นั้นก็มาปรากฎกายอยู่ทางด้านหลังของหญิงสาวแล้วเขาก็ได้โอกาสโอบกอดร่างของแก้วกานต์ดาจากทางด้านหลังทันที พร้อมทั้งมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างคนอารมณ์ดีเอามากๆ ซะด้วย

" ที่นี่ยินดีต้อนรับคุณแก้วกานต์ดาครับ... ผมคิดถึงคุณจังเลย" ภัทรพลก้มลงกระซิบบอกหญิงสาวที่ข้างใบหูซึ่งขณะนี้แก้วกานต์ดาได้ยืนตัวแข็งทื่อไปแล้วด้วยความตกใจและประหลาดใจในสิ่งที่ชายหนุ่มทำกับเธอ

" นี่.. คุณจะบ้าหรือไง" หญิงสาวได้สติก็ร้องออกไปด้วยใบหน้าแดงจนถึงใบหู ทั้งโกรธทั้งอาย และเริ่มออกแรงดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของเขาในทันที

 

...........................

" นี่!  ปล่อยฉันนะ เอ๊ะ... บอกให้ปล่อยไง พูดไม่รู้เรื่องหรือไงนะ" หญิงสาวยังคงดิ้นและต่อว่าเขาเพื่อให้เขาปล่อยเธอ แต่เขากลับยิ่งกอดเธอแน่นขึ้นและไม่ยอมปล่อยเธอง่ายๆ ซะด้วย

" หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะ  แล้วเรามาคุยกันดีๆ  นะครับ" เขาว่าเสียงดังขึ้นเนื่องจากกลัวที่จะควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้ในขณะที่กอดร่างของหญิงสาวอยู่ จึงต้องดุ เพื่อให้หญิงสาวในอ้อมกอดหยุดดิ้น

" ไม่... ไม่... คุณก็ต้องปล่อยฉันก่อนสิ" หญิงสาวยังคิดเถียงและดิ้นรนขัดขืนพร้อมทั้งตะโกนบอกต่อรองให้เขาปล่อยร่างของเธอออกจากอ้อมกอดเขา

" ผมบอกให้คุณหยุดดิ้นไง... ไม่อย่างนั้นผมจะจูบคุณจริงๆ นะ" เขาเริ่มหมดความอดทนจึงขู่ออกไปด้วยความโมโห และก็ได้ผลจริงๆ ร่างบางของหญิงสาวหยุดดิ้นรนขัดขืนทันที

" นี่  ฉันหยุดแล้ว นายก็ปล่อยฉันซะทีสิ" หญิงสาวเอ่ยออกไปเมื่อเธอทำตามที่เขาบอกแล้ว ชายหนุ่มจึงจำใจยอมปล่อยร่างบางออกจากอ้อมกอดอย่างแสนเสียดาย พอหญิงสาวเป็นอิสระก็รีบก้าวยาวๆ ถอยห่างจากร่างของชายหนุ่มในทันทีโดยไปยืนอยู่คนละมุมห้องเลยก็ว่าได้

" คุณ.. คุณคือคนที่ฉันจะมาสัมภาษณ์จริงๆ หรอ" หญิงสาวจึงเอ่ยถามออกไปเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

" ใช่ครับ ผมนายภัทรพล อดุลกิจเจริญ เป็นลูกชายผู้บริหารคนที่เขาส่งคุณมาหาผมไงล่ะครับ และเป็นคิดโครงการพัฒนาท้องถิ่นทุรกันดาร โปรเจ๊กที่คุณจะสัมภาษณ์ไงหล่ะ นั่นหล่ะผมเอง" ชายหนุ่มรายงานตัวให้หญิงสาวที่ยืนงงๆ ฟัง พร้อมทั้งจ้องมองหญิงสาวไม่วางตาและส่งยิ้มแบบกวนจิตใจให้หญิงสาวที่ยืนมองมาทางเขาด้วยความงงงวยพร้อมทั้งคิดว่านี่มันอะไรกันทำไมโลกมันถึงได้กลมอย่างนี้นะ

" อะไรนะ ... จริงหรอเนี้ย" หญิงสาวอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ชายหนุ่มจึงยิ้มออกมาเต็มใบหน้าเมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาวในตอนนี้ และที่สำคัญ ณ ตอนนี้เธอก็เป็นฝ่ายมาหาเขาเองซะด้วยซิ เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงเริ่มดำเนินการตามแผนการที่ตนคิดไว้ทันที

" ก็จริงน่ะสิครับ คุณผู้หญิง" ชายหนุ่มยังคงช่วยย้ำความจริงที่เธอต้องเจอ

" เออ... เออนาย....เอ๋ย. ไม่ใช่สิ... คุณอยากให้ฉันเริ่มการสัมภาษณ์ได้เลยหรอเปล่าคะ" เมื่อหญิงสาวรวบรวมสติสตางค์ที่มีอยู่น้อยนิดได้ก็เริ่มถามเป็นงานเป็นการออกไปแบบตะกุกตะกักนิดๆ เพื่อที่จะได้รีบๆ จัดการให้มันเสร็จๆ ไปหญิงสาวคิดเช่นนั้น

" ไอ้ผมน่ะยังไงก็ได้นะ แต่... ผมว่าเราต้องไปดูสถานที่จริงกันด้วยดีกว่าคุณจะได้มองเห็นภาพเวลาที่ผมอธิบายโปรเจ๊กงานของผมให้คุณฟัง" ชายหนุ่มบอกออกไปเพื่อเปิดทางให้หญิงสาวได้เดินไปตามแผนที่วางไว้ และตอนนี้ชายหนุ่มอยู่ในฐานะที่หญิงสาวไม่อาจที่จะต่อล้อต่อเถียงได้เท่าที่ควรซะด้วยสิ ชายหนุ่มคิดแล้วก็ต้องอมยิ้มกับตนเองออกมา

" ฮ้า... ว่าไงนะ ไป.. ไปสถานที่จริง... อืมยังไปตอนนี้ไม่ได้หรอกคะเพราะว่าวันนั้นเราต้องยกทีมงานไปกันด้วยคะเพื่อไปเก็บภาพสถานที่น่ะคะ วันนี้ดิฉันว่าแค่สัมภาษณ์เบื้องต้นก็พอคะ" เธอพยายามหาทางอธิบายให้เขาฟังทั้งๆ ที่ดูๆ แล้วเขาไม่ได้สนใจที่จะฟังเธอเลยกลับนั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงโซฟาอีกมุมหนึ่งด้วยท่าทางสบายอารมณ์ซะอย่างนั้น

" จะยังไงก็ช่าง.. ผมว่าเราก็ต้องไปกันวันนี้เลย เพราะถ้าเป็นวันอื่นผมอาจจะไม่ว่างอย่างที่เคยบอกคุณไว้ก็ได้นะ อ้อ.. งั้นเราไปกันเลยแล้วกัน" เขาบอกพร้อมลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวหมายจะเข้าไปจับจูงมือหญิงสาวให้ไปด้วยกัน แต่หญิงสาวกลับหลบและสะบัดมือถอดห่างจากเขาทันทีเช่นกัน

" ไม่... ฉันไม่ไป ถ้านายจะไป ก็เชิญนายไปของนายคนเดียวเถอะ" หญิงสาวแวดออกไปด้วยความไม่พอใจ เนื่องจากเธออธิบายเหตุผลให้เขาฟังแล้ว

" แต่คุณต้องไป เดี๋ยวนี้ด้วย" เขาย้ำคำเดิมตามความต้องการ

" เอ๊ะ... พูดไม่รู้เรื่องหรือไง" หญิงสาวยังคงเถียง และตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะหนีอออกจากห้องเขา แต่ก็ช้ากว่ามือของชายหนุ่มที่เข้ามาคว้าเอาเอวของหญิงสาวไว้ได้ทันเธอจึงต้องตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง และดูเหมือนรอบนี้ชายหนุ่มจะไม่ปล่อยเธอง่ายๆ ซะด้วยซิ

" โอเค... ไม่ไปงั้นเราสองคนก็ไม่ต้องออกจากห้องนี้เลยแล้วกัน" เขาบอกพร้อมกึ่งลากกึ่งจูงร่างหญิงสาวให้ตามเขาไปยังห้องนอนของเขา คราวนี้หญิงสาวยิ่งตกใจและดิ้นรนมากขึ้นไปอีก แต่ดูเหมือนแรงของเธอจะไม่มีผลกับชายหนุ่มเลยแถมเขายังดันร่างบางของหญิงสาวด้วยความรวดเร็วให้ล้มลงไปบนที่นอนนุ่มแล้วร่างของชายหนุ่มก็ล้มตัวตามลงไปทับอยู่บนร่างบางของหญิงสาว

แก้วกานต์ดาหวีดร้องออกมาทันทีเมื่อเขาเริ่มทำทีจะรุกเร้าและใช้ขากดทับเพื่อไม่ให้เธอดิ้นรนขัดขืนเขาได้

" เราต้องตกลงกันก่อน ที่รัก" เขาพูดออกไปพร้อมๆ กับจ้องไปที่ใบหน้าของหญิงสาว

" คุณลืมรสจูบผมไม่ได้หรอกน่า แก้ว" เขาก้มลงมาบอกที่ข้างใบหูของหญิงสาวที่ตอนนี้อยู่ภายใต้ร่างของเขานั่นเอง

" ปล่อยฉันนะ.. คนบ้า" เธอตวาดแวดออกไปด้วยทั้งโมโหและอับอายเป็นอย่างมาก

" ใช่" เขายอมรับออกมาหน้าตาเฉย แถมยังยื่นหน้าเข้ามาหาแล้วใช้ปากงับไปที่ปลายค้างของหญิงสาวเบาๆ เพื่อแกล้งหญิงสาวเท่านั้น

" บอกผมมาว่าคุณตกลงจะไปพร้อมกับผมในวันนี้เลย" เขายังคงย้ำความต้องการเดิมออกไป

" ไม่ตกลง" เธอตอบออกไปเสียงแข็ง และเริ่มออกแรงดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ยังคงไร้ผลเช่นเดิม ทีนี่เขาจึงฝังจมูกลงไปที่ซอกคออันหอมกรุ่นของร่างบางทันที

" ตกลง หรือ ไม่ตกลง" เขาถามเสียงอู้อี้ ก่อนที่จะเริ่มรากริมฝีปากไปที่หน้าอกอบของหญิงสาวเป็นที่หมายต่อไป

" ไม่นะ... ไม่.. คุณอย่าทำกับฉันแบบนี้ได้ไหม" เธอร้องห้ามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

" ได้..." เขาลากเสียงยาว แล้วเคลื่อนใบหน้าขึ้นมาจ้องมองใบหน้าหญิงสาวแทนแล้วคาดคั้นเอาคำตอบจากหญิงสาว

" ตอบตกลง ก่อนซิครับ ที่รัก" เขาเอ่ยนำออกมาด้วยนัยตากุ้มกริ่ม

" ตก... ตกลงคะ" เธอจึงจำใจตอบตกลงออกไปเนื่องจากกลัว และเขากำลังจะทำให้เธอมีความคิดที่กระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว

" กู้ด... งั้นเราก็ไปกันเลย ที่รัก" เขายิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ และดีใจอย่างบอกไม่ถูกเพราะเขาได้เตรียมการสำหรับการต้อนรับหญิงสาวไว้ที่บ้านของหญิงสาวไว้เป็นอย่างดีแล้วนั้นเอง ว่าแล้วเขาจึงช้อนร่างบางขึ้นแล้วอุ้มเดินออกไปที่หน้าลิฟท์ประจำอาคารหรูทันที

 "ปล่อยนะ... ฉันเดินเองได้" เธอบอกเขาแล้วส่งค้อนวงใหญ่ให้กับเขาที่ดูท่าทางจะอารมณดีซะเหลือเกินนะ

" ครับ... " เขาลากเสียงยาว พร้อมกับวางร่างหญิงสาวลงอย่างว่าง่ายตรงหน้าลิฟท์นั้น

" ก็ผมนึกว่าเท้าคุณยังเจ็บอยู่นี่นา" เขาก้มมากระซิบข้างใบหูหญิงสาวด้วยใบหน้าทะเล้น ซึ่งมันกวนโมโหให้กับหญิงสาวเอามากๆ เลยทีเดียว ขณะนั้นหญิงสาวคิดว่ามันน่าจะชกให้หน้าหงาย
สักทีสองทีนะเนี้ยจะได้เลิกไอ้นิสัยเอาแต่ใจตัวเองอย่างนี้


-----------------------------------------------------------------------

กันฝากคอมเม้นผลงานการเขียนให้ด้วยนะคะเพื่อการพัฒนาของคนเขียนคะ
ขอบคุณคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

205 ความคิดเห็น

  1. #98 weelyone (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2552 / 20:25
    หนุกเจ้ารีบอัพพพพพพพจะรอนะเจ้า
    #98
    0
  2. #85 mydei (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2552 / 04:23
    อัพบ่อยๆนะค่ะ
    #85
    0
  3. #73 pybpig (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2552 / 15:58
    สนุกมากเลยค่ะ เพิ่งเข้ามาอ่าน ชอบนางเอกแก่น ๆ ว ๆ น่ารักดีค่ะ

    มาอัพอีกนะคะ ทวงด้วยนะ ทุกวันเลยก็ได้ 555 

    ขอบคุณไรท์เตอร์มากนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #73
    0
  4. #68 mookanda (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2552 / 12:46

    พระเอกจับนางเอกแต่งงานเหรอ 555


    (สงสัยจะไม่ใช่หรอก)   

    น่ารักทั้งสองคนเลย    

    #68
    0
  5. #67 สวี่วี่วี (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2552 / 12:30
    กรี๊ดดดดด อ๊ายยยยยยยยย ว๊ายยยยยยย _ _^ มากไปแล้วนะ หนุกหนานๆ อัพแล้วแวะมาบอกด้วยนะจร้า สู้ๆค่ะ พี่กัน
    #67
    0
  6. #66 Rcasia (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 10:01
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยย

    มาถึงก็ขายขนมจีบเลย นายพอลตัวร้าย 555555+


    ย่องมาเป็นกำลังใจให้พี่กันจ้า ^______________^

    #66
    0
  7. #65 lake-ang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 20:36
    รีบกลับมาอัพต่อไวๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะ
    #65
    0
  8. #63 Rcasia (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 08:49

    มารอค่ะ 

    คิก ๆ ^_____________________^v

    #63
    0
  9. #62 Rcasia (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2552 / 13:38

    นายพอลตัวร้าย

    กรี๊ดดดดดดดดด <<<< กรี๊ดเพื่อ ????

    หนูเข้ามาให้กำลังใจพี่กันจ้า สู้ ๆ นะจ๊ะ ^^V

    #62
    0