ลิขิตหัวใจ...นายยมทูตที่รัก e-book

ตอนที่ 12 : โง่หรือไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

ขับรถดีๆล่ะ

หลังจากนั้นเรียบร้อยแล้ว แคทเธอรีนก็เดินไปหยิบกระเป๋าสะพายบนโต๊ะทำงาน แต่ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าออกจากห้อง ก็หันกลับไปยิ้มหวานให้แอนโทนี่โดยไม่ลืมมองผ่านไปหาบุคคลที่สาม

 

เวลาสิบเก้านาฬิกาสิบห้านาที ภายในภัตตาคารอาหารไทยริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งหนึ่ง ขณะนี้โซนด้านนอกนั้นมีผู้คนหนาตาจนแทบไม่เหลือเก้าอี้ว่าง อาจเป็นเพราะคนส่วนใหญ่ชอบนั่งรับลม จึงทำให้โซนนั้นนิยมมากเป็นพิเศษ

แคทเธอรีนเดินเข้ามาในร้านโดยมียมทูตรั้งท้าย ทั้งวันนับตั้งแต่ออกจากห้องทำงานของแอนโทนี่ เขาก็ทำหน้าตึงตลอดเวลา ทั้งยังติดตามเธอไปทุกๆที่ยิ่งกว่าบอดี้การ์ดเสียอีก 

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามากันกี่ท่านคะ"

"ฉันมาคนเดียวค่ะ มีที่นั่งเป็นแบบส่วนตัวไหมคะ" สาเหตุที่เลือกโซนส่วนตัวเป็นเพราะว่า ถ้าคนอื่นมองเธอพูดคนเดียวล่ะก็ มันคงเป็นภาพที่ไม่น่ามองสักเท่าไหร่จริงไหม

"งั้นเชิญทางนี้ค่ะอีกสามนาที ดิฉันจะมารับออเดอร์นะคะ เชิญเลือกอาหารได้ตามสบายค่ะ"

แคทเธอรีนพยักหน้าเบาๆ ยื่นมือไปรับหนังสือรายการอาหารมาเปิดดู ขณะเลือกก็พึมพำกับตนเองแล้วยิ้มไปด้วย หากเงยหน้าไปมองเขาสักนิดคงจะได้เห็นว่า ยมทูตผู้แสนเย็นชาก็สามารถยิ้มอ่อนโยนเป็นเหมือนกัน

"คุณอยากทานอะไรไหมคะ" เสียงแหลมเอ่ยถามโดยที่มือยังเปิดหนังสือหน้าต่อไปเรื่อยๆ

"โง่หรือไง"

เมื่อได้คำตอบหญิงสาวก็ชะงักมือ พลันสบตาชายหนุ่มนิ่งๆ เย็นชาชะมัด เย็นได้แม้กระทั่งคำพูดเลยนะยมทูตเป็นแบบนี้ทุกตนใช่ไหม’ 

ตอบดีๆก็ได้ค่ะ แค่นี้ไม่เห็นต้องด่าเลยหนิ

"ผมไม่ได้ด่าคุณ"

แหม ยังอุตส่าห์ได้ยินอีกนะ หูดีจริงๆ คิดว่าพูดเบาที่สุดแล้วนะเนี่ย’ หญิงสาวกลับไปเลือกเมนูอาหารต่อ แล้วสั่งอาหารทันทีที่บริกรคนเดิมเดินมาถึงโต๊ะ

"ขอต้มยำกุ้ง ปูผัดผงกระหรี่ ผักบุ้งไฟแดง แล้วข้าวจานหนึ่งค่ะ อ้อ ขอน้ำเปล่าด้วยนะคะ

"กินหมดหรือไง"

"ไม่หมดก็ทิ้งสิคะ"

"..หึ"

เมื่อรู้สึกว่าคนตรงข้ามเงียบไป แคทเธอรีนจึงเงยหน้าขึ้นมองช้าๆ ส่วนมือที่เปิดหนังสือกางอยู่บนโต๊ะก็พับปิดลงพร้อมกัน "เอ่อ ฉันพูดเล่นค่ะ อาหารไม่กี่อย่างเองต้องทานหมดสิคะ"

นี่เธอแคร์เขาขนาดต้องรีบแก้ต่างให้ตัวเองเลยเหรอ’ หญิงสาวนิ่งคิดบางอย่างอยู่นาน สักพักก็กลับมาให้ความสนใจสิ่งไม่มีชีวิตตรงหน้า

"คุณยมทูต คุณ! เป็นอะไรหรือเปล่าคะมือเล็กยื่นไปแตะบนหลังมือใหญ่อย่างลืมตัว สัมผัสแผ่วเบาทำให้ทั้งสองชะงักค้าง หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ แล้วใบหน้าสวยก็ค่อยๆแดงขึ้นๆจนลามไปทั่วใบหน้า

มนุษย์ผู้นี้สัมผัสเขาได้อีกแล้วลุคเกิดคำถามในใจ ทำไมดวงจิตถึงเป็นเช่นนี้ ทั้งๆที่ยมทูตอย่างเขานั้นไม่ควรจะมีความรู้สึกได้อีกมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ส่วนแคทเธอรีนนั่งหน้าแดง พอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรลงไปจึงรีบชักมือกลับ

ยัยเกรซเอ้ย ทำอะไรน่าขายหน้าชะมัด

 หลังจากนั้นไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมาอีกเลย มีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆกับบรรยากาศรอบกาย จนกระทั่งอาหารที่สั่งไว้ถูกพนักงานนำมันออกมาจัดเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว แคทเธอรีนจึงลงมือทานแก้เก้อ ยอมรับว่าตัวเองกำลังเขินแต่ก็พยายามปรับอารมณ์จนเกือบจะเป็นปกติ

"คืนนี้คุณว่างหรือเปล่าคะ?"

"...” ดวงตาคู่สวยเห็นคนฝั่งตรงข้ามยกมือขึ้นมากอดอก สายตาของเขาเหมือนมีบางอย่างในใจ เมื่อรู้สึกว่าเวลาเลยผ่านไปสักพักแล้วยังไม่ได้คำตอบ เธอจึงเลือกอธิบายเพื่อให้เขาเข้าใจเหตุผล

"คือ...ฉันอยากไปเที่ยว แต่ไม่มีเพื่อนไปด้วย"

"ชวนผม?"

"อืม" หญิงสาวหยักหน้ายอมรับ แม้จะแอบเขินอยู่บ้าง ทว่าก็ยังดีกว่าเที่ยวกลางคืนคนเดียว อย่างน้อยๆ ก็มีเพื่อนคุยแถมยังมีหน้าหล่อๆให้มองอีก ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มราวตกลงในภวังค์ แต่ไม่นานใบหน้าของพี่ชายสุดที่รักก็ลอยเข้ามาแทนที่

"ถ้าชวนพี่ซีนไปด้วย คงจะได้คำตอบไม่ว่างเหมือนเคยสินะ...เฮย วันๆก็ทำแต่งาน สงสัยคงจะได้พี่สะใภ้เป็นกองเอกสารแทนแน่ๆยัยเกรซ" คิดแล้วมือเล็กก็ยกขึ้นนวดขมับเพื่อคลายความเครียด 

ทำไมไม่ชวนคนที่ชื่อซีนไปล่ะ

พี่ชายฉัน เขาไม่ค่อยมีเวลาหรอกค่ะ

"พี่ชายแท้ๆ?"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

159 ความคิดเห็น