[E-book] มารเคลื่อนรัก [ชุดปราบรัก] จบ

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 :: มอบสัมผัส 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

ตอนที่ 6 :: มอบสัมผัส

            โคล์ดฝากโอปัดไว้กับอาร์มันโด้ เขากลับเข้าไปเอาอุปกรณ์วาดรูปออกมา

            พวกนักล่าวาดรูปเก่ง มันเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมผ่อนคลายของพวกเขา โดยลูเซียนชอบวาดรูปหน้าเพื่อนให้ตลก นิคาซิโอ้ชอบวาดอาวุธ อาร์มันโด้ชอบวาดภาพนูดผู้หญิง โคลด์ชอบวาดสิ่งที่เห็นตรงหน้า และอลันชอบวาดชุดที่กำลังใส่

            วันนี้พวกเขาจะรู้ ว่าเหล่าเหยื่อชอบวาดรูปอะไรกันบ้าง

            ฉันไม่อยากวาดรูปหรอกนะดูอาโพล่งขึ้น พูดแทนหมายเลขอื่น ความจริงพวกเธอยังไม่เคยวาดรูปหรอก นักวิจัยเองคงไม่ป้อนวิธีวาดรูปไร้สาระลงมาในหัวด้วย

            ให้ทำกิจกรรมก็ทำ แล้วจะพาออกมาอีกเสียงกัมปนาทของนิคาซิโอ้สร้างความลังเล จนในที่สุดโคลนนิ่งก็เริ่มหยิบกระดาษคนละแผ่น

            เวลานี้ยังสว่าง แต่อีกไม่กี่ชั่วโมงตะวันจะลาลับฟ้า ถึงตอนนั้นจะนั่งอยู่ก็ไม่เป็นไร รอบบ้านปลูกต้นไม้ที่มีประโยชน์ไล่ยุง ไม่มีมาตอมกวนใจแน่นอน

            เส้นโค้งจากดินสอค่อยๆถูกร่างบนกระดาษวาดรูปขนาดเอสาม แม้ไม่เคยวาดแต่พอจะถูไถได้ ฮิจิเงยหน้ามองต้นแบบ ขมักเขม้นตั้งใจวาดเป็นพิเศษ เฉลิมฉลองแด่ครั้งแรก

            ทว่าอลันไม่ได้วาดรูปเหมือนคนอื่นๆ เขาลุกไปหยิบเครื่องดื่มมึนเมากับขนมขบเคี้ยวใส่จานมาเสิร์ฟพร้อมบอกเวลาการบ่มของไวน์ชุดนี้

            ไวน์แดงห้าแก้ววางหน้านักล่าคนละแก้ว โคลนนิ่งทุกคนสบตากันสื่อความหมาย รีบฉวยแก้วไวน์ทุกแก้วมาดื่มเองจนหมด ไม่เหลือเครื่องดื่มที่อุตส่าห์บ่มมานานนับห้าสิบปีแม้เพียงหยดเดียว

            ท่ามกลางเสียงบ่นที่เกิดขึ้น บ้างก็ขยับมือไม้ประกอบคำพูด

            ฮิจิไม่สนใจความไม่พอใจนี้ หันไปวาดรูปต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่านาทีต่อมาหัวก็หมุนเคว้ง เห็นลูเซียนแยกออกมาเป็นสองร่าง

            บัดซบ! นั่นแพงมากแค่ไหนรู้ไหม อลันสบถ

            เงินแค่นั้นจะโวยวายให้ได้อะไร แค่ขวดเดียวจะสักเท่าไหร่เชียว

            แต่สมน้ำหน้า ฤทธิ์แรงแบบนี้จะทนได้อีกกี่น้ำ

            “หุบปากเธอกัดฟันเถียง หูตาพร่ามัว ใบหน้าร้อนเห่อในเวลาอันสั้น

            และไม่รู้เมื่อไหร่ที่เธอถูกลูเซียนอุ้มเข้าบ้าน มารู้สึกก็ตอนที่แผ่นหลังแตะเตียงนุ่มแล้ว

            เขาพึมพัมอะไรบางอย่าง ก่อนจะรู้สึกถึงความเปียกชื้นแตะบนริมฝีปาก ไวน์นี่แรงจนเธอคุมสติไม่ไหว ต้องโฟกัสอยู่นานกว่าเขาจะกลับมารวมร่างเป็นคนเดียว

            ฮิจิปรือตา อ้าปากเล็กน้อยดูน่ารัก จนลูเซียนอยากจะแทะเล็มมันอีกรอบ ทว่าก็ต้องเขยิบออกห่าง เมื่อสาวเจ้าจามใส่หน้าเต็มแรง

            ลูเซียนน้อยหายวับ เหลือเพียงลูเซียนตัวโตที่นั่งอึ้ง ก่อนจะลุกไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเอาละอองน้ำลายออก

            ฮิจิคันจมูกยิบๆ กลิ่นฉุนจากปากตัวเองไม่เป็นที่พอใจเท่าไหร่ เธอจึงลุกเดินโซเซเข้าห้องน้ำหมายจะแปรงฟัน แต่ใครจะไปรู้ว่ามังกรของลูเซียนกำลังพ่นน้ำ

            ทันทีที่เห็นเธอเบิกตากว้าง สร่างเมาไปเกือบครึ่ง อ้าปากชี้มือไปยังตรงนั้น เขาหันหน้ามามอง รูดซิปกางเกงได้หน้าตาเฉยเช่นเดิม ล้างมือและเดินมาฉวยจูบเธออีกรอบ

            แสบนักแม่ตัวดี เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะไปนอนแผ่บนเตียง ถอดเสื้อจนเหลือเพียงท่อนบนเปลือยเปล่าอวดกล้าม เหลือบตามองเธอและตบเตียงบนพื้นที่ว่างข้างๆ

            ลูเซียนอมยิ้มเมื่อฮิจิสะบัดหน้าหนี ใบหน้าแดงระเรื่อน่ามองไปอีกแบบ เขานอนตะแคง ครุ่นคิดเกี่ยวกับโคลนนิ่งดังเช่นทุกวัน

            แต่ครั้งนี้ไม่ มีเพียงแค่ฮิจิที่เข้ามาในหัวของเขา เธอชักมีอิทธิพลมากยิ่งขึ้นทุกคืนวัน เขากลัว...กลัวว่าจะปล่อยใจไปรักมนุษย์โคลนนิ่งจิตใจแอนดรอย ซ้ำรอยเธอคนนั้นอีกครั้ง

            อิจิ...โคลนนิ่งหมายเลขหนึ่งล็อตภาษาญี่ปุ่น...อิจิ...ฮิจิ ช่างเหมือนกันจนเขาแทบหัวหมุน

            เสียงนกบินกลับรังบ่งบอกเวลา หากได้หลับตานอนไวๆได้ยิ่งดีกว่านี้ ทว่ายังนอนไม่ได้จนกว่าเหยื่อตัวแสบจะมานอนข้างๆเขา แต่สิ่งที่เขาต้องการมากกว่าคือร่างกายอ่อนนุ่มนิ่ม และกำลังอยู่ในช่วงจับต้องง่ายจากการที่โคลนนิ่งสาวไม่มีแรง

            ลูเซียนถอดกางเกงนอนขายาวเหลือแค่บ๊อกเซอร์ เมื่อเริ่มรู้สึกร้อนไปทั่ว เขาไม่อยากปล่อยให้ตัวเองชื้นเหงื่อและเหม็น

            จะว่าไปคืนนี้ร้อนผิดปกติ เขาจึงมองไปยังเครื่องปรับอากาศ ซึ่งมันทำงานอยู่ แต่พอมาดูรีโมทของมันก็พบว่าความแรงมีเพียงขีดเดียว

            ถึงว่าร้อนพอๆกับอากาศนอกบ้าน

            ฮิจิ ออกมา อย่าให้ได้เข้าไปตามลูเซียนพูดเสียงปกติแต่ดังพอคนในห้องน้ำจะได้ยิน

            หญิงสาวเดินโซเซมายังเตียงนอน ล้มตัวลงในซุกหน้ากับหมอนไม่สนใจบุรุษข้างกาย กระทั่งลูเซียนเริ่มลวนลามกรอบหน้าเธอ มือวนคลำสะโพกไม่ต่างจากโรคจิต

            โกหกหรือเปล่า ไหนผ้าอนามัย

            “ตอนกลางคืนมันไม่มา ฉันไม่รู้อะไรมาก แต่ถอดทิ้งแล้ว

            “ไม่รู้มากงั้นสอนให้ฟรี เอาไหมเขากระซิบเสียงแผ่ว ครั้นจะถดกายหนีก็หนีไม่ทันเสียแล้ว

            ลูเซียนกักขังเธอด้วยลำแขนแข็งแกร่งไม่ต่างจากเครื่องจักร เบียดกายเข้าแนบชิดจากทางด้านหลัง แนบจนเธอรับรู้ได้ถึงความต้องการมากล้นของเขา

            ไปกินกันเองกับเพื่อนนู่น!”

            ไม่ใช่เกย์ ถ้าพูดอีกทีจะปิดปากด้วยปาก

            ลูเซียนหยอกล้อผ่านแววตาและการกระทำ จากตั้งใจจะทำเธอตบะแตกก่อนนอนกลับเป็นเขาเสียเองที่เริ่มคุมตัวเองไม่อยู่


-CUT-


            เอาแต่ใจ!






TALK

HAPPY NEW YEAR นะคะทุกคน

ขอให้เจอแต่สิ่งดีๆในวันปีใหม่ค่ะ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น