[E-book] Lust หรือจะถูกเพื่อนกิน [Wayward man SET]

ตอนที่ 4 : เธอถูกเพื่อนกินมื้อที่ 4 : หากต้องร่วมเตียงกับเขา [100%] อัพครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 ม.ค. 63


เธอถูกเพื่อนกินมื้อที่ 4 : หากต้องร่วมเตียงกับเขา


              ฉันนั่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่บนเตียงนุ่มหยุ่น ภายในห้องของพี่วินกว้างขวางมาก มันคือห้องชุดของคอนโดหรู ระบบความปลอดภัยสูง อีกทั้งหน้าห้องมีบอดี้การ์ดส่วนตัวเฝ้าอีก

              ทำไมไม่ให้นั่งที่โซฟาคะ

              “นั่งบนเตียงนี่แหละ อย่าขัดใจ

              เขานั่งพิมพ์งานอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง พาฉันมาแล้วให้นั่งเฝ้าเฉยๆเพื่ออะไรกัน จนป่านนี้ยังเดาจุดประสงค์ไม่ออก มาขอจีบโดยการขู่ จะบอกว่านี่เป็นการเล่นตลกของมาเฟียเฉยๆงั้นเหรอ ไม่เชื่อหรอก

              เบื่อมากไหม รอแป๊บ

              ฉันละสายตาจากพี่วิน มองสำรวจข้าวของเครื่องใช้รอบห้อง มันเป็นระเบียบอย่างไม่น่าเชื่อ ของหลายชิ้นมีราคาแพง เช่นกรอบรูปบนผนังนั่นเป็นกรอบทองแท้

              ปึก!

              ฉันแกว่งเท้าโดนอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้เตียง เห็นเจ้าของห้องเหลือบมองแวบหนึ่งแต่ก็ไม่ได้สนใจ จึงก้มหน้ามองต่ำลงไป ก่อนจะดึงกล่องที่เตะโดนออกมา

              ถ้าของแพงข้างในเสียหายคงจะแย่แน่ๆ ทว่าพอปิดกล่องออก ก็พบว่าของทุกชิ้นที่อยู่ในนั้นคือเซ็กส์ทอย! แถมดูจากรูปร่างหน้าตาแล้วมันเอาไว้ใช้กับผู้หญิงโดยเฉพาะ

              ใบหน้าเห่อร้อนและอายจนแทบมุดแผ่นดินหนี รีบเก็บเจ้ากล่องนี่กลับไปอยู่ในที่ของมันตามเดิม

              เอาไว้ใช้กับผู้หญิงบนเตียง หนึ่งในนั้นคือเธอน้องรัก

              ฉันกลัวเขา

               คนไม่น่าไว้ใจที่สุดในโลก ผู้ชายที่มาจีบผ่านๆมายังให้ความรู้สึกหวาดผวาน้อยกว่าหลายเท่า

              พี่วินเป็นมาเฟียแน่นอน ถ้าดูจากรูปถ่ายครอบครัวในชุดสูทสีดำ พ่อของเขามีผมสีน้ำตาล มองนิดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นคนยุโรป ส่วนแม่ของเขาเป็นคนเอเชีย แต่ไม่รู้ว่าประเทศไหน อาจจะป็นคนไทยเพราะตั้งชื่อลูกว่าวิน ซึ่งแม้จะเป็นคำมาจากภาษาอังกฤษ แปลว่าชัยชนะก็เถอะ คนยุโรปไม่นิยมตั้งชื่อนี้หรอก

              มันดึกแล้ว ขอกลับได้ไหมคะว่าจบเขาก็เงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง ครุ่นคิดสักพักก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ

              ดึกแล้ว ก็นอนมันที่นี่ซะ

              “!”

              “หรือจะขัดใจพี่!”

              “ไม่ค่ะ หนูนอนที่นี่ก็ได้ฉันรีบตอบทันควัน ใครมันจะกล้าในถิ่นของเขา ข้างมือขวาพี่วินเป็นปืน และไม่รู้ว่าในห้องชุดนี้มีอาวุธกี่ชนิด ซ่อนอยู่ทั้งหมดกี่ชิ้น ขอนอนที่โซฟาหรือพื้นข้างนอกก็กรุณามากแล้วค่ะ

              “นอนบนเตียง

              “…”

              ด้วยกัน

              ฉันหดคอ มันรู้สึกแย่จริงๆที่หัวใจตัวเองต้องมาสั่นเพียงแค่พี่วินพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดุดัน ออกจะติดน่าสงสารหรือน่าเอ็นดูด้วยซ้ำ เหมือนเขากำลังอ้อนวอนไม่มีผิด

              ทำไมใจง่ายแบบนี้นะ

              แต่…”

              “เตียงกว้าง แบ่งกันได้

              ฉันรู้ว่าเตียงเขากว้าง ขนาดประมาณนี้คงสิบฟุต มันใหญ่และมีคุณภาพ นุ่มนิ่มเหมือนนอนอยู่บนปุยเมฆ เตียงหกฟุตราคาหลายหมื่นของตัวเองที่บ้านยังเทียบไม่ติดเลย

              พี่วิน…”

              “แทนตัวเองว่ารักสิ เหมือนเวลาที่พูดกับคนอื่น

              “รักอยากกลับบ้านจริงๆนะคะ โอ๊ย!” ฉันร้องออกมาในท้ายประโยคเมื่อเขาลุกพรวดพราดจากเก้าอี้แล้วมาจับข้อมือไว้ ดันให้แผ่นหลังแนบกับเตียงอย่างรุนแรงและรวดเร็ว

              ถ้าพูดว่าจะไปอีก ปล้ำ

              เฮือก!

              แล้วเขาก็ไซร้คอ ใช้มือบีบเคล้นจุดอ่อนไหวเพื่อกระตุ้น เขาชำนาญจนฉันยังอายร่างกายตัวเอง มันตอบสนองทั้งๆที่ไม่ได้ต้องการให้รู้สึกแบบนี้

              สภาพเหมือนแมวตัวเมียโดนมนุษย์เอาหน้ามาไซร้ขนหน้าท้อง แขนทั้งสองข้างถูกจับตรงไว้ข้างไหล่ซ้ายและขวา ขาทั้งสองอ้าราบกับเตียง โดยมีพี่วินคั่นกลางอีกที

              ฮือ พี่ยักษ์ช่วยรักด้วย ร่างกายรักมันไม่รักดีแล้ว

              “หอมว่ะเขาพูดแม้กำลังซุกอยู่ตรงไหนสักแห่งช่วงบน ถ้าไม่คอก็หน้าอก หรืออาจจะเป็นไหล่ แดกแม่ง

              End Rak’s talk

 

              Tangkwa’s talk

              อาการป่วยของฉันดีขึ้นมากในช่วงเช้า ตัวไม่ร้อน ไม่ไอ ไม่มีน้ำมูก แค่รู้สึกเพลียและเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวอยู่บ้าง แต่ถึงยังงั้นยักษ์ก็ไม่ยอมให้ไปเรียน เขาขังฉันไว้ในห้อง ทิ้งอาหารมื้อต่างๆไว้ให้ ส่วนตัวเองออกไปเรียนคนเดียว

              ก็ยังดีที่จดเนื้อหาที่เรียนวันนี้ให้ แถมยังคาบข่าวเรื่องงานคู่มาบอก แน่นอนว่าฉันคู่ยักษ์

              อาจารย์ให้ทำโมเดลสิ่งก่อสร้างชื่อดังของโลก คู่เราจับได้โคลอสเซียมของอิตาลี รีบส่งด่วนเพราะจะเอาไปโชว์

              “ถึงว่า ปกติงานแบบนี้ได้เดี่ยว

              “ซื้อของมาแล้ว ไปนอน

              “บ้าน่ายักษ์! ก็พูดอยู่ว่างานคู่ ฉันโอเคตอนนี้ จะช่วยทำ

              “ไม่

              “ถ้าไม่ไหวจะฟุบคาตักนายเลยเคป่ะ ถ้ารีบทำก็เสร็จไม่เกินวันนี้ โครงสร้างไม่เยอะ แบบก็มีให้ดู

              “อืม

              “’กำหนดส่งงานเมื่อไหร่

              “วันศุกร์

              อีกสามวัน ทันแน่นอน โมเดลที่ทำก็ไม่ได้ใหญ่มาก ขนาดกว้างและยาวกว่ากระดาษเอสามนิดหน่อย สงสัยอาจารย์รีบเอาไปจัดโชว์จริง ว่าแต่จะมีงานอะไรนะ

              วันเสาร์จะมีเด็กมัธยมหลายโรงเรียนมาดูคณะ อาจารย์จะดูแล นักศึกษาไม่ต้องยุ่ง ไม่ต้องมาเรียน

              ดีสิ กลับไปเรียนฉันคงหายป่วยพอดี หยุดบ่อยขนาดนี้

              “…”

              ยักษ์เงียบและตั้งใจทำโมเดลจำลอง ใบหน้าเขาเรียบนิ่ง ทว่าแววตาดูเคร่งเครียดตลอด จึงลุกไปหยิบน้ำมาให้เขาดื่ม คอยสังเกตว่าเขาหิวหรือเปล่าถึงได้ทำสีหน้าแปลกๆ

              แตงกวา

              “หือ ว่าไง

              “…วันจันทร์จะต้องไปอเมริกา มีงานด่วนต้องช่วยพี่ชาย

              “พี่ม่อนใช่ไหม

              “อืม

              “จะกลับเมื่อไหร่ล่ะ

              “สองเดือน

              หัวใจฉันกระตุกวูบ มือเท้าเย็นเฉียบฉับพลัน นึกถึงตอนไม่มีเขาอยู่ มันก็หว้าเหว่และรู้สึกแย่ ทำไมงานถึงเรียกตัวเขาให้ไปเร็วนัก

              พ่อจะทำเรื่องดร็อปเรียนให้ ไม่ก็ใช้เส้นให้เรียนต่อที่นู่น กลับมาก็เรียนต่อที่นี่แบบไม่ต้องเรียนซ้ำ ฉันจะได้ทันคนอื่น

              แล้วถ้าพ่อเขาให้อยู่ที่นู่นยาวล่ะ จากสองเดือนเป็นสาม สี่ ห้า หนึ่งปี สองปี หรือมากกว่านั้น

              ฉันอยากอยู่กับยักษ์ ไม่อยากแยกจากไปห่างๆ

              ไม่ต้องเศร้า เดี๋ยวกลับมาเขาว่าเสียงแผ่ว เคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้และจูบหน้าผากฉันอย่างอ่อนโยน น้ำตาฉันคลอ จากที่กลั้นไว้ก็กลั้นไม่ไหว มันไหลอย่างเงียบเชียบและแห้งเหือด ซึ่งยักษ์ไม่ทันได้เงยหน้ามองหรือสังเกตมันแม้แต่น้อย

              ดีแล้วล่ะ

              “บอกว่าอย่าเศร้า

              “ฉันไม่ได้…”

              “อยู่ด้วยกันมานานทำไมจะไม่รู้

              ฉันสะอึกกับความจริง น้ำตาอุ่นไหลออกมาจากหางตาอย่างห้ามไม่อยู่ และไม่นานนิ้วมือของยักษ์ก็แตะที่ผิวแก้ม เกลี่ยน้ำตาออกให้ด้วยความทะนุถนอม

              เหมือนแมวที่บ้าน

              “ฮึก แมว~”

              “ทั้งชีวิตมีแค่เจ้าของคอยอยู่ด้วย

              “ฮือ…” ฉันร้องโฮออกมา มันกลั้นไว้ไม่ไหวแล้ว หัวใจมันบีบรัดแทบสลายไปคาอก

              แม้จะร้องไห้ แต่มือก็ยังติดกาวโมเดล ฉันอยากรีบทำให้มันเสร็จๆก่อนที่อารมณ์จะดิ่งมากกว่านี้แล้วทำงานผิดพลาด ยักษ์เองแม้จะคอยปลอบทว่าก็ช่วยทำเหมือนกัน

              แค่ห้าวันเท่านั้น ที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับคนในดวงใจให้เต็มที่ เก็บเกี่ยวความสุขให้ได้มากที่สุด

              “มาแต่เช้า งานเสร็จแล้วเหรอวะ โคตรเร็วฉันกับยักษ์บังเอิญเจอเฟียสหน้าตึกคณะวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นทางผ่านไปคณะสถาปัตย์ของฉันและบริหารธุรกิจของเฟียส

              “อืม

              “คณะกูไม่เห็นมีของมาโชว์

              “โชว์เงิน ทำธุรกิจแล้วรวยยักษ์ตอบหน้าตาย เส้นเลือดบนแขนปูดขึ้นเล็กน้อยเพราะยกของหนักเป็นเวลานาน

              “ตลกละมึง

              “อ้าว มายืนทำไรหน้าตึกวิทย์?” วัชโผล่มาจากด้านข้าง มองหน้าพวกเราสลับไปมาก่อนจะโฟกัสยักษ์คนเดียว

              “มาส่องสาวทำแล็ปเฟียสตอบเสียงกวน เสยผมเบาๆเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากผู้หญิงรอบข้าง ไม่ต่างจากมีคนเห็นแมลงสาบแล้วกรี๊ดเลย อารมณ์ประมาณนี้ ไม่ได้ดูเท่ห์สักนิด

              “แตงกวาหายป่วยยังวัชถาม เดินเข้ามาใกล้และมองหน้าเหมือนจะดูทะลุหนังเข้าไปข้างใน ซึ่งสักพักยักษ์ก็เบี่ยงตัวมาบัง แน่นอนคนตัวสูงสามารถบังจนมิดได้

              “ดีขึ้นแต่ยังไม่หายขาด แต๊งกิ้วที่ถาม ขอเอางานไปส่งก่อนนะ

              “เออๆ ไปเถอะ ยักษ์มึงหนักใช่ไหม

              “ไม่!”

              ปากแข็งจริง แขนเกร็งจนกล้ามขึ้นแล้วนั่น!

              หลังจากส่งงานเสร็จเราก็ไปเข้าเรียน วันนี้อาจารย์สอนเรื่องผังเมือง มันไม่ใช่เรื่องหลักของสาขานี้แต่ก็ต้องเรียนรู้ไว้ ส่วนสาขาที่ฉันกับยักษ์เรียนนั้นเกี่ยวกับสิ่งก่อสร้างตะวันตก

              จังหวะที่ฟังอาจารย์สอน ฉันก็รู้สึกว่าหน้าผากมันร้อนขึ้น ตาก็พร่าเล็กน้อย คนข้างกายเป็นคนช่างสังเกตอยู่เป็นทุนเดิมจึงรีบประคองแล้วพาฉันไปห้องพยาบาล

              “แอร์เสีย 2 ตัว ห้องมันร้อนเขากล่าวถึงสาเหตุที่ทำให้ฉันหน้ามืด ในห้องเรียนมีแอร์ 4 ตัว เสียไปครึ่งหนึ่งจึงอบอ้าวจริงๆนั่นแหละ

              เพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งเพื่อนรักเพียงคนเดียวเดินไปลงชื่อเข้าใช้ห้องพยาบาล เขาคอยดูแลฉันอยู่ไม่ห่างเพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่เฝ้าห้องนี้สักคน

              “ยักษ์ นายไปเรียนซะ

              “ไม่ไป

              “ไปเรียนแล้วมาสอนฉันต่อ

              “ไลน์ไปฝากเพื่อนเลคเชอร์ให้แล้ว

              เพื่อนคนไหนน่ะ?

              “คิดส์บอกโอเค จบคาบค่อยไปเอาเขาพูดถึงใครบางคนที่ฉันไม่ได้รู้จัก ให้ตายสิ เรียนมาตั้งนานรู้จักไม่กี่คนเอง คงต้องทำความรู้จักเพื่อนๆสักหน่อยแล้วดีไหม

              “สงสารเขานะ

              “สงสารมันทำไม!”

              อ๊ะตะคอกเสียงดังหนวกหู เดี๋ยวคนนอกห้องก็แห่มาดูหรอก เมื่อกี้มันน่าหาอะไรมาอุดปากชะมัด

              “ก็เรียนวิชาเดียวสี่ชั่วโมง จดให้เราสองคนอีก

              “ไม่ได้ขอเฉยๆ จ้าง

              “เท่าไหร่ฉันถามพลางขมวดคิ้ว ไม่ได้นึกถึงว่าเขาจะใช้เงินจ้าง ตอนแรกก็ว่าจะชมอยู่แท้ๆ

              “แค่สามพัน

              “ยักษ์!”

              “อืมคนหน้านิ่งทำหน้าเอือม รูดผ้าม่านให้ปิดสนิทแล้วปีนมานอนเบียด ฉันเขยิบตัวไปชิดขอบเตียงแคบๆ แต่มือของเขาก็คว้าเอวแล้วดึงร่างกายเข้าไปหา ใบหน้าของเขาซบอยู่กับซอกคอ ก่อนจะสะดุ้งเพราะแรงดูดเม้ม

              “หิวก็ไปหาไรกิน

              เขาไม่ตอบ ยังคงกัดซอกคอและหัวไหล่ต่อไป คงต้องรอให้ความอยากกัดหายไปก่อน หรือไม่ก็รอให้ฉันดีขึ้นล่ะมั้ง อาจตั้งใจจะชวนไปกินข้าวด้วยกันตามเคย

              กึก!

              เจ็บจี๊ดๆ จากฟันก็เปลี่ยนเป็นลิ้น ไล้วนที่หัวไหล่ ลากไล้ผ่านไหปลาร้าสร้างความสยิว มันชักมากขึ้นทุกวัน ไม่สิ กัดน้อยลงแต่เลียมากขึ้นต่างหาก

              จ๊วบ~

              “ยักษ์!” ฉันเอ็ดอย่างเหลืออด ไอ้เพื่อนบ้านี่อยู่ดีๆก็มาดูดปากแล้วจากไป เงื้อมือจะตีแรงๆสักทีก็เลยพลาด เจ็บใจจริง!

              “ไปซื้อข้าวแป๊บ เอาไข่เจียงทรงเครื่องเคนะจูบแล้วซิ่ง มันน่ากระโดดถีบนัก




TALK : แง สงสารรักมากมาย พี่วินดุโหดแบบนี้น้องจะหนีไปฟ้องใครได้

TALK 2 : ไม่ทันไรยักษ์ก็ต้องไปซะแล้ว แตงกวาหนูจะอยู่ยังไงลูก เกลขอเสนอให้แอบในกระเป๋าเดินทางติดเครื่องไปด้วย อยู่ห่างกันเหมือนใจจะขาด~

TALK 3 : ยักษ์มันร้าย แอบจูบนี่คิดหวังเคลมแตงกวาล่ะสิ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #7 Fang_ju (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 08:26
    แต่ละคนมือไวปากไว55
    #7
    0