[E-book] มารเคลื่อนรัก [ชุดปราบรัก] จบ

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 :: กลับคืน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61

ตอนที่ 4 :: กลับคืน

            ลูเซียนมองนาฬิกาข้อมือ ล้วงกระเป๋ากางเกงสำรวจบุหรี่กับไฟแช็ก จากนั้นจึงออกจากห้องไปสูบบุหรี่ชั้นดาดฟ้า ไม่ลืมแวะไหว้วานเพื่อนคนเดิมของตัวเอง

            เจอกันอีกแล้วลูเซียนแอนเดอร์สันทักพลางตบไหล่เพื่อนเก่าเบาๆ

            ได้เจอผู้หญิงที่มากับฉันรึยัง

            “ใครวะ?”

            นักล่าหนุ่มล้วงโทรสัพท์เปิดรูปเหยื่อสาวให้ดูพร้อมพ่นควันลอยไปกับสายลมแผ่ว

            ลิเดียนี่

            “หึ ลิเดีย...ผู้หญิงคนนี้ชื่อฮิจิ เป็นนักโทษของกลุ่มพวกฉัน เธอจะตีสนิทนายเพื่อหนีลงเรือ ฝากจับตาดูด้วยบุรุษหนุ่มทำหน้าจริงจัง พาเจ้าของเรือโกลเด้นเคร่งเครียดไปด้วย

            เขารู้จักกลุ่มนักล่า รู้ดีว่านักโทษที่หมายถึงเป็นคนประเภทใด

            อืม จะจับตาดูอย่างดี เพราะเขาก็กลัวเธอคนนั้นล่มเรือเขาจมก้นทะเลเหมือนกัน

            สองหนุ่มร่างสูงยืนคุยกันอีกสองสามเรื่อง ก่อนที่ลูกน้องจะมาตามเจ้าของเรือลงไปชั้นหนึ่ง ทิ้งให้ลูเซียนยืนเกาะราวกั้นทอดมองผืนน้ำไกลสุดลูกหูลูกตาคนเดียว

            นัยน์ตาแสนเศร้าหลับลงเพื่อหวนคิดถึงโคลนนิ่งในความดูแลของตนสองล็อตก่อน เขาเกือบจับคนสร้างเธอได้แล้ว เมื่อถึงตอนนั้นพวกเธอมีโอกาสเป็นอิสระ ไม่ถูกฆ่า แต่อาจต้องฝังไมนด์ชีลด์เพื่อยับยั้งการใช้พลังจิต

            กลุ่มนักล่าถูกจัดตั้งขึ้นตั้งแต่มีโคลนนิ่งล็อตแรกขอโลกกำเนิดขึ้นมา ตอนแรกไม่มีใครรู้ว่าเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นคืออะไร

            ทั้งภูเขาไฟหลายลูกปะทุพร้อมกัน ไดโนเสาร์ที่สูญพันธุ์กลับมามีชีวิต มันไม่ปกติ จนบุคคลสำคัญของโลกต้องมาประชุมกัน จัดหานักล่าไปล่าเหยื่อปริศนา

            แน่นอนพวกเราจับได้ ได้เรื่อยๆจนทางเบื้องบนปล่อยให้ทำงานเองไม่ก้าวก่าย คอยตรวจสอบว่าโคลนนิ่งเหล่านี้มาจากไหน เกิดมาจากอะไร และสืบรายละเอียดยิบย่อยอีกมากมาย

            ลูเซียนทิ้งบุหรี่กลิ่นดอกไม้ลงทะเล หันหลังเตรียมจะกลับห้อง ทว่าฮิจิก็เงื้อมือผลักเขาเต็มแรงตกสระ

            น้ำกระจายเป็นวงกว้างเมื่อคนตัวใหญ่ตกลงไป ฮิจิยืนขยำชุดของตัวเอง ท่าทางโกรธจัดถึงขั้นน้ำตาไหล

            เธอชี้หน้าเขาที่กำลังว่ายมาขอบสระ ตัวเขาเองตอนนี้ก็โกรธจัดไม่แพ้เธอ

            อย่าคิดว่าไม่รู้ว่านายสั่งคนจับตามองฉัน! เอาเรือกับห่วงยางไปเก็บ ปิดทางเข้าออกทุกทาง ขังฉันไว้ในเรือบ้าๆนี่ ฮึก น่าโมโหที่สุด!”

            ลูเซียนไม่สนหญิงสาวที่โกรธจนร้องไห้ กระชากขาเธอตกลงน้ำมาอยู่ข้างๆ หวังว่าน้ำเย็นจะช่วยให้หัวเธอเย็นลง

            ฮิจิตีน้ำเป็นลูกหมา ปรี่เข้าทุบตีเขา พูดไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว

            ฮิจิ!” เขาปราม เขาดุเธอไม่รู้กี่รอบ แต่ก็ไม่สามารถหยุดโคลนนิ่งหมายเลขหนึ่งที่กำลังทำตัวน่าฆ่าทิ้งได้

            ปึก!

            กระทั่งเธอต่อยอกเขาได้หนึ่งครั้ง แรงมากมายที่ประเดประดังเข้ามาก็ค่อยๆลดลง เวลานี้เองที่เขาเห็นใจเธอนิดหน่อย เห็นใจที่เธอต้องเกิดมาเป็นโคลนนิ่งแสนร้ายกาจ

            โดยหารู้ไม่ว่า...ใบหน้าภายใต้ฝ่ามือเล็กทั้งสองกำลังแค่นยิ้มเย็นอยู่

            ลูเซียนปีนขึ้นจากสระ อุ้มฮิจิติดมือมาด้วย เขาหยิบผ้าเช็ดตัวบนเก้าอี้ริมสระมาห่อตัวเองกับคนในอ้อมแขน หญิงสาวทำเป็นปาดน้ำตาทิ้ง ยอมเป็นเด็กดีรับผ้าเช็ดตัว

            สายตาของชายหนุ่มเหลือบเห็นไฟแช็กกระเด็นไปอยู่ตรงราวกั้น จึงเดินไปหยิบมันขึ้นมา ทว่าจังหวะนั้นฮิจิก็ถีบเขาเต็มแรงโดยไม่ทันตั้งตัว นักล่าหนุ่มถึงกับพลัดตกราวกั้นที่มันเตี้ยมากสำหรับคนตัวสูงอย่างเขาไปนอนดูปลาใต้ทะเล

            เหยื่อสาวที่บัดนี้เปลี่ยนมาเป็นผู้ล่าลากเก้าอี้มานั่งมองจุดที่ลูเซียนตกลงไป เพื่อดูท่าทีว่าไม่มีใครเห็น และเรือแล่นห่างจากร่างในชุดสูทไปไกลพอที่เขาจะว่ายมาขอความช่วยเหลือไม่ได้

            ลูเซียนหลับตาและใช้สัญชาตญาณว่ายขึ้นมาให้พ้นเหนือน้ำ เขาตกลงมาลึกไปหน่อย อีกทั้งยังไม่ทันตั้งตัว ทว่าความพยายามก็สำเร็จ

            ...แต่เรือก็ไปไกลเสียแล้ว และแค้นใจนักเมื่อคนทำโบกมือไหวๆมาให้ ถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นเตะลงทะเล ก่อนจะเอาผ้าเช็ดตัวห่อตัวแทนเพราะรู้ว่าหากสวมเสื้อผ้าพวกนั้นจะใช้พลังจิตไม่ได้

            ลูเซียนกัดฟันแน่น เขาเสียรู้มารยาหญิง หยิบโทรศัพท์กันน้ำพิเศษขึ้นมาทั้งๆที่ขายังเคลื่อนไหวสม่ำเสมอ ส่งข้อความขอความช่วยเหลือจากกลุ่มทันที

 

            ฮิจิเดินเฉิดฉาย ใบหน้าแต้มรอยยิ้มลงบันไดกลับห้อง ดีที่แถวนี้ไม่มีใครเดินผ่าน เธอจะกลับห้องไปสำรวจข้าวของสักหน่อยก่อนออกเดินทาง

            ไม่สิ...เธอกับลูเซียนแทบไม่มีอะไรติดตัวมาด้วย งั้นตอนนี้ก็แค่เปลี่ยนชุดก็พอ

            โคลนนิ่งหมายเลขหนึ่งลองไซโคพอร์เทชั่นเสื้อผ้าในห้างแห่งหนึ่งที่เธอเคยเล็งไว้มาใส่ ซึ่งเธอทำได้! จึงย้ายตัวเองออกจากเรือขึ้นฝั่งทันควัน

            ป่านนี้พวกนักล่าอาจรู้ตัวแล้วว่าเธอหนี ต้องกำลังระวังโคลนนิ่งหมายเลขอื่นอยู่เป็นแน่ งั้นเธอคงต้องไปหาคนๆนั้นก่อน ไปรายงานความคืบหน้า

            ฮิจิสวมแว่นตากันแดดและสวมหมวกอำพรางใบหน้าเข้าตรอกซอยที่ไม่มีคนผ่าน ไซโคพอร์เทชั่นตัวเองอย่างกล้าๆกลัวๆไปยังสถานที่เกิดของตน เนื่องจากประตูทางเข้าตอนนี้คนเดินขวักไขว่ หากเข้าทางนั้นอาจถูกเปิดโปงเรื่องที่ลับได้

            อ้าวฮิจิ ยินดีต้อนรับกลับ เป็นยังไงบ้างนักวิจัยสาวผมสั้นสีดำที่โคลนนิ่งทุกคนรู้จักดีทักพร้อมอ่านเอกสารต่อ

            โดนล่า

            “อืม นักล่านี่เก่งจริงๆ พวกเราไม่ว่าจะผลิตโคลนนิ่งสักกี่คนก็สู้ห้าคนนั้นไม่ได้ นี่ยังเสียดายอยู่เลยที่หมายเลขหกตาย

            ...เกเนป

            เธออาจโชคดีกว่านั้น

            “แต่หมายเลขหกไม่ติดต่อมาเลย สัญญาณหายไปด้วย ถ้ารอดคงบาดเจ็บอยู่ยุคไหนสักยุคล่ะมั้ง

            “พ่อล่ะคะ

            “อยู่ในห้องพักซ้ายสุด

            ฮิจิไม่รีรอเดินตรงไปยังห้องพักทันที พ่อที่เธอหมายถึงคือคนสร้างโคลนนิ่งขึ้นมา จะเรียกได้ว่างานนี้เกิดขึ้นเพราะเขาเลยก็ว่าได้

            คุณพ่อโจนาธาน สูญเสียลูกสาวฝาแฝดที่พึ่งคลอดออกจากท้องแม่ทั้งหมดตั้งแต่ตอนเขายังอายุสามสิบกว่า และนั่นทำให้เขามีอาการทางจิต อาศัยตัวเองที่เป็นนักวิทยาศาสตร์สร้างโคลนนิ่งมาแทนที่ลูกตัวเอง นำไปแก้แค้นผู้คน โทษคนรอบข้างว่าทำให้ภรรยากับตัวเองต้องเสียลูกทั้งๆที่ไม่ได้เป็นแบบนั้น

            จนกระทั่งเขาอายุเกือบจะเก้าสิบในอีกสองปีนี้ นับว่าอายุยืนยาวมาก และคาดว่าโคลนนิ่งล็อตของเธอหรือไม่ก็ล็อตหน้าหากพวกเธอตายก่อนจะเป็นรุ่นสุดท้าย เพราะถ้าโจนาธานตายการสร้างจะยุติลง

            น่าตลกนักที่นักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆยอมเข้าร่วมขบวนการด้วยแม้พวกเขารู้ว่าพ่อของเธอทำไปเพราะประสาทไม่ปกติ

            แต่เงินกับการทดลองผลิตโคลนนิ่งที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อนก็หอมหวานและน่าลองเกินกว่าพวกเขาจะปฏิเสธ

            พ่อคะ

            “เอมม่า...”

            เธอไม่ได้ชื่อเอมม่าเสียหน่อย เชื่อเลยว่าโคลนนิ่งทุกคนหงุดหงิดที่โจนาธานเอาพวกเธอไปแทนลูกตัวเอง เธอชื่อเอมม่า ดูอาชื่อเอมิลี่ ลูตี้ชื่อเอเลน โอปัดชื่อเอมิเลีย ลิมะชื่อเอมม่าอีกครั้ง และเกเนปก็ชื่อเอมิลี่อีกครั้ง วนอยู่แค่นี้แม้จะมีโคลนนิ่งร้อยคน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าโจนาธานเคยมีลูกสาวแฝดสี่

            ทานข้าวรึยังคะ

            “ลูกโตขึ้นเยอะมากเลย สวยด้วย พ่อชักหวงไม่อยากให้หนูแต่งงานซะแล้วสิ

            คุณพ่อไม่ได้ยินคำถามของเธอ อีกอย่างฮิจิออกจากเครื่องเพาะเลี้ยงโดยที่ร่างกายโตเลย ไม่ได้ออกมาตอนยังมีร่างเป็นเด็กเสียหน่อย เขาจินตนาการซะเป็นเรื่องเป็นราว

            งั้นขอออกไปรับโคลนนิ่งที่เหลือก่อนนะคะเธอตัดสินใจลุกออกไป เมื่อรู้สึกอึดอัดและคิดว่าคงคุยต่อไม่รู้เรื่อง

            ดูอาพูดจบฮิจิก็หายวับมายังที่ๆดูอาอยู่ โคลนนิ่งหมายเลขสองและหมายเลขอื่นๆกำลังถูกล่ามโซ่ลากขึ้นรถ พวกเขาคงจะพาไปหลบ

            แต่เสียใจ เธอไซโคพอร์เทชั่นรถบรรทุกมาทับรถสีดำคันนั้น ทุกคนไหวตัวทัน นักล่าหยิบปืนออกมาและเริ่มวิ่งกระจายไปทั่ว เหลือไม่กี่คนเฝ้าโคลนนิ่งไว้

            ถ้าหนียิงแน่ อยู่เฉยๆซะ นิคาซิโอ้ขู่ ยกปืนชี้หน้าทีละคน

            คิดเหรอว่ากลัวโอปัดพูดพร้อมยกเท้าถีบนิคาซิโอ้กับอาร์มันโด้ กระชากโซ่อย่างแรงจนมันขาดกระเด็น ไม่สนว่าข้อมือตัวเองจะมีรอยแดง

            ปัง!

            “โอ๊ย!” เสียงร้องของลูตี้ดังบาดหูโคลนนิ่งทุกคนที่ได้ยิน พวกนักล่ายิงจริง จึงทำให้โอปัดยอมอยู่นิ่ง

            อาร์มันโด้ซึ่งเป็นคนยิงเองกับมือลากลูตี้ออกจากกลุ่ม พาแยกตัวไปทำแผล ฮิจิแอบตามไปดูคู่นี้เงียบๆ เห็นลูตี้ร้องไห้กระซิกๆก่อนจะถูกมือนั่นโอบหัวซบไหล่ตัวเอง

            ตบหัวแล้วลูบหลัง หยามนัก!

            ฮิจิบีบมือกับต้นไม้แน่น ย้ายมันพุ่งเข้าใส่อาร์มันโด้ ทว่านักล่าหนุ่มหลบได้อย่างง่ายดาย มันจึงฟาดหลังลูตี้แทนซะเต็มแรง

            หญิงสาวยื่นมือคว้าอากาศด้วยอาการผวาชั่วขณะ เธอดันทำร้ายพวกเดียวกันเสียนี่ ระหว่างตกใจอยู่ กระสุนปริศนาก็ดังขึ้น เธอเหลียวหลังไปมอง แต่ตัวเองเหรอจะสู้ความเร็วกระสุน มันปักขาเธอหนึ่งนัด

            กระสุนพิเศษ แถมยิงโดนจุดที่ทำให้เจ็บจนล้ม

            เด็กที่เกิดมาได้ปีเดียวจะมาสู้คนมากประสบการณ์นับสิบยี่สิบปีได้ยังไงลูเซียนพูดพร้อมนั่งยองๆมองด้วยแววตาสมเพช

            หึ นึกว่าจะเป็นปอดบวมตายในน้ำ ยังรอดมาได้นะ ทะเลออกจะกว้างแท้ๆ

            “พยศจริง ช่างเถอะ พวกฉันประชุมกัน และรู้แล้วว่าจะสามารถจัดการเธอได้ด้วยวิธีไหน รับรองหมดแรงจนเชื่องเป็นลูกแมวเหมือนหมายเลขสามเลย

            “ก่อนหน้านั้นพวกแกทำอะไรลูตี้ อึก

            เดี๋ยวรู้ วิธีนี้อาจจะทำพวกฉันมีภาพลักษณ์แย่ในสายตาพวกเธอ แต่ใครจะสนล่ะ เป็นแค่เหยื่อสาวแท้ๆ เนอะฮิจิ

            ลูเซียนอุ้มโคลนนิ่งหมายเลขหนึ่งแนบอก กวาดตามองเพื่อนของตนที่พาหมายเลขอื่นขึ้นรถ สถานที่พักพิงใหม่อยู่ในป่า เป็นเขตที่พวกเขารวมเงินกันซื้อไว้ มีบ้านห้าหลังของใครของมันอยู่ใกล้เคียงกัน และมีศาลานั่งเล่นสำหรับรวมตัวคุยกันสบายๆอยู่หน้าบ้าน ทั้งหมดนี้อยู่ในป่าที่มีถนนส่วนตัวทอดยาวเข้าไป มีรั้วล้อมรอบกันสัตว์ป่า แม้ไม่มีการฝังไมนด์ชีลด์ลงในเฟอร์นิเจอร์มากนัก แต่หวังว่าจะลดผลกระทบต่อคนทั่วไปรอบข้างไม่มากก็น้อย เพราะไม่มีผู้คนให้ใช้พลังจิตทำร้าย อีกทั้งพวกเขาชำนาญป่าแถบนั้น ไม่มีทางที่โคลนนิ่งจะหนีหายได้ง่าย ถนนก็ไม่มีรถผ่าน ขนาดไฟฟ้าก็ยังเกิดจากแสงโซลาร์เซลล์จำนวนมาก ไม่ได้ต่อสายไฟมาจากตัวเมืองแต่อย่างใด มันถึงเป็นสถานที่ลับยามฉุกเฉินได้ดี แม้แต่รูปในแผนที่ก็ถูกเบลอไว้

            อาจจะเหนื่อยสักหน่อยเนื่องจากไมนด์ชีลด์มีน้อย ทว่าคงไม่คณามือเหล่านักล่าเท่าไหร่

            ยินดีต้อนรับกลับอย่างยิ่งฮิจิ เราจะไปบ้านใหม่กัน

            “ฉันไม่ไป!”

            “เธอไม่ชอบบ้านเดิมนี่ หนีออกมาทุกวัน จะย้ายแล้วดีใจสิ อย่าปากแข็งหน่อยเลย ฉันใจดีปล่อยมาวิ่งเล่นตั้งหกชั่วโมงยังไม่พอใจอีกเหรอ

            “หึ

            ได้ชำระแค้นแน่ เรื่องทิ้งฉันลงทะเลน่ะ รู้ไหมว่าเมื่อยขาแค่ไหนที่ต้องตีน้ำไม่ให้จมรอเฮลิคอปเตอร์มารับ






TALK

นักล่าใจแข็งมาก อยู่ด้วยกันมาไม่ใจอ่อนกับโคลนนิ่งเลย


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น