Rascal เสือใหญ่ [The tiger SET]

ตอนที่ 1 : เสือใหญ่กินคน 1 :: เสือใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    3 ก.พ. 64



Mirin’s talk

ฉันขยับตัวอย่างอึดอัดบนเตียง เมื่อกำลังตื่นจากฝันที่เป็นความจริง ฝันดีหรือฝันร้ายฉันไม่อาจบอกได้ ร่างกายร้าวระบมและปวดหนึบทุกการเคลื่อนไหว แค่หายใจยังมวลท้องน้อยเลย แล้วนั่นมัน…

ศัตรูน้องชาย...เป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากสุงสิงหรือรู้จักด้วยที่สุด

ทว่าตอนนี้เขากลับอยู่บนเตียงเดียวกับฉันและเมื่อคืนเรามีอะไรกัน ทุกอย่างมันเริ่มขึ้นเมื่อคืนวาน

ฉันเป็นสาวโสดพึ่งจะเรียนจบได้หนึ่งปี ปัจจุบันทำงานเป็นช่างตัดเย็บเสื้อผ้า ออกแบบชุดและขายผ่านทางออนไลน์ เป็นคนที่เชื่อเรื่องดวงพอตัวเพราะสำนักไหนมาดูดวงให้ก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าถ้าฉันไม่รีบหาแฟนภายในอายุยี่สิบห้าจะขึ้นคานตลอดชีวิต

ซึ่งตอนนี้ฉันอายุยี่สิบสองแล้ว มีน้องชายอายุห่างกันหนึ่งปีชื่อสาเก (เหล้าญี่ปุ่น) ส่วนฉันชื่อมิริน (เหล้าหวานญี่ปุ่น) น้องชายคนนี้เป็นคนดุมาก แน่นอนว่าฉันไม่เคยมีแฟนก็เพราะไอ้เกนี่แหละ

เมื่อเพื่อนชวนมานัดบอด ฉันจึงแอบมาเงียบๆ อย่างรวดเร็วทว่าเมื่อคืนคู่ของฉันมาช้า กว่าจะมาถึงก็ดื่มสังสรรค์จนเมาแอ๋เรียบร้อย

จำชื่อเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ จำได้แค่หน้าตาคุ้นๆ กับอายุซึ่งมากกว่าตัวเองสามปี ถ้าจำไม่ผิดเขาคือศัตรูตัวฉกาจของน้องชายแต่จะแน่ใจได้ต้องถามชื่อเขาก่อน

ในขณะที่เพื่อนถ่ายรูปดินเนอร์กับคู่ตัวเองมาอวดหรือถ่ายรูปจับมือช็อปปิ้งด้วยกันให้ดู ฉันกับคู่นัดบอดก็เปิดโรงแรมแบบงงๆ แล้ว

ความเมาและเพ้อไปเรื่อยของฉันทำให้พลาดท่า ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเอาคนนี้เป็นแฟนสักนิด

“เธอ...” เสียงแหบพร่าเรียกฉัน จึงเลื่อนสายตาไปมองและกระชับผ้าห่มปิดอกตัวเองให้มิดชิดกว่านี้ “มิริน”

“ค่ะ...พี่...”

“เสือใหญ่...ลืมเหรอ?”

ทันทีที่เขาเอ่ยชื่อตัวเอง ฉันก็เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงทันที คนนี้แหละคือรุ่นพี่ที่ไอ้เกไปหาเรื่องด้วยบ่อยๆ นี่อริคนสำคัญเชียวนะ ถ้าน้องรู้เข้าฉันต้องโดนดีแน่ ไอ้เด็กนั่นทำตัวเหมือนฉันเป็นน้องสาวมันเสียเองทั้งๆ ที่ฉันเป็นพี่สาว

แต่ขอยอมรับว่าเมื่อคืนเขาทำให้ฉันมีความสุขมากแม้จะเป็นครั้งแรกเพราะฉะนั้นฉันถือว่าตัวเองก็ผิด จะไม่เรียกร้องการรับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น

โตแล้ว สิ่งที่เสียไป ร้องไห้ฟูมฟายมันก็ไม่กลับมาหรอก

“เมื่อคืนพี่เมาไหม” ฉันถามด้วยความไม่แน่ใจ จำไม่ได้ว่าเขาได้ดื่มบ้างหรือเปล่า

“ไม่เมา”

“งั้นทำไมทำหนูล่ะ ดูก็รู้ว่าหนูไม่มีสติ”

“โทษที”

“...”

“เข้าใจเจตนาผิด”

ฉันถอนหายใจให้กับความซวยของตัวเอง อยากจะขยับตัวลงจากเตียงแล้ววิ่งหนีกลับบ้าน ทว่าในสภาพนี้…รอให้พี่เสือใหญ่เป็นฝ่ายออกไปก่อนน่าจะดีกว่า แล้วทำไมถึงเอาแต่จับจ้องฉันกัน แค่นี้ก็อึดอัดจะแย่แล้ว

“พี่ไอ้สาเก?”

เขารู้ว่าฉันเป็นใคร

“ค่ะ”

“หึ แจ็คพอต” เขาหัวเราะในลำคอ ได้กับคนพี่ก็เหมือนชนะคนน้องไปครึ่งหนึ่ง

พี่เสือใหญ่เป็นศัตรูกับน้องฉันตั้งแต่ไอ้เกขึ้นปีสอง สองคนนี้เรียนวิศวะเหมือนกัน จุดเริ่มต้นมาจากการพูดคุยในฐานะสายรหัส พี่เสือใหญ่เป็นทวดรหัสของสาเก จริงๆ เขาเรียนจบแล้วแต่มาพบปะรุ่นน้องที่สนิท

สาเกไม่ชอบหน้าพี่เสือใหญ่และด้วยความที่เป็นคนปากไว พูดจาฉะฉานทำให้เกิดเรื่องทะเลาะวิวาท ฉันเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกันจึงรู้ข่าวเร็วมาก นั่นก็เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นรุ่นพี่ที่หล่อมากขนาดนี้…พี่เสือใหญ่

แน่นอนว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองดิ่งลงเหวในเวลาอันสั้นแต่นับว่าดีมากแล้วที่ไอ้เกไม่ไปเป็นศัตรูกับพี่เสือน้อย น้องชายฝาแฝดพี่เสือใหญ่อีกคน ไม่อย่างนั้นฉันคงปวดหัวเพิ่มขึ้นสองเท่าแน่ๆ

“มานัดบอดไอ้สาเกไม่ว่าเหรอ”

“...”

“หรือแอบมา” เขาเดาได้แม่นมาก

“แล้วพี่ล่ะคะ ไม่น่าเชื่อว่าจะมานัดบอด”

“อยากลองสักครั้งก็แค่นั้น” พี่เสือใหญ่เน้นคำพูด แม้จะรู้ว่าไม่ได้ส่อไปทางลามกแต่พอได้ยินก็รู้สึกว่ามันสองแง่สองง่าม

“พี่เสือใหญ่...”

“เรียกใหญ่พอ มันยาว”

ฉันพยักหน้ากับหมอน คิดอยู่นานว่าเมื่อไหร่เขาจะลุกจากเตียงเสียทีและเหมือนเขาจะอ่านความคิดฉันออก พี่เสือใหญ่ลุกนั่งหมิ่นเหม่ที่ขอบเตียงพลางหยิบกางเกงบ็อกเซอร์มาสวม

เขาเปลือยเปล่า ฉันเห็นเต็มๆ สองตาเพราะห้องมันสว่างมากอีกทั้งยังติดกระจกไว้ที่ผนังหัวเตียงบานเบ้อเร่ออีก ทำเอาหน้าเห่อร้อนขึ้นทันควัน

พี่จะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าต้องหันข้างอีกนิดถึงจะไม่มีใครเห็น

“พี่ใหญ่ หนู...”

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“แต่...”

“สภาพนี้อย่าไปเองเลย” เขาพูดพร้อมกวาดตามองผิดขาวผ่องของฉัน มันมีแต่รอยมือแดงจ้ำเต็มไปหมด

เพราะใครล่ะ!


ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็มาถึงบ้าน ฉันขอร้องให้พี่เสือใหญ่จอดหน้าปากซอยแต่เขาก็ไม่ฟัง ขับเข้ามาด้านในโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น ทำเอาใจเต้นตุบๆ กลัวเหลือเกินว่าสาเกจะมาเจอ

“พะ...พี่ใหญ่ หลังข้างหน้านี่แหละค่ะ”

“อืม อยู่กันกี่คน”

“สองคนกับน้องค่ะ”

“พ่อแม่ ผู้ปกครอง?”

“ท่านเสียไปตอนมัธยมปลายเพราะอุบัติเหตุค่ะ” ฉันลนลานตอบเพราะอยากลงจากรถเร็วๆ แม้จะสงสัยก็ตามว่าเขาถามไปทำไมในเมื่อเราไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย

“เอาโทรศัพท์มา”

ฉันอ้าปากเตรียมปฏิเสธแต่พอดีกับเห็นไอ้สาเกยืนอยู่ในห้องครัวผ่านกระจกจึงรีบหยิบโทรศัพท์ส่งให้พี่เสือใหญ่เพราะถ้าไม่ให้เขาต้องจับแขนฉันไว้ไม่ให้ลงรถแน่

น่าหงุดหงิดที่สุด ทำไมต้องกลัวน้องชายกับพี่เขาอย่างกับกลัวพ่อด้วยนะ!

เหลือบมองว่าคนด้านข้างทำอะไรกับโทรศัพท์ของตนเอง ทันเห็นแวบๆ ว่าเขาออกจากตั้งค่าแล้วก็เข้าไปในไลน์ กดเพิ่มตัวเองเป็นเพื่อนและส่งโทรศัพท์คืน

“ในฐานะคู่นัดบอด เธอมางานนี้เพราะอยากหาแฟนใช่ไหมล่ะ”

แล้วเราก็แยกกัน ฉันมองรถเคลื่อนผ่านไปจนพ้นสายตา ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจว่าที่เขาพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง เราเป็นแฟนกันแล้วเหรอหรือแค่ถามเฉยๆ

“พี่ริน!”

“ไอ้เก! แกออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่พี่เหม่อเมื่อกี้นั่นแหละ เมื่อคืนหายไปไหนมา! ถ้าครบหนึ่งวันผมจะแจ้งความอยู่แล้ว พอเรียนจบก็ทำตัวเหลวไหล กลับบ้านดึกบ้าง ไม่กลับบ้านบ้าง คิดว่าโตแล้วจะทำอะไรก็ได้ว่างั้น ตัวเองเป็นผู้หญิงก็อย่าไปนู่นไปนี่คนเดียวสิ น้องอ่ะมีไว้ทำไม ไปไหนทำไมไม่บอก ให้ผมไปด้วยปลอดภัยกว่าตั้งเยอะ”

ฉันรู้ซึ้งแล้วว่าไอ้เกคือพ่อดีๆ นี่เอง

“ขออาบน้ำก่อน หิวด้วย ยังไม่ได้ทานข้าวเลย”

“ถามว่าไปไหนมา อย่าให้ผมสืบนะ จับได้พี่เละแน่ๆ”

“ไปค้างบ้านเพื่อน”

“ทำไมไม่โทรบอก”

“แบตหมด พึ่งชาร์จเมื่อเช้า กลับพอดีเลยไม่ได้โทรบอก”

“ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกเข้าใจไหม” สาเกกอดอกดุก่อนจะเดินตามหลังฉันเข้าบ้าน

“เป็นแค่น้อง พูดอะไรเคารพพี่บ้าง”

“ทำตัวให้เหมือนผู้ใหญ่สิผมจะเคารพ นี่อะไร ยังต้องให้ผมคอยสอนคอยเตือน”

ไอ้สาเก!!! เด็กบ้า!

ทว่าพอจะก้าวเข้าห้องนอนมือแข็งแกร่งและหยาบกระด้างดั่งคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อ ลากฉันถอยหลังไปสามก้าว ซึ่งแน่นอนมันทำให้โมโห เหนื่อยกายเหนื่อยใจ แทนที่จะได้พักผ่อนเร็วๆ

“รอยอะไรอยู่เต็มคอ”

“รอย...” ฉันพูดไม่ออก ความกลัวแล่นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เมื่อคืนไปทำอะไรมากันแน่ พี่มิริน!” เสียงตวาดทำเอาฉันขนลุกซู่ ลู่ไหล่ลงเพราะกลัวโดนฟาด ไอ้น้องนี่มือมันหนักจะตาย

“พี่มีเรื่องจะสารภาพ”

“ว่ามา เร็ว!”

“เมื่อคืนมีปาร์ตี้นิดหน่อย กินเลี้ยงฉลองที่เพื่อนพี่กลับมาจากต่างประเทศ มีคนหนึ่งเป็นเลสเบี้ยนแต่ไม่ใช่คนไม่ดีหรอก เราเล่มเกมกันจนได้รอยอย่างที่เห็น” ฉันแถ ก้มหน้าหลบสายตาเพราะกลัวถูกจับได้

ลำพังแค่โดนกักบริเวณ โดนบ่น โดนเอาไม้เรียวฟาดก้นก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ที่สำคัญคือสาเกต้องไปถล่มพี่เสือใหญ่แน่ๆ มันจะทำให้มีปัญหามากมายตามมาทีหลัง คนรับผิดชอบก็ฉันตามเคย

“เหรอ ไม่ใช่ผู้ชายก็ดี แต่พี่ก็ระวังตัวด้วย ถึงจะเป็นเพื่อนก็เถอะ”

“เออ พี่รู้น่า แกด้วยไอ้เก ปีสุดท้ายแล้วอย่าไปมีเรื่องให้เข้าห้องปกครองล่ะ ได้เรียนซ้ำหรือไล่ออกพี่ไม่สนแล้วนะครั้งนี้”

“อย่าลืมที่ผมบอกแล้วกัน ถ้าพี่ทำได้ ผมก็ทำได้”

จากนั้นฉันก็เดินเข้าห้องนอน ส่องดูสารรูปตัวเองในกระจกเงา ก่อนจะถอนหายใจและไปอาบน้ำ ในเวลานี้ฉันพยายามไม่คิดอะไรไปมากกว่าอาหารแต่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคนเมื่อเช้าอยู่เรื่อย

ช่างเป็นผู้ชายที่มีอิทธิพลในความคิดคนอื่นเก่งเหลือเกิน


สัปดาห์ต่อมา

ฉันกับสาเกนั่งดูทีวีด้วยกันในช่วงเย็น มันน่าแปลกใจอย่างหนึ่งคือวันนี้ไอ้เกกลับเร็ว ในสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันหลอกถามน้องอยู่หลายครั้งเรื่องพี่เสือใหญ่แต่ช่วงนี้น้องไม่ได้เจอพี่เขาหรอก เห็นบอกว่าน่าจะไปธุระต่างประเทศ

ดีแล้วล่ะที่ไม่เจอกัน ไม่อย่างนั้นมิรินคนนี้ต้องลนลานจนถูกจับได้อย่างไม่ต้องสงสัย

จะว่าไป...พี่เสือใหญ่ไม่ติดต่อมาเลยตั้งแต่ตอนนั้น ทำเอาฉันแทบบ้ากับการจ้องมองแชทไลน์ว่างเปล่าเนื่องจากคิดไม่ตกว่าจะลบเพื่อนดีไหม ทว่าสุดท้ายก็ไม่กล้า

ตือดึ๊ง!

เสียงแชทไลน์ดังขึ้น ฉันรีบคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะหน้าทีวีมาถือ ก่อนที่จะถูกน้องเห็นเข้า

นึกถึงก็ทัก เป็นคนที่ตากยากเสียจริง


เสือใหญ่ :: ออกมาเจอกันหน่อย

รินเหล้ามา :: หนูอยู่กับสาเก

เสือใหญ่ :: จะไม่มา?


ฉันนั่งทำมือค้างอยู่พักใหญ่ ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปหรือไม่ไป พอลองคิดดูดีๆ แล้วพี่เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะบังคับฉันเลยแม้แต่น้อยจึงได้กดบล็อคและสัญญากับตัวเองว่าจะไม่คิดถึงเรื่องคืนนั้นอีกต่อไป

“พี่ริน”

“อะไร”

“ผมปวดหัว พี่เอายาเก็บไว้ตู้ไหนนะ”

“ปวดตรงไหน” ฉันปิดโทรศัพท์ มองดูน้องชายอย่างเป็นห่วง

“ตรงนี้ๆ”

“ช่วงนี้เรียนหนักไปหรือเปล่า ระวังสุขภาพตัวเองหน่อยแล้วกัน ตัวเองน่ะชอบนอนดึก พี่ตื่นมาเข้าห้องน้ำตีหนึ่งยังไม่นอนเลย” ฉันบ่นระหว่างหยิบยาพาราให้น้องทาน

“ปีสุดท้ายก็งี้แหละ อาจารย์สั่งงานโหดเกิ๊น”

ฉันพยักหน้าส่งๆ มองดูนาฬิกาแล้วเดินไปยังห้องครัวเพราะอีกไม่นานก็จะได้เวลาอาหารเย็นแล้ว ฉันต้องเตรียมอาหารให้น้องและให้ตัวเองกินด้วย

“อย่าพึ่งทานยานะ ทานข้าวเย็นก่อน”

“รีบๆ ทำ ผมหิวมาก”

“วันนี้จะเอาโจ๊กคัพหรือมาม่าคัพ...ปลากระป๋องก็มี”

“พี่ออกไปจ่ายตลาดบ้างเหอะ มีแต่อะไรก็ไม่รู้ซ้ำๆ เดิมๆ มาให้กินอยู่ทุกวัน” ไอ้เกว่าโดยสายตาไม่ละจากรายการทีวีช่องโปรดเลยแม้แต่น้อย

หากไม่ใช่ฉัน ก็ไม่มีใครรู้ว่าไอ้เกมันชอบดูการ์ตูน ด้วยนิสัยเกเรของมันด้วย รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น

“ตกลงจะกินอะไร”

“โจ๊ก”

ทันใดนั้นภาพเหตุการณ์ในวันก่อนก็ฉายเข้ามาในหัว สาเกในสภาพเสื้อเปื้อนเลือด วันนั้นฉันด่ามันไปว่าเละเป็นโจ๊กหลังจากมันเล่าให้ฟังว่าไปตีกับพี่เสือใหญ่มา

“ไอ้เด็กดื้อ มีหน้ามาบอกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่”





TALKนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องสั้นนะคะ ไม่ต้องตกใจถ้าเห็นมันสั้นค่ะ 555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 kwan9-kwa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 17:28
    จะเกิดไรกับมิรินไหมน้าา
    #5
    0