[E-book] มารเคลื่อนรัก [ชุดปราบรัก] จบ

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 :: อยู่ร่วมกัน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61

ตอนที่ 2 :: อยู่ร่วมกัน

            ลูเซียนกวาดตามองรอบห้อง เขาสังเกตถึงความผิดปกติจึงเปิดประตูห้องน้ำดู ฮิจิไม่อยู่ในนี้แล้ว ห้องนอนก็ไร้วี่แวว

            อุ๊ย! เกือบแล้วไหมล่ะทันใดนั้นเสียงหวานก็ดังมาจากทางหน้าต่าง มันเบามากแต่ไม่พ้นหูคนมีไหวพริบ

            ครืด~

            เขาเปิดหน้าต่างกระจกดำ ก้มมองต่ำเห็นเหยื่อสาวคิดหนีก็โมโห ดึงผ้าห่มที่เธอนำมามัดต่อกันขึ้น ท่ามกลางความตกใจของหญิงสาวที่ทำตัวเป็นลิง

            กรี๊ดดด จะตกแล้วๆ

            หมับ!

            ฮิจิไม่ได้ตกลงไปด้านล่าง เธอถูกมือแข็งแรงลากกลับเข้ามาในห้อง ใบหน้าทะมึนทึงทำเธอตัวสั่น หากเธอใช้พลังจิตได้คงไม่กลัวเขาให้เสียเกียรติตัวเองหรอก

            “จะหนีไปไหนฮิจิ เธออยากถูกยิงจนเดินไม่ได้อีกรอบมากนักเหรอ

            “ปล่อยเดี๋ยวนี้ จับฉันไปก็ไร้ประโยชน์ ถ้าคนผลิตฉันคิดว่าพวกโคลนนิ่งล็อตซุนดาตายก็สร้างล็อตใหม่อยู่ดี เผลอๆมาช่วยเสริมกำลังให้พวกนายตายเร็ว อ๊ะคนถูกขยำสะโพกร้องเสียงหลง

            ปากดี

            “อื้อ

            ลูเซียนจูบปิดปากสาวน้อยในอ้อมแขนด้วยอารมณ์โกรธลุกโชน ต่างจากคนถูกจูบที่แสนเสียใจเพราะโดนนักล่าที่ตัวเองไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อขโมยจูบแรก

            ลูเซียน เฮนเดอร์สัน

            นิคาซิโอ้ พาร์กเกอร์

            อาร์มันโด้ มาร์ติเนส

            โคลด์ มอร์แกน

            อลัน คอร์ลิน

            แชมป์กีฬายิงปืนและศิลปะป้องกันตัวประเภททีม

            ฮิจิบังเอิญเหลือบเห็นรูปถ่ายรวมตั้งบนโต๊ะข้างแจกัน แต่ละคนถือถ้วยรางวัลที่มีชื่อตัวเองเขียนติดอยู่ เธอรู้แล้วว่าหมอนี่ชื่ออะไร!

            ตุบ!

            “ไอ้หมาขี้แพ้ลูเซียน รังแกคนไม่มีทางสู้!” ทันทีที่เธอตวาด เขาก็ยืนนิ่งเงียบเป็นรูปปั้น รังสีอันตรายค่อยๆแผ่วงกว้างอย่างรวดเร็ว

            คนถูกด่าถลึงตาใส่ อุ้มเธอวางหันหลังเกยบนเตียงนอนสีเข้ม ไม่ทันได้หายใจเข้าปอดฝ่ามือหนาก็หวดลงมาบนก้น

            โอ๊ยยย

            เพี๊ยะ!

            “โอ๊ยยย พอแล้ว

            ทว่าเขาไม่ฟัง ยังหวดมือไม่ยั้งลงมา สภาพเหมือนผู้ใหญ่กำลังสั่งสอนเด็กนิสัยไม่ดีที่ทำความผิดเรื่องใหญ่หลวง

            เธอเจ็บจนนั่งไม่ได้ฉันถึงจะหยุด!”

            ฮิจิร้องไห้กระซิกๆบนเตียง ลูเซียนคนใจร้ายไปอาบน้ำแล้ว ปล่อยให้เธอนอนกุมก้นชายิบสำนึกผิด ในใจนึกสาปแช่งชายหนุ่มให้ลื่นล้มจมน้ำในอ่างตายไปซะ

            ขังเธอไว้ในห้อง ติดต่อใครก็ไม่ได้ ใช้พลังจิตก็ไม่ได้ บ้าเอ๊ย ที่นี่นรกชัดๆ

            เธอคิดหนีครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เหมือนเจ้าของห้องมี GPS ติดตัวอย่างไงอย่างนั้น ออกห่างปุ๊บถึงตามมาจับไว้ทันตลอด สัญชาตญาณอะไรจะดีปานนั้นกัน

            ชิ้ง!

            เสียงความคิดแสบสันดังขึ้นในหัวของตัวเอง ฮิจิหยุดร้องไห้ แสยะยิ้มเมื่อได้แผนเอาคืนให้เขาเจ็บก้นเหมือนเธอบ้าง ดีไม่ดีอาจเจ็บไม่มีแรงเดินตามจนเธอหนีได้ก็ได้

            หึๆ ลูเซียน คอยดูเถอะ

            ปังๆๆ

            ฮิจิเดินไปเคาะประตูห้องน้ำรัวๆ คนด้านในส่งเสียงดุโหวกเหวกโวยวายกลับมาให้

            อยากเข้าห้องน้ำ เสร็จรึยัง

            “เสร็จแล้วพูดจบประตูห้องน้ำก็เปิดออก หญิงสาวทำเป็นกุมท้อง เดินก้มหน้าสวนเขาเข้าไป หากเงยหน้าเครื่องสแกนมีชีวิตคงจับได้แน่ๆ

            หญิงสาวตัวแสบล็อกประตูเสร็จสรรพ ย่างเท้าเบาหวิวหยิบแชมพู สบู่เหลวราดลงพื้น ใช้เท้าถูๆตีฟองฟุ้งอย่างระมัดระวังกับความลื่นของมัน

            พอทุกอย่างเรียบร้อยฮิจิก็ล้างเท้า ใช้สายตาสอดส่องหาจุดเล็กที่ไม่มีน้ำเปียกเพื่อใช้เป็นช่องเดิน เธอกดชักโครกและรีบอาศัยเสียงน้ำไหลปลดล็อกประตู ถอยหลังแอบอยู่ด้านข้างพลางแสร้งร้องเสียงดัง

            กรี๊ดดด

            “ฮิจิ มีอะไร!”

            “ช่วยด้วย!”

            ทันทีที่ลูเซียนเปิดประตูห้องน้ำและวิ่งเข้ามา หญิงสาวตัวแสบก็ใช้เท้าถีบเขาล้มกระเด็นไหลลื่นไปกระแทกกับผนังห้องน้ำด้านในสุด

            ถือว่าเป็นโชคร้ายของเขาที่ทำห้องน้ำกว้าง เลยยากนิดหน่อยหากจะฝ่าพื้นลื่นๆมาจับตัวเธอไว้

            ฮิจิก้าวเท้าพลางเชิดออกจากห้องน้ำ ปิดประตูและรวบแรงดันตู้มาบังทางเข้าออกห้องน้ำไว้

            ฮิจิ!!!”

            ฮิๆ ไอ้ลูเซียนโง่ สู้โคลนนิ่งมันสมองดีไม่ได้หรอก

            โคลนนิ่งหมายเลขหนึ่งหย่อนผ้าห่มที่มัดต่อๆกันลงหน้าต่าง ยังดีที่นักล่าในห้องน้ำไม่ได้แกะปมมันออก คราวนี้เธอไม่ได้ค่อยๆปีนลงไป แต่ปล่อยตัวเองไหลครูดลงไปเลยโดยเพิ่มแรงจับผ้าห่มตอนใกล้ถึงพื้นแทนเพื่อระวังการกระแทก

            พอถึงพื้นคนตัวเล็กก็มองซ้ายขวาดูลาดเลา วิ่งหนีปีนรั้วบ้านสูงอย่างทุลักทุเล

            เฮ้ย! นั่นไงหมายเลขหนึ่ง เธอจะออกจากเขตฝังไมนด์ชีลด์แล้ว!” นิคาซิโอ้กับนักล่าทุกคนวิ่งตามมา ทันใดนั้นก็เกิดเรื่องเหนือความคาดหมายขึ้น

            “เวร! หมายเลขสี่กับห้าออกมาด้วยได้ไงวะ!” อลันสบถ หยิบปืนข้างเอวชี้ตรงไปยังโคลนนิ่งนักโทษทั้งสาม

            ฮิจิ โอปัด และลิมะหนีออกมานอกเขตได้ โดยฮิจิรีบไซโคพอร์เทชั่นต้นไม้ใหญ่มากั้นทางออกพวกนักล่าไว้ โอปัดช่วยควบคุมการทำงานของอวัยวะภายในร่างกายพี่น้องโคลนนิ่งของตนไม่ให้เหนื่อยล้าจากการหนี ส่วนลิมะเห็นอนาคต เธอนำทางหมายเลขหนึ่งกับสี่ไปตามเส้นทางที่นักล่าหาตัวไม่เจอ

            ฮึก...พร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้นไปด้วย

            ลิมะ เป็นอะไรไปโอปัดถามขณะวิ่ง เหลือบมองหน้าฮิจิขอความเห็น

            ฮึก...หมายเลขหก...เกเนปถูกฆ่าแล้ว ถูกฆ่าตายทั้งๆที่อยู่ข้างฉันเลยแท้ๆ ลิมะปาดน้ำตา พาพวกพ้องของตนหลบในร้านอาหาร

            โอปัดกัดฟันกรอด บีบเส้นเลือดในร่างกายคนเฝ้าร้านจนพวกเขาหมดสติไป ฮิจิลูบหลังปลอบใจหมายเลขห้า จะนั่งบนเก้าอี้แต่ต้องเด้งตัวลุกเพราะเจ็บก้น

            จะว่าไป พวกเราอยู่ที่นั่นกัน แสดงว่า...

            “ใช่แล้ว ดูอากับลูตี้ยังติดอยู่ในบ้านนักล่าลิมะขจัดความเศร้าทิ้งและตอบฮิจิแต่ไม่ต้องห่วง พวกเธอปลอดภัย และจะไม่ถูกใช้งานมาล่อพวกเรา

            “งั้น...

            “เลือด นักล่าต้องการเลือดโคลนนิ่งทุกคนเข้าแลปไปตรวจ

            “จะวิจัยอะไรของมันโอปัดกอดอกพูดเสียงแข็ง เธอแข็งแกร่งกว่าใครในบรรดาโคลนนิ่งล็อตใหม่ เนื่องด้วยมีนิสัยบางส่วนคล้ายคลึงโคลนนิ่งล็อตเก่า

            จะตรวจ DNA ซ้ำอีกรอบ พวกเขาต้องการรู้ลึกกว่านี้ว่าเราโคลนมาจากมนุษย์คนไหน ยุคไหน แล้วหา DNA มาโคลนได้ยังไง

            เหอะ พวกนักล่า น่ารำคาญจริง

            หิวฮิจิพูดแทรก เสียงท้องร้องของตัวเองทำให้ต้องยิ้มแหยกลบเกลื่อน ไซโคพอร์เทชั่นขนมปัง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากร้านสะดวกซื้อไม่ไกลมาทาน ไม่ลืมเผื่อท้องอีกสองคน

            จะว่าไปเธอออกมาได้ยังไงลิมะ ฉันคิดว่าในพวกเราจะมีแค่ฉันกับโอปัดซะอีกที่หนีได้แน่นอน

            “อย่าลืมสิว่าฉันเก่งเรื่องเทคโนโลยี เลยแฮกเครื่องสแกนออกมาได้ตอนพวกนักล่าพากันพร้อมใจไปตามตัวเธอนั่นแหละฮิจิ

            “อา จริงด้วย แต่สงสารดูอากับลูตี้จัง ป่านนี้จะเป็นยังไงไม่รู้ ถ้าใช้พลังจิตในบ้านหลังนั้นได้สองคนนั้นไม่น่าหนียาก

            ช่างเถอะ ตอนนี้พวกนักล่าตามเรา สองคนนั้นอาจมีโอกาสออกมาอยู่ กินให้อิ่มแล้วนอนพักเอาแรงก่อนเถอะโอปัดบอก ซึ่งฮิจิกับลิมะเห็นด้วยอย่างยิ่ง เวลาตอนนี้ก็จวนจะเช้าแล้ว ยังไม่ได้นอนสักงีบ

            แต่อีกไม่นานคงมีคนมาเปิดร้านนี้ลิมะแย้ง

            ไม่เป็นไร อย่าห่วงไป อนาคตมันเปลี่ยนได้

            ฮิจิเห็นด้วยกับโอปัด หากมีคนมาโอปัดคงฆ่าพวกเขา หรือไม่เธอก็ย้ายของมาขวางประตูไว้แค่นั้น

            เธอปาเศษขยะทิ้งไปไกลๆนอกร้าน พากันขดตัวนอนหลับบนโซฟาคนละตัว เข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยล้า...

 

            เวลา 9:00 น.

            ฮิจิที่หลับเต็มอิ่มพอประมาณเริ่มบิดขี้เกียจ ปรือตามองเมื่อแสงสว่างปลุกเธอจากการหลับ

            ทำท่าเซ็กซี่น่าขยี้เชียว

            ลูเซียน?

            สวบ~

            อื้อ เจ็บฮิจิตื่นเต็มตา ครางเจ็บปวดเมื่อขยับขาที่ถูกล่ามโซ่?

            “ยินดีต้อนรับกลับโคลนนิ่งหมายเลขหนึ่ง และขอบคุณสำหรับเลือดเล็กๆน้อยๆลูเซียนพูดเสียงขรึม เขายังโกรธไม่หายที่เธอทำเขาและหนีไป

            ทว่าพวกเธอก็ยังไม่รู้ตัวและไม่นึกสงสัยว่าเลยว่าเมื่อคืนพวกเขาตามตัวเธอได้ยังไงทั้งๆที่พวกเธอก็ใช้พลังจิตได้อยู่ นั่นเพราะ GPS ยังติดตัวพวกเธอ

            เขายื่นอาหารเช้าให้ฮิจิ มันคือขนมปังอบน้ำผึ้ง ไข่ดาว เบคอน และนม เห็นหญิงสาวตรงหน้าทำตาลุกวาวกับอาหารก็อดขำไม่ได้

            หากเป็นคนทั่วไปถูกจับคงต่อต้านดื้อรั้นไม่กินอาหาร แต่นี่โคลนนิ่งพลังจิตเชียว พลังงานจากการอิ่มท้องเป็นสิ่งสำคัญ

            โคลนนิ่งหมายเลขหนึ่งรับอาหารมาดมฟุดฟิด ก่อนจะเริ่มทานขนมปังเป็นอันดับแรก

            ไม่ทานเหรอเธอชวน

            ทานเรียบร้อย ทานเสร็จไปเปลี่ยนชุดที่วางไว้ตรงนั้น จะพาไปข้างนอก

            “จริงนะ! แค่กๆ

            ลูเซียนส่ายหัวให้กับความตะกละของฮิจิ ส่งน้ำเปล่ายื่นให้เธอสองแก้วกับอีกหนึ่งขวด หันหน้าเข้ากระจกแต่งตัวไปทำงานต่อ

            หญิงสาวแอบมองพลางกลืนอาหารคำใหญ่เมื่อนักล่าหนุ่มกำลังรูดซิปกางเกงและใส่เข็มขัด

            คนถูกมองรู้ตัวดี เขาสบตาคนมองผ่านกระจกเงา อดคิดไม่ได้ว่าเธออยากรับของหวานเพิ่มหลังอาหารเช้าหรือเปล่า

            หากยังเหลือเวลาสักสองสามชั่วโมงเขาคงยอมเป็นของหวานของเธอ ทว่าเหลือเพียงครึ่งชั่วโมง ทั้งทานอาหาร ทั้งเปลี่ยนชุด ยังไม่รู้ฮิจิจะเสร็จทันเวลาไหม

            แต่ไม่เป็นไร ไม่ทันเขาจะช่วยเธอเอง




TALK

ลูเซียนนี่ทั้งเจ้าเล่ห์ ทั้งใจร้ายตลอดเลย

เดี๋ยวฮิจิเกลียดเอาจะพูดไม่ออก 555


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น