(จบแล้ว) DISTANT | CHANHUN HUNKAI BAEKDO

ตอนที่ 28 : ( 18 x 25 ) - ยี่สิบห้า : ลาก่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 ส.ค. 59

Distant ( 18-25)
Chanyeol x Sehun / Sehun x Kai By:ซรดจ.


 



 
ยี่สิบห้า . ลาก่อน
______________________________

 


 
                 
              
                 "จริงๆแล้วถ้าขับรถยนต์ไป มันจะสะดวกกว่านี้นะ"


                 เซฮุนบ่นๆตอนที่ช่วยเอากระเป๋าเป้สัมภาระสะพายให้กับจงอิน ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปสตาร์ทเครื่องและหันมาสวมหมวกกันน็อคให้อีกฝ่าย  ถึงสัมภาระจะน้อยจนสามารถบรรจุลงไปด้วยกันในเป้แค่ใบเดียว แต่มันก็ทุลักทุเลอยู่ดี


                 จงอินยิ้มและส่ายหน้าคล้ายจะบอกว่า มันไม่เห็นจำเป็นตรงไหน เขาแค่อยากใช้เวลาอยู่กับเซฮุนนานๆ แล้วก็ชอบเวลาที่ได้ขี่มอเตอร์ไซค์ไปด้วยกันเรื่อยๆโดยไม่ต้องเร่งร้อนอะไร


                 ทั้งสองออกเดินทางกันแต่เช้าตามแผนที่วางไว้  กว่าจะขี่มอเตอร์ไซค์กินลมชมวิวมาถึงที่พักได้ก็ปาเข้าไปเกือบจะเที่ยง ด้วยความที่อากาศไม่เป็นมิตรนัก หลังจากเช็คอินเสร็จและเอาสัมภาระมาเก็บเซฮุนจึงเอ่ยชวนคนข้างๆตัว


                 "อาบน้ำกัน"


                 จงอินเลิกคิ้ว "ด้วยกันอะนะ"


                 "เออ มันเป็นห้องอาบน้ำรวม"


                 จงอินหัวเราะ "งั้นก็ทำอะไรมากกว่าอาบไม่ได้สินะ"


                 "แล้วมึงจะให้กูทำอะไรที่มากกว่าอาบละครับนีนี่"


                 เซฮุนหัวเราะหึๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์ตอนที่วาดแขนกอดคอจงอินแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แต่จงอินกลับไม่หนี แกล้งขยับเข้าไปเหมือนจะจูบอีกต่างหาก คนขี้แกล้งเลยกลายเป็นฝ่ายผงะเสียเองด้วยความตกใจ

                 พอเห็นสีหน้าเหวอๆของเซฮุนจงอินก็หัวเราะออกมาเสียงดังจนโดนค้อนขวับ


                 "ขำขนาดนี้ก็หาคณะตลกให้กูอยู่ได้เลยนะ"

                 "ไม่เอาหรอก" จงอินหัวเราะชอบใจ "กูหวง จะเก็บไว้ตลกคนเดียว"


                 คำพูดทีเล่นทีจริงของจงอินทำให้รอยยิ้มสดใสของเซฮุนจืดเจื่อนไปชั่ววูบ และแน่นอน แม้ว่าเซฮุนจะไม่รู้ตัวแต่จงอินก็สังเกตเห็นมันได้อย่างชัดเจน และนั่นก็ทำให้จงอินเจ็บแปลบที่หัวใจ... แต่ทั้งที่เจ็บก็ยังฝืนยิ้มกว้างออกมาได้ พูดกับอีกฝ่ายทั้งน้ำเสียงสดใส


                 "เอ้าอึ้ง...อึ้งดิ....ทำซึ้งไม่ชอบ ชอบโดนด่าสินะ.. ไปมึง เปลี่ยนชุดอาบน้ำกัน"


                 เซฮุนยิ้มจนตาหยีและเดินขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยมีจงอินเดินตามหลัง แผ่นหลังของโอเซฮุนที่คิมจงอินคุ้นเคยมาตลอด


                 ไม่ใช่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร... ชัดเจนอยู่แล้วว่าแท้จริงเซฮุนรักใคร และเพราะอะไรถึงเลือกจะหันหลังให้ความรู้สึกของตัวเองแบบนั้น


                 จงอินมองแผ่นหลังของเซฮุนและเงียบไปจนกระทั่งอีกฝ่ายหันมาและกวักมือเรียกให้รีบเดินตาม เขาถึงเร่งฝีเท้าและเดินไปจูงมืออีกฝ่าย..  จับมือของเซฮุนประสานกับมือของตัวเอง








 

                 "ไม่เอา จงอินจะอยู่กับแม่"


                 เสียงงอแงร้องไห้จ้ายังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของคิมจงอิน เขาร้องไห้จนสุดเสียง ร้องไห้จนไม่มีน้ำตา ดิ้นรนสุดกำลังเมื่อแฟนใหม่ของแม่พาเขามาส่งที่โรงเรียนสอนศิลปะแห่งหนึ่ง


                 พ่อและแม่ของเขามีชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลว หลังจากพ่อเริ่มตกงานและดื่มหนัก พ่อก็เริ่มใช้กำลังทุบตีแม่เพื่อขู่เอาเงินไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ในตอนนั้นจงอินยังเรียนเพียงชั้นอนุบาลเท่านั้น นอกจากไม่สามารถปกป้องแม่ได้ แย่ไปกว่านั้นก็คือการที่เขาไม่สามารถจะทำอะไรเพื่อแม่ได้เลย


                 จนวันที่พ่อมีเรื่องต่อยตีในบาร์และถูกแทงจนไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล หลังจากนั้นเกือบปีแม่ก็แต่งงานใหม่  แฟนใหม่ของแม่เป็นนักธุรกิจชาวจีน เป็นพ่อหม้ายที่หย่าร้างกับภรรยาเช่นกัน



                 "รีบๆพาเข้าไปสมัครเรียนสักอย่าง อะไรก็ได้ จะได้รีบๆไปกันเสียที"


                 "จงอิน มานี่มาลูก"


                 จงอินยังจำได้แม่นตอนที่แม่จูงมือเขาเข้าไปในโรงเรียนศิลปะแห่งนั้น ก่อนหน้านั้นโรงเรียนแห่งนั้นยังคงมีพื้นที่สำหรับห้องเรียนดนตรีด้วย เด็กหลากหลายวัย ทั้งเด็กกว่าและโตกว่าจงอินเดินกันควั่กไขว่ จงอินเบะปากและใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาเมื่อคุณแม่เอ่ยอย่างอ่อนโยนคล้ายจะเย้าให้หยุดร้องไห้


                 "ไม่ร้องไห้นะจงอิน ดูสิ อายน้องเขามั้ย"


                 เด็กหญิงผมเปียที่สวมเดรสสีแดงสดใสคนที่แม่ว่าหันมายิ้มแฉ่งให้จงอินจนเห็นฟันหลอแต่เด็กชายไม่สนใจ เขาหันไปประท้วงกับแม่ทั้งเสียงสะอื้น


                 "จงอินไม่อยากเรียน ทำไมต้องบังคับให้จงอินเรียนด้วย จงอินอยากอยู่กับแม่"


                 "แม่ต้องไปธุระกับคุณหวง หนูเข้าเรียนนี่แหละจ้ะ จะได้ไม่ต้องติดสอยห้อยตามไป ไปนั่งเบื่อเสียเปล่าๆนะลูก"


                 "ก็จงอินอยากอยู่กับแม่"


                 "จงอินอย่าดื้อน่ะ!!" เมื่อเด็กน้อยเบะปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง คนเป็นแม่ก็ส่งเสียงเอ็ดจนจงอินสะดุ้ง


                 "เลือกเอาซักอย่างว่าจะเรียนอะไร"


                 ใบโบชัวร์โรงเรียนสอนศิลปะถูกกางออกให้เลือก ทั้งเปียโน เครื่องสาย เครื่องเป่า และ...บัลเล่ต์  จงอินมองเด็กชายที่แอบมองและส่งยิ้มให้เขาจากกรอบประตู เด็กชายยิ้มสวยสวมเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล แถมยังสวมรองเท้าถุงเท้าแบบแปลกๆ แบบนั้นเขาเรียกว่าอะไรนะ


                 "อยากเรียนแบบนั้น"


                 จงอินชี้นิ้วไปที่เด็กชายยิ้มสวย และเมื่อพี่เจ้าหน้าที่มองตามมือที่ชี้ไป เด็กยิ้มสวยก็รีบผลุบหายขึ้นไปที่ชั้นบนของโรงเรียนโดยมีเสียงของพี่เจ้าหน้าที่เอ่ยดุที่แอบโดดซ้อมออกมาวิ่งเล่น

 






                 "จงอินคนเก่งของแม่เท่ที่สุดเลย” จงอินยังจำรอยยิ้มของแม่ได้ชัดเจน รอยยิ้มมีความสุขและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจตอนที่เขาเอาถ้วยรางวัลและประกาศนียบัตรที่ได้จากการแข่งขันบัลเล่ต์ระดับเยาวชนไปอวด 


                 “วันนี้เดี๋ยวแม่จะเตรียมข้าวกล่องให้ไปทานที่โรงเรียนบัลเล่ต์นะจ๊ะ"


                 "แม่ขยับมือแปลกๆ..เป็นอะไรหรือเปล่า" 


                 จงอินยังจำได้แม่นยำ มันเริ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาอายุ 11 ปี ผู้ชายคนใหม่ของแม่ก็เริ่มทำร้ายแม่ ราวกับภาพซ้ำที่ฉายหนังม้วนเดิมอีกครั้งเหมือนที่พ่อเคยทำกับแม่  เขาจำความรู้สึกเจ็บปวดในวันนั้นได้แม่น  จงอินเจ็บปวดที่แม้แต่จะปกป้องคนที่ตัวเองรักก็ทำไม่ได้ แม้แต่เพียงแค่จะจับมือแน่นๆก็ยังกลัวว่าจะทำให้แม่เจ็บ


                 “เขาทำแม่อีกแล้วเหรอ”


                 มันเป็นความทรงจำที่หม่นหมองและฝังใจที่เราไม่สามารถทำให้คนที่รักมีความสุขได้ ไม่แม้แต่จะสามารถปกป้องเขาได้ หนำซ้ำเขายังต้องฝืนยิ้มเพื่อบอกว่าไม่เป็นไรไม่ให้เราต้องเป็นห่วงอีก.. ทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นอย่างนั้นเลย


                 “แม่ เลิกกับผู้ชายคนนั้นเถอะ นะครับ แล้วเราหนีไปหาบ้านใหม่อยู่ด้วยกันสองคน จงอินจะดูแลแม่เอง”


                 “จงอินฟังแม่นะลูก..  แม่กับคุณหวงรักกัน..  เหตุผลที่เค้าทำแบบนี้ก็เพราะ---“


                 “ผมไม่สนว่าเค้าทำไปทำไม  สิ่งที่ผมสนคือทำไมเค้าต้องทำร้ายแม่ แล้วทำไมแม่ต้องคอยเอาแต่ยอมเค้าตลอด”


                 จงอินบริภาษซ้ำ เขาไม่อยากให้แม่ต้องทนกับผู้ชายคนนี้อีก แต่คำขอที่จงอินพยายามพูดกับแม่หลายต่อหลายครั้งก็ถูกตอบสนองด้วยการปฏิเสธมาตลอด


                 “แม่ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริงๆ จงอินไม่ต้องเป็นห่วงแม่หรอก”


                 มันเจ็บปวดจริงๆ ที่ต้องมองภาพคนที่ตัวเองรักอดทน และฝืนบอกว่า’ไม่เป็นไร’เพื่อความสบายใจของเรา ทั้งที่แท้จริงมัน’เป็น’ เจ็บปวดที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
 






 

                 "คิดอะไรอยู่วะ"


                 “นึกถึงเรื่องแม่ เรื่องสมัยเด็กๆ สมัยไปเรียนบัลเล่ต์ใหม่ๆ”


                 จงอินพูดช้าๆและยิ้มบาง ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กในโรงอาบน้ำจุ่มน้ำอุ่นและเช็ดหน้าให้รู้สึกสบายขึ้นก่อนจะถอนหายใจยาวจนคนที่แช่น้ำร้อนอยู่ข้างๆขมวดคิ้วและพูดรบเร้า


                 “เล่าๆ จะว่าไป มึงไม่ค่อยเล่าเรื่องมึงเลย มีแต่มึงที่รู้เรื่องกู”


                 “ก็ไม่มีอะไรนี่นา” จงอินหัวเราะ “อยากรู้เรื่องไหนล่ะ จะได้เล่าให้ฟังเป็นเรื่องๆไป”


                 “อืมม..... ก่อนหน้าจะมาคบกับกูมึงเคยมีแฟนมั้ยวะหรือแบบว่า ชอบใคร”


                 จงอินมองคนข้างๆตัวแล้วฉีกยิ้มกว้าง “ทำไมถามเรื่องนี้”


                 “นั่นดิ ไม่รู้ กูถามดู”
                

                
“ก็ไม่มีนะ” จริงๆแล้วเขาและเซฮุนรู้จักกันมานานมากเสียจนจงอินไม่มีที่ว่างในหัวใจจะไปแบ่งให้ใครคนอื่นแล้วนอกจากเซฮุน “มึงคนแรก”


                 เซฮุนดูพอใจกับคำตอบที่ได้รับ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนจงอินอดเอ็นดูไม่ได้


                 “แล้วมึงอะ”


                 “ก็..ไม่นะ..” เซฮุนเงียบไป และนั่นแหละ จงอินถึงนึกรู้ ต่อให้จนจบประโยค


                 “นอกจากพี่ชานยอลใช่ไหม”


                 “อื้ม” เซฮุนยอมรับออกมาทั้งที่รู้สึกผิด แต่มือหนาของคนที่อยู่ข้างๆตัวก็เลื่อนมายีผมที่เปียกน้ำอยู่และพูดเบาๆอย่างใจดี ถ้อยคำที่เข้าอกเข้าใจว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกอย่างไร..


                 “ไม่ต้องคิดมากแล้วรู้มั้ย เลิกโทษตัวเองสักที”








 

                 “เดี๋ยวเทอมนี้พี่ต้องเริ่มผ่ากลอสแล้ว ตื่นเต้นมากเลยอ่ะ”


                 “กลอสเป็นยังไงหรอคะพี่แบคฮยอน”


                 “กลอสก็หมายถึงอาจารย์ใหญ่ไง ใช่มั้ยคะพี่แบคฮยอน”


                 คยองซูมองน้องสาวทั้งสองคนที่นั่งขนาบข้างแบคฮยอน ดูตำราเรียนของนักศึกษาแพทย์ขี้อวดของเขาอย่างสนใจ มันก็น่าดีใจเหมือนกันนะที่น้องๆเข้ากับแบคฮยอนได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยแบบนี้



                 “พี่แบคฮยอนครับ เดี๋ยวพาน้องๆเข้านอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้น้องต้องไปเรียนแต่เช้า” คยองซูเดินมาแตะบ่าแบคฮยอน และยีผมน้องสาวทั้งสองคนอย่างเอ็นดู


                 “หูยยยย เฮียอ่ะ กำลังดูหนังสือพี่แบคฮยอนสนุกเลย” อีซูโอดครวญแล้วเอ่ยแซวเสียงสูง ”หวงแฟนหรอ”


                 “ไมได้หวงอะไรทั้งนั้นแหละ แต่ต้องไปเรียนไม่ใช่รึไง!!”


                 “เฮียเขิน” ฮาอีสรุปโดยมีน้องเล็กคอยส่งเสริม


                 “ใช่ๆ แค่นี้จะเสียงดังทำไม”


                 “ไปนอนดีกว่า” เด็กหญิงทั้งสองพยักเพยิดแก่กันแล้วแสร้งทำเป็นหาวก่อนจะหลบฉากออกไปจากห้องนอนของเฮีย เหลือไว้แต่อาคันตุกะผู้ที่คืนนี้ขอมาอาศัยบ้านเป็นที่นอน กับเจ้าของห้องที่นั่งทำหน้าตึงทั้งๆที่อายจนแทบจะม้วนแล้ว


                 “ว่าไงครับเฮีย เขินเหรอ”


                 “ไม่ได้เขินซักหน่อย! กลับไปนอนบ้านตัวเองเลยไป”


                 “โห..ไล่ด้วย”


                 Rrrrrrrrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrrrrrr



                 ยังไม่ทันเอ่ยแซวอะไรต่อเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาขัดมุขทำให้แบคฮยอนไม่สามารถแกล้งคนรักได้ต่อ ยิ้มแหยและยกโทรศัพท์ขึ้นมากดรับอย่างเลี่ยงไม่ได้


                 “ฮัลโหลครับคุณป้า.. อ๋อครับ.. เบอร์จงอินเหรอครับ”








 
                 ผ่านเวลาไปจนกระทั่งตะวันตกดิน จงอินและเซฮุนไม่ได้มีกิจกรรมอะไรมากมายไปกว่าการนั่งฟังเสียงคลื่นและมองพระอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนตัวจนลับหมู่เมฆ ผลุบหายไปที่เส้นขอบฟ้า


                 ตอนนี้เซฮุนคงนึกว่าปาร์คชานยอลกำลังเดินทางข้ามทวีปไปไกลจากชีวิตของตัวเอง จงอินรู้สึกดีใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เศร้าเมื่อเห็นว่าคนที่ตนรักยังคงอาลัยอาวรณ์


                  สิ่งที่เคยรู้สึกว่ามีน้อยอยู่แล้ว วันนี้ก็กลับลดน้อยลงไปอีกจนรู้สึกขาด
                 ยิ่งเซฮุนไม่พูดอะไร และซึมไปแบบนั้น ความหวังที่เคยมีก็กลายเป็นว่าหมดจนแทบไม่เหลือ



                 ก่อนหน้านี้มีสองทางให้เขาได้เลือก สองทางที่ไม่ว่าจะเป็นทางไหนเขาก็รู้สึกเจ็บ ไม่ว่าจะปล่อยเซฮุนไปหรือรั้งไว้กับตัว—  รั้งไว้กับตัวทั้งที่รู้ว่าเซฮุนต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการวิ่งหนีความรู้สึกของตัวเองเพื่อทนเดินมาด้วยกัน



                 “เศร้าอยู่หรือเปล่า”


                 “เปล่านี่”


                 “โกหกอยู่หรือเปล่า”


                  “เปล่าไง”


                 “แน่ใจแล้วเหรอ” จงอินหัวเราะน้อยๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ขมขื่นเสียจนเซฮุนต้องจับมือเขาเอาไว้แน่น


                 “เป็นอะไรหรือเปล่าวะ”


                 "เก็บของเถอะ" จงอินมองหน้าของเซฮุน มันไม่มีแววล้อเล่น ไม่ได้โกรธเคืองหรือกระแทกกระทั้น ไม่ได้ประชดประชันหรือน้อยใจ เพียงแค่พูดนิ่งๆและหนักแน่น


                 "ไปไหน"  เซฮุนขมวดคิ้วตอนที่จงอินดึงข้อมือเขาให้ลุกขึ้นยืน


                 "กลับโซล"


                 "กลับทำไม"


                 “เมื่อบ่ายตอนที่มึงเปลี่ยนชุดอยู่.. แม่มึงโทรมา”


                 “อาฮะ” เซฮุนตอบรับทั้งที่รู้สึกว่าลำคอของเขาแห้งผาก


                 “ไฟล์ทบินของพี่ชานยอลดีเลย์ คงได้เดินทางช่วงเช้าเลย ถ้าไปตอนนี้..”


                 “ไม่เอา..” เซฮุนท้วงทั้งที่จงอินยังไม่ทันพูดจบประโยค
                

                
"ถ้ามึงไม่ไปตอนนี้ มึงอาจจะไม่มีวันเจอผู้ชายคนนั้นอีกเลยนะ"


                 "จงอิน"


                 “มึงเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ..” จงอินเว้น “อย่าให้คำว่าเพื่อนมันมาทำให้มึงรู้สึกเกรงใจ กลัวว่ากูจะเจ็บ หรืออะไรแบบนั้น”


                 “ทำไมต้องไล่ด้วยวะ”


                 เซฮุนเหวกลับอย่างมีน้ำโห จงอินเคยรู้บ้างหรือเปล่าว่าเขาต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการจะตัดสินใจเดินหันหลังจากปาร์คชานยอลมา แล้วทำไมคนที่เขาตั้งใจจะทำทุกอย่างให้ถึงได้ตอบแทนความพยายามของโอเซฮุนแบบนี้...ทำไมต้องไล่ให้กลับไปหา..ที่ผ่านมามันไม่มีค่าเลยใช่ไหม..


                 "คิดซะว่ากูขอร้องแล้วกัน..ด้วยสิทธิ์ทั้งหมดที่กูมี.." จงอินพูดเสียงต่ำจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบในตอนที่ยัดอะไรบางอย่างใส่เอาไว้ในอุ้งมือของเซฮุน  เด็กหนุ่มกำมันไว้ในอุ้งมือ กำแน่นจนสั่นไปทั้งตัว และน้ำตาก็ไหลออกมาตอนที่พบว่ากระดาษแผ่นนั้น...คือสิ่งที่เขาเคยให้ไว้กับจงอิน


                 สัญญาว่าจะไปที่ไหนก็ได้ตามที่จงอินต้องการ..ขอเพียงให้จงอินเอ่ยปาก..
                 ตั๋วเซฮุน..




                 “ไปในที่ๆหัวใจมึงต้องการเถอะนะ” .. “กูขอร้อง

















 
                 มอเตอร์ไซค์สี่สูบของเซฮุนวิ่งด้วยความเร็วสูงบนถนนหลวง แสงของดวงอาทิตย์ยามใกล้จะพลบค่ำทำให้จงอินยิ่งเร่งความเร็วเพื่อไปส่งอีกฝ่ายให้ทัน..



                 จงอินไม่ได้อยากจะไล่ให้เซฮุนไปหาคนอื่น ไม่ได้อยากจะผลักไสให้เซฮุนเลือกอีกฝ่าย แต่เขาก็เห็นแก่ตัวไม่มากพอจะรั้งเซฮุนไว้ทั้งที่ดูออกว่าใครกันแน่ที่เซฮุนรู้สึกรักจริงๆ


                 ทิวทัศน์สองข้างทางพุ่งฉิวสวนทางกับลมที่ตีปะทะใบหน้าของจงอิน  เหงื่อออกจนชื้นเปียกฝ่ามือ ดวงตาเรียวเบิกกว้างเมื่อทางแยกข้างหน้าห่างไปไม่ถึงร้อยเมตรรถบรรทุกขนาดใหญ่กำลังวิ่งมาในทางเบี่ยงด้วยความเร่งที่เกินจะหยุด ชั่วเวลาไม่กี่วินาทีที่ความเป็นและความตายถูกหลอมรวมจนจวนเจียนจะเป็นสิ่งเดียวกัน



                 จงอินแตะเบรคและหักเลี้ยวสุดกำลังแขนจนช่วงท้ายปัดไปอีกทาง เสียงยางครูดถนนดังเอี๊ยดตอนที่ร่างของโอเซฮุนลอยเหวี่ยงเหมือนถูกสะบัดทิ้งอย่างแรงและกลิ้งครูดไปกับพื้นถนน..........ตามที่เขาคิดไว้....อย่างน้อยเซฮุนก็จะปลอดภัย...



                 นั่นเป็นความคิดสุดท้ายก่อนที่แรงปะทะจะทำให้สติของคิมจงอินร่อยหรอลงเต็มที เขาได้ยินเสียงโครมคราม ปวดช่วงไหล่ราวกับถูกกระชาก และฟาดแรงๆด้วยท่อนเหล็กจนประสาทรับรู้เริ่มพร่าเบลอ ของเหลวที่ไหลซึมจากศีรษะไหลเข้าตาจนจงอินไม่สามารถจะมองอะไรได้เห็น เขาพยายามตะโกนเรียกชื่อเซฮุนแต่ไร้ซึ่งสรรพเสียง แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังขยับได้ยากเมื่อความหนาวเย็นเข้าแทรกซึมทุกอณูในร่างกาย



                 มีแค่เพียงเสียงแหบห้าวของเซฮุนที่ร้องเรียกเขาดังอยู่ในความทรงจำสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป



  



 
ติดตามต่อตอนหน้าจ้ะ
 
____________________________________
แท็ก : #พิชาน25น้องฮุน18 / #ฮุนไคDistant




ตอนแรกจะลงทีเดียวหมดเลย 6 ตอน
แต่คิดว่าถ้าทำอย่างนั้น กว่าจะเขียนจบหมดอาจจะได้อ่านกันสิ้นปีหน้า
ฮือ เราจะค่อยๆรีบเขียนและทยอยอัพละกันนะ



 


O W E N TM.ป
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

681 ความคิดเห็น

  1. #637 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 20:44
    น้ำตาคลออะ ตอนที่จงอินยื่นตั๋ว สำหรับเราเป็นฉากที่พีคสุดเลย อย่าเป็นอะไรกันไปมากกว่านี้เลยนะ
    #637
    0
  2. #607 ploynie * (@P_PlooY) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 18:24
    ดราม่าไปอี๊กกกกกกกกกกกกก

    ฮื่ออออออออออ

    จะจบแล้ว เลยม่ารัว ๆ เลยใช่มั๊ย

    ฮรึก

    ขอเวลาทำใจ

    ฮื่อออออออออออออออ

    จงอินคนดี

    โอ๋ ๆ นะ
    #607
    0
  3. #590 aum_ibery@hotmail.com (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 20:14
    จงอิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน นีนี้ของกรูส์

    สงสารนีนี้ง่ะะะะะะะ
    #590
    0
  4. #474 i_chery_noy (@i_cheery) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 00:10
    จงอินน่าสงสารจัง
    #474
    0
  5. #471 Hoho (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 00:47
    ไม่เอานีนี่อย่าทำงี้ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #471
    0
  6. #465 minttcz (@minttcz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 22:08
    สงสารจงอินอ่ะ ตั้งแต่เรื่องแม่จนมาเรื่องฮุน เห็นแม่คนที่ตัวเองรักเจ็บเพราะรักเลย แล้วยังต้องมาเจ็บเพราะตัวเองไม่ใช่ฝ่ายถูกรักอีก ชีวิตจงอินน่าสงสารนัก แล้วอะไรคือตอนท้ายรถล้ม โอ้ยจะเป็นอะไรมากไหมเนี่ย ทั้งฮุนทั้งจงอิน ปลอดภัยเถอะ ไหนจะพี่ชานอีก งื้อออออออ ตอนนี้มันเหมือนการเดินทางที่ใกล้สิ้นสุดตรงที่จงอินยอมปล่อยมือไม่รั้งฮุนไว้กับตัวอีกแล้ว แม้จะเจ็บ แต่อย่างน้อยฮุนก้คงมีความสุขมากกว่าอยุ่กับตัวเอง คือมันเห็นปลายทางแล้วนะ แต่พอมาตัดจบตรงรถล้มนะ ปลายทางที่เห็นเมื่อกี้มีเมฆมีหมอกมาบังเฉย ตอนจบที่ว่าใกล้ คงต้องไกล และรอต่อไป ตอนนี้มันอาจจะไม่พีค แต่มันคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ เราคิดว่ามัน้ป็นแบบนั้นนะ เพราะมันเริ่มที่จะเป็นจงอินที่มีบทบามในการเล่าเรื่องและบอกความรู้สึกตัวเอง เนิ่มเปิดเผยความเป็นตัวเองครอบครัวมากขึ้น รอตอนต่อไป เค้าจะไม่เร่ง ค่อยกลั่นกรองกันไปนะ พี่แก้วสู้ๆๆ #ปล.#พ่อใหม่จงอินนามสกุลหวงนี่พ่อเดียวกับเทาป่ะ แล้วเด็กที่จงอินเห็นตอนจะเริ่มเรียนบัลเล่นี่แทมินหรือเปล่า ตอนนี้จงอินคือตัวเด่นนะเรารูสึก ขอโทษที่แบคกับคยองดูดรอปไป ถ้ามีกูจุนฮเวมาก เธอจะเด่นขึ้นทันที 555555 หยอกๆ
    #465
    0
  7. #464 Snowfishh (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 19:57
    ฮืออออ ไม่นะ ทำไมทำร้ายจงอินแบบเน้

    โงยยย ไม่เอาแบบนี้ดิ ฮือออ ทำแบบนี้เซฮุนจะยิ่งไม่รู้สึกผิดหรอ

    ต่อให้จงอินเป็นคนบอกให้เซฮุนไปเอง แต่แบบนี้มันก็เป็นความรู้สึกผิดที่ไม่มีวันหายไปเลยนะ~~~ ฮือออ

    ไม่รู้จะคร่ำครวญยังไง เราช็อคมาก ไม่อยากให้เกิดอะไรร้ายแรง

    หวังว่าจงอินจะไม่เป็นอะไรมากหรอกใช่ม๊ายยย *ทำตาปริบๆ*



    ตอนหลังๆไม่มีน้องแบคฮยอนกับพี่คยองซูมาช่วยกระตุ้นจิตใจอันบอบช้ำเท่าไหร่ 555

    แต่ก็เข้าใจอ่ะ มันกำลังเครียด จะมามุ้งมิ้งก็ใช่เรื่องอ่ะเนอะ 555



    โอยย ตอนนี้เซฮุนจะไปหาพี่ชานทันมั้ย นี่เราลืมประเด็นนั้นไปแล้ว

    ตอนนี้อยากรู้มากที่สุดว่า จงอินจะเป็นอะไรมั้ย ฮืออออ
    #464
    0
  8. #463 ★the_pine★ (@shphpraiy-) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 19:12
    เฮ้ยยย จงอินเป็นอะไรมั้ยเนี่ยยย สลบไปเฉยๆหรือว่าไงอ่า เอาจริงๆ สลบไปหรือไปแล้วเนี่ยยย ฮืออ T^T
    #463
    0
  9. #462 MaengPo (@loveloveanime123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 19:06
    ไม่นะ จงอิ๊นนนนนนนนนนนนT[ ]T
    #462
    0
  10. #461 HBK (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 16:52
    เข้าใจความรู้สึกของจงอินเลยว่าทำไมถึงเลือกแบบนี้

    เพราะถ้าเป็นเราเราก็คงตัดสินใจแบบนั้น

    คงไม่มีใครชอบหรอกกับการที่คนที่ตัวเองรักอยู่กับเราแต่เหมือนใจเขาอยู่กับคนอื่น

    สำหรับเราจงอินทำดีแล้วที่ไม่กักขังเขาเอาไว้ จริงๆจะว่ากักขังก็ไม่ถูกนะ

    แต่ถ้าให้เซฮุนอยู่กับจงอินมันเหมือนกับว่าเซฮุนพยายามหลอกตัวเองมากกว่า ?



    เรื่องนี้เราให้จงอินเป็นพระเอกเลย

    ส่วนพี่ชานยอลก็เป็นตัวร้ายที่แย่งเซฮุนไปจากจงอินละกัน

    555555555555.
    #461
    0
  11. #460 wingyinz (@wingyinz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 16:08
    ทำไมจงอินต้องให้เซฮุนเป็นของคนอื่น
    ทำไมไม่เก็บเซฮุนไว้ เรื่องความรักนะไม่ต้องเสียสละก้อได้

    สงสารนีนี่ของเก๊า 
    #460
    0