[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 9 : ๙ : ชิงชัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    10 เม.ย. 61

ชิงชัง  

#มารตาจองจำทารคา



แสงสว่างลอดเข้ามาในโพรงไม้บ่งบอกว่ารุ่งอรุณได้หวนกลับมาเยือนแล้ว เสียงนกจิ๊บจ๊าบดังปลุกอสุราสีชาดที่เผลอหลับไปเมื่อใดก็ไม่รู้ให้ลืมตาตื่น

มารตายกมือขึ้นนวดขมับ จากที่ว่าจะนอนเฝ้าคนป่วยกลับกลายเป็นมานอนหลับเสียเองน่าอนาถจริงๆ

อสุราสีชาดบ่นตนเองในใจพลางมองสำรวจคนที่ยังหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมแขนตนไปด้วย เมื่อเห็นว่านักโทษฉกรรจ์ยังคงหลับสนิทอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างจากเดิมนักก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่อย่างน้อยก็ไม่ต้องเล่นไล่จับกับคนป่วยแต่เช้า

‘มะ...มารตาอย่าทิ้งข้า’

แว่วเสียงละเมอของทารคายังดังวนเวียนในหัวมารตาราวกับแมลงหวี่ น่าแปลกที่มันไม่น่ารำคาญใจเหมือนกับเสียงอื่นๆที่เคยประสบพบเจอมา

มันดูน่ารักเสียจนเขาต้องฝังมันลงไปในระบบความจำของตัวเองเลยด้วยซ้ำ

ตอนนั้นพี่ชายเขาฝันถึงสิ่งใดอยู่นะ...แล้วในฝันนั้นเขาแสนดีกับพี่บ้างไหม

แตกต่างจากตัวตนแสนร้ายกาจของเขาในตอนนี้มากน้อยเพียงใด

อยากถามไถ่ทั้งหมดนั่นแต่รู้ดีว่าหากพระเชษฐาฟื้นคืนสติก็ดีแต่พยศอยู่ร่ำไป...มีแค่ตอนป่วยนี่กระมั้งที่จะทำตัวได้น่ารักน่าชังกับเขา

มารตาจัดแจงวางร่างของคนหลับพิงเข้ากับผนังถ้ำอีกครั้ง ครั้นจะผละปล่อยเพื่อออกไปหามื้อเช้ามารองท้องกลับต้องชะงักฝีเท้าไปเพราะอ้อมกอดที่โอบรัดเข้ามาแน่นขึ้นราวกับหวาดกลัวว่าความอบอุ่นที่เขามอบให้จะเลือนหายไป

“ข้าไปประเดี๋ยวเดียว...เดี๋ยวจะกลับมา” มารตากระซิบบอก อ้อมกอดนั้นก็ค่อยๆคลายออกให้เสมือนร่างกายที่ไร้สตินั้นสามารถจับไอความเป็นห่วงของร่างกายที่มอบความอบอุ่นให้ตนเองได้ อสูรสีชาดมองท่าทีละม้ายคล้ายเด็กน้อยนั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบเรือนผมสีเพลิงเบาๆด้วยความเอ็นดู

มันทำให้มารตาเผลอคิดว่าพี่ชายเขาต้องปั้นสร้างปราการกี่ชั้นกันเพื่อปกปิดไม่ให้ใครเข้ามาเห็นความอ่อนแอภายในเหมือนดั่งตอนนี้ และมันก็น่าดีใจแปลกๆที่ร่างกายพี่ชายเขาเลือกจะปล่อยวางทุกปราการลงเพียงเพราะรับรู้ถึงการมีตัวตนของเขาอยู่

ท่านไว้ใจข้าเกินไปแล้วพี่ชาย…

ฉับพลันความคิดร้ายกาจก็แทรกผ่านเข้ามาในห้วงความคิดราวกับภูติพรายที่ไม่เคยปล่อยให้ผู้ใดสุขสมเกินหน้าเกินตา

ฆ่าท่านเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยก็ยังได้…ฉีกเนื้อเถือหนังท่านทั้งเป็นให้สาสมกับที่ท่านทำร้ายข้า และต่อให้ทำก็ไม่มีผู้ใดมาตามล่าหาความจริงหรอกว่านักโทษฉกรรจ์เป็นตายร้ายดีอย่างไร ชื่อของเทหะยักษาผู้เกรียงไกรจะเลือนหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ด้วยวิธีแสนง่ายพวกนี้...มันคือสิ่งเดียวที่จะยุติทุกความคั่งแค้นที่สั่งสมอยู่ในใจข้า

“ฮ่…” ฝ่ามือใหญ่ตรงเข้าบีบเค้นลำคอระหงที่โผล่พ้นตรวนเหล็กขึ้นมาส่งผลให้ร่างที่หลับสนิทเริ่มกระตุกเร้า

ดวงหน้าทรมานของบุหงายามถูกตรวนเหล็กกรีดรัดลำคอปรากฏขึ้นมาซ้อนทับมันทำให้หยาดน้ำตาของพญายักษาเอ่อล้นอย่างไม่อาจห้าม

‘สัญญานะพี่ว่าเราจะหนีไปด้วยกัน’

‘จ้ะบุหงา...พี่สัญญา’

ไม่ว่าฟ้าดินจะสิ้นสลาย...สัญญารักของเราจักมิมีวันเสื่อมคลาย

พี่พรากบุหงาไปจากข้าทารคา...พี่พรากดวงใจไปจากอกข้า!

“ฮึก...อ่อก” กลีบปากบางเผยอเปิดอ้าหอบหายใจไปด้วยความทรมาน

ออกแรงอีกเพียงนิด...ท่านก็จะชิ้นชีพชีวาวายคาอกข้าไม่ต่างกับนาง

‘เอานี่ไปมารตา...ข้ากินผลไม้เอง’ แว่วเสียงหนึ่งดังแทรกเสียงเดรัจฉานต่ำช้าในห้วงสติขึ้นมา หลังจากนั้นภาพวันวานในวัยเยาว์ก็หวนกลับมาให้อสุราสีชาดนิ่งค้าง

ภาพพระเชษฐาที่สูงกว่าตนไปไม่กี่มากน้อยหยิบยื่นเศษเนื้อที่ได้จากการล่าสัตว์มาให้ มันเป็นเสี้ยวสุดท้ายแต่ทารคากลับเสียสละมันให้เขาแล้วหันไปจับเจ่ากับบรรดาผลไม้ข้างกายแทน

ยามนั้นเขาเด็กจนเข้าใจไปว่าทารคาสนใจผลไม้หลากสีพวกนั้นมากกว่า หารู้ไม่เผ่าพันธุ์ยักษาอย่างเราไม่มีใครพิสมัยผลไม้รสชาติจืดชืดหรอก...ใครๆก็โหยหาเนื้อหนังมังสากันทั้งนั้น

‘ท่านพี่ไม่ทานแน่รึ?’

‘เจ้าทานเถอะ...ข้ายังไม่หิวเท่าไร

แต่ท่านกลับกัดกินผลไม้น้อยใหญ่นั่นหมดภายในไม่กี่คำ

ท่านขี้โกหก...โกหกข้ามาตลอดเลย

โกหกว่ามีความสุข

โกหกว่าพี่ไม่เคยหิว

โกหกว่าตัวเองเข้มแข็ง

‘ข้ารักท่านพี่’

‘...อารมณ์ไหนของเจ้ากัน มานอนได้แล้วมารตา’

‘ข้าอยากพูดนี่ อยากบอกท่าน...แล้วท่านล่ะรักข้ารึเปล่าท่านพี่?’

‘...เจ้ารู้ดีอยู่แล้ว’

‘ไม่เอา! ข้าอยากให้ท่านบอกข้าบ้างนี่...บอกข้ามานะ’

‘เอาล่ะก็ได้ๆ ข้าก็รักเจ้าเหมือนกัน”

‘รักแบบไหน!’

‘...มันต้องมีแบบไหนด้วยรึไงรักก็คือรัก’

‘........’

‘รักเหมือนอีกครึ่งชีวิตของข้าพอใจรึยังเด็กน้อย’

‘แฮ่~ เหมือนข้าเลย...ข้าก็รักท่านเหมือนอีกครึ่งชีวิตของข้า’

‘หึ...ทีนี้ไปนอนได้แล้ว’

ท่านรักข้า...แต่ทำร้ายข้าเยี่ยงนี้หรือ? หรือนั่นเป็นอีกหนึ่งคำโป้ปดของท่าน

“.........” มารตากัดฟันสะกดกลั้นก้อนสะอื้น ฝ่ามือที่บีบรัดหลอดลมพระเชษฐาเริ่มสั่นคลอนจนสุดท้ายมันก็ผละออกมากำเข้าหากันแน่นๆจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อตัวเองแทน

ทั้งรัก...ทั้งแค้น

พี่ทำให้ข้ารู้สึกทั้งสองสิ่งในเวลาเดียวกันได้ยังไง

มารตาหันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่อยากมองเห็นใบหน้าเคล้าความทรมานของคนที่ทั้งรักทั้งชังอีก สองขาหยัดยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วใช้หลังมือปาดคราบน้ำตาออกลวกๆก่อนหุนหันแหวกแมกไม้ออกไปหามื้อเช้าและสมุนไพรมาให้คนป่วยท่ามกลางกระแสเสียงขัดใจที่ตนต้องมาเป็นห่วงคนที่ชิงชังจนแทบบ้า

ความย้อนแย้งพวกนี้จะทำให้ประสาทเสียเข้าสักวัน

แต่กระนั้นฝีเท้ากลับไม่มีทีท่าจะลดลงเลย ในใจก็นึกโทษคนที่นอนซมอยู่ในถ้ำและสรรหาสารพัดเหตุผลมาหักล้างว่าตนไม่ได้ทำไปเพราะความห่วงใยแต่มันเป็นเพราะต้องการกักเก็บนายบำเรอส่วนตัวไว้ใช้งานให้ถึงใจที่สุดก่อนจะเขี่ยทิ้งเพียงเท่านั้น

พี่วอนโดนเองทั้งนั้น...จักเจ็บปวดเจียนตายก็โทษตัวเองไปเถอะ


…..

….

..

.


ผ่านไปสามสิบนาทีมารตาก็กลับมาพร้อมกวางตัวน้อยที่ไล่ล่ากับสมุนไพรอีกสามสี่กำ

ตะวันคล้อยบ่ายลงแล้ว ป่านนี้แขกบ้านแขกเมืองคงงงเป็นไก่ตาแตกที่เขาไม่ได้ปรากฏตัวในงานเถลิงราชสมบัติของตัวเอง ถ้าไม่นั่งห่วงว่าคนป่วยจะเดินทางกลับไม่ไหวคงไม่ต้องมานั่งเสียเวลาอยู่อย่างนี้หรอก

“.....” มารตานั่งมองกองไฟที่ใกล้มอดดับพลางเอื้อมไปคว้ากิ่งไม้มาสุมเติมเชื้อไฟไประหว่างรอให้คนป่วยรู้สึกตัวจะได้มาทานอะไรรองท้องแล้วค่อยทานสมุนไพรสักหน่อยจากนั้นจะได้ฤกษ์ลากสังขารนักโทษอุกฉกรรจ์กลับไปคีรีกัณฑ์เสียที

แต่จนแล้วจนรอดคนป่วยก็ไม่มีทีท่าจะตื่นเลย

“ท่านพี่...ตื่นเถอะ” ยักษาหนุ่มเดินเข้าไปดึงร่างที่พิงอยู่กับผนังถ้ำให้ขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักตนเพื่อง่ายต่อการหยิบนั่นป้อนนี่ ใบหน้าก็เลื่อนไปกระซิบข้างหูคนที่ขดตัวหลับสนิท ท่าทีสงบนิ่งไม่ไหวติงพร้อมกับการขยับเข้ามาในวงแขนมากขึ้นคล้ายแมวหาที่พึ่งพิงทำเอาคนที่นั่งตีหน้าขึงขังโทษพระเชษฐามันทุกสิ่งตบะสั่นคลอน

เป็นคนป่วยจำเป็นต้องอ้อนขนาดนี้เลยรึ…

มารตาถอนหายใจยาวๆพยายามที่จะปัดความคิดสัปดนออกจากหัว เขาควรจะต้องโมโหสิไม่ใช่มาโอนอ่อนเพราะแค่สัมผัสอ่อนยวบจากคนป่วยแบบนี้

“ท่าน…!!” มารตาจำสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกถึงบั้นท้ายแน่นหนัดของคนบนตักขยับเขยื้อนเหมือนพยายามหาที่ซุกตัวนอนดีๆหากแต่คนป่วยคงไม่รู้เลยว่ามันเป็นดาบสองคมแค่ไหนในเมื่อสะโพกแน่นหนัดพวกนั้นมันกำลังขยับอยู่บนความเป็นชายของเขาอยู่

มารตานั่งกัดฟันท่องยุบหนอพองหนอในใจแต่มันก็ยากลำบากขึ้นทุกทีเมื่อคนบนตักเริ่มวางหัวลงมาซุกแถวแผ่นอกเขาแถมยังพึมพำคล้ายละเมอเพ้อพกออกมาอีก

“มาร...ตา”

“ให้ตายเถอะ” พญายักษาคำรามในคอ เกิดความสงสัยขึ้นมากมายว่าในห้วงความฝันของคนหลับใหลนั้นเขามีตัวตนอย่างไร แล้วเหตุใดท่านถึงเพ้อเรียกชื่อเขามากมายขนาดนั้น

มารตามองรอยมือของตัวเองที่ยังตีตราอยู่บนลำคอระหงความรู้สึกผิดแฝงกลับมาแต่ก็เพียงน้อยนิดเท่านั้น

เมื่อปลุกเท่าไรร่างที่นอนซมอยู่ก็ไม่มีทีท่าจะรู้สึกตัวมารตาจึงใช้วิธีการปลุกตามใจชอบมันเสียเลย คนตัวสูงแกล้งใช้ปลายลิ้นหยอกเอินยอดอกที่โผล่พ้นผ้าแพรเบาๆ จากที่ว่าจะจุมพิตเล่นในทีแรกพอมีเสียงอืออาครางหลุดออกมาจากริมฝีปากของคนหลับคนช่างแกล้งจึงเปลี่ยนมาขบเม้มดูดชิมปทุมถันนั้นย้ำๆจนมันเริ่มขืนชันสู้ลิ้น

แม้จะนึกฉงนสงสัยกับรอยสักสีดำทมิฬบอกอกข้างซ้ายของพระเชษฐาแต่ในยามที่กำหนัดเข้ามาครอบครองทุกสิ่งมารตาก็เลือกจะปล่อยมันทิ้งออกไปแบบไม่คิดอะไรให้เปลืองหัวเลย




NC CUT






“เด็กลามกคนนี้ก็ได้เป็นผัวพี่หลายครั้งแล้วนะ”

“อย่าสำคัญตัวไปมารตา...เจ้าควรจะรู้สิว่าข้าขยะแขยงจนต้องให้ใครต่อใครลบรอยโสโครกพวกนี้ให้--อึก!!!” คำเสียดสีถูกขัดไปด้วยแรงจิกเรือนผมอย่างแรงจนร่างที่หงายแหงนอยู่แล้วล้มลงกระแทกพื้นดินจนเกิดเสียงดังหากแต่พอจะหยัดกายลุกก็ถูกฝ่ามือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะจนขยับกายตัวได้ลำบาก

สีหน้าอำมหิตของอนุชาทำให้ทารคาเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่แต่กระนั้นดวงตาก็ยังโชนแสงท้าทายไม่ลดละทั้งที่ร่างกายกำลังสั่นเทิ้มอย่างหนักราวกับว่ามันจดจำได้ว่าหากนัยน์เนตรสีฟ้าครามคู่นั้นวาวโรจน์จักได้รับความเจ็บปวดเพียงใด

และถ้อยคำที่สาดมาก็เป็นดั่งฝ่ามือขนานใหญ่ที่ฟาดตบเข้ามาเสียใบหน้าคมดุชาระริ้ว

“ข้ากับบุหงาเคยฝันว่าจะมีลูกสาวแสนน่ารักกันสักคน...สุดท้ายพี่ก็ทำลายฝันนั้นทิ้งเสียสิ้น แต่มันคงทดแทนกันได้หากข้าย่ำยีท่านจนตั้งครรภ์โหลสองโหลไว้เป็นตราบาปให้พี่สำนึกว่ามีลูกมีผัวเป็นตัวตนอยู่แล้วอย่าได้ริร่านเป็นอีแพศยานักหนา”




---------------------------------------------------------------------------------------

ความโทษพี่นี้ ความไม่รับผิดชอบต่อบ้านเมืองนี้ มารตาลืมปะว่าตัวเองเป็นกษัตริย์แล้วมีแขกบ้านแขกเมืองหลายที่มาเพื่อร่วมฉลองการขึ้นครองราชย์ให้ขนาดนี้ยังหนีมากกกอดเมีย แล้วนี่อะไรดีกันได้สองวินาทีจริงๆสำหรับพี่น้องสองนี้

สงสัยเรื่องนี้จะสั้นๆไม่ทันแล้วค่ะ ฮึก ฝากติดตามด้วยแล้วกันนะคะ แง  เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะใครไม่ชอบก็อย่าทนฝืนเลยค่ะ ฮรุก

1 เม้น 1 ล้านกำลังใจค่า #มารตาจองจำทารคา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #386 9SRAM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 01:45
    หงุดหงิดมารตาแล้วเด้ออออ
    #386
    0
  2. #329 _mmmidnight_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 23:46
    โมโหอิน้องจัง บุหงาอยู่นั่นอะ รำคาญมากจ้า
    #329
    0
  3. #277 Mamimilky (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 20:26
    คือแบบ....ถ้าคุณน้องมารู้ความจริงทีหลังนี่จะเป็นไงเนอะ หมั่นไส้อ่ะ คำก็บุหงาสองคำก็บุหงา ลำไย!!!
    #277
    0
  4. #182 iitow141150 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:11
    มารตรา:ท่านพี่ทำไมต้องคนรักของข้าล่ะ ทารคา:...... มารตรา:.... ทารคา:ข้าอยากฆ่าอ่ะมีปัญหาป่ะ มารตา:...... ทารคา... ทารคา:....(สังหรรางไม่ดีส้นตรินจะฟาดหน้า) ข้าไปเอานํ้--!? มารตา:(เอามือปิดปากแล้วบอกว่า) ท่านพี่...เปนเมียข้าแล้วนะจ๊ะ ทารคา:..!!!!????? มารตา:เตรียมเข้าห้องนอนนะจะทารคา:ไม่เอาแล้ววววววววววววมันเจ็บบบง่าาาาาาา
    #182
    0
  5. #77 GGbongr (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 18:08
    สงสาร T^T
    #77
    0
  6. #76 Shoop Ba-doop (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 13:04
    สงสารท่านเจ้า ฮือออ ปากก็พูดไปแต่ใจอีกอย่าง 

    #76
    0
  7. #73 super moon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:49
    จ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา  เอาให้ตั้งครรภ์เลยจ้าา รีบมาต่อเลยนะไรท์ รีบมาาาาา
    #73
    0
  8. #64 ยูเอริ ยูกินะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 19:43
    ถ้าทารคาท้องได้คงพีคน่าดู 555555 มารตาแลดูทั้งอ่อนโยนและหื่นในเวลาเดียวกัน ทารคาก็ซึนและเหมือนเด็กน้อยเลยยยย//อุ้มทารคากลับบ้าน// แต่ส่วนตัวชอบคู่ พรานทมิฬ x ทารคา มากกว่า
    #64
    0
  9. #63 ammykjd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 16:53
    รอมีลูกว่าแต่มารต เมื่อไหร่จะรู้ความจริง จะรู้ตอนต้องเสียทารคาไปหรือไง!!!
    #63
    0
  10. วันที่ 27 มกราคม 2561 / 08:39
    ท่านไชยรีบบอกความจริงเถอะเจ้าค่ะ เห็นใจท่านเจ้าของบ่าวด้วยนะเจ้าคะ บ่าวสงสารท่านเจ้าของบ่าวเหลือเกิน T^T~~~
    #62
    0
  11. #61 LovinU1999 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 00:36
    ความขัดแย้งไปมานั่นมันอะไรกัน !? #ทาบอก
    #61
    0
  12. #60 W.Cream (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 00:24
    รีบๆ มีลูกกันเยอะๆ นะ
    เขาจะรอ
    #60
    0
  13. #59 บีเบอร์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:24
    นี้มารตากะจะทำลูกกับพี่ทารคาไว้ตั้งทีมฟุตบอลหรอม????
    #59
    0
  14. #57 break1999 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 20:48
    เจ้าชายรีบบอกความจริงเถอะสงสารท่านเจ้า
    #57
    0
  15. #56 IntiraW. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 20:45
    โอ๊ยยยยยย กร๊าวใจอะไรเบอร์นี้
    #56
    0