[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 7 : ๗ : เรื่องผัวเมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    10 เม.ย. 61

เรื่องผัวเมีย

#มารตาจองจำทารคา



เสียงดังเอิกเกริกในงานเลี้ยงยังมีให้ได้ยินแม้นเวลาจะล่วงเลยมาถึงสองยามแล้วก็ตาม แน่นอนว่าลิงจ๋อนักลักขโมยทีมชาติก็ยังเปรมปรีย์กับกระยาหารชั้นเลิศอยู่โดยคราวนี้มีพวกสลัดอากาศและขัติยวงศ์แห่งรามเทพนครมานั่งเป็นเพื่อนร่วมเสวยด้วย

“พวกเจ้าน่าจะมาทันเห็นหน้าไอ้เบิ้มตอนที่มันเม้งแตก...โหยเชื่อไหมเล่าหากให้มันไปยกเขาพระสุเมรุตอนนี้มันก็ทำได้เผลอๆเตะตีนเขาเเตกเป็นเสี่ยงๆในครั้งเดียวด้วยซ้ำ” วาตะนินทาอาการเกรี้ยวกราดของเพื่อนอย่างออกรสออกชาติ

องค์ชายไชยราเมศที่นั่งฟังเรื่องคาวๆต่างแดนประดุจฟังข่าวบ้านข่าวเมืองก็ได้แต่ยิ้มขบขันขณะเอื้อมมือไปรับเครื่องเคียงจากนางสนองโอษฐ์ที่เฝ้าติดตามมาถึงคีรีกัณฑ์ก่อนเครื่องเทศในมือจะถูกฟงเอ๋อฉวยไปใส่จานตัวเองหน้าตาเฉย

“เจ้านี่...อยากได้ทำไมไม่ขอกันดีๆ”

“ขอนะ” ฟงเอ๋อเอ่ยขอด้วยเสียงยียวนกวนประสาทพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้เชื้อพระวงศ์แห่งกรุงรามเทพที่พักหลังกลายมาเป็นดั่งญาติสนิทมิตรสหายที่เขาแอบเผลอคิดไม่ซื่อด้วยไปซะแล้ว

การแกล้งให้เจ้าชายทรงกริ้วนี้เป็นกิจวัตรประจำวันอย่างหนึ่งของเขาเลย

“ให้ตายเถอะเล่นอะไรเป็นเด็กๆไปได้” ไชยบ่นพึมพำ ริมฝีปากที่เม้มขัดใจเผลอเผยยิ้มกว้างขึ้นเมื่อสลัดอากาศหนุ่มเปลี่ยนมาเทเครื่องเทศนั้นใส่จานเขาให้อย่างเอาอกเอาใจแทน

กิริยาตบหัวแล้วลูบหลังนี่มันน่านัก...

เสี่ยวหลานมองพี่ชายตัวเองกับกษัตริย์องค์ใหม่แห่งรามเทพนครแล้วได้แต่กลอกตาอย่างรู้สึกเหม็นในโลกสีชมพูของเขาและเธอจนกลั้นสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาไม่อยู่

“ว่าแต่เจ้าบอกว่าไงนะ...เหมือนอสูรสีชาดจะเกรี้ยวกราดออกไปหาเทหะยักษาเพราะได้ข่าวว่าพี่ชายตัวเองร่วมสวาทกับอมนุษย์ผู้อื่น?” เสี่ยวหลานเลิกสนใจบุรุษทั้งสองแล้วหันมาสนใจประเด็นคาวๆที่เจ้าจ๋อเปิดไว้แทน

“ช่ายย...ข้าว่าเรื่องนี้มีxงำ”

“เงื่อนงำรึเปล่า” เสี่ยวหลานแก้คำพูดอัปรีย์ให้

“ข้าก็เล่นคำให้น่าตื่นเต้นไปงั้น...แต่ก็นั่นแหละนางยักษ์ในวังบอกข้าว่าไอ้เบิ้มหิ้วเทหะยักษาในสภาพเลือดตกยางออกกลับมาที่คีรีกัณฑ์แล้วพาไปจองจำที่ตำหนักเกษอาชาอันเป็นตำหนักลับๆที่พ่อของไอ้เบิ้มสร้างเอาไว้เล่นชู้กับพวกนางทาส!”

“เจ้ากำลังจะบอกว่า...” ฟงเอ๋อที่กำลังเคี้ยวเนื้อตุ้ยๆลากเสียงถามไอ้จ๋อที่ทำตัวไม่ต่างกับนางในขี้เสือกพวกนั้นเลย

“ก็จะบอกว่าไอ้เบิ้มอาจมีสัมพันธ์สวาทกับพี่ชายตัวเองไงเล่า!”

“!!...” เหล่าสหายทั้งชายหญิงเกือบทำช้อนส้อมร่วงคาโต๊ะ   

“มันเป็นเรื่องปกติของยักษ์รึยังไง…” ไชยราเมศเอ่ยด้วยเสียงไม่มั่นใจนัก ฉับพลันดวงตาใคร่รู้ก็แปรเปลี่ยนเป็นตกใจเล็กๆเมื่อคิดไปถึงโองการจากเสด็จพ่อก่อนกรุงรามเทพนครจะแตกเป็นเสี่ยงๆเพราะฝีมือยักษา

‘หาจุดอ่อนของกองทัพพวกมัน...จะเล่นวิธีสกปรกยังไงก็ได้ให้อุปราชกับราชาของพวกมันแตกหักกัน’

‘ข้าสืบทราบมาว่ามหาอุปราชกำลังหลงใหลความงามของนางทาสนามว่าบุหงาขอรับ นางเป็นลูกพ่อค้าในเมืองเรานี่เอง’

‘ดี...ส่งนางไปล่อลวงอุปราช ให้มันรู้กันไปว่ายักษ์ที่ว่าแน่ก็ยังต้องแพ้หญิงงามแห่งรามเทพนคร”

‘พะยะค่ะ!’

คิดมาถึงตรงนี้ไชยก็ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ บัดนี้ทุกอย่างสงบแล้วแถมมนุษย์ก็ยังเป็นพันธมิตรที่ดีกับยักษา การเก็บกักข้อเท็จจริงนี้เอาไว้มันไม่ต่างอะไรกับการใช้คมหอกดาบแทงข้างหลังสหายร่วมรบตนเอง

บางทีเขาควรหาเวลาเรียกมหาอุปราชรึที่ตอนนี้เเปรเปลี่ยนมาเป็นราชาองค์ใหม่แห่งแดนยักษ์เข้ามาพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวเสียแล้วสิ อย่างน้อยก็ทำให้ทุกอย่างมันถูกต้อง…

ท้าวมารตาควรได้รู้ว่าบุหงาแสนรักเป็นเพียงเครื่องมือในการทำให้กองทัพยักษ์แตกพ่ายจากกันเท่านั้น หาใช่ความรักผลิบานใจกลางไฟสงครามดั่งที่เข้าใจไม่

“ฮี่ๆ รอไอ้เบิ้มกลับมาข้าจะช่วยเค้นให้นะ” คนที่ไม่เคยเครียดอะไรอย่างวาตะเอามือป้องปากแล้วทำเป็นส่งเสียงหัวเราะเยาะเมื่อคิดได้ถึงเรื่องสนุกที่อาจจะได้รับหากจับเพื่อนตัวใหญ่ของตนมาซักไซ้ไล่เรียงความสัมพันธ์ผิดแผกนั่น

ไม่แน่ไอ้อสูรสีชาดอาจได้เหนียมอายจนตัวแดงสุกไปเลยก็ได้...วะฮ่าๆ!

นางยักษาทั้งหลายที่อยู่ไม่ไกลพร้อมใจกันกะพริบตาปริบๆพร้อมส่งสัญญาณมือให้ท่านท้าววาตะที่ออกตัวทำหน้าที่เสือกอย่างเป็นทางการแทนพวกนางแล้ว

ลาภลอยจริงๆที่คุณท้าวมีสหายจอมแฉอย่างท่านวนาราเป็นพรรคพวก จ๋อรู้โลกรู้ขอมอบสโลแกนนี้ให้ท่านวนาราเลยเจ้าค่ะ!


…..

….

..

.


“ประเดี๋ยวนะ” อ๊อดโพล่งขึ้นมาเมื่อตระหนักถึงบางสิ่ง พรานทมิฬละสายตาจากเครื่องชามสังคโลกละลานตาในตู้โชว์มามองคนที่เอ่ยขึ้นมาแล้วก็นิ่งเงียบไปเสียเฉยๆ

“ว่า?”

“...เอ่อไม่มีอะไรหรอกจ่ะข้าแค่เพิ่งคิดได้ว่าชาดเขา…”

คำพูดติดขัดของอ๊อดทำให้พรานทมิฬต้องเดินมานั่งขัดสมาธิเบื้องหน้าคนที่นั่งซักผ้าชุบน้ำอุ่นที่เอามาเช็ดตัวให้ตนอยู่นานสองนาน

“คือ...ข้าแค่คิดถึงคำพูดของไอ้ชาดน่ะจ้ะที่มันว่าพี่...หมายถึง…”

“เรื่องที่มันหาว่าข้าไปหลับนอนกับเมียมันน่ะรึ?”

“อา! นะ...นั่นแหละจ้ะ!” อ๊อดละล่ำละลั่กตอบใบหน้าเริ่มมีสีแดงระเรื่อผุดพรายขึ้นมาให้เห็น

เด็กนี่คงคิดเรื่องลามกจกเปรตอะไรอยู่สิท่า…คิดแล้วก็มานั่งเหนียมอายเองเนี่ยนะ

...เด็กหนอเด็ก

“ข้าไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าจุมพิตกัน” ไม่รู้อะไรดลใจให้พรานทมิฬอธิบายรูปการณ์ที่แท้จริงแต่ก็เลือกจะละประเด็นต่อมาที่ตนถูกถีบเข้าเต็มยอดหน้าเสียล้มคว่ำไปด้านหลังออกเพราะมันน่าอดสูเกินไป

“อ๋า...ขะ...ข้าเข้าใจจ่ะพี่ไม่ต้องอธิบายก็ได้ถ้ามันทำให้พี่ลำบากใจ”

“ไม่ได้ลำบากใจอะไรนี่ เจ้าคิดถึงอะไรอยู่กันแน่ทำไมหน้าแดงแบบนั้น” พรานทมิฬแสร้งกดเสียงต่ำทั้งที่แววตาฉายแววเอ็นดูมากขึ้นเรื่อยๆยามเห็นคนที่ตนแกล้งดุเริ่มลนลานจนบิดผ้าหมุนเป็นเกลียวแน่นจนแทบจะขาดคามืออยู่แล้ว

“เห?! แดงเหรอ?...ไม่นี่พี่ ข้าแค่คิดถึงไอ้ชาดกับเทหะยักษาสองคนนั้นเป็นผัวเมียกัน?”

“อืม...ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น” พรานทมิฬตอบ เขาพอรู้ตั้งแต่เข้ามาเห็นสภาพยับเยินของบรรดาเครื่องนุ่งห่มทั้งหลายภายในห้องแล้ว ไหนจะร่องรอยรักมากมายตามตัวท่านจ้าวอีกคิดให้ดีกว่านี้ไม่ได้เลยจริงๆ

พรานทมิฬปัดความคิดชวนหนักใจนั้นทิ้งไปก่อนเปลี่ยนมาช้อนสายตามองคนที่นั่งอ้ำอึ้งเหมือนยังเคอะเขินกับประเด็นเรื่องใต้สะดือพวกนี้อยู่

“เจ้ากำลังคิดถึงวิธีร่วมรักกันรึไง?” อดไม่ได้ที่จะหลุดถามออกไป

“พี่บาก!!” อ๊อดแหวลั่นแทบจะยกผ้าหนักน้ำเข้าฟาดใส่ปากคนที่ไถ่ถามอะไรบัดสีบัดเถลิง

ถึงเขาจะเป็นชายชาตรีแต่ก็ไม่เคยได้สนใจอะไรนอกจากเชิงมวย

เรื่องพวกนี้มัน...น่าเขินอายจะตาย!

“หึ…” พรานทมิฬรีบเอามือไปคว้าข้อมือเด็กหนุ่มเอาไว้ด้วยกลัวว่ามันจะเข้ามาฟาดหน้าตนเข้าจริงๆ แล้วไม่วายหยอกเย้าซ้ำลงไป “ไม่แน่เจ้าอาจจะได้เรียนรู้เร็วๆนี้ก็ได้”

อ๊อดคิ้วกระตุก หน้าแดงจนเกือบจะสุกงอมได้อยู่แล้ว แต่กระนั้นก็ยังมีสติพอจะตอบโต้คนช่างแกล้งกลับไป

“ให้ข้าเจอคู่ครองก่อนเถอะค่อยว่ากัน”

พรานทมิฬยิ้มค้างยามสมองปราดคิดถึงเด็กหนุ่มที่คอยวิ่งตามตัวเองต้อยๆไปพบรักกับใครเขา และ...เขาคงได้พบเจอกันน้อยลงเพราะอ๊อดต้องปันเวลาที่อยู่ร่วมกันไปให้คนอื่น แค่คิดคิ้วก็เผลอขมวดเข้าหากันเป็นปมแต่กระนั้นในอกกลับคิดเร้าหาสาเหตุในความขุ่นข้องนี้ไม่ได้เลย

“ข้าว่าคนๆนั้นคงเป็นคนที่โชคดี” พรานทมิฬค่อยๆคลายฝ่ามือที่บีบจับกับมือของมนุษย์ตรงหน้าออกพลางเอ่ยในสิ่งที่รับรู้มาตลอด

ใครได้หัวใจเด็กหนุ่มตรงหน้าไปคงเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก...จะหาใครเอาใจใส่ได้ดีเท่านี้ได้อีกเล่า

อ๊อดหัวเราะแห้งๆแล้วเลื่อนสายตาหลุบต่ำทั้งที่ใบหน้ายังแดงแจ๋จนแทบหาผิวสีเก่าไม่เจอ

“แล้วพี่รู้สึกโชคดีไหมเล่า…”

“ไงนะ?” พรานทมิฬขยับหน้าเข้าไปใกล้เมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กหนุ่มพึมพำไม่ชัดเจนนัก

“ปะ...เปล่าจ้ะ! ข้าแค่บอกว่าหาผู้โชคดีคนนั้นเจอไวๆก็คงดี”

“อ่อ” พรานทมิฬลากเสียงยาวแล้วพยักหน้ารับรู้ ลับสายตาอมนุษย์ผิวกายเผือกอ๊อดก็ได้แต่ยกมือปิดปากตัวเองที่พลั้งเผลอพูดความในใจออกไป

อ๊อดดดด เอ็งเกือบทำเรื่องแล้วไหมเล่าดีนะที่พี่บากไม่ได้ยิน…

หารู้ไม่ว่าพรานทมิฬลอบสังเกตกิริยานั้นตลอด แววตาที่เคยมองเด็กหนุ่มเป็นเพียงเด็กน้อยไร้เดียงสาแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อในหัวสมองยังมีแว่วเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจนั้นวนทับกลับมาไม่รู้จบ

‘แล้วพี่รู้สึกโชคดีไหมเล่า…’

“หึ…”

“พี่หัวเราะอะไรน่ะ” อ๊อดเอ็ดคนที่หันไปมองอีกทางแล้วก็หัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เปล่า...แค่คิดว่าจะตกปลาให้เจ้าที่ไหนดียามกลับบ้าน” พรานทมิฬบอกปัดขณะเอื้อมมือไปช่วยอ๊อดบิดผ้าที่โดนขยำขยี้อยู่นานสองนานมาช่วยพับเก็บ

กิริยาพวกนั้นสร้างความสงสัยให้คนพลั้งปากพูดเป็นอย่างมาก อ๊อดแอบมองคนที่ไม่แถลงไขอะไรเลยอยู่อย่างนั้นแต่ก็ไม่คิดจะปริปากพูดอะไรออกมาอีกด้วยกลัวว่าจะปล่อยไก่ไปมากกว่านี้





---------------------------------------------------------------


มาอัพเพิ่มแล้วค่ะจริงๆว่าจะเขียนเป็น ๖.๕ แต่มันก็ยาวเท่าตอนเต็มไปเเล้วเลยปัดเป็น ๗ ไปเลยให้มันรู้แล้วรู้รอด ฝากเม้นติชมด้วยนะคะแง 1 เม้น 1 ล้านกำลังใจค่า #มารตาจองจำทารคา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #314 mui-min (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 16:35
    อ๊อดน่ารักกก
    #314
    0
  2. #275 Mamimilky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 18:30
    น่ารักกกกก อย่างคู่นึ้ก็ไม่ม่าอ่ะ
    #275
    1
    • #275-1 Mamimilky(จากตอนที่ 7)
      27 มีนาคม 2561 / 18:32
      อย่างน้อยคู่นี้*
      #275-1
  3. #255 tenthkiss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 00:04
    คู่นี้น่ารักจริงๆ คุณทมิฬรู้ตัวแล้วใช่มั้ย เดี๋ยวจะกลายเป็นเจ้าอ๊อดนี่แหละที่ไม่รู้ตัวซะเอง แอบเชียร์ให้เจ้าชายกินเจ้าชายอยู่นะจ๊ะ
    #255
    0
  4. #74 Shoop Ba-doop (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 12:56
    เอาให้จบไปทีละคู่ ตอนนี้เหมือนพักตับ โอยยย หน่วงมาหลายตอนนน
    #74
    0
  5. #71 super moon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:25
    เอาคู่นี้ก่อนเลยยยย เอาให้สมหวังเลยเพคะ ได้กันๆๆๆๆ ฟินมากมาย
    #71
    0
  6. วันที่ 25 มกราคม 2561 / 18:00
    อิฉันมีความเห็นว่าท่านไชยควรรีบบอกความจริงนะเจ้าคะ ท่านเจ้าของบ่าวเจ็บ(???)ตัวไปไม่น้อยแล้วเจ้าค่ะ เห็นใจท่านเจ้าของบ่าว(???!)หน่อยนะเจ้าคะ =^=~~~
    ปล.อ๊ากกกก พี่พราน!!! >////< ~~~
    ปลล.ฟงเอ๋อนายกับท่านไชยนี่ยังไงกัน สารภาพ!!!
    #50
    0
  7. #49 บีเบอร์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 17:25
    แต่ตอนนี้มันก็มีแต่เรื่องผัวๆเมียๆตามชื่อตอนจริมๆ
    #49
    0
  8. #48 บีเบอร์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 17:24
    ฉันเขินอายแทนอ๊อดดดดด~~~ อ๊อดนี้คงแอบคิดเรื่องร่วมรักอย่างที่พี่บากว่าจริงๆล่ะมั้งงงง แบบนี้ไม่ต้องคิดหรอกให้พี่บากสอนไปโลดดดดดด
    #48
    0
  9. #47 SmileHappyTear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 16:47
    พี่พรานนน
    #47
    0
  10. #46 break1999 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 16:18
    พรานเจ้าช่างร้ายกาจ รีบๆรักหนูอ๊อดซักทีเซ้!!!! ท่านวาตะนี่ให้ความรู้สึกเหมือนทวิตเตอร์มาก กระจายข่าวเร็ว555
    คู่องค์ชายช่างกรุบกริบ ขอให้ท่านเจ้ากับน้องชรัยค่อยๆคุยกันอย่าหุนหันผันแล่น ข้าน้อยใจบางเจ้าค่ะ...
    #46
    0