[E-book] มารเคลื่อนรัก [ชุดปราบรัก] จบ

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 :: เรื่องของผู้หญิง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61

ตอนที่ 5 :: เรื่องของผู้หญิง

            ฮิจิ ดูอา ลูตี้ โอปัด ลิมะ นั่งรถคนละคันโดยมีนักล่าประจำตัวเป็นคนขับ พวกเธอถูกล่ามโซ่ที่เชื่อมต่อกับระบบประสาทผ่านพลังจิตพิเศษที่สามารถทำงานได้ต่อให้อยู่ใกล้ไมนด์ชีลด์ หากคิดหนีหรือกระโดดลงจากรถ โซ่นี่จะส่งกระแสไฟฟ้ามาช็อตทันที ส่วนความแรงจะขึ้นอยู่กับอยากหนีมากแค่ไหน

            โคลนนิ่งหมายเลขหนึ่งจำใจกับความประมาทซ้ำแล้วซ้ำเล่าของตัวเอง หยิบกล่องยาใต้เบาะมาทำแผล กัดฟันคีบกระสุนออกจากขา และรักษาด้วยผ้าพันแผลคุณสมบัติไซคิค ฮีลลิ่ง

            ความเจ็บทำเธอหายใจหอบแฮก ลูเซียนเหลือบตามองกระจกแต่ไม่ได้สนใจอะไรมาก

            ฮิจิหลับตานิ่ง ก่อนจะลืมตาโพลงเมื่อสัมผัสได้ถึงของเหลวจุดอื่นนอกเหนือจากด้านหลังของขา

            เธอหลับไม่ลง ขยับตัวปรับท่านั่ง อ้าปากจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่มีเสียงออกมา

            มีอะไรจนลูเซียนต้องถามก่อน

            ฉัน...ฉันว่ามันเปียก มันเรียกว่าประจำเดือนใช่ไหม ข้อมูลในสมองฉันบอกแบบนั้นฮิจิเปล่งเสียงเบาหวิว สัญชาตญาณในตัวบอกว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรพูดโจ่งแจ้งเสียงดัง

            ลูเซียนชะลอรถและจอดหน้าปั๊มน้ำมันที่มีร้านสะดวกซื้ออยู่ด้วย รถอีกสี่คันด้านหลังจอดตาม ส่งเสียงถามไถ่ผ่านวิทยุสื่อสาร

            เกิดอะไรขึ้นนิคาซิโอ้เอ่ย ได้ยินเสียงปลดไกปืนตามมา

            ร้านนี้เป็นร้านสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้ามของพวกเรา ฮิจิมีรอบเดือน ฉันว่าเราควรซื้อของใช้ผู้หญิงไปตุน

            “ฉันไปเอง ลิมะหลับไปแล้ว โซ่ก็แน่นพอจะไม่ขาดอลันอาสา เช็คความแข็งแรงของโซ่ก่อนลงจากรถ

            โซ่ที่ใช้เป็นโซ่ป้องกันไม่ให้ใช้พลังจิตทำเรื่องแย่ หรือก็คือจะใช้พลังจิตทำเรื่องดีๆได้เท่านั้น โดยลักษณะโซ่จะเป็นเพียงโซ่ขนาดเล็กไม่ต่างจากสร้อยข้อเท้า

            ร้านสะดวกซื้อร้านนี้เปิดทั้งวันทั้งคืน ไม่มีเวลาปิด และด้วยความที่อยู่ใกล้พื้นที่ทุรกันดานจึงขายแต่ของใช้จำเป็น จำพวกอาหารแห้ง ชุดชั้นใน น้ำดื่มเป็นโหล เสื้อยืด กางเกง รวมถึงของใช้ส่วนตัวผู้หญิง อีกทั้งเป็นร้านที่มีอินเตอร์เน็ต เติมเงินโทรศัพท์ได้ ติดต่อไปตัวเมืองยามฉุกเฉินได้ ระบบรักษาความปลอดภัยก็สูงพอๆกับฐานทัพ

            ไม่ต้องถามก็รู้ว่าของใคร ของพวกเขาเอง ร่วมมือกับคนใหญ่คนโตด้านผลิตสินค้า อลันจึงซื้อของได้อย่างรวดเร็ว เพราะไม่ต้องเลือกของ แค่บอกกับพนักงานเขาก็จัดการให้ตามบัญชาราวกับรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาต้องการอะไรบ้าง

            ของถูกเก็บไว้หลังรถของอลัน เมื่อถึงบ้านพักค่อยนำออกมาแบ่งกันทีหลัง พอประตูรถปิดลูเซียนก็เคลื่อนรถไปตามถนนต่อ

          กระทั่งสี่ชั่วโมงต่อมาก็ถึงที่หมาย นักล่าทั้งห้าพาเหยื่อสาวไปขังไว้ในบ้าน ก่อนจะกลับมานำของใช้ลงจากรถและเก็บรถเข้าโรง

            ผ้าอนามัยบ้านละหนึ่งโหล จะว่าไปป่านนี้ฮิจิแย่แล้วมั้ง ทนมาตั้งนาน

            “อืม เปื้อนซะเยอะ ดีที่ชุดหนาพอไม่เปื้อนเบาะรถ

            “ต่อไปเป็นอาหารแห้ง เผื่อไว้วันไหนฝนตก ออกไปหาผักหาปลาไม่ได้ เสื้อผ้าจำเป็น ชุดชั้นในทั้งของผู้หญิง ผู้ชาย ผ้าเช็ดตัว แบ่งกันตามนี้

            ปัง!

            ให้ตาย พวกเธอดื้อกันอีกแล้ว ให้เดาว่าโอปัดทำลายข้าวของ เมื่อมีคนก่อเรื่องคนหนึ่ง คนอื่นๆก็เริ่มทำตาม เสียงตู้ล้ม ทุบประตูดังตามอีกระลอก

            ลูเซียน นิคาซิโอ้ อาร์มันโด้ โคลด์ และอลันรีบแบ่งของกัน หอบถุงเต็มมือไขประตูบ้านแข็งแรง แต่สิ่งที่เห็นก็ทำเอาเลิกคิ้วประหลาดใจ

            ฮิจิยืนนิ่งไม่ได้อาละวาดตามคนอื่น มองเขาด้วยสายตาบางอย่างพลางกุมท้องน้อย

            ผ้าอนามัยล่ะ

            “ถุงนี้ มีทั้งกลางวันกลางคืน มีแผ่นอนามัยเผื่อตอนใกล้หมดด้วย ส่วนถุงนี้เสื้อผ้า ไปทำความสะอาดตัวเองให้เรียบร้อย ถอดเสื้อผ้าไว้ในเครื่องซักผ้า ไม่สิ ถ้าซักเลือดออกเองไม่ได้ก็โยนชุดนี้ทิ้งซะ ถ้าปวดท้องก็ทานยาแก้ปวด

            “อาบน้ำห้องไหน

            “ขวามือ หลังเธอ

            “ห้องนายด้วยใช่ไหมฮิจิถาม แน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยเธอให้นอนแยกห้องหรอก

            ใช่ ห้องเดียวกัน

            ฮิจิทำหน้าบึ้งตึง คว้าผ้าอนามัยและเสื้อผ้า ชุดชั้นในเดินถอยหลังหายเข้าห้องน้ำไป กลัวว่าเขาจะเห็นเลือดตรงก้นเธอ แม้เขาไม่สนแต่เธอก็อายเป็น

            น้ำเย็นไหลกระทบผิวกายทำขนลุกชัน คงเพราะที่นี่อยู่ในป่า น้ำจึงเย็นฉ่ำ อีกทั้งรอบกายก็เย็น โคลนนิ่งหมายเลขหนึ่งจึงเปิดระบบน้ำอุ่น ปรับอุณหภูมิพอเหมาะ เปิดน้ำไหลรินรดร่างกายอีกครั้ง

            วันนี้เธอไม่สระผม ในความจำเธอมีเรื่องไข้ทับระดู คนพึ่งเกิดมาได้ไม่นานไม่อยากเสี่ยงทำหัวเปียก ด้วยความที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้านทานไข้นี้ได้ไหม

            ไม่ใช่มนุษย์แท้ๆ ทำไมต้องมามีอะไรน่ารำคาญแบบนี้ด้วย

            “ถ้าไม่มีเธอก็เป็นหมันน่ะสิ

            ฮิจิสะดุ้งตกใจ ลูเซียนเข้ามาได้อย่างไร เธอจำได้ว่าล็อกประตูแล้ว

            จะมาบอกว่ากลอนห้องน้ำล็อกไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเสีย แต่ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนสร้าง

            “ถ้าฉันท้องเสียก็จะเปิดเข้ามาดูงั้นเหรอ!”

            “ก็บอกก่อนสิว่าจะทำอะไร แต่ไม่ต้องห่วง ใช่ว่าจะไม่มีเวลาส่วนตัวให้เธอ

            “งั้นตอนนี้ก็ออกไป ฉันจะอาบน้ำ ประจำเดือนฉันมีลิ่มเลือดด้วย ไม่รังเกียจบ้างหรือไง!” เธอตะคอก หน้าแดงเพราะความอาย

            มันเป็นเรื่องปกติ ตอนสมัยเรียนเพื่อนผู้หญิงในห้องขอผ้าอนามัยกัน ยื่นให้ต่อหน้าต่อตาผู้ชายยังไม่เป็นไร มันอยู่ในหนังสือเรียนด้วยซ้ำ ไม่คิดโรคจิตซะอย่างจะกลัวทำไม

            “พอ! จะอาบน้ำ อากาศมันเย็น

            “โอเคลูเซียนยอมถอยแต่โดยดี ไม่ลืมสำรวจเรือนร่างงดงามราวกับรูปปั้นล้ำค่า จดจำมันทุกรายละเอียดไม่ขาดตกบกพร่องครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งใกล้เผด็จศึกยิ่งต้องมองกระตุ้นตัวเอง

            ฮิจิใช้เวลาพักใหญ่ในการอาบน้ำ เนื่องจากต้องคอยพะวงประตูจึงช้าว่าปกติ พอเสร็จแล้วก็แต่งตัวให้เรียบร้อย มิดชิดหน่อยเพราะกลัวเปื้อนจนทะลุเนื้อผ้า แถมยังต้องซักชุดที่พึ่งใส่ หากทิ้งไปเสื้อผ้าจะเหลือน้อยลง เธอไม่ยอมหรอก

            ความเย็นของผ้าอนามัยที่สัมผัสผิวออกฤทธิ์ มันเป็นแบบเย็นมาก เรียกได้ว่าไม่อับชื้นแน่นอน ยิ่งเปียกยิ่งเย็น ขนเธอลุกชันไปหมดแล้ว

            ลูเซียนหันหลังให้ เขาจัดของที่ซื้อเข้าตามชั้นวางของ ตู้ โต๊ะ สังเกตได้ว่าแถวๆประตูมีโทรศัพท์บ้านต่อสายอยู่ พื้นที่แบบนี้มีสัญญาณด้วยเหรอ หรืออาจแค่ติดต่อได้เพียงบ้านนักล่าข้างๆเท่านั้น

            บ้านทุกหลังภายในรั้วกว้างนี้เป็นบ้านชั้นเดียวยกพื้นสูง ภายนอกเหมือนกันหมดแม้กระทั่งสี ข้างในเองก็คงเป็นเช่นเดียวกัน ห้องมีเพียงไม่กี่ห้อง ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ ห้องนอน และห้องน้ำในห้องนอนอีกที ไม่มีห้องครัว แต่มีพวกกระทะไฟฟ้า หม้อไฟฟ้า จะทอดอะไรตรงไหนก็ได้ขอแค่มีปลั๊กเสียบ

            น่าเสียดายที่ร่างกายเธอยังไม่พร้อม

            “ทำไม! ถ้าพร้อมจะทำอะไรฮิจิพูดเสียงแหลม ทั้งๆที่รู้เต็มอกว่าเขาคิดอกุศลกับตัวเอง

            เปล่า อยากจิบน้ำอุ่นไหม

            “สักแก้วก็ดี ฮิจิตอบรับน้ำใจ น้ำอุ่นคงช่วยเธอหายปั่นป่วนในท้องได้บ้าง

            ฮิจิลองไซโคพอร์เทชั่นตัวเองไปหน้าบ้าน อาศัยช่วงที่ลูเซียนหันหลัง ทว่าเธอกลับไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังบุรุษหนุ่มตัวสูงแทน อีกทั้งยังเซไปทับเขา

            เปรี๊ยะ!

            ว้าย!”

            เธอล้ม รูดตัวจากขายาวๆของลูเซียนมานั่งแหมะกับพื้น มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอออกไปไม่ได้ พวกนักล่าติดตั้งอะไรไว้อีกแล้ว

            คนด้านหน้าหันหน้ากลับมามอง เขาเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง ทำหน้าสงสัยเต็มประดา ดวงตาบอกเล่าความคิดอย่างแจ่มแจ้ง

            เขารู้ว่าเธอต้องใช้พลังจิตหนี และเขาแปลกใจที่หญิงสาวกลับย้ายตัวเองว่าอยู่แนบชิดเขาแทน...ก่อนจะยกยิ้มแพรวพราวอันตรายส่งมา

            แหม

            ดูไม่ปลอดภัยจนต้องเขยิบกายหนีห่าง ทั้งท่าทางและน้ำเสียง

            อยากถูกฉันเผด็จศึกเร็วๆสิท่า ฉันฝ่าไฟแดงได้นะ สิ้นเสียงหลงตัวเอง ฮิจิถึงกับอยากกัดลิ้นตัวเองตายไปซะ เกิดมาไม่ถึงหนึ่งปีพึ่งเคยเจอคนหลงตัวเองขนาดนี้

            หญิงสาวลุกขึ้น เดินก้มหน้าผิดหวังไปนั่งที่เดิม พับเก็บโครงการหนีออกจากบ้านไปก่อน ถึงเธอหนีได้แต่หมายเลขอื่นหนีไม่ได้ เธอก็ต้องดั้นด้นกลับมาจนโดนจับได้อีกเรื่อยๆ

            ในความจริงคนที่ควรหนีได้ง่ายที่สุดคือโอปัด รายนั้นโหดซะใครก็กลัว แค่ซัดนักล่าสลบชั่วคราวไม่ใช่เรื่องยาก ไม่รู้ทำไมโผล่หน้าออกไปด้านนอกไม่ได้ด้วยซ้ำนอกจากตอนนั้น

            หรือเพราะลูเซียนมีประสิทธิภาพแย่กว่านักล่าคนอื่น ถึงควบคุมเธอซึ่งพลังรุนแรงน้อยกว่าโอปัดไม่ได้

            ทว่าการที่เธอหนีได้ง่ายส่วนหนึ่งก็เป็นผลจากพลังจิตประจำตัวนั่นแหละ ส่วนดูอา พลังจิตแค่ทำให้คนอื่นหลับ ไม่แปลกที่หนีรอดยาก ลิมะ ทำนายอนาคต แต่กลับเปลี่ยนแปลงมันไม่เก่งเท่าไหร่ ประมาณว่ารู้ก่อนใครไปก็เท่านั้น

            เรื่องพลังจิตเธอเคยคิดเรียบเรียงลำดับความสำคัญของแต่ละคนหลายรอบแล้ว ครั้งนี้ก็คิดอีกรอบ วางแผนให้ดีที่สุด

            ที่สำคัญ...ลูตี้ เหมือนจะรับเคราะห์กรรมและฝันร้ายหนักกว่าใคร หากเธอรอดอีกครั้ง เธอจะช่วยหมายเลขสามคนนี้คนแรก ต่อมาก็เป็นลิมะ ดูอา และโอปัดตามลำดับ

            เสียงก้นแก้วน้ำกระทบโต๊ะเบาๆเรียกสติคืนมา ฮิจิรีบปรับสีหน้า ยกน้ำอุ่นในแก้วเซรามิกมีหูขึ้นจิบ มันไม่ร้อนจนเกินไป แต่ก็ไม่ใกล้เคียงน้ำอุณหภูมิปกติเกินไปเช่นกัน

            ทันใดนั้นก็สัมผัสถึงความสยิวบริเวณสะโพก ลูเซียนลูบเธอ!

            “ใส่ผ้าอนามัยเป็นด้วย?”

            “เรื่องของผู้หญิง!”

            “เหรอ อายุแค่นี้นึกว่าต้องไปเปลี่ยนไปซื้อผ้าอ้อมให้แทนซะอีกลูเซียนหยอกล้อ เขาต้องคอยวนเวียนใกล้เหยื่อสาว สังเกตพฤติกรรมและคอยป้องกันเรื่องร้ายทุกฝีก้าว

            ที่นี่ไม่เหมือนในเมือง ไม่มีกำลังเสริมอย่างพวกการ์ด นักฆ่า หรือนักวิทยาศาสตร์ หากตายก็ไม่มีใครรู้ ทุกลมหายใจห้ามพลาด ยิ่งเมื่อกี้เธอพยายามหนี

            ถอยออกไปนะ ไม่รู้หรือไงว่าช่วงนี้จะหงุดหงิด ฉันจะย้ายบ้านบ้าๆนี่ไปปล่อยกลางภูเขาไฟ พวกนายตายแน่

            “หึ ทำได้เหรอ

            ลูเซียนโอบฮิจิมาแนบชิด เหยื่อสาวดิ้นขลุกขลักอย่างระแวง ทั้งเตะทั้งถีบแต่รูปปั้นยักษ์ไม่สะทกสะท้าน เขาพาเธอออกไปเดินเล่นนอกบ้าน พาชมนกชมไม้ขัดเกลาจิตใจ เผื่อเธอจะยอมคลายความลับสำคัญ

            คนในอ้อมแขนหยุดพยศแล้ว เธอสูดอากาศเข้าเต็มปอด เดินธรรมดาไม่หนักโซ่ที่ข้อเท้าเท่าไหร่ สิ่งที่เธอมองเห็นอันดับแรกคือทุ่งหญ้าสีเขียว ตามด้วยโคลนนิ่งหมายเลขอื่นๆออกมาบ้าง

            ฮิจิ!” ลิมะเรียก หลุดจากมืออลันมาสวมกอดเธอ

            ไม่มีไฟฟ้าช็อต โคลนนิ่งไม่ได้กำลังคิดหนี พวกนักล่าเก็บปืนไว้ที่เดิม คนอื่นๆทยอยพาทุกหมายเลขมารวมกัน

            เสี่ยง แต่การที่ได้พบหน้ากันบ้างจะช่วยลดความกดดันเมื่ออยู่ที่นี่





TALK

นักล่าใจร้ายง่า โคลนนิ่งเป็นผู้หญิงนะ

ไปล่ามโซ่ได้ยังไง


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น