Rascal เสือใหญ่ [The tiger SET]

ตอนที่ 4 : เสือใหญ่กินคน 4 :: คำตอบในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    10 ก.พ. 64



Seuayai’s talk

ย้อนไปเมื่อสามวันก่อน ผมไปงานสังสรรค์กับเพื่อนสนิทกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง เพื่อนพวกนั้นเป็นพวกรู้มาก รู้แม่งทุกเรื่องเหมือนกับมาสิงอยู่ในร่างเดียวกันกับผม แต่กระนั้นก็ไม่ได้สงสัยว่ารู้ได้ยังไงในเมื่อแต่ละคนมีเส้นสายและอิทธิพลพอตัว

“ไอ้ใหญ่ กูได้ข่าวว่ามึงปล้ำไอ้เด็กสาเกเหรอวะ” วริชโพล่งขึ้นทำให้ต้องละสายตาจากแก้วเหล้ามามองมันตาขวาง

สงสัยสายข่าวจะไม่ได้เรื่อง

“พ่อมึง...” ผมสวนกลับ

ไม่มีทางจะปล้ำผู้ชายหรอก

“ถุย ไอ้ใหญ่มันปล้ำพี่สาวไอ้สาเกต่างหาก อย่างมันเนี่ยนะจะปล้ำผู้ชาย กูว่าเป็นไปไม่ได้” หลิวเหว่ยช่วยแก้…และมันพูดถูกทั้งหมด “ใช่ไหมไอ้ใหญ่”

“อืม”

“ว้า เพื่อนจะมีเมียซะแล้ว กูเสียดายจัง ต่อไปคงตัวติดเมียจนลืมเพื่อน” วริชแซวอีกก่อนจะหันไปมองน้องชายฝาแฝดของผม “สายข่าวกูบอกว่า...”

“มึงว่างเหรอ” เสือน้อยพูดตัดก่อนที่คนรู้มากจะพูดจบ

“หืม?”

“มึงว่างมากเหรอตามสืบเรื่องพวกกูเนี่ย”

“กูก็แค่อยากรู้ชีวิตความเป็นอยู่ของเพื่อน โดยเฉพาะมึงนั่นแหละไอ้เสือ เผื่อติดคุกขึ้นมาจะได้ช่วยประกันตัว ฮ่าๆๆ”

“เออ คิดยังไงกินเด็กวะ น้องแม่งยังใส่ชุดนักเรียนอยู่เลย” ฟานสมทบ หยิบขวดเหล้าเทเติมให้คนในวงทุกคน

“กูไม่ได้กิน อีกอย่างอยู่ปีหนึ่งไม่ใช่มัธยม!” น้องชายผมยังปฏิเสธเสียงแข็งและในฐานะฝาแฝดผมรู้ว่าไอ้เสือมันโกหก

มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น ไม่สิ ผมอาจเดาพลาดก็ได้ บางทีน้องผมก็พูดความจริง

“เอ้า ดื่มให้สองเสือเนื่องในโอกาสสละโสดหน่อยเร็ววว”

“ฮิ้ววว”

ผมกับเสือน้อยมองหน้ากันและมีความคิดเหมือนกันว่าไอ้พวกนี้มันปัญญาอ่อนได้โล่...

ความร้อนรุ่มในร่างกายเพราะแอลกอฮอล์ทำให้นึกถึงมิริน ในวันนั้นที่ไปนัดบอด เธอกำลังเมาอยู่ผมจึงเผลอใช้โอกาสทำเรื่องแบบนั้นลงไป ตราตรึงเธอด้วยความรู้สึกและความทรงจำเอาไว้เหมือนคนเอาแต่ใจ

ตอนนี้มันเป็นผมเสียเองที่ลืมเธอไม่ลง ถ้าเคลียร์งานเสร็จเมื่อไหร่อีกไม่นานจะต้องติดต่อเธออีกครั้งแน่ ผมรู้ว่าความรักมันเป็นยังไงในเมื่อผมก็เคยมีแฟนมาก่อนเหมือนกัน แต่จะคบกันได้นานแค่ไหนก็อีกเรื่อง

“มิริน” พึมพำชื่อเธอออกมาเสียงแผ่ว หลับตาลงเพื่อพักสายตา ทว่าภาพร่างกายขาวผ่องนั่นก็ผุดขึ้นมาในความคิด

ให้ตายสิ...

“ใหญ่ กูฝากของไปลงบ้านมึงได้ไหม” หลิวเหว่ยสะกิด เดาได้ว่าคนพูดกำลังทำสีหน้าแบบไหน

“กูง่วง ไปคุยกับไอ้เสือแทน”

“เสือน้อย กูซื้อของในเว็บมาฝากเอาลงบ้านมึงนะ เดี๋ยวแม่กูแกะกล่องจะตกใจ”

“ทำไมตกใจ”

“กูซื้อเซ็กส์ทอยว่ะ พอดีไปเจอไอ้เวย์ มึงจำมันได้ไหมล่ะ ก็เลยอุดหนุนมันสักหน่อย ถ้ามึงสองคนสนใจไปใช้กับเมียรุ่นน้องสักชิ้นกูแบ่งให้เอาป่ะ”

“สัด...” ผมกับฝาแฝดสบถให้กับความคิดบ้าๆ พร้อมกัน

เสียงครางอู้อี้ดังขึ้นพร้อมกับแรงผลักน้อยนิดเท่ามดไต่ ริมฝีปากที่เคยบดขยี้จึงละออกจากปากนิ่มช้าๆ ถ้าเผลอตัวจูบนานอีกนิดมิรินคงเป็นลมไปแล้ว บ้าจริง

“แฮ่ก พะ...พี่ใหญ่”

เสียงแบบนี้แหละที่ทำให้คุมตัวเองไม่ได้แทบทุกครั้งที่ได้ยิน ผมยอมรับว่าตัวเองเป็นคนที่มีอารมณ์ทางเพศสูงทว่าก็ปกปิดมันจากสายตาคนอื่นได้ตลอดจนกระทั่งได้อยู่กับผู้หญิงตรงหน้า

ริงโทนโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่สูงได้แค่ไหล่ดังขัดจังหวะก่อนจะทันได้ทำอะไรต่อ ชะโงกหน้ามองอย่างไม่กลัวเสียมารยาทจึงเห็นว่าเป็นน้องชาย...

...น้องเมียนั่นเอง

ทันทีที่หญิงสาวตรงหน้ารับโทรศัพท์เสียงปลายสายก็ดังแว้ดออกมา สภาพไม่เหมือนคนเจ็บเท่าไหร่แต่ผมรู้ดีว่าไอ้เด็กสาเกมันอึดอยู่ไม่น้อยจึงไม่แปลกที่มีแรงเปล่งเสียงตวาด

“ถ้าผมลุกจากเตียงได้จะซัดให้เละเป็นโจ๊กเลยคอยดู กูเห็นนะมึ๊ง!!! คบกับพี่กูไม่ว่า มึงเข้าบ้านไปลวนลามพี่กูได้ยังไงหา!!!” ประโยคแรกคุยกับมิรินแต่ประโยคหลังคงพูดกับผมเสียมากกว่า และด้วยความที่เป็นคนหัวดีเท้าทั้งสองข้างก็ขยับสำรวจรอบบ้านปล่อยอีกคนยืน5nvโทรศัพท์งงอยู่ที่เดิม

ไม่นานนักก็เจอวัตถุสำคัญ โทรศัพท์เครื่องหนึ่งถูกวางซ่อนไว้หลังกองใบเตยดับกลิ่น หน้าจอแสดงหน้าที่เป็นกล้องวงจรปิด

สมัยนี้มีแอปพลิเคชันเปลี่ยนโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ไม่ใช้เป็นกล้องวงจรปิด เชื่อมต่อและส่งข้อมูลเปรียบเสมือนกล้องจริงๆ ผ่าน wi-fi เพียงแค่มันยังไม่สามารถย้อนกลับไปดูเหตุการณ์ที่เคยผ่านมาได้ ทำแค่เพียงดูสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในปัจจุบัน

“กล้อง...” มิรินพูดขึ้นเมื่อเห็นผมหยิบมันขึ้นมา “ฮัลโหล แกเอาโทรศัพท์ใครมา เอาไปคืนเจ้าของเขาเลยนะ พี่จำได้ว่าไม่เคยซื้อรุ่นนี้ให้”

“ผมซื้อมันมาเอง ราคาแค่พันสอง ถ้าผมไม่ทำแบบนี้คงไม่รู้ว่ามันเอาเปรียบพี่ขนาดไหน”

“ไหนบอกไฟเขียวให้พี่แล้วไง?”

“ถ้ารู้ว่ามันปู้ยี่ปู้ยำพี่ผมไม่ยอมหรอก! เฮ้ย มึงปล่อยกูไอ้เจค”

“มึงจะคุยก็อย่าใส่อารมณ์ดิวะ เดี้ยงแล้วยังจะดิ้นอีก ตกเตียงขึ้นมาลำบากนะเว้ย” เสียงทะเลาะกันเสียงดังลอดมาตามสาย ผมกดปิดเครื่องโทรศัพท์ตัวปัญหา

“พี่รินนน” ไอ้เด็กสาเกร้องเสียงหลง มันคงกำลังโทรคุยไปด้วยดูภาพกล้องวงจรไปด้วยอยู่

มิรินทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอกดวางสายและก้มหน้าลงหลบสายตา เธอคงรู้สึกแปลกที่มีคนอื่นมารับรู้ปัญหาภายในบ้านด้วยแต่ผมไม่ใช่คนอื่นหรอก ผมรู้จักนิสัยน้องชายเธอดี

“พี่ใหญ่กลับไปก่อนเถอะค่ะ เอาไว้ค่อยคุยกัน”

นอกจากจะไม่ฟังแล้วยังรวบเอวคอดสวยเข้ามาปะทะ ในจังหวะที่คนตัวเล็กหมุนตัวเตรียมวิ่งหนีขึ้นไปบนห้อง ลมหายใจร้อนพอๆ กับไดร์รินรดต้นคอขาวผ่อง ยิ่งเธอดิ้น ยิ่งเสียดสีกันไปมา

เธอกำลังทำผมตบะแตก มือเล็กเนียนนุ่มที่กำลังแกะมือใหญ่ออกไม่มีทางจะสู้แรงได้เปลี่ยนเป็นมาเกาะขอบโต๊ะในระหว่างที่มือซุกซนของผมไต่ไปขยำก้อนเนื้อนุ่มนิ่มเล่น นุ่มนิ่มมาก ผมชอบ…

ขยำนิด บีบหน่อย อา…อยากกินซะแล้ว

ตอนแรกว่าจะมาถามเรื่องผู้ชายคนนั้นเฉยๆ แต่สงสัยวันนี้ผมค้างบ้านหลังนี้สักคืนดีกว่า ถือซะว่าทำความสนิทสนมกับเมียเด็กตัวเล็กไปอีกขั้น อ้อแล้วอะไรนะ

น้องชายมิรินไฟเขียวแล้วด้วยใช่ไหม หึ...เสร็จผม

End Seuayai’s talk


Mirin’s talk

เสียงกรีดร้องในใจดังขึ้นเป็นพันเป็นหมื่นรอบ ยิ่งอยู่ด้วยกันทำไมรู้สึกว่าพี่เสือใหญ่ชอบเข้าถึงเนื้อถึงตัวตลอด เขาให้ความรู้สึกว่าเป็นเสือแก่หิวโหยที่ต้องมีเหยื่อตกถึงท้องทุกชั่วโมง

ความร้ายกาจและเจ้าเล่ห์มันค่อยๆ เผยออกมาทีละนิด กล้ามหน้าท้องที่แนบหลัง แขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามโอบกอด ใบหน้าใสเนียนเกลี้ยงเกลา เส้นผมนุ่มลื่นไม่ต่างจากขนแมว ไหนจะรอยสักที่เพิ่มความน่าเกรงขามและความเซ็กซี่โผล่วับๆ แวมๆ ออกมาตามขอบเสื้อผ้าอีก ใครเห็นก็ต่างใจสั่นไปทุกคน

ฉันเงยหน้ามองรูปพ่อกับแม่บนหิ้งบูชาเล็กๆ หากไม่หลอนไปเองก็คงตาฝาดเพราะรูปของพวกท่านเหมือนจะทำหน้าขุ่นมัวชั่วพริบตา เป็นเครื่องเตือนสติให้ฉันหยุดทุกอย่างก่อนจะผิดผีกันกลางบ้าน

“พี่ใหญ่พอได้แล้วค่ะ หนูเหนื่อยมากเลย พึ่งเจอฝุ่นควันบนถนนมาขอไปอาบน้ำสระผมได้ไหมคะ”

ทำไมต้องขอนะ บ้านฉันนี่...

“คืนนี้พี่ขอค้างบ้านนี้”

“หา!”

“นอนห้องเดียวกันก็ได้พี่ไม่ถือ”

แต่มันไม่ปลอดภัยสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้น่ะสิ โดยเฉพาะมีคนอันตรายอย่างพี่เสือใหญ่มาอยู่ใกล้ด้วยแล้วไม่ต่างจากขั้วแม่เหล็กดึงดูดกันเลย ฮือ ฉันจะรอดไหม

“ไม่ค่ะไม่ หนูว่าเราไม่ควรอยู่ด้วยบ้านเดียวกันแบบนี้” ฉันคัดค้านเสียงแข็ง คำว่าไม่สมควรผุดขึ้นมาเต็มราวกับดอกเห็ด

“พี่เป็นแฟน...”

“หนูไม่ใช่สาวหัวสมัยใหม่นะคะที่คิดว่าอยู่กันก่อนแต่งมันไม่เป็นอะไร หนูเป็นสาวไทยหัวโบราณคนหนึ่งนี่แหละ ถึงจะไม่ถืออะไรมากแต่ก็ต้องเกรงใจเจ้าที่เจ้าทางบ้าง” ฉันยกเอาสิ่งศักดิ์สิทธิ์มาอ้าง เผื่อเขาจะคิดได้และช่วยทำทุกอย่างให้มันถูกต้องเสียก่อน ที่เป็นอยู่ทุกวันก็ผิดมากพอแล้ว

“พี่ไม่ถือ”

อยากจะบ้าตาย! เขาคิดว่าตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาลหรือไงกัน

“ว้าย!” ไม่ทันไรก็ร้องเสียงหลง พี่เสือใหญ่อุ้มฉันขึ้นพาขึ้นไปบนห้องนอนของผู้หญิงเพียงคนเดียวในบ้านราวกับนกรู้ สายตาคมมองผ่านประตูห้องนอนสาเกเล็กน้อยก่อนจะเลิกสนใจ

ตั้งแต่พ่อกับแม่เสีย หองของพวกท่านก็กลายเป็นห้องเก็บของและหนังสือเก่าที่ยังพอมีประโยชน์ยามจำเป็น ภายในบ้านจึงเหลือห้องนอนเพียงสองห้อง

“จะทำอะไรคะ!?”

“อยากอาบน้ำไม่ใช่หรือไง”

“แต่พี่ต้อง...”

“ถ้าล้างกลิ่นไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นไม่หมดพี่จะช่วยล้างให้สะอาดเอง” ว่าจบฉันก็เบิกตากว้างเข้าใจความนัยน์เป็นอย่างดี สิ่งที่ทำได้คือคว้าผ้าเช็ดตัวกับชุดเปลี่ยนเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

ขณะอาบน้ำสายตาหวาดระแวงก็จ้องมองไปยังประตูตลอดเวลา คนตัวใหญ่อย่างพี่เสือใหญ่กระแทกสองสามครั้งมันคงพังเข้ามาได้ไม่ยาก เผลอๆ ประตูหักออกเป็นสองท่อนอีก

ครึ่งชั่วโมงต่อมาประตูถูกแง้มออกทีละนิด พอลองกวาดสายไปรอบห้องก็ปรากฏร่างกำยำนอนบนเตียง เขาเอามือก่ายหน้าผาก ลมหายใจสม่ำเสมอเหมือนเหนื่อยจากบางอย่างแล้วมานอน

เวลาสิบหกนาฬิกา โบราณว่าไม่ควรนอนตอนเย็นเพราะตื่นมาจะสับสนเวลาได้ง่ายทว่ามันดีสำหรับฉันทีเดียว หากเขาตื่นมาจะได้หลอกว่าตอนนี้เกือบเจ็ดโมงเช้า

แต่คงไม่มีผู้ใหญ่คนไหนโง่หลงกลง่ายๆ หรอก เอาไปหลอกเด็กก็ว่าไปอย่าง…เด็กโง่อย่างไอ้เกน่ะ เชื่อสนิทเลย

หมับ!

“อ๊ะ!”

ข้อมือข้างหนึ่งถูกคว้าไว้ไม่แรงมากนัก เขากระชากฉันล้มทับบนอกตัวเอง ร่างกายทุกส่วนแนบชิดกัน ภายใต้กางเกงขายาวเนื้อดีสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ขยายตัวคับพอง ซึ่งในจังหวะที่หน้าแดงเปลือกตาสองคู่ก็ขยับขึ้นช้าๆ

พี่มันเสือร้าย!

ทั้งเท้าทั้งขาพากันตะเกียกตะกายหนีไปตรงส่วนอื่นของเตียงแต่ยิ่งทำยิ่งเหมือนว่ายน้ำอยู่กับที่ เขาไม่ปล่อยฉันเลยแม้เสี้ยววินาทีเดียว ยิ่งดิ้นยิ่งเสียพลังงานเปล่า

กระทั่งพี่เสือใหญ่เหมือนจะทนไม่ไหว ลุกขึ้นคร่อมร่างที่ดูเล็กลงไปถนัดตา ตรึงไหล่ทั้งสองด้วยฝ่ามือ เราจ้องหน้ากันผ่านความเงียบมีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงแอร์ดังแผ่วเบา

“หนูขอโทรไปถามอาการน้องก่อน” เมื่อเอ่ยปากเขาก็ปล่อยอย่างง่ายดาย

โทรศัพท์ถูกนำมาแนบหู ฉันตัดสินใจโทรหาเอ็มแทนการโทรหาสาเกโดยตรงเพราะน้องอาจจะกำลังนอนพักผ่อนอยู่

“สาเกเป็นยังไงบ้าง พี่นึกว่าจะโทรตามแต่เงียบไปเลย นอนอยู่เหรอ”

“เปล่าครับพี่ริน มันไม่ได้นอนหรอกแต่มันอินเลิฟกับรักแรกพบอยู่”

ฉันขมวดคิ้วพยายามเบี่ยงหน้าซุกผ้าม่านเพื่อจะได้หลบสายตาจับผิดจากพี่เสือใหญ่ ถ้าเขารู้ว่าฉันโทรหาน้องเอ็มคงมีเรื่องเดือดร้อนตามมาอีก

“เมื่อกี้หมอมาตรวจครับ มีนักศึกษาแพทย์คนสวยตามมาด้วย เหมือนไอ้เกจะชอบเลยคุยโม้ว่าจะให้พี่ไปขอ”

ทรวงอกขยับเพราะหัวเราะเบาๆ การที่นักศึกษาแพทย์จะเดินติดตามหมอไปตรวจด้วยได้คงเรียนอยู่ปีสูงแล้ว อายุอาจจะมากกว่าสาเกด้วยซ้ำมั้งเนี่ย

“ฝากบอกสาเกว่าถ้าจีบติดค่อยมาคุยกับพี่”

“ฮ่าๆ ครับผม”

“งั้นแค่นี้นะ พี่จะหามื้อเย็นทาน”

“โอเคครับ ทานให้อร่อยนะพี่ริน ราตรีสวัสดิ์ล่วงหน้า” เสียงใสร่าเริงดังส่งท้ายก่อนจะจบการสนทนา ฉันอดคิดไม่ได้ว่าหากโชคชะตาไม่กำหนดให้เจอพี่เสือใหญ่อาจจะลองคบกับน้องคนนี้ดู

ฉันไม่ใช่เด็กน้อยหรืออ่อนประสบการณ์ขนาดนั้น พอมองออกอยู่ว่าเอ็มมีความรู้สึกดีๆ ให้





TALK: ตอนต่อไปต่อจากนี้สามารถอ่านต่อได้ในเว็บอื่น (ติดเหรียญ) หรือซื้ออีบุ๊คนะคะ แต่อีบุ๊คจะเป็นฉบับยังไม่รีไรท์จ้า จะอัปเดตไฟล์หลังลงทุกตอนในเว็บจบค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น