[E-book] Lust หรือจะถูกเพื่อนกิน [Wayward man SET]

ตอนที่ 3 : เธอถูกเพื่อนกินมื้อที่ 3 : ไม่รู้ [100%] อัพครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    3 ส.ค. 62


เธอถูกเพื่อนกินมื้อที่ 3 : ไม่รู้


                ผมมองแตงกวาด้วยสายตาชนิดหนึ่ง ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่ พอใจ? อยาก? สงสาร?

                จึงลุกไปค้นหาแผ่นลดไข้มาแปะไว้ที่หน้าผาก มันจะเย็นจี๊ดๆหน่อยแต่ก็ดูดความร้อนออกจากร่างกายได้ดีทีเดียว และผมเลือกที่จะปิดบัง เมื่อเธอฟื้นขึ้นมา จะไม่บอกเด็ดขาดว่าเผลอล่วงเกินเธอไป

                เย็น...

                “อดทนผมตอบกลับ และก้มมองนิ้วมือที่เพิ่งล้างมาหมาดๆอย่างเงียบเชียบ

                End Yak’s talk

 

            Tangkwa’s talk

                ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเย็น นาฬิกาและท้องฟ้านอกหน้าต่างบ่งบอกเวลาให้รับรู้ ภายในห้องมีเสียงฝีเท้า ไม่น่าเชื่อว่ายักษ์จะยังอยู่ เขาเป็นคนช่วยฉันจากในห้องน้ำหรือเปล่านะ

                ต้องเป็นเขาอยู่แล้วสิ อยู่กันแค่สองคนมาทั้งคืน

                ยักษ์เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนบน ท่อนล่างพันแค่ผ้าขนหนูผืนเล็ก ฉันมองแล้วเห่อร้อนตามใบหน้า คนอะไรทำไมหล่อขนาดนี้นะ

                ตื่นนานยัง มากินข้าวกินยา

                ไปแต่งตัวให้ดีๆก่อนไป

                พูดไปงั้น ใจจริงคืออยากเห็นเขากระตุกผ้าช่วงล่างออกมาเช็ดผมเหมือนในนิยายหรือซีรี่ย์...ฟินน่าดู

                ยืมเสื้อกับกางเกงหน่อย

                “แล้วชุดที่นายเคยทิ้งไว้ล่ะยักษ์ มันไปไหนฉันสวนกลับ ชุดฉันตัวนิดเดียว เขาใส่มันก็ขาดหมดสิ

                ไม่รู้

                “งั้นเลือกเอาเลยฉันว่า ล้มตัวนอนตามเดินเพราะรู้สึกมึนหัว หูก็ฟังเสียงเปิดตู้และเสียงบ่นไม่ได้ความ ไม่นานมากเขาก็โพล่งขึ้น

                ใส่ไม่ได้

                “นายกลับบ้านก็ได้นะ มีธุระนี่ ฉันไม่เป็นไรหรอก

                จำได้ว่าเขานัดทานมื้อเย็นกับครอบครัวใช่ไหม แถมยังมีญาติ มีเพื่อนพ่อเขามาอีก จะรั้งให้อยู่ด้วยได้ยังไงล่ะ ตอนนี้ก็ดีกว่าเมื่อเช้าแล้วด้วย ทานยาสักหน่อยคงหาย

                โทรบอกที่บ้านแล้วว่าเพื่อนป่วย อยู่คนเดียว

                “ให้มันได้อย่างนี้สิยักษ์ นายไม่ต้อง...ฉันหุบปากเมื่อคนตัวสูงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ดึงเอาเจลลดไข้ที่เริ่มไม่เกาะหน้าผากแล้วไปทิ้ง

                ก็ห่วง อยู่ไม่ได้ไง?”

                ตึกตัก ตึกตัก

                หัวใจบ้านี่ จะเต้นแรงตอนนี้ทำไม

                ฉันตอบอืมเบาๆส่งไป ลุกจากเตียงเพื่อจะไปทานอาหาร แม้จะไม่อยากทานแต่ต้องกินยานี่สิ ทว่าในจังหวะที่ลุกก็รู้สึกได้ว่ากางเกงในเปียกชื้น

                ทำไมระดูขาวมันเยอะแปลกๆนะ ประจำเดือนก็หมดไปสัปดาห์ก่อนแล้วนี่หน่า สงสัยต้องอาบน้ำเปลี่ยนชุดซะแล้ว

                แต่ทว่าในจังหวะที่หยิบชุดเปลี่ยนและผ้าเช็ดตัว มือแสนคุ้นเคยก็คว้าหมับที่ต้นแขน ฉันหันไปมองเจ้าของใบหน้าหล่อและเรียบนิ่ง เลิกคิ้วข้างหนึ่งเป็นการถามกรายๆว่าอะไร

                อย่าอาบ ไข้ขึ้น

                “แป๊บเดียว สัญญาฉันว่าขณะที่เขาทำหน้าด้วยอารมณ์อย่างหนึ่ง คงจะเป็นห่วงหรือไม่พอใจ ฉันจะไม่ล็อคห้องน้ำ โอเคไหม

                ห้านาที

                “ถามจริง เพื่อนหรือผะพ่อฉันรีบเปลี่ยนคำพูด หวังว่ายักษ์จะไม่ได้ระแคะระคายในคำว่าผะ

                …ผัว

                แต่พูดไปคงไม่เป็นไรหรอก เขาไม่ได้คิดแบบเดียวกันนี่ น่าจะเข้าใจว่าแค่หยอกล้อตามประสาเพื่อนสนิทนั่นแหละ

                ฉันปิดประตูห้องน้ำ ยกมือขึ้นหมายจะถอดเสื้อผ้า ทว่า!

                มันไม่ได้มีเสื้อผ้าอาภรณ์ประดับอยู่บนร่างกายตั้งแต่แรก พอลองหยิกตัวเองดูก็พบว่าไม่ได้ฝันไป ให้ตายสิ! นี่มันบ้าอะไรเนี่ย ต้องเป็นเพราะยักษ์ช่วยออกมาจากห้องน้ำแล้วพามานอนทันทีแน่เลย แต่ที่สำคัญที่สุดคือเมื่อกี้เปลือยต่อหน้าเขาอยู่ตั้งนานหลายนาที

                ช่างมันเถอะ รีบอาบก่อนเขาจะเข้ามาตามถึงข้างในนี้ดีกว่า

                ฉันคิดพลางเปิดฝักบัว ให้น้ำอุ่นไหลรินร่างกาย ปั๊มสบู่เหลวลงฝ่ามือและละเลงให้ทั่วร่างครั้งเดียวแล้วล้างออก จากนั้นก็รีบเช็ดตัวก่อนที่ไออากาศเย็นจะลามเลียผิว

                กระจกบานเล็กในห้องน้ำสะท้อนร่างกายขาวผ่อง ที่บัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อสม่ำเสมอไปทั่วร่างเพราะพิษไข้ มันดูน่าเกลียดจริงๆ อย่างกับเมาแน่ะ

                กริ๊ก!

                ฉันเปิดประตูออกและสะดุ้งเพราะยักษ์ยืนอยู่ตรงหน้า จึงอ้าปากจะด่าแต่อยู่ดีๆก็โดนผลักติดผนัง ฉันเลิกลั่ก ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าเขาโมโหหิวหรือยังไง

                อ๊ะยักษ์! นายหิวก็ไปกินสิทันทีที่ปากเขางับบริเวณหัวไหล่ก็ต้องพูดออกมา ตัวเขาหนักมาก และมันทาบทับแทบหลอมรวมกัน

                หิวเธอ...แตงกวา

                “?”

                “ทำไมต้องน่ารักวะ

                “ฉันน่ารักตรงไหน ปากหวานไม่รู้จักเวลานะนายเนี่ย ถอยไปหน่อย จะแต่งตัว อื้อ!” ฉันหุบปากและเบิกตาโพลงเพราะยักษ์จู่โจมด้วยริมฝีปาก เขาจับคอของฉันให้เอียง ละเลียดเล็มชวนให้มัวเมาจนมึนหัว

                ล่อเก่งนัก อยากได้ฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ

                แต่ก็ต้องตกใจเข้าไปอีกเมื่อเขาใช้มือเพียงข้างเดียวปลดปมผ้าเช็ดตัว ความเย็นวูบปรากฏขึ้นทันที ฉันพยายามหยุดการกระทำอุกอาจด้วยการทุบไหล่คนตัวสูงกว่า ทว่านอกจากเขาจะไม่หยุดยังบีบเคล้นก้อนเนื้อนุ่มทั้งสองก้อน

                ยะ...ยักษ์ ฉันยังไม่ได้ตอบตกลง ทันทีที่ผละออกเพื่อหายใจก็รีบพูด

                ยังไม่ได้ยินยอมจะอยู่ในสถานะเพื่อนกินกันเองเลย เขาจะรีบไปไหน หรือเพราะผู้หญิงกับผู้ชายมีพลังงานบางอย่างดึงดูดเข้าหากันงั้นเหรอ ทั้งเขาและฉันถึงต้องการกันและกันมากขนาดนี้

                เห็นตัวแดงๆ

                “...”

                มันกระตุ้น

              แดงเหมือนทารกเพิ่งคลอดเนี่ยนะกระตุ้นประสาทฉันเอ็ดเสียงเบา เบี่ยงหน้าหลบลมหายใจร้อนที่รดต้นคอ

              อืม เมื่อกี้...โทษที

              ฉันเม้มปาก เงยหน้าสบตากับยักษ์ ใบหน้าที่มองกี่ทีก็ชวนหวั่น อีกทั้งเพราะความหล่อยังทำให้ได้ตำแหน่งเดือนคณะมาครองเมื่อไม่นานมานี้

              ช่างมันเถอะ

              ดีแค่ไหนแล้วที่ได้เป็นถึงเพื่อนสนิท ได้แต่คอยแอบหวงก้างไม่ให้แมวขโมยคนอื่นมาคาบไป โดยหวังว่าสักวันจะได้เป็นตัวจริง

              ฉันเบี่ยงตัวหลบ หันตัวจะออกจากกรงขังที่กักไว้ ทว่าก็ถูกกระชากกลับมาเผชิญหน้าอีกครั้ง เขาออกแรงเพียงน้อยนิด แต่ร่างฉันปลิวได้อย่างง่ายดาย

              มีอะไร

              “ขอ…” ฉันเลิกคิ้ว ตั้งคำถามผ่านสายตาว่าเขาต้องการอะไรอีก

              พูดสิยักษ์ ฉันอยากกินข้าวกินยาแล้ว

              “ขออีกรอบ

              “อื้อในจังหวะที่จะพูดก็ถูกปิดปากด้วยความนุ่มอุ่น จึงเกิดเสียงอื้ออึงในลำคอแผ่วๆ ฉันเกาะลำแขนทั้งสองข้างของยักษ์ ร่างกายค่อยๆถูกเบียดชิดติดผนัง กระทั่งร่างกายเราบดคลึงกันแนบแน่น

              ฉันสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ แรงเฟ้นระบายอารมณ์ที่ต้นแขน และจุดกึ่งกลางร่างกายที่แข็งขืนและเสียดสีกับหน้าท้องเขาตัวสูงมากจริงๆ

              พลั่ก!

              ฉันรวบแรงผลักยักษ์ให้ถอยออกไป น้ำตาอุ่นคลอเบ้าเล็กน้อย จึงรีบสกัดมันไม่ให้เพิ่มและไหลออกมาปรามาสตัวเองต่อหน้าเขา

              เราทำไม่ถูกยักษ์ ที่เราทำกันอยู่นี้มันไม่ถูกฉันพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากจุดเดิมไปทานข้าวทานยา ได้แต่คิดในใจว่าบ้าจริง ถ้าไม่หยุดคงได้ต่อกันยาวแล้วแท้ๆ

              ถ้าเขาพูดออกมาว่าจะยังมั่นคงกับฉันแค่นั้น ขอแค่นั้นก็จะยอมพลีกายถวายหัว

              ก็นะ เพื่อคนที่รัก ใครจะไม่ชอบ

              แต่แล้วก็ได้ยินเสียงสบถคำหยาบตามหลัง ยักษ์หัวเสียโดยที่ฉันเองก็ไม่ทราบคำตอบว่าทำไมเหมือนกัน

              งั้นต้องทำยังไงเสียงกระซิบแผ่วเบาดังข้างหู ฉันหันขวับไปมองด้วยความตกใจ ใบหน้าเราจึงชิดกันโดยไม่ได้ตั้งใจ อีกแค่นิดเดียวก็จะจูบกันแล้ว

              ถอยไป

              “ต้องทำไงถึงจะทำได้

              อ้อนเหรอ

              “คิดดูก่อนฉันบอกปัด จากน้ำตาคลอเมื่อกี้เปลี่ยนมาเป็นอมยิ้มหลังจากเห็นหน้าเว้าวอน

              อือ ไปนอนคนตัวสูงว่าพลางดันหลัง มันก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่หากเขาตั้งใจจะยอม จึงทำตามอย่างว่าง่าย เพราะอยากรีบหายไข้ไวๆด้วยจะได้ไม่กระทบการเรียน

              พอเดินเข้ามาภายในห้อง ยักษ์ก็ตามมาติดๆ เขาใกล้ชนิดที่ว่าไม่กลัวติดหวัดเลยสักนิด แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นซะก่อน เลยหยุดอยู่แค่หน้าประตูแล้วหันหลังเดินห่างออกไป

              End Tangkwa’s talk

 

            Rak’s talk

              มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งเท้าคางมองฉันมาได้สักพัก

              “รัก งั้นขอกลับก่อนนะ เดี๋ยวอ่านจบจะเอามาคืนเพื่อนคนหนึ่งที่ไม่ได้สนิทกันแต่เป็นมิตรกล่าวลา เมื่อกี้เธอเพิ่งยืมหนังสืออ่านเล่นนอกเวลาไป มันเป็นแนวคำคม ชวนให้คิด ฉันอ่านแล้วก็เพลินดีจึงอยากแบ่งปันบ้าง

              อื้อ บ๊ายบายฉันโบกมือ มองเพื่อนที่เดินหายไปตรงมุมตึก จากนั้นจึงเริ่มเก็บสมุดกับเครื่องเขียนที่เอาออกมาลงกระเป๋า

              เงาของใครบางคนบดบังแสง ฉันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย ก่อนจะพบว่าเป็นคนที่มองฉันอยู่เมื่อกี้

              รุ่นพี่ปีไหนกัน?

              “พี่ชื่อวิน จีบได้ไหม

              มาแนวเดิมๆ

              ฉันส่ายหน้าและไม่พูดอะไร ทำตัวให้เงียบจะได้ไม่ดูน่าสนใจ พลันสายตาก็เหลือบเห็นเพื่อนในกลุ่มของเขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่แน่ว่าอาจพนันอะไรกันอยู่

              หนูมีแฟนแล้วค่ะ

              ฉันถอยหน้าหนีเมื่อเขาใกล้ชิดมากขึ้น กระทั่งถูกมือทั้งสองข้างเปรียบดั่งคีบเหล็กจับไหล่ไว้ ทำให้สามารถโน้มใบหน้ามาหาได้ ลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดใบหู มันมาพร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบา

              ไม่เชื่อ ข่าวน้องออกจะดัง ถ้าไม่คบเราได้เป็นศัตรูกันแน่เขากระซิบเสียงเย็น มันเป็นคำขู่ที่น่ากลัว แถมยังมาพร้อมกับเสียงแกรกเบาๆ

              มีคัตเตอร์จี้เอวในระยะประชิด ปลายแหลมของมันกดลงบนผิวเนื้อผ้า เพียงแค่เขาออกแรงอีกนิด ฉันก็จะได้เลือดทันที

              จีบได้ไหม

              “ดะได้ค่ะ

              ฉันจำใจต้องตอบรับ เขายิ้มแล้วผละหน้าออก ปลายมีดแหลมคมก็หดกลับไปอยู่ในปลอกเหมือนเดิม ฉันคิดว่าเขาจะไปแล้วแต่ก็คิดผิด เมื่อแก้มข้างหนึ่งถูกหอมเน้นๆ

              ไม่รู้ว่ารอบข้างมีคนถ่ายรูปหรือคลิปหรือเปล่า แต่ถ้าเรื่องถึงหูพี่ยักษ์เขาจะต้องโดนดี

              แล้วอย่าไปฟ้องพี่ชายล่ะ อำนาจกับพวกพี่มีเยอะกว่า ระวังไอ้ยักษ์จะเจ็บหนักพี่วินว่าพร้อมจับมือฉันไปลูบแถวๆขอบกางเกงตัวเอง ภายใต้เสื้อฮู้ดที่คลุมทับไว้อีกที มีปืนเหน็บอยู่ตรงนั้น

              ฉันเสียวสันหลังวาบ เคยได้ยินว่ามีรุ่นพี่ลูกครึ่งอิตาลีคนหนึ่งในมหาลัยเป็นลูกมาเฟีย คงไม่ใช่พี่วินหรอกใช่ไหม แต่หน้าตาเขาก็ให้ สีผมก็น้ำตาลที่ดูออกได้เลยว่าเป็นสีธรรมชาติ ไหนจะนัยน์ตาสีเดียวกับผมนี่อีก มันดูสว่างกว่าสีตาของคนเอเชียส่วนมาก

              รออยู่ตรงนี้เสียงทรงอำนาจสั่ง ซึ่งฉันก็ไม่กล้าไปไหน เขาหายไปสักพักและกลับมาพร้อมขนม ช่อดอกไม้ และตุ๊กตารูปพิซซ่า

              เอ่อ…” ฉันงงเมื่อเขายื่นมันให้ ทว่าไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด หนึ่งเพราะกลัว สองเพราะฉันชอบของขวัญ

              เวลาจีบต้องซื้อของให้ใช่ไหม เอาไปสิ

              “พี่วินคะ

              “ทำไม?” เขาถามและเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

              พี่กำลังพนันกับเพื่อนอยู่รึเปล่าคะถึงได้มาจีบ ถ้าเป็นอย่างนั้นไม่ต้อง…”

              “ไม่ได้พนัน แค่ชอบน้องเลยอยากลองใจตัวเองดูว่าชอบจริงไหม ถ้าได้อยู่ด้วยกัน จะรู้เอง

              “…”

              คนแบบนี้ก็มีด้วยเหรอ

              คืนนี้ไปห้องพี่ไหมพี่วินกล่าวเหมือนพูดขู่ มือก็จับแถวๆปืนจนฉันกลัวแทบร้องไห้

              ค่ะ




TALK : คนทำเงียบกริบเลยนะยักษ์ ทำมึนไม่รู้ไม่ชี้ ไม่คิดจะรับผิดชอบเขาหน่อยหรอ

TALK 2: ใจเย็นก่อน นี่เพื่อนไง ไหนบอกไม่คิดอะไรกับเขา ตัวแดงแค่นี้รุกซะเกินหน้าเกินตาเลยนะ

TALK 3: ผ่านสัปดาห์สอบมาแล้ว ตอนนี้กลับมาอัพตามปกติค่ะ

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #6 Fang_ju (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 08:13
    ว่ายักษ์โรคจิตแล้วนะมาเจอพี่วินนี่ชิดซ้ายเลยจ้า555
    #6
    0