[E-book] มารเคลื่อนรัก [ชุดปราบรัก] จบ

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 :: หญิงสาวสายไซโคพอร์เทชั่น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

ตอนที่ 1 :: หญิงสาวสายไซโคพอร์เทชั่น

            ฮิจิลืมตาตื่นจากการสลบเมื่อถูกกระตุ้นความเจ็บปวดบริเวณขาทั้งสองข้าง เธอนึกว่าตัวเองจะตายซะแล้ว ทว่าโชคยังเข้าข้าง

            กระสุนนัดสุดท้ายของนักล่าเป็นกระสุนธรรมดา เธอสามารถไซโคพอร์เทชั่นมันไปตกในท่อระบายน้ำแถวนั้นได้ก่อนมันจะชิงลมหายใจไป

            หญิงสาวคว้าข้อมือนักล่าตอนที่เขาเผลอ เคลื่อนย้ายเขาโดยมีตัวเองติดไปด้วยไปโผล่ภายในตัวบ้านร้าง

            เว้นระยะห่างจากเขา พยายามมองหาสิ่งของผ่านความมืด แม้สติเธอจะเลือนลางมากเหลือเกิน

            นั่นไง เศษไม้แหลม ขอเอาคืนสักทีเถอะ!

            กึก!

            “อื้อฮิจิร้องครางเจ็บปวดในลำคอ แค่เพียงขยับตัวเพียงน้อยนิดก็ร้าวถึงกระดูก พลาดท่าถูกนักล่าจับอีกครั้ง

            เสียใจด้วยสาวน้อย ฉันว่าฉันฝึกมามากพอจะชนะเธอคนตัวสูงใส่สูทหรูปรี่เข้าจับตัวจากด้านหลัง แกะเนคไทมันมือแน่น

            อึก ทำไมฮิจิถามด้วยความแปลกใจไม่หาย ในเมื่อตอนนี้เธอไม่สามารถใช้พลังจิตได้

            เพราะเทคโนโลยีของฝ่ายนักล่าแข็งแกร่งกว่าฝ่ายถูกล่ายังไงล่ะ

            ใช่แล้ว ฝ่ายล่าแกร่งกว่า เพียงเนคไทเส้นเดียวก็สามารถป้องกันการใช้พลังจิตของโคลนนิ่งได้ ลูเซียนยิ้มเยาะอยู่ภายในใจ หรรษาขึ้นมากเมื่อจะได้เล่นสนุกกับเหยื่อที่ฟื้นคืนชีพขึ้น

            อ๊ะ!” เสียงฟ้าผ่าบริเวณใกล้ตัวบ้านสร้างความตกใจให้เหยื่อสาว เธอเผลอขยับตัวหนีกระทั่งเจ็บแผลอีกครั้ง

            หึเจ้าของใบหน้าคมคายส่งเสียงสมเพศในลำคอ ยอมสละฉีกเสื้อกล้ามภายใต้ชุดสูทมาห้ามเลือด

            ฮิจิปรือตาหนักอึ้งมอง แสงไฟหน้ารถด้านนอกสาดกระทบเผยรูปโฉมงดงามสมบูรณ์แบบให้เห็นชัดเต็มตา กอปรกับกลิ่นบุหรี่เจือจางช่วยเสริมให้เขาดูเซ็กซี่ขึ้น

            หลงเสน่ห์ฉันล่ะสิ รู้แบบนี้เข้าหาเธออีกวิธีดีกว่า เพราะคงหลอกเธอขึ้นเตียงก่อนฆ่าทิ้งง่ายกว่า

            “คะ...คนบ้ากาม...

            “หุบปากซะ เสียงแทบไม่มีอยู่แล้ว

            ลูเซียนอุ้มฮิจิจากพื้น เดินดุ่มๆออกทางหลังบ้านหลบผู้คน ขายาวๆของเขาก้าวข้ามหน้าต่างบ้านหนึ่งชั้นสบายๆราวกับมันสูงเท่ายอดหญ้าเท่านั้น

            หากเป็นเธอล่ะก็คงต้องปีนมันถึงจะข้ามได้

            ทำไมไม่ปล่อยฉันตายหญิงสาวเปร่งเสียงแหบพร่าถาม

            นั่นสิ เก็บไว้ทรมานก่อนล่ะมั้ง อีกอย่างเธอควรย้ายเพนกวินกลับที่เดิม เผื่อฉันจะปรานีไว้ชีวิต

            “จะ...จริงเหรอ

            “ต่อเมื่อเธอเลิกใช้พลังจิตก่อความวุ่นวาย อ้อใช่ ลืมถาม ใครสร้างเธอ!” พูดจบคนแรงเยอะก็กระชากเสื้อตรงต้นแขนซ้ายออก ว่าไงล่ะ ฮิจิ...โคลนนิ่งหมายเลขหนึ่ง ล็อตซุนดา

            “...”

            “ไม่เป็นไร ฉันมีเวลาเค้นคำตอบมากมาย ยังดีที่พวกเธอถูกผลิตเพียงหกคนเท่านั้น ไม่สิ คนที่เจ็ดถึงสิบผลิตผิดพลาดเลยถูกกำจัดตั้งแต่ยังไม่ออกจากเครื่องเพาะเลี้ยงต่างหาก

            ฮิจิปรี๊ดแตก เธอกัดแขนลูเซียนเต็มแรงจนตัวเองหลุดจากอ้อมแขน แกะเนคไทและเศษเสื้อกล้ามเพื่อจะใช้พลังหนีกลับไปตั้งหลัก

            หมับ!

            “จะไปไหน คิดว่าตัวเองหนีเร็วมากหรือไง เธอไซโคพอร์เทชั่นตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ

            “ปล่อยนะ! ใครบอกฉันทำไม่ได้กัน

            “ฉันรู้จักเธอดีกว่าเธอรู้จักตัวเองเสียอีก อย่าปฏิเสธหน่อยเลยฮิจิ เธอเคยประสบอุบัติเหตุเพราะใช้มันกับตัวเองจึงฝังใจไม่กล้าใช้อีก

            ปล่อยฉันถ้าแน่จริง! ฉันจะใช้พลังกับตัวเองให้ดูเป็นขวัญตา!”

            “อย่ามาออกอุบาย ฉันรู้ทันเธอ

            “เหอะ!” ฮิจิส่งเสียงขัดใจพลางเบี่ยงหน้าหนี แต่ก็ถูกมือที่เปรียบดั่งคีมเหล็กบิดกลับมา

            ยอมแพ้แล้วบอกคนสร้างเธอซะ ฉันรู้เธอคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ในกรงนานๆ กรงที่ไม่รู้จะเปิดให้เธอออกไปโบยบินอีกไหมนอกจากเธอหนีออกไปได้ลูเซียนอุ้มหญิงสาวอีกรอบ ลัดเลาะไปตามข้างกำแพงตึกกระทั่งถึงบ้านพักรวมของเหล่านักล่าระบบความปลอดภัยสูง

            ถ้าเพื่อนเขาเห็นค่อยเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ขายหน้าหรอกเรื่องฆ่าเธอไม่ตายจริง ในเมื่อใครไม่รู้เอาดันกระสุนธรรมดามาปะปนกระสุนพิเศษ

            เจ้าหน้าที่แน่ๆที่ผิดพลาด ปกติเขาจะตรวจสอบและจัดการของๆตัวเอง แต่วันก่อนเขาติดธุระ จึงฝากเจ้าหน้าที่ดูแลอาวุธจัดการแทน

            นี่ ก่อนหน้านี้ทำอะไรขาฉัน ทำไมมันเจ็บกว่าตอนโดนยิงฮิจิโพล่งขึ้นทำลายความเงียบ จ้องมองลูเซียนสแกนลายนิ้วมือและม่านตา

            แต่โฟกัสเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ มันอยู่ตรงประตูต่างหาก เธอกำลังคิดว่าถ้ากลับมาใช้พลังจิตได้จะสามารถย้ายประตูนี่ออกได้ไหม เพราะเธอไม่สามารถแฮกระบบรักษาความปลอดภัยบ้านหลังนี้

            เพราะฉันใจดีควักเอากระสุนออกจากขาให้เธอยังไงล่ะ แล้วเลิกมองประตูได้แล้ว มันเปล่าประโยชน์ ตราบใดที่เธออยู่ภายในรั้วบ้านจะไม่สามารถใช้พลังจิตได้

            ไมนด์ชีลด์[1]ฮิจิพึมพัมเสียงเครียด เท่าที่ดูต้องใช่แน่ๆ

            กว่าจะฉลาด ใช่ ของทุกชิ้นของนักล่าฝังชิ้นส่วนไมนด์ชีลด์ขนาดเล็กไว้ ตอนนี้เธอไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วๆไป อยากสู้ก็ต้องสู้ตัวต่อตัว ซึ่งไม่มีทางที่เธอจะชนะ

            หญิงสาวตัวเล็กในอ้อมแขนคนตัวสูงกัดฟันกึกๆ หมั่นไส้อยากไซโคพอร์เทชั่นกล่องเสียงออกจากใบหน้าหล่อเหลา

            เธอเงื้อมือขึ้นสูง ทุบอกหนาดังปึกๆระบายอารมณ์ ทว่านอกจากเขาไม่สะท้าน ไม่รู้สึก ยังยียวนด้วยการยักกคิ้วส่งกลับมา

            ลูเซียนวางฮิจิบนเก้าอี้หลังจากประตูห้องปิดและล็อกอัตโนมัติเรียบร้อย เขาหยิบกล่องยาซึ่งมีผ้าพันแผลอยู่เยอะที่สุดออกมาพันขาขาวเรียวเปื้อนเลือดทั้งสองข้าง

            ความเย็นไล้ตามผิว มันบรรเทาอาการเจ็บปวดลงพร้อมสมานแผลอย่างรวดเร็ว นั่นเพราะผ้าพันแผลนี้เป็นนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์ มีคุณสมบัติของไซคิค ฮีลลิ่ง[2]

            ไม่จริงฮิจิไม่อยากเชื่อเท่าไหร่ ตั้งแต่เจอเขาก็มีเรื่องเหนือความคิดเธอหลายอย่าง มันทำงานในบ้านที่ฝังไมนด์ชีลด์ไปทั่วได้ยังไง ทีฉันยังใช้ไม่ได้เลย

            “หึ ถึงบอกว่าเทคโนโลยีพวกเธอมันอ่อนกว่า กลับไปถามคนสร้างเธอดูว่าโคลนนิ่งล็อตก่อนๆที่มันผลิตมีชีวิตรอดมามาเจอโคลนนิ่งล็อตใหม่ไหม

            “เลว ฆ่าได้ทุกคนเสียงหวานเค้นลอดไรฟัน แต่ฟังเท่าไหร่ก็หาความน่ากลัวไม่ได้

            ไม่รู้จะเทียบกับพวกเธอได้ไหม ก่อเรื่องทีวุ่นวายทั้งโลก เอาล่ะ ฉันให้เวลาทำความสะอาดตัวเองสิบนาที เอาชุดในตู้ใส่ได้เลย พวกผู้หญิงที่เคยมานอนที่นี่เกาะแกะให้ฉันซื้อให้แต่ดันไม่ใส่ เอาแต่เพชรพลอยติดมือกลับไป

            ฮิจิแสดงสีหน้ารังเกียจไม่ปิดบังเมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าเจอชุดผู้หญิงไม่ต่ำกว่าร้อยชุด นักล่าพวกนี้เก็บกดขนาดหายใจเข้าออกต้องมีตัวช่วยผ่อนคลายมากขนาดนี้เชียว

            อย่ามาทำหน้ารังเกียจหน่อยเลย น่าภูมิใจต่างหาก...ประสบการณ์เยอะ

            อี๋~

            หญิงสาวร้องในใจ สุ่มเลือกชุดกางเกงทะมัดทะแมงเหมาะกับการแอบปีนหน้าต่างหนีมาหนึ่งชุด เดินเข้าห้องน้ำโดยไม่โวยวายต่อต้าน

            ลูเซียนหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋า พลันสายตาเหลือบเห็นป้ายห้ามสูบบุหรี่ที่นิคาซิโอ้เอามาแปะไว้เพราะทนเหม็นกลิ่นไม่ไหว

            เขาไม่สนและจุดสูบ หมอนั่นเองก็ใช่เล่น ชอบเอาไวน์เอาเหล้ามาดื่มในบ้าน ทำกลิ่นติดเสื้อผ้า ถ้ามันไม่หยุดดื่ม เขาก็ไม่หยุดสูบ

            ยุติธรรมดีว่าไหม

            ติ๊งต่อง

            ลูเซียน นายกลับมารึยัง มาคุยกันหน่อยเสียงของอลันดังผ่านกล้องหน้าห้อง เขาบี้หัวบุหรี่กับกระถางต้นไม้ก่อนทิ้งลงขยะ ถอดเสื้อสูทเปียกชื้นกองในตระกร้า เดินไปยังห้องประชุมลับชั้นใต้ดิน

            พร้อมหน้าเชียวเขาทักสมาชิกนักล่าระดับสูงทุกคน

            ใช่ พร้อมหน้าเพราะมีเรื่อง นายรู้ใช่ไหมพวกเรายังไม่มีใครได้ภาพโคลนนิ่งถูกฆ่านอกจากนายอลันพูด สีหน้าค่อนข้างจริงจัง

            ผิดพลาดนิดหน่อย ยายโคลนนิ่งฮิจิดันฟื้นคืนชีพขึ้นมา

            “ฟื้นคืนชีพ!” นิคาซิโอ้พูดทวนเสียงสูง โคลนนิ่งล็อตใหม่ฟื้นคืนชีพได้พวกเขาจะไม่แย่เอาหรือ

            ใจเย็นเพื่อน ฉันหมายถึงกระสุนที่เจาะหน้าผากเธอดันเป็นกระสุนธรรมดา ฮิจิเลยไซโคพอร์เทชั่นทัน ถึงอย่างนั้นก็สลบก่อนจะย้ายบ้านทั้งหลังมาทับหัวฉัน

            นักล่าแทบทุกคนเป่าปาก พวกเขาสงสัยตั้งแต่ได้ข้อมูลล็อตใหม่นี้แล้วว่าทำไมความน่ากลัวโคลนนิ่งลดน้อยลง แตกต่างจากล็อตก่อนที่ว่าโหดสุด

            ล็อตก่อนคนสร้างได้ผลิตหญิงสาวที่ร่างกายยังเป็นเด็กทว่าความโหดยิ่งกว่าผู้ใหญ่ พวกเธอฆ่าคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีการตอบสนองต่อเสียงพูดคุยของมนุษย์ คล้ายเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมอัตโนมัติ

            พวกฉันก็ฆ่าโคลนนิ่งไม่ได้สักคน

            “จริงเหรอนิคาซิโอ้ หมายเลขสองของนายง่ายที่สุดไม่ใช่ นอกจากนายหลงหน้าตาดูอาและไว้ชีวิตเธอ โคลด์แย้งพลางค้นหาข้อมูลในโทรศัพท์

            จริงด้วย อีแค่พลังจิตทำให้หลับ ซึ่งมันใช้เมื่ออยู่ใกล้ฉันไม่ได้ ทำไมฉันฆ่าเธอไม่ลงวะ

            “หมายเลขสามของนายล่ะอาร์มันโด้ เจอเธอไหมโคลด์ถามต่อ

            เจอ...เจอแบบเซอร์ไพรส์

            “หมายความว่าไง

            “ติลูหรือลูตี้นั่นล่องหนได้แต่ตัว เสื้อผ้าไม่ล่องหนด้วย เธอจึงต้องแก้ผ้า...ฉันจับเธอได้ด้วยสัญชาตญาณ แต่ดันจับตรงที่ไม่ควรจับ โดนตบไม่ระคายผิวมาหนึ่งครั้ง

            “หมายเลขสี่ของฉันจับยาก เธอทำอะไรฉันไม่ได้เลยลงกับคนใกล้ตัว เปลี่ยนทิศทางการไหลเวียนของเลือดให้ออกมาด้านนอก แต่โอปัดพลาดทำร้ายผิดคน เพราะคนที่เธอฆ่านั้นเป็นโจร ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ที่ควรช่วยแต่แรก ฉันต้องใช้ไฟฟ้าช็อตถึงจะจับได้ ยายนั่นอย่างกับโรคจิต นิสัยถอดแบบจากโคลนนิ่งล็อตก่อน โคลด์บอกของตัวเองบ้าง พูดจบก็หันหน้ามองอลัน

            ส่วนของฉันพอฆ่าหมายเลขหกที่เดินทางไปอดีตกับอนาคตได้ก็สบายแล้ว ไว้ชีวิตเลขห้าชื่อลิมะไว้ โมโหนิดหน่อยที่โคลนนิ่งสองคนนั้นอยู่ร่วมมือกันจึงไหวตัวทันแทบตลอด

            “สรุปคือโคลนนิ่งตายคนเดียว ส่วนที่เหลืออยู่ที่นี่ แล้วไหนรูปตอนหมายเลขหกตาย ลูเซียนสรุปพลางใช้ความคิด อลันกดโทรศัพท์เปิดรูปภาพหลักฐานที่ยังไม่ได้ส่งเข้ากลุ่มให้ทุกคนดู

            อย่าให้พวกเธอรู้ว่าอยู่ใกล้กันแค่เอื้อมละกัน ต่างคนต่างเก็บไว้ในห้องตัวเอง ฉันว่าลองเจาะเลือดมาตรวจสักหน่อย เผื่อจะมีเบาะแส ลูเซียนบอกอีกครั้ง

            “โอเคนักล่าคนอื่นๆตอบพร้อมกัน

            งั้นแยกย้าย อยากถอดชุดเปียกๆนี่เต็มทนเขาสั่งสลายตัว ทุกคนขึ้นลิฟท์กลับชั้นบนของบ้าน

            ว่าแต่สาวล็อตนี้สวยเป็นบ้า พวกนายก็อยากได้เธอสักครั้งก่อนฆ่าทิ้งเหมือนฉันใช่ไหมนิคาซิโอ้ยิ้มกรุ่มกริ่ม แลบลิ้นเลียริมฝีปากเผยสันดานดิบ

            “ใช่ แน่นอนนักล่าทุกคนตอบพร้อมกันยกเว้น...

            อาร์มันโด้ ไอ้เสือร้าย นายจัดการเธอแล้วเหรอ พระเจ้า!” เหล่านักล่าคนอื่นๆร้องโวยวาย พวกเขารู้กันดีว่าคนเงียบๆอย่างอาร์มันโด้นี่แหละมักทำอะไรตามใจตัวเองทันทีหากต้องการ

            ไปนะอาร์มันโด้เข้าห้องตัวเองไม่รอถูกเพื่อนซักไซร้ คนอื่นๆจึงแยกย้ายเข้าห้องไปดูโคลนนิ่งของใครของมันตาม






[1] ไมนด์ชีลด์ (Mindshield) ป้องกันการโจมตีจากพลังจิต

[2] ไซคิค ฮีลลิ่ง (Psychic Healing) การรักษาด้วยพลังจิต



TALK

ภายใต้ความใจดีก็มีความโหดร้ายซ่อนอยู่ แต่เหมือนลูเซียนจะทำฮิจิ

เจ็บกว่าเดิมนะนั่น


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น