[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 4 : ๔ : ทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    10 เม.ย. 61

ทางเลือก  

#มารตาจองจำทารคา



นครคีรีกัณฑ์


เกิดเสียงครหามากมายในรั้วในวังตั้งแต่หมอหลวงแห่งราชสำนักถูกเรียกเข้าเฝ้าในยามวิกาลเรียกได้ว่าทันทีที่ราชรถมาเทียบท่าราชวังเลยด้วยซ้ำ แถมคนที่พญายักษาองค์ใหม่ให้รักษากลับเป็นท่านเทหะยักษาที่ถูกล้มล้างราชบัลลังก์แล้วจองจำอยู่ในคุกรามเทพนคร

เรื่องการขนย้ายนักโทษฉกรรจ์นั้นใครต่างก็รู้ดีว่าต้องทำข้อตกลงมากมายระหว่างสามเผ่าพันธุ์คือยักษ์ วานร และมนุษย์ ท่านท้าวมารตากลับไปกรุงรามเทพราตรีเดียวได้ข้อพิพาทกันแล้วรึ

คำถามมากมายถูกหยิบยกมาพูดคุยกันตลอดสองวันที่อดีตท้าวเธอถูกพาตัวมาพำนักที่นี่ แถมข่าวลือหนาหูยังออกมาไม่หยุดหย่อนจากปากคนสนิทของหมอหลวงที่เข้าไปตรวจอาการฝ่าพระบาทแล้วได้ทราบว่าอาการประชวรนั้นก่อเกิดมาจากการร่วมรักที่รุนแรงเกินไป!

น่าตกใจกว่านั้นคือตัวท้าวเธอเองเป็นผู้มีบาดแผลฉกรรจ์หาได้เป็นสตรีเพศที่ไหนไม่...นั่นเท่ากับว่าอดีตท่านจ้าวร่วมสวาทกับใครบางคน...แถมต้องเรี่ยวเเรงมหาศาลขนาดที่บุรุษชาตินักรบถึงกับหมดสภาพด้วย

และนางในทั้งหลายก็ลงความเห็นว่าคงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก...ก็ตัวท่านท้าวมารตาเองนั่นแหละ!!

ข่าวลือนั้นเริ่มคลับคล้ายจะเป็นจริงยามนางสนองโอษฐ์ที่ได้รับหน้าที่ให้ดูแลท่านเทหะยักษาออกปากเองว่าอดีตท้าวเธอถูกพาไปพำนักที่ตำหนักเกษอาชาอันเป็นตำหนักลับแลที่ท่านอนันตยักษาทรงสร้างไว้เล่นชู้กับเหล่าข้าทาสบริวารลับหลังพระมเหสีและพระชายา

นั่นเท่ากับเป็นหลักฐานชิ้นโตว่าเทหะยักษาผู้เกรียงไกรถูกวางไว้ในตำแหน่งชู้รักลับๆของพระอนุชาตัวเอง นี่มันข่าวเผ็ดร้อนประจำคีรีกัณฑ์ชนิดที่หากพระบิดาของโอรสสองพระองค์ยังไม่สิ้นชีพชีวาวายไปมีหวังได้ลุกฮือมาถามไถ่เรื่องราวผิดผีเหล่านี้แน่

สิ่งที่ชาววังเห็นตลอดหนึ่งวันที่ผ่านมาคือท่านหมอหลวงเข้าไปในตำหนักในย่ำรุ่งออกมาในตอนสายๆ และตกบ่ายท่านมารตาที่กลับจากทรงงานจะกลับเข้ามาขลุกตัวเฝ้าคนป่วยอยู่ถึงพลบค่ำจากนั้นก็จะออกมาเสวยกระยาหารแล้วกลับเข้าไปในตำหนักเกษอาชาและไม่ออกมาอีกเลย คาดว่าคงนอนเฝ้าพระเชษฐาอีกนั่นแหละไม่รู้ว่าเพราะเป็นห่วงหรือหวาดกลัวว่าท้าวเธอแกจะหนีไปกันแน่ แต่จะหนียังไงล่ะ...ก็ท่านมารตาเล่นรับสั่งให้นำโซ่ตรวนอาคมส่งตรงจากรามเทพนครมาขึงล็อกแขนขาพระเชษฐาตัวเองไว้กับเตียงเยี่ยงเดรัจฉานอยู่ขนาดนั้น

น่าเวียนหัวจริงๆความสัมพันธ์พี่น้องสองคนนี้...

“นั่นปะไล...ไม่ทันขาดคำท่านท้าวก็ดิ่งไปตำหนักเกษอาชาอีกแล้ว” หนึ่งในนางยักษีที่นั่งร้อยมาลาอยู่ชานเรือนพเยิดหน้าให้ลูกไล่ลูกหาบหันไปตามที่ตนบอก ยักขิณีหลายนางจำวางบุปผาไว้ก่อนเเล้วยื่นหน้าออกไปสอดเสือก

“ตกบ่ายอีกแล้วสินะจ้ะ”

“ใช่...คุณท่านแกมาเวลานี้นั่นแหละ...แต่ทำไมข้าสังหรณ์ใจไม่ดีเลยวะอีส่าหลี”

“นายแม่ก็คิดมากไปเจ้าค่ะอย่างดีก็คือท่านเทหะยักษายังไม่ได้สติ ร้ายสุดเห็นจะเป็นพระองค์ท่านฟื้นแล้วและกำลังรอฟาดงวงฟาดงาใส่พระสวามีอยู่...ฮิฮิ” ส่าหลีเอาผ้าแพรขึ้นปิดปากพลางหัวเราะอย่างมีจริตจกร้านจนเจอถาดมาลาฟาดหัวไปทีหนึ่งข้อหาสู่รู้เกินงาม

“อีนี่อย่าไปพูดให้ท้าวเธอแกได้ยินเชียวหัวจะหลุดจากบ่าเอา...เรายังไม่รู้แน่ชัดโว้ยว่าท่านมารตากับท่านทารคาได้เสียเป็นผัวเมียกันแล้วจริงๆรอให้ข่าวออกแน่ชัดก่อนเถอะ” ป้าศรีจันทร์เจ้านางฝ่ายเครื่องหอมเอ็ดนางในเรือนตนเสียยกใหญ่ ก่อนไล่ตะเพิดทุกคนกลับไปทำงานทำการของตนโดยที่ตนเองยังไม่วายลอบมองตำหนักไม้หลังงามที่ถูกสร้างอิงแอบไว้หลังต้นจามจุรี

“หวังว่าคงไม่มีเรื่องเลวร้ายอันใดเกิดขึ้นนะ…”



…..

….

..

.



เนิ่นนานมาแล้วเราเคยหัวเราะด้วยกัน…บัดนี้แม้แต่คำพูดดีๆยังไม่อาจมอบให้แก่กันได้

ทุกอย่างดำเนินมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน...เพราะตัวท่านหรือสัตว์ร้ายในจิตใจข้ากันที่ผลักดันมันมา

ทุกสิ่งทุกอย่างข้าทำไปเพราะใจอยาก...เพราะสัตว์ร้ายในกายข้าต้องการ และท่านก็เป็นตัวสนองชั้นเลิศที่ข้าพร่ำฝันถึงมาตั้งแต่ยังเยาว์วัยไม่แปลกที่พอส่วนผสมทั้งสองอย่างมากวนเข้าด้วยกันถึงได้ออกมาเป็นตราบาปที่แสนหฤหรรษ์เช่นนี้

ทีนี้มันขึ้นอยู่กับว่าข้าจักเลือกเก็บกักมันกลับเข้ากรงหรือปลดปล่อยมันห้ำหั่นทำร้ายท่านพี่ต่อไปเรื่อยๆ

ถ้าท่านไม่ทำร้ายนาง...ข้าคงเลือกสิ่งแรกอย่างไม่ต้องสงสัย

“พี่ทำตัวเองทั้งนั้น…” ถ้อยคำเดิมพึมพำราวกับจะปลอบขวัญว่าตนไร้มลทินในเรื่องราวผิดศีลธรรมนี้

ท่านทำข้าเจ็บ...ท่านก็จงรับความทรมานที่ท่านพร่ำสร้างไว้กับข้าเสียเถอะ

“พี่ทำตัวเองทารคา” ความรู้ผิดวนเวียนจนอสุราสีชาดจำต้องเอ่ยบอกพระเชษฐาที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติอยู่อย่างนั้น ถึงมันจะไม่ได้บรรเทาสิ่งที่กัดกร่อนในใจไปได้เลยก็ตาม

จำได้ถึง…

นัยน์ตาสีฟ้าครามค่อยๆหลับลง ปลดปล่อยตัวเองไปสู่ห้วงวันวานแสนหวาน

ตั้งแต่จำความได้...ข้าก็ตกหลุมรักรอยยิ้มชั่วร้ายของท่านไปแล้ว

ท่านผู้ชนะสิบทิศเปรียบดั่งมะลิลาที่น่าบูชาเป็นจ้าวเหนือหัว เป็นดั่งแม่แบบให้แก่ชายชาตรีทั้งหลาย ข้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ข้าตรากตรำฝึกปรือทุกอย่างที่จะทำได้เพียงเพราะอยากแข็งแกร่งเทียบเคียงท่าน แต่พอนานเข้าข้ากลับได้ตระหนักว่าบางครั้งข้าไม่ได้ต้องการเทียบเคียงท่านเลยพี่ชาย

ข้าต้องการแข็งแกร่งเหนือท่านเพื่อเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้ท่านเหมือนที่ท่านเคยเป็นทุกอย่างสำหรับข้า

แล้วมาดูตอนนี้สิ...ข้าทำอะไรลงไป

ข้าทำร้ายคนที่อยากปกป้องด้วยสองมือของตัวเอง

แต่...ท่านก็ทำข้าเจ็บนี่ แค่นี้มันยังไม่สาสมกับที่ท่านทำเลยด้วยซ้ำ

อีกเสียงแล่นปราดเข้ามาราวกับต้องการผลักไสห้วงสำนึกดีงามในตัวมารตาออกไป สุดท้ายมันก็เป็นฝ่ายกุมชัยดังเดิมยามอสุราสีชาดเลือกจะตั้งมั่นในกระแสเสียงนั้นมากกว่าเรื่องราวแสนดีในอดีต

“ยังไม่สาสมด้วยซ้ำ…” ปลายนิ้วชี้ที่เคยไล้เคลียแก้มนิ่มของคนหมดสติบัดนี้มันค่อยๆกดปลายเล็บแหลมคมลึกลงไปจนเกิดเลือดซึมเจิ่งออกมาจากปากแผล

“อึ่…” คนหลับใหลเริ่มเอียงใบหน้าหลบราวกับเป็นปฎิกิริยาตอบสนองของร่างกายที่ต้องการหลีกหนีความเจ็บปวด ลมหายใจที่เคยผ่อนเข้าออกเนิบนาบเริ่มกลายเป็นการหอบหายใจแรงเสมือนตื่นกลัวบางสิ่งที่พร่ำสร้างแต่ความเจ็บปวดให้

ดวงตาสีอำพันค่อยๆปรือเปิด แสงแยงตาแรกแปรเปลี่ยนเป็นจุดสีชาด เมื่อความพร่าเบลอกลับมากระจ่างชัดใบหน้าคมเข้มของอนุชาในสายเลือดก็ปรากฏเต็มสองตา จากนั้นความเจ็บแปลบตรงข้างแก้มและความอึดอัดจากพันธนาการตรงแขนขาคือตัวปลุกให้ร่างกายที่เชือนชาตื่นตระหนกราวกับนอนนิ่งอยู่ตรงเปลวไฟลุกโชน

“เอามือโสโครกของเจ้าออกไปจากตัวข้า!”

“หึ...อย่าเย็นชานักพี่ชายราตรีก่อนท่านยังอ้อร้อเรียกชื่อข้าอยู่เลย” มารตายอมละฝ่ามือออกมาแต่โดยดีแต่ไม่วายแกล้งบีบแก้มบุ๋มนั้นเล่นอย่างหมั่นเขี้ยวสร้างเสียงขู่คำรามฝ่อกลับมาอีกระลอก

“หึเรียกชื่อเจ้า? เรียกชื่อหมายังดีเสียกว่าอย่างน้อยให้ข้าวให้น้ำมันก็ยังจงรักภักดีไม่เหมือนเดรัจฉานต่ำทรามอย่างเจ้า...เลี้ยงไม่เชื่อง! อึ่!” คำบริภาษขาดห้วงไปชั่วขณะยามเรือนผมสีแดงเพลิงถูกจิกให้หงายแหงนจนใบหน้าห่างจากผู้กระทำรุนแรงไม่กี่คืบ แววตามารตาฉายแววขุ่นข้อง และนั่นทำให้ทารคาเเสยะยิ้มร้ายทั้งที่ร่างกายบอบช้ำกำลังสั่นสะท้านไปเพราะความเจ็บที่กำลังแล่นปราดกลับมา

“บังเหียนท่านมันรัดคอไปกระมั้ง...เดรัจฉานตัวนี้มันเลยดิ้นเร้าไปหาสิ่งที่ดีกว่า”

“สิ่งที่ดีกว่า...จะหมายถึงอีบุหงาร้อยผัวนั่นน่ะเหรอ? สมองเจ้าต่ำตมลงไม่ต่างจากมนุษย์โสโครกตัวอื่นเลยนะ”

“ปากท่านนี่มันดีจนน่าเหลือเชื่อ” มารตากลั้วหัวเราะทั้งที่แววตาเริ่มกักเก็บความหงุดหงิดเอาไว้ไม่ไหว ก่อนจะผละปล่อยเรือนผมของพระเชษฐาออกมาแล้วหันไปหยิบชาสมุนไพรที่ท่านหมอจัดแจงเอาไว้ให้แถมย้ำเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าอย่าลืมให้ท่านทารคาจิบดื่มหากพระองค์ฟื้นคืนสติ ฝ่ามือใหญ่โอบอุ้มถ้วยเซรามิกลวดลายทองแล้วนำมันมาจ่อปากเชิงสั่งให้คนที่โดนจองจำดื่มชิมมันเสีย

ทารคามองมิตรไมตรีน่าขยะแขยงจากคนที่ลั่นวาจาตัดสัมพันธ์พี่น้องกับตนแล้วส่งยิ้มดูแคลนแทนการบอกปฏิเสธ

“หึ...รับไม่ได้รึพ่อคนดี? สำหรับข้าตัวตนดีๆของเจ้ามันตายห่าไปหมดแล้ว มีแต่ไอ้เด็กเนรคุณเลี้ยงเสียข้าวสุกริทำตัวต่ำลงไปเกลือกกลั้วกับอีมนุษย์แพศยาไร้หัวนอนปลายเท้า--อึกก! แค่กๆ” เป็นอีกครั้งที่คำผรุสวาทหลุดออกมาได้ไม่จบประโยคเมื่อเซรามิกที่เห่อร้อนเพราะของเหลวภายในกระแทกกระทั้นเข้ามาในกลีบปากบวมช้ำจนโอสถสมุนไพรพวกนั้นกระฉอกเข้าเต็มปากจนคนป่วยสำลักตัวโยน

“ท่านทำตัวเองนะ…” มารตายังคงใช้คำเดิมตีโต้อาการพยศของพี่ชายร่วมสายเลือดที่ต้องกล้ำกลืนดื่มสิ่งที่ตนป้อนเพราะถูกบีบกรามล็อกใบหน้าไม่ให้ขยับหลีกหนีได้ เรียกได้ว่าถ้าไม่ดื่มก็จงสำลักน้ำตายไปซะ ทางเลือกของเทหะยักษามีเพียงเท่านี้

“อึก...อึ่” ของเหลวไล่ลงมากรอมปากรินรดมาถึงลำคอระหง กระเดือกขยับขึ้นลงอย่างไม่อาจกลั้นเพราะน้ำอุ่นร้อนกรอกเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทุกสิ่งหลอมรวมกันเป็นภาพยั่วกำหนัดชั้นเลิศที่จอมราชาได้แต่เหม่อมองมันอย่างหลงใหล

สีหน้าดื้อด้านของพี่นี่มันเร้าใจข้าจริงๆ…

“อื้ออ...เอาออกไป แค่ก!”

“เท่านี้ก็สิ้นเรื่อง” มารตากลั้วหัวเราะขณะยอมปล่อยศีรษะและกรามของพี่ชายให้เป็นอิสระ

“ถุย!!!” คราบน้ำลายถูกถ่มลงบนพื้นเตียง แทนการตอบกลับว่าทารคารังเกียจต่อน้ำใจนี้มากแค่ไหนน้ำเสียงนั้นทำให้คนที่อดกลั้นอยู่นานสองนานเริ่มเผยรอยยิ้มอำมหิต

ดูเหมือนทำดีด้วยจะไม่สาแก่ใจท่าน...

มารตาวางจานชามลงบนขันโตกที่เต็มไปด้วยโอสถมากมาย ในหัวพร่ำคิดว่าควรบอกเรื่องพิธีราชาภิเษกที่ตนจะเข้าร่วมในมะรืนนี้ดีรึไม่ แต่อีกใจกลับแย้งขึ้นมาว่ามีเรื่องน่าสนุกกว่านั้นรอคอยอยู่เสร็จจากกิจนั้นค่อยอธิบายนักโทษก็ยังไม่สาย มารตาอมยิ้มกับตัวเองก่อนหันมาถอดเครื่องทรงกษัตริย์ออกทีละส่วน มือข้างที่ว่างหยิบพระขรรค์สลักลวดลายพญายักษาผู้ปกปักษ์คีรีกัณฑ์มาควงเล่น

“นั่นเจ้าคิดจะทำบ้าอะไรอีก…”

ความกลัว...สิ่งที่แทบไม่เคยย่างกรายเข้ามาในหทัยเทหะยักษาเลยตั้งแต่วัยเยาว์ บัดนี้มันกำลังหวนกลับคืนมาอีกครั้ง สองขาที่ถูกพันธนาการไว้กฝพยายามฉุดดันให้ร่างกายถอยหลังหนีห่างยักษาเบื้องหน้าให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

“ผัวถอดอาภรณ์ตรงหน้าเมียเขาทำอะไรกันล่ะหืม? อย่าทำเหมือนไม่เคยแบบนั้นพี่ชายข้าคิดว่าท่านไม่น่าจะลืมเรื่องคาวๆของเราได้ง่ายๆหรอกจริงไหม?”  

“!!!!...ไอ้ชาติชั่ว--ฮ่” ลมหายใจหอบถี่ขาดห้วงไปดื้อๆเมื่อมารตากระชากตรวนโซ่ที่พันธนาการลำคอพี่ชายจนร่างนั้นเสียงหลักล้มลงมาในอ้อมกอดก่อนจะค่อยๆก้มลงเอาริมฝีปากคลอเคลียหยอกล้อกับกลีบปากที่เปิดอ้าราวกับทรมานจากการขาดอากาศหายใจ

“พี่ชอบมันไม่ใช่หรือ?...ความเจ็บปวดน่ะ” มารตาจงใจเย้าถึงความหฤหรรษที่พี่ชายเคยดำดิ่งเมื่อราตรีก่อนให้นัยน์เนตรสีอำพันวาวโรจน์เล่น สิ้นคำนั้นมารตาก็กดด้ามขรรค์คมสลักเข้าไปสู่ช่องทางด้านหลังของคนที่ถูกขึงพาดกับเสาทั้งสี่แบบไม่คิดเบิกทางก่อน ความขรุขระของมันเฉือนปากช่องทางที่หมอหลวงพร่ำหาโอสถมาสมานจนเลือดเปรอะเลอะศาสตราวุธลามมายังมือสีชาด

“อย่า!!--ฮึกก อ่ ไอ้ระยำ………...”  ทารคาสบถขาดห้วงไปเพราะความจุกเสียด ใบหน้าอันเป็นอิสรภาพเดียวที่มีปัดป่ายไปมาอย่างไม่อาจกลั้นต่อความทรมานนี้ได้อีกต่อไป

“ฮึก...อ่ ข้าเจ็บอย่าขยับมัน...อ๊ะ” ความเจ็บลึกที่มากกว่าการถูกทิ่มแทงด้วยหอกดาบทำให้กระแสเสียงที่เคยแข็งกร้าวสั่นสะท้านปานจะขาดใจ หากแต่ความเจ็บแปลบทั้งหมดกลับเริ่มมีความร้อนลุ่มวกกลับเข้ามาแทนที่เมื่อมารตาเริ่มดันเชิดแผ่นอกที่ขืนเกร็งขึ้นแล้วค่อยๆขบเม้มโลมเลียยอดอกที่เด่นหรานั้นเคล้าไปกับการขยับศาสตราวุธเข้าออก

“ฮ๊ะ มะ...มารตา ข้า...อื้อ” ทารคากำหมัดแน่นก่อนเผลอคลายออกตามสัมผัสร้อนชื้นจากปลายลิ้นที่เวียนวนแถวยอดปทุมถัน

“ท่านเคยให้โอกาสข้า...ข้าก็จะให้โอกาสท่าน” มารตากระซิบเสียงต่ำข้างหูคนที่กำลังกระอักเจียนตาย มันไม่ต่างจากกระแสเสียงของยมทูตที่ต่อรองกับคนตายเลยแม้แต่น้อย แน่นอนว่าสิ่งนั้นทำให้ดวงวิญญาณที่ทุกข์ตรมสงบลงราวกับพบเจอความหวัง

แต่ท้ายที่สุดก็ได้รู้ว่าความหวังพวกนั้นมันเป็นเพียงผงธุลีไร้ค่า...ไม่มีสิ่งใดหยุดความทรมานในนรกโลกันต์ได้

“ข้าให้ท่านเลือกว่าจะเสร็จสมด้วยพระขรรค์คู่บ้านคู่เมืองนี่...หรือร่างกายข้า”

ปลายแหลมของพระขรรค์เริ่มสอดลึกถึงส่วนดมดาบ ความเจ็บปวดที่บาดลึกขึ้นแทบทำให้ร่างที่บอบช้ำคำรามออกมาอย่างสุดกลั้น นัยน์เนตรทองปลั่งเริ่มชื้นไปด้วยคราบน้ำตาอีกครั้ง ครานี้มันก่อเกิดจากความอัปยศอดสูในชีวิตที่ต้องมาพบเจอจุดจบน่าสังเวชเช่นนี้

มารตาจงใจให้เขาเลือกเพื่อย่ำยีเกียรติของเขาให้ถึงที่สุดด้วยการให้เขาพร่ำวอนขอสัมผัสจากอีกฝ่ายด้วยตนเอง

สารเลว…

“ฮึ่ก…” แม้จะกัดฟันทนแค่ไหนแต่การถูกสลักของพระขรรค์รูดรั้งเข้าออกในส่วนที่ยังบอบช้ำก็ไม่ต่างจากมีคนเอาแท่งเหล็กลนจี้ไฟมาสอดใส่ในร่างกาย มันทรมานจนไม่อาจพร่ำพรรณากับสิ่งใดได้

ท้ายที่สุด...

“เจ้า...ข้าต้องการ...ของเจ้า...อ่”

ความทรมานก็เป็นฝ่ายกุมชัย

มารตาหัวเราะลั่นอย่างถูกใจนักหนา สัตว์ร้ายในใจเข้ามาครอบงำทุกอย่างโดยสิ้นเชิงและตัวมารตาเองก็ยินยอมพร้อมใจให้มันเข้ามาสิ่งสู่ราวกับพออกพอใจในผลลัพธ์พวกนี้ไม่แพ้กัน

ใบหน้าคมเข้มของอสูรสีชาดเลื่อนขึ้นไปจุมพิตหางตาที่เริ่มมีน้ำตาเอ่อล้น ริมฝีปากจูบซับเน้นลงไปพร้อมกระซิบแผ่วเบา

“แบบนี้สิ...ค่อยสมเป็นเมียข้าหน่อย”




------------------------------------ ติดตามต่อตอนต่อไป ---------------------------------------------


สาระของเรื่องนี้ไม่มีเลยค่ะ อย่าไปหามันเหมือนเขียนสนองความกาวๆล้วนๆปัจจัยเดียวคืออยากขยำขยี้ท่านจ้าวเฉยๆแง ขออภัยเพคะฝ่าบาทแต่พระองค์น่าย่ำยีจริ-- /โดนถีบ
ผิดบาปคืออะไรกินได้ไหม ไม่หลงเหลือสติแล้วจุดๆนี้ 555 ยังไงก็ฝากเม้นติชมด้วยนะคะ ไว้มีโอกาสจะมาต่อเร็วๆเน่อ 1 เม้น 1 ล้านกำลังใจจ่ะ

#มารตาจองจำทารคา #ยักษ์กินยักษ์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #393 SUNelf213 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:38
    ถ้ารู้ความจริงแล้วจะทำไงอะ เป็นนี่ไม่มีหน้าไปขอความรักแล้วนะ55555
    #393
    0
  2. #387 Asphyxia-co (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 00:36

    กลุบมาอ่านใหม่อีกรอบแล้วก็คิดว่า อ่านทอร์คคูเฟยดีสุด5555555
    #387
    0
  3. #380 คนเบื่อโลก? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 12:44
    อื้อหื้อ ร้อนแรงมากผัวเมียคู่นี้555+//ทำไมเราพูดไม่เพาะเลยหล่ะเนี่ย
    #380
    0
  4. #272 Mamimilky (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 16:57
    โอ้โห ปวดใจแทนพี่เลยอ่ะ น้องทำเกินไปปปปป เป็นนี่จะฆ่าตัวตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
    #272
    0
  5. #252 tenthkiss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 18:31
    เอ่อ คุณพี่ยักษ์ของอิชั้น แล้วมารตาขะทำอะไรหลังจบพิธีอีกเนี่ย
    #252
    0
  6. #68 super moon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 21:53
    บาปปป คนบาปปปปป เราเนี้ยคนบาปปปป  
    #68
    0
  7. #30 ไอแอมอะก้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 08:51
    บางทีมันก็โหดเกิ๊ด โอ้โห มีความบีบบังคับ ให้เลือก
    แหม อีน้องยักษ์มันร้าย
    #30
    0
  8. #29 Shoop Ba-doop (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 00:04
    มันดียยยย์ อยากเห็นท่านเจ้าถูกขย่ำเหมือนกัน เรื่องนี้ถูกจริตมากกกก
    #29
    0
  9. #28 Faerwell_Blacker (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 20:22
    โอ้ววว omg!!! เถื่อนชนิดที่คุณเกรย์ยังเทียบไม่ติด อิช้อยจะเป็นลมมม
    #28
    0
  10. #27 บีเบอร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 19:07
    Fifty shades of grey เวอร์ชั่น 9 ศาตรา!!!!

    ท่านมารตาก็รุนแรงเสียประไร ทะนุถนอมท้าวเธอบ้างสิ!!

    #ความผิดบาปนี้
    #27
    0
  11. #26 LovinU1999 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 18:59
    ม -- หมดตัวแล้ว #เรือนี้รุนแรงเหลือเกิน555
    #26
    0
  12. #25 IntiraW. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 18:39
    ขอเลือดที~
    #25
    0
  13. #24 IntiraW. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 18:39
    ขอเลือดที~
    #24
    0
  14. #23 madaoare (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 17:05
    บาปมากเลยค่ะ
    แต่ก็ชอบบบบบ ToT
    #23
    0