ลิขิตหัวใจ...นายยมทูตที่รัก e-book

ตอนที่ 11 : ต้องเลือก?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ต.ค. 61

อะไรกัน แค่นี้งอนแล้วเหรอหื้ม

หลังวางสายแอนโทนี่ก็ลุกจากเก้าอี้ เดินอ้อมไปจูงมือน้องสาวแล้วพามานั่งที่โซฟารับแขก หวังจะปรึกษาหารือเรื่องที่มารดาพึ่งขอร้องเมื่อสักครู่ 

ส่วนแคทเธอรีน ขณะที่เดินมาถึงเก้าอี้โซฟาก็เหลือบสายตามองยมทูต เห็นเขานั่งอยู่อีกฟากของโซฟาตัวยาว ซึ่งเป็นตัวเดียวกันกับที่พี่ชายของเธอกำลังหย่อนตัวนั่งพอดี

 แล้วจะนั่งตรงไหนดีละเนี่ย ถ้าเข้าไปนั่งเบียดพี่ซีนมันคงจะดูผิดปกติเกินไป งั้นเอาแบบนี้ละกันคิดเสร็จก็พาตัวเองไปนั่งลงข้างๆยมทูตหรือจะเรียกว่านั่งเบียดก็เป็นได้ ซึ่งเธอคิดว่าวิญญาณก็เหมือนอากาศ คงไม่เป็นไรถ้าหากเธอจะนั่งเบียดเขา 

ที่เป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะชุดโซฟารับแขกมันเล็กเกินไปหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าพี่ชายของเธอนั่งอยู่หัวมุมของโซฟาตัวยาว ซึ่งมันสามารถบรรจุได้ถึงสามคนแต่เป็นสามคนแบบเบียด และเมื่อพี่ชายสุดที่รักเลือกนั่งตรงนั้นคงไม่พ้นอยากจะให้เธอได้นั่งด้วยนั่นเอง

มานั่งนี่สิ ยืนรออะไรหื้ม

นั่นไงผิดจากที่คาดซะที่ไหนล่ะ แคทเธอรีนยิ้มแห้งๆ เลือกเดินอ้อมไปนั่งที่ว่างติดกับยมทูต ทว่าเพียงแค่เธอย่นก้นลงโซฟาเท่านั้น สัมผัสที่ได้รับก็ทำให้ทั้งคู่นั่งตัวเกร็งทันที

โอ้มาก็อด!’ ดวงตาคู่สวยเบิกโพลง นิ่งค้างกับสัมผัสร้อนๆหนาวๆที่กำลังตีกันจนรู้สึกสับสนวุ่นวาย

"เป็นอะไรหรือเปล่าเกรซ"

"เอ่อ คือ...ไม่มีอะไรค่ะ" เสียงแหลมเอ่ยตอบ ส่งยิ้มหวานให้พี่ชายโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองยมทูต จึงไม่เห็นว่าเขานั้นก็มีสีหน้าประหลาดใจไม่แพ้เธอเช่นกัน

มนุษย์สัมผัสภูติได้ด้วยหรือ” 

แคทเธอรีนได้ยินถ้อยคำของยมทูตเต็มสองรูหู ทว่าไม่สามารถหันไปพูดคุย หรือซักถามถึงสิ่งผิดปกติที่ค้างคาใจได้ จึงแสร้งทำเหมือนไม่ได้ยินแทน

"จากที่ได้ฟังคุณแม่เล่าพี่เองก็อยากช่วยเหมือนกันนะ แต่พี่หาคนที่ไว้ใจมากขนาดนั้นไม่ได้เกรซคิดว่าไง" 

ขณะที่แอนโทนี่เริ่มเปิดประเด็น ยมทูตก็กดเสียงต่ำแทรกขึ้นในเวลาเดียวกัน

ผมยมทูต! ทำแบบนี้ไม่กลัวตายเลยใช่ไหม!

"อะเอ่อ…” แคทเธอรีนหลับตาลงด้วยความหวาดกลัว สัมผัสได้ถึงไอเย็นและความเกรี้ยวกราดของผู้ที่ถูกเธอเบียด แต่อย่างนั้นก็ไม่กล้าขยับตัว นั่งมือเท้าเกร็งก่อนจะลืมตามองใบหน้าของพี่ชายช้าๆ

เป็นอะไรเกรซ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า หน้าซีดๆนะ” 

 หญิงสาวฝืนยิ้มพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาจับมือใหญ่ออกจากหน้าผากเบาๆ “…เกรซสบายดีค่ะ

"แต่พี่ว่าไปตรวจหน่อยดีไหม"

เกรซไม่เป็นไรจริงๆค่ะ กล่าวจบก็ชำเลืองตาไปด้านหลังแวบนึง ก่อนจะลุกไปนั่งโฟซาอีกตัวที่อยู่ไม่ไกล เพื่อหนีไอเย็นและสายตาเย็นชาจากดวงตาคู่นั้น

"แบบนี้พี่ซีนจะไปดูแลได้เหรอคะ เท่าที่เห็นงานที่นี่ก็ยุ่งมากจนพี่แทบจะไม่มีเวลาพักแล้วนะ” 

"ก็ใช่ พี่ถึงต้องถามความสมัครใจเราไงล่ะ"

"เกรซเหรอคะ!? อย่าบอกนะว่า" เธอถามอย่างตกใจ ระหว่างที่เริ่มคุยเข้าเรื่องตึงเครียดจึงทำให้หยุดให้สนใจยมทูตไปโดยปริยาย

"เกรซทำได้! และก็จะทำได้ดีอีกด้วยเชื่อพี่สิ อย่าลืมว่าตัวเองเรียนจบ business and law นะ มีผลคะแนนระดับนั้นการันตีแล้วยังคิดว่าตัวเองทำไม่ได้อีกเหรอ หื้ม?"

"บริษัทแม่ต้องใหญ่มากใช่ไหมเอางั้นก็ได้ค่ะ เกรซจะลองดูสักตั้ง” หญิงสาวเอ่ยระคนตัดสินใจ ทว่ามั่นใจได้อย่างหนึ่งคือ ถ้าหากบริษัทนั้นมีปัญหาที่ยากเกินความสามารถละก็ พี่ชายต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลืออย่างแน่นอน เพราะยังไงซะเขาคงไม่ปล่อยให้เธอจัดการตามลำพังอยู่แล้ว

"มันต้องอย่างนี้สิครับ น้องสาวสุดที่รักของพี่" แอนโทนี่ยิ้มกว้าง เอื้อมมือไปขยี้ของยัยตัวเล็กเบาๆ แล้วจึงเห็นเธอทำหน้ามุ้ยรีบจัดทรงผมให้เข้าที่ด้วยความเอ็นดู

 "จะให้เกรซเริ่มงานวันไหนคะ"

"อืม อันนี้พี่ขอปรึกษากับคุณแม่ก่อน แล้วจะบอกนะ"

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้พี่ซีนว่างหรือยังคะ"

"ถามทำไม"

"คือเกรซหิวแล้วอ่ะ" หญิงสาวลูบหน้าท้องตัวเองพลางสบตาอีกคนอย่างอ้อนๆ

"ขอโทนะ อีกสิบหน้านาทีพี่มีประชุมวาระสำคัญ ไว้แก้ตัววันหลังได้ไหม

"ก็ได้ค่ะ ถ้างั้นอย่าลืมทานข้าวด้วยนะคะ" กล่าวจบแคทเธอรีนก็ลุกจากที่นั่งเดินออกไปนอกห้องทำงาน และไม่นานก็เดินกลับเข้าอีกครั้งมาพร้อมถาดกาแฟหนึ่งแก้วกับแซนวิสสองชิ้น

"ของว่างค่ะ เกรซไม่รู้ว่าพี่ซีนจะประชุมเสร็จกี่โมง ทานนี่รองท้องก่อนนะคะ แก้วนี้เกรซชงเองกับมือเลยนะ" เธอวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะเล็กด้านหน้า ก่อนจะเผลอมองสบตายมทูตหนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ

จะนั่งหน้าบึ้งไปถึงเมื่อไหร่กัน ไม่เมื่อยหรือไงนะคิดแล้วทำเป็นไม่สนใจ ยื่นจมูกไปแตะแก้มพี่ชายเบาๆ

"งั้นเกรซกลับก่อนนะคะ บ๊ายบายค่ะ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

159 ความคิดเห็น