Rascal เสือใหญ่ [The tiger SET]

ตอนที่ 2 : เสือใหญ่กินคน 2 :: ไม่แน่จริงอย่าสู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    5 ก.พ. 64




เสียงริงโทนดังขึ้นช่วงเย็น ฉันวางกล่องพัสดุที่ต้องเอาไปส่งให้ลูกค้าลงบนพื้นก่อนจะไปหยิบโทรศัพท์ที่กำลังชาร์จแบตมามองดูเบอร์แปลกแต่ก็กดรับเผื่อเป็นคนรู้จักหรือพนักงานส่งของ

“ฮัลโหล”

“พี่มิริน ไอ้สาเกแย่แล้ว!” หัวใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ได้ฟังเพียงแค่นี้ก็รู้ในทันทีว่าน้องมีเรื่องทะเลาะวิวาทจนได้รับบาดเจ็บอีกแล้ว

“ที่ไหน!”

“ซอยหลังมอครับ แต่พี่ไปรอที่โรงพยาบาลเลยดีกว่า รถฉุกเฉินกำลังมารับ”

ฉันสอบถามเพื่อนน้องอยู่อีกสองสามประโยคแล้วจึงกดตัดสายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สุภาพขึ้น หยิบเงินและของใช้จำเป็นเดินทางไปรอยังที่หมายทันที

ไม่นานนัก น้องฉันก็มา...เขาถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินในสภาพที่เห็นแล้วคนเป็นพี่แทบร้องไห้

ฉันปล่อยให้เพื่อนๆ ของน้องเฝ้าดูและรอหมอออกมาบอกอาการในขณะที่ตัวเองเดินเหม่อลอยออกจากโรงพยาบาล ในมือถือโทรศัพท์ที่ค้างไว้ในหน้าจอแชทและก่อนที่ปลายเท้าจะก้าวลงสู่พื้นถนน รถยนต์หรูสีดำสนิทก็มาจอดข้างๆ พร้อมกับกระจกข้างคนขับที่เลื่อนลงมา

ฉันรู้ว่าต้องมาเจอเขา

“ไม่เจอกันนาน”

“พี่ใหญ่” ฉันครางเสียงเบาหวิว ขนลุกกับสายตาที่กวาดมองทั่วร่างผ่านๆ ราวกับสำรวจสภาพสินค้า

“ไม่แน่จริงอย่าสู้”

ฉันเข้าใจแล้วว่าเขาร้ายกาจและน่ากลัวมากขนาดไหน การที่ไอ้เกต้องเป็นแบบนี้เป็นเพราะเขาอย่างไม่ต้องสงสัย อีกทั้งเป็นเพราะฉันขัดคำสั่งที่บอกให้ออกมาเจอกันตอนนั้นด้วย

“หนูขอโทษ” ทั้งๆ ที่ฉันไม่ผิด

“ขึ้นรถ”

แม้จะเป็นห่วงน้องชายจับใจและอยากอยู่จนน้องฟื้นแต่ทว่าฉันเคยได้รับบทเรียนจากการขัดคำสั่งมาแล้ว มันเป็นการลงโทษที่แทบทำเอาหัวใจสลายได้เลย ฉันมีน้องแค่คนเดียวนะ ถ้าพี่เสือใหญ่ทำมากกว่านี้ล่ะจะทำยังไง

ยิ่งคนตรงหน้าในเวลานี้ดูดุดันด้วยแล้ว เขาบาดเจ็บ มีรอยฟกช้ำเล็กน้อย มันเทียบความเจ็บของสาเกไม่ติดสักนิด

“ค่ะพี่ใหญ่”

ฉันกำลังเป็นนางเอกละครหลังข่าวอยู่งั้นเหรอ?

พี่เสือใหญ่พาฉันไปยังปลายทางที่ยังไม่รู้ว่าคือที่ไหน ได้แต่ก้มมองมือตัวเองไม่กล้าแม้ชายตาแลคนข้างกายกระทั่งฉันรู้สึกว่าคนตัวสูงชะลอรถจึงได้เงยหน้าขึ้นมอง

โรงแรม x

หัวใจฉันเริ่มเต้นรัวเร็ว หายใจถี่ มือเย็นเฉียบและชื้นเหงื่อ รู้สึกไม่ชอบมาพากลอยากจะกระโดดลงจากรถแล้ววิ่งหนีซะเดี๋ยวนี้ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่จินตนาการ

โทรศัพท์ในกระเป๋าฉันสั่น พอหยิบมันออกมาก็พบว่าเป็นเบอร์เพื่อนไอ้สาเก ก่อนรับ...ฉันเหลือบมองคนดุด้านข้าง

“พี่มิริน”

“ไอ้เกเป็นยังไงบ้าง”

“หลับอยู่ครับ หมอเย็บแผลให้หมดแล้วกำลังจะย้ายไปห้องอื่นแต่เรื่องค่าใช้จ่ายให้ผมออกให้ก่อนไหม พี่ทำธุระอยู่รึเปล่า”

“อะ...อืม รบกวนด้วย พี่จะคืนให้ทีหลังนะ” เอ่ยตอบอย่างเกรงใจแต่จำเป็นต้องให้เพื่อนน้องชายจัดการไปก่อน ฉันรู้ว่าการจ่ายค่ารักษาต้องจ่ายในวันออกจากโรงพยาบาลทีเดียวแต่นี่อาจเป็นค่าใช้จ่ายอย่างอื่นล่ะมั้ง

“ไม่ต้องห่วง คืนนี้ผมนอนเฝ้าไอ้เกละกัน เดี๋ยวมีเพื่อนอีกคนกำลังเอาเสื้อผ้ามาให้”

“ขอบคุณจ่ะ พี่ขอโทษที่ทำให้ลำบาก”

“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้นะพี่ เดี๋ยวคุยกับพยาบาลก่อน” พูดจบก็ตัดสายไปโดยไม่ทันได้บอกลา

ฉันกลับมาโฟกัสตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมรู้สึกห่อเหี่ยวใจอย่างมาก น้ำตาอุ่นๆ ปริ่มอยู่ที่ขอบตาจะไหลก็ไม่กล้าปล่อยให้ไหลออกมา

ทำไมจะไม่รู้ว่าที่นี่เป็นโรงแรมสำหรับคู่รัก คนส่วนมากที่มา…ก็มาฮันนีมูนหรือไม่ก็ทำอะไรกันแล้วจากไป

พี่เสือใหญ่เรียกฉันมาบำบัดอารมณ์เหรอ ในตอนนี้ฉันอยู่ในฐานะอะไรในสายตาเขา ทำไมไม่ปล่อยฉันไปตามทางใครทางมันล่ะ มีเหตุผลอะไรต้องรั้งกันไว้แล้วทำร้ายกันขนาดนี้

“ฮึก” แม้จะกลั้นแทบตาย สุดท้ายก็หลุดความอ่อนแอ

“ไม่ต้องร้องหรอก แค่จะทำโทษที่บล็อคพี่”

“หนู...”

“บล็อคแฟนมีความผิดนะรู้ไหม”

ฉันเป็นแฟนของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เรื่องแบบนี้มันควรยินยอมทั้งสองฝ่ายสิไม่ใช่คิดเองเออเองฝ่ายเดียว จำได้ว่าไม่เคยตอบรับคำว่าแฟนของเขาเลยนะ

“พี่จะจูบให้ช้ำ จะขยี้ให้จม และจะกินให้ลุกไม่ขึ้น” นอกเหนือจากความกลัว อยู่ดีๆ ก็มีความรู้สึกอื่นสอดแทรก ฉันขนลุกวูบวาบและหน้าร้อนฉ่าเพราะคำพูดแปลกประหลาดส่อไปทางลามก

“หนูอยากไปหาไอ้เก”

“มันไม่เป็นไรหรอก”

“...”

“เรื่องเรียนก็ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่คุยกับมหาลัยให้...ไหนๆ เด็กมันก็ใกล้จบ จะหาเรื่องไล่ออกก็สงสาร ถึงมันจะหาเรื่องก่อนก็เถอะ”

“อะ...ไอ้เกหาเรื่องพี่ก่อนเหรอคะ!”

“อืม ก็แค่ถามถึงคนพี่ คนน้องโมโหใส่”

ฉันไม่แปลกใจสักนิดที่เกิดเรื่องทะเลาะวิวาท พี่เสือใหญ่ถามถึงฉันต่อหน้าสาเก แน่นอนว่าน้องมันต้องสงสัยไว้ก่อนว่าเขาถามหาฉันทำไม มีเรื่องอะไรที่ไอ้เกยังไม่รู้

เด็กนั่นตีพี่เสือใหญ่ พี่เขาก็ทำตอบ

ฉันถูกลากขึ้นมายังชั้นสามของโรงแรม ไม่ได้สังเกตว่าเขาไปเปิดห้องตอนไหนแต่ยิ่งใกล้ประตูยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น ความรู้สึกในตอนนี้มันแย่ไปหมดเพราะเจอแต่เรื่องแย่ๆ ในคราวเดียวถล่มลงมาตรงหน้า

ภายในห้องถูกตกแต่งด้วยแสงไฟสีส้มเหลืองสลัว มีกลิ่นอบอวลของน้ำหอม อุปกรณ์แปลกๆ ที่เดาได้ไม่อยากว่าใช้ในการร่วมเพศวางไว้เป็นที่เป็นทาง

“พี่ใหญ่” ขอร้องล่ะ

เขาผลักฉันลงบนเตียงอย่างเบามือ ปล่อยให้คนมือไม้อ่อนนอนแผ่หลาไม่กล้าแม้จะขัดขืนหรือลืมตามอง กระทั่งสัมผัสได้ว่ามือของเขาสอดมาในกระเป๋ากางเกง ล้วงเอาโทรศัพท์ฉันไปสแกนลายนิ้วมือเพื่อปลดล็อคหน้าจอ

ในวันนั้นที่ฉันเห็นเขาออกจากตั้งค่า เอามาทำแบบนี้นี่เอง

“พี่ใหญ่...” ฉันครางชื่อเขาแผ่วเบา สับสนว่าเขาจะทำอะไรต่อไปแต่ทว่าเสียงสั่นในกระเป๋ากางเกงยีนก็หยุดปากเล็กๆ นี่ไว้ก่อน

“ว่า?” เขารับสายใครบางคนในขณะที่นิ้วก็กดปลดบล็อคแชทตัวเองในไลน์

“อยู่ไหน” เสียงคนในสายถามคำถามดังลอดออกมา เท่าที่ฟังอาจจะเป็นพี่เสือน้อยน้องชายฝาแฝดของเขาล่ะมั้งเพราะเสียงทั้งสองคนเหมือนกันมาก

“โรงแรม x”

“ขอยืมลูกน้องสักคนสองคน”

“ทำไม”

“เมียเด็กหาย...”

“...” พี่เสือใหญ่เงียบไป เขาเหลือบมองฉันแวบหนึ่งก่อนจะกลับไปจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ เขาเปิดดูรูปในอัลบั้มโดยไม่ขอกันก่อนสักคำ ไม่รู้จะดูทำไมในเมื่อมีแต่รูปฉันกับสาเก

“ยืมหน่อย” คนปลายสายเร่งเร้าเสียงเรียบนิ่ง

“...ระวังคุก”

“...”

ฉันกับสาเกเป็นพี่น้องเกิดคนละปีแต่ยังดูมีความสนิทสนมมากกว่าสองเสือฝาแฝดนี่เสียอีก คุยแต่ละคำประหยัดคำพูดสุดๆ ถ้าหน้าตาไม่เหมือนกันคนอื่นคงเข้าใจผิดว่าทั้งสองคนไม่สนิทกัน

“เดี๋ยวส่งไปให้ เอาที่อยู่มา” เขากล่าวพร้อมยื่นโทรศัพท์คืน ฉันรับมันกลับมา ตัดสินใจกระโดดลงจากเตียงไปหลบอยู่ในห้องน้ำสักพัก

เสียงถอนหายใจดังก้องในห้องแคบๆ เมื่อมองรอบห้องก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อการตกแต่งมันติดเรทไปหมดจนอดคิดไม่ได้ว่าพี่เสือใหญ่มีรสนิยมชอบห้องแนวนี้เหรอ ไม่อย่างนั้นคงไม่พาฉันเข้าหรอก

ตกลงเขาพามาทำไมกัน ฉันไม่มีเวลาว่างพอจะเล่นเประสาทกับเขานะ ยังมีน้องที่ต้องกลับไปดูแลอยู่

“มิริน”

เม้มปากสวยสีระเรื่อเป็นเส้นตรง นั่งกอดเข่ามองไปทางประตู หยิบโทรศัพท์มาดูรูปภาพที่เพื่อนน้องส่งมาให้ดูเป็นระยะ สภาพผ้าพันแผลเต็มตัวทำเอาฉันน้ำตาร่วงจนได้

“ออกมา”

ขยับขาตามคำสั่งแม้ภายในใจจะขัดขืน ฉันกลัวว่าหากขัดขืนแล้วค่อยเปิดประตูออกไปทีหลังพี่เสือใหญ่จะกลับไปลงกับน้องฉันอีกครั้งแทน

“พี่ใหญ่ หนูอยากกลับไปหาสาเ!” ฉันร้องอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ ปล่อยของเหลวอุ่นๆ ไหลตามกรอบหน้าไม่สนภาพลักษณ์ว่ามันจะน่าเกลียดหรือน่าเวทนาแค่ไหน

พี่เสือใหญ่หรี่ตามอง เขาใช้นิ้วโป้งไล้น้ำตาออกจากแก้มก่อนจะก้มลงจุตพิตที่ขมับเบาๆ ฉันกำเสื้อเขาแน่นมาก ปลายนิ้วจิกเกาะไม่ต่างจากเด็กต้องการที่พึ่ง

“พรุ่งนี้พี่ไปส่ง”

“ฮือ...”

“แต่วันนี้อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนพี่ก่อน” ว่าจบก็จูบเน้นๆ ที่ริมฝีปากโดยไม่ทันตั้งตัว เขาดูดกลืนเสียงสะอื้นหายไปจนหมด ความร้อนเห่อออกมาโอบเราสองคนอย่างรวดเร็ว ลมหายใจสอดประสานแทบเป็นคนเดียวกันอยู่รอมร่อ

ถึงจะไม่เข้าใจเจตนา แต่มันก็หมายความว่าไม่ให้ไปอยู่ดี

“อ๊ะ!” เสียงครางด้วยความตกใจดังขึ้นเมื่อถูกช้อนตัวขึ้นจากพื้น ในเวลาต่อมาแผ่นหลังก็สัมผัสกับเตียง

พี่เสือใหญ่วางฉันลงอย่างทะนุถนอม จ้องมองด้วยแววตาฉาบฉวยอยู่สักพักเพราะเสื้อที่ใส่อยู่มันเลิกขึ้นมาเห็นผิวเนื้อ ทันใดนั้นความทรงจำเลือนลางของคืนนั้นก็ฉายวนซ้ำๆ ในหัว

พี่เสือใหญ่เก็บอุปกรณ์ติดเรทมากมายที่ทางโรงแรมเตรียมไว้ลงลิ้นชักข้างเตีย ซึ่งความจริงลูกค้าสามารถเอากลับบ้านได้เลยเพราะถือว่าซื้อของในห้องด้วยแล้วแต่พี่เขาเลือกแค่กล่องถุงยาง

หมับ!

จังหวะที่จะลุกไปหยิบกล่องที่สองบนโต๊ะอีกตัว ฉันคว้าเสื้อเขาไว้อัตโนมัติไม่ทราบสาเหตุในหัว มือมันไปเอง

พี่เสือใหญ่หันกลับมามองพลางหลุบตามองใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีแดงระเรื่อนี้ ขนาดตัวฉันเองยังไม่รู้ว่ากำลังทำหน้าแบบไหนอยู่แต่คนมองนี่สิ เขาจะมองยังไง

“เริ่มเองนะ” พูดจบก็โถมตัวทาบทับฉัน ถ่ายเทน้ำหนักตัวเองกดลงมาเกือบครึ่งเพื่อตรึงร่างนี้เอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนรอด

เมื่อกี้…ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนี้

คนตัวสูงราวกับนายแบบปลดเข็มขัดสีขาวมีสไตล์ทิ้งส่งๆ ไปเรื่อย เขาถอดทุกอย่างออกโดยปากยังคงประกบดูดกลืนกลีบปากนุ่มอยู่ ฉันร้องประท้วงไม่ได้เลยได้แค่หอบหายใจแฮ่กๆ เวลาคนใจร้ายปล่อยให้สูดอากาศชั่ววินาทีแล้วจูบใหม่อีกรอบ

CUT

ความรู้สึกถึงร่างกายที่กำลังจมน้ำอุ่นทำให้ลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ พี่เสือใหญ่เปล่าเปลือยอยู่กับฉันในห้องน้ำ กล้ามเนื้อเน้นๆ ทำเอาใบหน้าร้อนฉ่าแต่ก็ไม่อยากตกใจให้เขาเห็นเพราะหลายครั้งตามปกติก็เคยเห็นสาเกเปลือยเหมือนกัน

น้องชายฉันมันขี้เกียจ มักถอดเสื้อผ้านอกห้องน้ำแล้วค่อยรีบวิ่งไปหลบตอนฉันเดินผ่าน

“พี่ใหญ่ทำอะไรหนู”

“เก้าโมงแล้วพี่มีธุระ รีบอาบน้ำจะได้รีบกลับ”

“ทำไมไม่ปลุกล่ะ” ฉันถามเสียงแผ่ว มันคงดีกว่าถ้าเขาไม่พามาอาบน้ำพร้อมกันตอนฉันยังหลับไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ

“สงสาร”

ฉันนั่งหันหลัง ใช้ฟองสบู่ในอ่างน้ำปิดบังร่างกายตัวเองเอาไว้ก่อนจะมุดหัวลงแล้วเป่าน้ำบุ๋งๆ ในระหว่างที่พี่เสือใหญ่อาบน้ำฝักบัว

มือนุ่มลูบไล้ร่างกายตัวเองให้สะอาด คิดไม่หยุดว่าจะจัดการความสัมพันธ์บ้าๆ นี่ยังไงดี มันไม่ดีกับฉันหากสาเกรู้แต่มันคงดีมากสำหรับคนที่ทำหน้านิ่งอยู่

“เราสนิทกันพอจะอาบน้ำด้วยกันเหรอคะ” ยังไม่ทันคิด ประโยคเสี่ยงตายก็หลุดออกมาจากปาก มันเป็นคำถามที่ค่อนข้างโง่เพราะเมื่อคืนก็เป็นคำตอบแล้วว่าสนิทมากขนาดไหน

“เป็นแฟนของพี่ สนิทพอจะทำได้ทุกอย่าง”






TALK: พบคนคลั่งรัก 1 อัตรา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #1 Phian2531 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:11
    สนุกคะสนับสนุนให้ทำต่อไปสู้ๆ
    #1
    0