[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 35 : เบื้องหลังกองถ่ายจองจำอสุรา : ตอน ๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    16 ส.ค. 61

Daraka Says.


คับที่อยู่ง่ายคับใจอยู่ยาก เห็นทีสุภาษิตนี้จะบ่งบอกอารมณ์ผมในตอนนี้ได้ดีที่สุด

ผมอึดอัด อึดอัดมากกับการทำงานร่วมกับมารตา แม้ว่าเด็กนั่นจะทำตัวเหมือนปกติ คือเหมือนปกติของเมื่อก่อนนะ มันปกติเกินไป ปกติจนเหมือนที่ผ่านมามันเล่นละครใส่ผมเท่านั้น

แต่ก็ช่างสิ ผมไม่เห็นต้องเห็นหัวมันเลย

ทำงานก็คือทำงาน เรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัว

ผมพร่ำบอกตัวเองแบบนี้แต่หลายครั้งมันก็ใช้คำนี้ไม่ค่อยได้เพราะมีหลายฉากที่เราต้องเล่นด้วยกันและทำท่าทีเหมือนสนิทสนมกัน

โชคดีหน่อยที่ฉากส่วนมากนั้นเป็นฉากที่เขาต้องด่าทอมารตา ถ้าเป็นฉากต้องชื่นชมหรือแสดงออกว่ารักล่ะก็เขาอาจอกแตกตายเพราะไม่สามารถทำอารมณ์ร่วมกับมันได้แน่

แต่ฉากแอบรัก แอบพร่ำเพ้อถึงผมทำได้ดีนะผู้กำกับบอก ...เขาบอกว่าสายตาผมมันฟ้องทุกอย่าง ผมไม่อยากเข้าใจนักหรอกว่าพวกเขาหมายถึงอะไร เอาเป็นว่าการถ่ายทำเป็นไปได้อย่างเรียบร้อยก็พอ

เมื่อพักเบรคจากฉากที่เราตระกองกอดกันในคืนชมจันทร์ ผมก็ผละตัวเดินหนีออกมา ซึ่งมารตาก็ทำเหมือนกันแต่เป็นการเดินไปหยิบน้ำมาดื่ม

มันก็กินน้ำของมันเป็นปกติแต่ทำไมคราวนี้มันน่าหมั่นไส้จังวะ…

ที่ผ่านมามันคืออะไรกันแน่...มึงแค่แกล้งปั่นหัวกูจริงๆใช่ไหม

ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนผมไม่ทนไม่ไหว ผมกลัว...กลัวว่าสิ่งที่พยายามกลั้นมาตลอดจะรินไหลออกมา ถึงเวลานั้นผมคงไม่อาจตอบคำถามใครได้ว่าเหตุใดถึงร้องไห้

เพราะแม้แต่ตัวผมเองยังไม่รู้เลย...ทั้งไม่รู้และไม่กล้ายอมรับ

ทั้งสองความรู้สึกนั้นกำลังกัดกินผมให้ตายทั้งเป็น

ครึ่ก!

ผมล็อคประตูห้องน้ำ ทรุดตัวนั่งลงข้างโถส้วมอย่างไม่กลัวว่าชุดออกงานชมจันทร์ที่ถักถอด้วยไหมเงินไหมทองจะเปรอะเปื้อน

ทันทีที่ประตูปิดลงสิ่งที่ผมเก็บกลั้นไว้ก็รื้นเอ่อขึ้นมาคลอเบ้า

“ทำไมมึงถึงทำแบบนี้…”

ทำไมต้องเข้ามาในชีวิตกู

ทำไมต้องมาทำให้กูรู้สึกมากมายขนาดนี้

“บัดซบ...สารเลว” ผมก่นด่าเบาๆคล้ายพึมพำกับตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาไกลรินอาบแก้มโดยไม่คิดจะเช็ดมันออก

จงจำไว้ว่าไม่เคยมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับมารตาผ่านเข้ามาในชีวิต เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันเท่านั้น

เมื่อตั้งสติได้ผมก็ค่อยๆปาดน้ำตาออก สีทาตัวสีเขียวถูกปาดติดมาเต็มมือเลย

อา...ผมต้องโดนเมคอัพอาร์ตติสด่าอีกแน่

สมองผมคิดประมวลหาข้อแก้ต่างสำหรับการทำให้สีเละเทะในครั้งนี้ อาจจะเป็นการเผลอล้างหน้าโดยลืมไปว่าแต่งหน้าเป็นยักษาอยู่ ไม่ก็มันเคืองตาจัดจึงขยี้เสียแรง ทั้งสองอย่างก็ดูเป็นเหตุผลที่เข้าท่าอยู่นะ

ผมเปิดประตูออกมาก่อนต้องเบิกตากว้างเมื่อพบกับทั้งอ๊อด บาก ไชย หรือแม้กระทั่งฟงเอ๋อนักแสดงจากจีน นักแสดงชายที่ถ่ายทำวันนี้อยู่กันพร้อมหน้ายกเว้นมารตากับวาตะ มันทำให้ผมสงสัยกว่าเก่าว่าคนพวกนั้นไปกินอะไรเข้ารึไงถึงได้ท้องร่วงพร้อมกัน

หรือ...มีอะไรกันแน่

“เราขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมครับ?” ไชยเป็นคนเปิดบทสนทนา

“คุย?” ผมตอบกลับอย่างสงสัย ระหว่างนั้นก็ปาดคราบน้ำตาที่เหมือนยังไม่เหือดแห้งออกไปให้พ้นทาง หน้าตาผมคงเละเทะเป็นผีสาหร่ายทะเลหมดแล้วมั้งตอนนี้

“เราก็ไม่อยากยุ่งนะแต่เราอึดอัดว่ะ” บากเพื่อนร่วมงานรุ่นเดียวกันเปิดประเด็นตามมาติดๆ อ๊อดพยักหน้าเห็นด้วยแล้วจึงพูดต่อ

“พวกเรารู้นะครับว่ามารตาน่ะชอบพี่”

“เหอะ!” มันชวนตกใจและชวนดูแคลนในเวลาเดียวกัน ผมพ่นลมหายใจใส่คนพวกนี้เพื่อบอกว่าผมเหนื่อยหน่ายกับประเด็นไร้สาระนี่เต็มทน และมันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ คนพวกนั้นคงเข้าใจผิดอะไรมา

“พวกนายเข้าใจผิดแล้ว” ผมเค้นยิ้ม “ถ้าอ่านข่าวมากไปให้ไปดูของจริงดีกว่านะ เขามีคู่จริงๆของเขาอยู่แล้ว...บุหงานั่นไง”

“แต่…”

ไม่รู้พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกพระจันทร์กระแทกพระอาทิตย์กระทืบหรือก็ไม่อาจรู้ได้ไม่ทันที่อ๊อดจะได้เถียงผม คนที่อยู่ในหัวข้อสนทนากลับปรากฏตัวขึ้น แถมมากันครบคู่ซะด้วย

ผมตวัดสายตามองบุหงาที่ควงแขนมารตาเข้ามาอย่างไร้กาละเทศะ ที่นี่คือห้องน้ำชาย ดูเหมือนเธอจะไปได้ประเด็นใหญ่โตอะไรมาถึงกล้าเข้ามาถึงที่นี่หรือไม่ก็...จะพากันมาพลอดรัก?

คิดมาถึงตรงนี้รอยยิ้มดูแคลนที่มีมากอยู่แล้วของผมยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก คนมักมากในกามอย่างมารตามันจะทำอะไรเก่งบ้างล่ะนอกจากเรื่องพรรค์นี้น่ะ

ผมแหวกฝูงชนออกมาโดยไม่ให้ทุกคนได้พูด ไม่ฟังคำทัดทานของใคร ผมตรงดิ่งเข้ามานั่งให้เมคอัพอาร์ติสด่าเรื่องทำหน้าเละเทะ เธอตบแป้งเขียนหน้าผมไปบ่นไป แต่คำบ่นเหล่านั้นไม่ได้เข้าหัวผมสักนิด ผมสงสัยแค่ว่า...บุหงามาที่กองถ่ายทำไม

“นี่บทของวันนี้ เราจะถ่ายซ่อมฉากแรกซึ่งเป็นเหตุผลของการที่ทารคาสังหารบุหงาน่ะ” ผู้กำกับวางบทไว้ฃตรงหน้าผม ชื่อของนักแสดงสาวทำให้ผมต้องหยิบมันมากวาดสายตาอ่านอย่างอดไม่ได้ก่อนพบว่ามันคือเหตุการณ์เสริมในช่วงตอนแรกสุดเลย

ก็ดีที่ใส่ฉากที่บอกว่าบุหงาเป็นไส้ศึกของรามเทพนครมา เนื้อเรื่องจะได้ดูมีมิติขึ้นแต่...ทำไมต้องถ่ายทำวันนี้ ทำไมต้องช่วงนี้...ช่วงนี้เขามองหน้าใครแทบไม่ติด

ผมต้องตั้งสมาธิมากกว่าทุกครั้งสินะ…

มาถึงฉากนั้นฉากสำคัญที่ผมต้องฟาดฟันอารมณ์ใส่บุหงา ฉากที่ผมต้องรู้ธาตุแท้ของเธอและพยายามปกป้องน้องชายตัวเองจากผู้หญิงไร้หัวใจคนนั้นแต่น้องชายที่เขารักมากกว่าชีวิตกลับไม่คิดจะแยแสมัน

“เจ้าถูกส่งตัวมาล่อลวงน้องชายข้าใช่ไหม?” เขาเป็นฝ่ายต่อบท

อารมณ์ที่พยายามเข้าถึงพลุ่งพล่านกว่าเก่ายามเธอเหยียดยิ้มส่งกลับมาพลางเหลือบมองไปยังมารตาที่กอดอกมองการแสดงอยู่นอกฉาก เหมือนสิ่งเร้าเหล่านั้นทำให้ผมสติแตก ผมเริ่มเล่นนอกเหนือจากบทบาทอย่างการบีบกรามเธอให้หันมามองหน้าแทนที่จะไปสนใจคนนอก

และเธอก็สาดอารมณ์กลับมาด้วยรอยยิ้มเหยียดกับเสียงกระซิบกระซาบที่ได้ยินเพียงสองคน

“อินเหรอ?”

ความอดทนผมสั่นคลอนทีละน้อย ยิ่งยามกลีบปากอวบอิ่มพร่ำพูดพร้อมรอยยิ้มหวาน มืออีกข้างของผมยิ่งกำแน่นจนเล็บฝังลงไปในผิวหนังตัวเอง

“ดีนะ...ผู้กำกับจะได้ไม่เหนื่อย” บุหงาว่าจบก็พยายามสะบัดหน้าออกจากเงื้อมมือผมก่อนถ่มน้ำลายใส่เหมือนดูแคลนนักหนา

มันไม่มีในบท...แต่เหมือนเราควบคุมอะไรไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“ภารกิจของข้าเสร็จสิ้นแล้วเจ้าอสูรร้ายจักปลิดชีพข้าก็ทำเสีย...หรือจะยืนน่าสมเพชกับความรักที่เจ้าไม่มีวันได้มาจากอนุชาตัวเองก็เชิญทำไป!”

วาจาเหิมเกริมของนางไพร่มนุษย์ในบททำให้โทสะที่กักเก็บพังทลาย ไม่รู้อะไรทำให้ผมรู้สึกเหมือนเธอต่อว่าทั้งเทหะยักษาและตัวผมไปพร้อมๆกัน

เหมือนเธอรู้ว่าลึกๆแล้วผมรู้สึกยังไงกับมารตา

เหมือนเธออ่านขาดทุกอย่าง

นังแพศยานี่…

ความคิดต่ำทรามวาบเข้ามาในหัวผม ความโกรธนำเหนือห้วงคำนึงอื่นส่งผลให้จากฉากที่ควรจะเป็นแค่การบีบกรามแล้วผลักบุหงาลงกับพื้นกลายเป็นการบันดาลโทสะด้วยการตบเข้าเต็มดวงหน้าเนียนละเอียดนั่นจนเธอหน้าหันทรุดลงไปกองกับพื้น

ผมได้ยินเสียงเก้าอี้หลายตัวลากเลื่อนเพราะหลายคนผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจแต่กระนั้นผู้กำกับกลับไม่สั่งคัทแถมหันไปบอกกับตากล้องว่าให้ซูมและเน้นฉากที่นอกเหนือจากบทบาทนี้เพิ่มเข้าไปด้วยราวกับชอบใจในอาการสติหลุดของผมนักหนา

การ์ณีชาเป็นฝ่ายเข้ามากู้สถานการณ์ด้วยการดำเนินบทต่อไป

“นะ...นายท่านเก็บนางนี่ไว้ก่อนเถิดเพคะ หม่อมฉันคิดว่าเรายังใช้งานนางได้”

การ์ณีชาดูกลัวกับห้วงอารมณ์นี้ของเขาจริงๆ เธอตัวสั่นงันงกไปหมด เพราะแม้แต่ตัวเขาเองยังควบคุมลมหายใจตัวเองให้เข้าออกสม่ำเสมอไม่ได้

ความขมขื่นจากการถูกคนที่ไว้เนื้อเชื่อใจรังเกียจทำให้เขายังคงเล่นบทบาทนี้ต่อไป แม้นนัยน์ตาจะแข็งกร้าวแต่มันก็แฝงไปด้วยความเจ็บปวดเหนือคณานับ

“เจ้าไม่รู้อะไรเลยนางแพศยา...ต่อให้ข้าถูกอนุชาเกลียดเข้าไส้แต่หากนั่นหมายถึงมารตาได้หลุดพ้นจากความรักจอมปลอมของนางทาสที่แฝงกายมาเป็นไส้ศึกอย่างเจ้า ข้าก็ยินดีจะเป็นศัตรูกับทุกเผ่าพันธุ์เพื่อให้น้องชายข้าไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน” ถ้อยคำนี้เสมือนการรำพึงบอกตนเองและเทหะยักษา บอกให้ใจจดจำว่าความรักของนี้มันช่างเจ็บปวดทรมานแต่ก็ไม่อาจฝืนใจ พร่ำเว้าวอนขออยากจะมีรักที่เจ็บปวดนี้ต่อไปอยู่ร่ำไป

“คัท!!!”

เสียงคัทดังขึ้นเป็นอันจบการถ่ายทำฉากนี้ ผมปาดน้ำตาลวกๆอีกครั้งแล้วเดินดุ่มๆไปอาบน้ำล้างตัวเพราะรู้ดีว่าการถ่ายทำของวันนี้จบลงแล้ว

ผมเดินผ่านมารตาที่ยังมีสีหน้าตกใจยามมองผมสลับกับบุหงาที่วิ่งเข้าไปสวมกอดมารตาแน่นจนร่างสูงใหญ่นั้นต้องโอบกอดปลอบ

ผมเดินผ่านภาพนั้น...ผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะแลหางตาเพราะผมกลัว...กลัวว่าหมอนั่นจะเห็นความเจ็บปวดที่เห็นคนทั้งสองอิงแอบแนบชิดกัน

มันชัดเจน...หนักหน่วงรุนแรง

มันทำให้ผมไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกแล้วว่าผม...เผลอใจรักมารตาเข้าแล้ว


Marada Says.


บุหงาโวยวายใหญ่โตเรื่องที่พี่ทารคาเล่นนอกเหนือจากบท แต่ไม่มีใครถือโทษเอาความเพราะทุกฝ่ายคิดว่ามันเป็นการนอกเหนือจากบทที่ดีกว่าต้นฉบับเดิมเสียอีก นักแสดงทุกคนต้องยอมรับกับความเจ็บปวดเล็กๆน้อยๆที่อาจก่อเกิดในกองถ่ายตั้งแต่เซ็นสัญญาแล้วดังนั้นข้อพิพาทของเธอจึงตกไป

อีกอย่างพี่ทารคาเป็นฝ่ายเดินออกมาขอโทษขอโพยเธอตรงๆอีกครั้งก่อนขับรถมอเตอร์ไซด์ออกไปจากกองด้วยทุกคนจึงเห็นว่ามันไม่มีอะไรน่านึกโทษโกรธกัน

ก็เรื่องงานน่ะนะ เป็นอย่างงี้่แหละ หลายคนเคยโดนไม้หน้าสามฟาดเพราะนักแสดงอีกคนอินจัดมาแล้วก็มี ตื่นอีกทีโรงพยาบาลเลยแต่คนเจ็บก็ยอมรับได้เพราะงานมันออกมาน่าพอใจ

วาตะเป็นคนดึงผมให้แยกออกมาจากเธอมาได้สำเร็จด้วยข้ออ้างว่าอยากพาเพื่อนอย่างผมไปเลี้ยงเบียร์ ผมมานั่งเป็นเพื่อนมันเท่านั้นแหละหากพูดให้ถูก แล้วยิ่งมันเมาปากมันก็ยิ่งบอน

“กูบอกแล้วว่าแผนการเอาบุหงามาล่อเพื่อดูอาการพี่ทารคามันไม่เวิร์ค มึงคิดว่าทำให้พี่เขารู้สึกหึงได้แปลว่ามึงมีโอกาสจีบเขาติดเหรอ? แล้วผลลัพธ์เป็นไง เขายิ่งเกลียดมึง เกลียดที่มึงไม่ชัดเจน มีใครชอบบ้างวะที่ไปรุ่มร่ามกับเขาอยู่แต่ก็มีข่าวมั่วกับคนอื่นไปทั่วทำเหมือนเขาเป็นของเล่นอีกชิ้นนึงแบบนั้นน่ะ!”

วาตะเมามาก แต่ทำไมคำพูดของมันถึงมีสาระมากกว่าปกติก็ไม่รู้

มาถึงตรงนี้ผมได้แต่ถอนหายใจ ผมจำนนแล้วว่าผมโง่ทำตัวเอง ผมขอร้องให้มันช่วยจัดฉากหาเวลาใหเเขากับบุหงาได้อยู่ด้วยกันมากขึ้นด้วยซ้ำเพราะได้ยินจากรุ่นพี่ในวงการหลายคนว่าหากอยากจีบใคร อาการหึงคืออาการที่เห็นชัดมากง่ายที่สุด แม้คนๆนั้นจะแสนซึนแค่ไหนก็ตาม

ดังนั้นผมจึงยอมเทียวรับเทียวส่งบุหงาไปพร้อมๆกับตามจีบพี่ทารคา แค่พี่ทารคาแสดงอาการหึงนิดเดียวผมก็พร้อมหยุดแล้วแต่ผมลืมคิดไปว่าผมกับบุหงาเป็นคู่จิ้นกันมาตั้งแต่แรก การทำแบบนี้มันยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงกองไฟ

นักข่าวยิ่งจิ้นเรา ยิ่งสร้างประโคมสร้างข่าวมากขึ้น ผู้จัดการเขาก็เข้าใจไปว่าเขาจะคบกับบุหงาเลยยิ่งหาอีเวนท์หาอะไรต่อมิอะไรมาให้ทำร่วมกันไปกันใหญ่

“แล้วกูทำอะไรได้ เขาไม่ได้ชอบกูเขาบอกว่าเกลียดกู เขารำคาญกู ต่อให้กูไม่มีบุหงาเขาก็เกลียดกูมึงก็รู้” ผมตอกกลับด้วยความจริง ก่อนเจอขวดเบียร์ในมือมันฟาดปากเข้าให้จนต้องกุมปากร้องโอดโอย

“กูถามจริงมึงควายหรือควาย! คิดสิคิดมึงแหกตาดู!! มองจากดาวอังคารก็รู้แล้วว่าพี่เขาก็ชอบมึงแต่เขาไม่มั่นใจโว้ย! เนี่ยพวกอ๊อดก็มาบอกว่าวันนี้พี่เขาแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำระหว่างถ่ายทำด้วย ไม่ชอบมึงแล้วจะไปชอบควายที่ไหน!” มันว่าพลางง้างขวดเบียร์อีกรอบ กะฟาดให้แตกคาหัวผมเลยมั้งคราวนี้แต่ผมจับไว้ทัน

“มึงรู้ได้ไงว่าพี่เขาร้องไห้เพราะกู เขาอาจเครียดเรื่องอื่น” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ผมก็ปักใจเชื่อไปกว่าครึ่งแล้วว่าพี่เขาร้องไห้เรื่องผม พอคิดตามวาตะดีๆ หลายๆอย่างก็ฟ้องหมดแล้วมีแต่ปากแข็งๆของพี่แกนั่นแหละที่สวนทางกับทุกอย่าง

พี่ทารคาเป็นคนปากไม่ตรงกับใจมากถึงมากที่สุด นี่คือสิ่งที่พวกรุ่นพี่ในวงการแอบบอกเขามา แล้วถ้าหากมันเป็นแบบนั้นจริง การที่พี่เขาด่าผมในวันที่ผมป่วยนั่นก็…

“มารตาไอ้ฉิบหาย” ผมถึงกับด่าตัวเองเมื่อคิดได้

“เออไอ้ฉิบหาย! โง่ดักดานยิ่งกว่าควาย!”

โอเคผมเข้าใจว่าผมความรู้สึกช้า แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะให้เพื่อนเมาแล้วปากหมานี่มันมานั่งด่าซ้ำด่าซ้อนรึเปล่า

ผมดึงขวดเบียร์มาจากวาตะขวดหนึ่ง เปิดแล้วยกซดเหมือนหาเรื่องฉลองให้ตัวเองได้สักที

“มึงจะเอาไงต่อไป อีกนิดมึงจะโดนพี่เขาเกลียดถาวรแล้วนะ”

ผมซดเบียร์อีกอึก ก่อนคิดบางอย่างได้

“กูมีแผน” ผมขยับมานั่งตัวตรงแม้เบียร์จะเริ่มทำพิษให้ภาพหมุนคว้างแต่ก็ยังนั่งดีๆได้ไม่เหมือนไอ้วาตะที่จะเลื้อยเป็นงูอนาคอนด้าบนโต๊ะหรอก อาการเอาการเอางานนี้ทำให้วาตะต้องขยับยื่นหน้ามาเตรียมเงี่ยหูฟัง และแน่นอนว่าฟังดีๆคงไม่ใช่สไตล์มัน

“เหี้ยไหม?”

“เหี้ยมาก”

“น่าอายไหม?”

“น่าอายเหี้ยบัดซบเลย”

“อืม...สมเป็นแผนมึงดี ว่ามา”


----------------------------------------------------------

มาลงให้อีกตอนค่ะ ตอนนี้ตอนสุดท้ายแล้วน้าที่จะลงให้อ่านฟรี ท่านไหนอยากอ่านต่อสอยเล่มได้ในงานเก้าศาสตราบูท B3 หรืองาน Gen Y#9 บูท E4 ในวันที่ 9 กันยายน 2561 ได้เลยค่ะ วันงานได้ของแถมครบเหมือนสั่งพรีแล้วไปรับในงานเด้อ

ราคากับรายละเอียดทั้งหมดจะลงให้ในวันที่ 24 ส.ค 2561 นะคะ

ทั้งสองงานเอาฟิครีปริ้นไปวางทั้งสองงานเลยน้า

รีปริ้นทั้ง จองจำอสุรา (เล่มหลัก) / มินิฟิค คำหวาน / บุหลันปันใจ / ปกผ้า (เฉพาะของจองจำอสุรา)

ฝากด้วยนะคะ

ติดตามรายละเอียดได้ที่แท็ก #กองถ่ายจองจำอสุรา #มารตาจองจำทารคา #จองจำอสุรา

หรือ FB Page: KuFei-TanZ | Twitter : kufei_tanz

ขอบคุณมากๆสำหรับท่านที่สนใจค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #384 โนเนม เคละไม ใจเร็ว (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 09:17

    ออยากอ่านค่ะ แต่ว่าวันนี้วันที่29กันยาแล้ว


    ไม่ทราบว่ามีช่องทางอื่นให้ซื้อไหมคะ ที่ไม่ใช่ซื้อในเนตอ่ะค่ะ เพราะว่าที่บ้านไม่ค่อยชอบให้ซื้อของผ่านทางเนต

    #384
    0
  2. #377 SnowCotton (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 18:16
    ฮือออ ไม่ได้ไปงาน แต่อยากเปย์มากกกกค่าาาาา ขอช่องทางอื่นได้มั้ยเอ่ยยT^T
    #377
    1
    • #377-1 KuFeifuN(จากตอนที่ 35)
      17 สิงหาคม 2561 / 20:46
      มีเปิดไปร+ล่วงหน้างาน

      24 ส.ค นี้ไงฮะ
      #377-1
  3. #376 PhuminKung (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 19:18
    แงงงง คงไม่ได้ไปงาน //แต่เตรียมเงินพร้อมเปย์ไว้ก่อน~
    #376
    0
  4. #375 N'napjoon (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 18:50
    อันนี้เป็นเล่มแยกหรือมีรวมในเล่มหลัก?
    #375
    2
    • #375-1 KuFeifuN(จากตอนที่ 35)
      16 สิงหาคม 2561 / 19:27
      เป็นสปินออฟเล่มแยกค่ะ
      #375-1
    • #375-2 N'napjoon(จากตอนที่ 35)
      17 สิงหาคม 2561 / 09:31
      งั้นเล่นนี้เปิดให้สั่งเป็นพรีออเดอร์ไหมหรือต้องไปซื้อเอาที่งานอย่างเดียว? ถ้าเปิดสังเปิดตอนไหน?
      #375-2
  5. #374 new_one (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 17:12
    รออีบุ๊คคะอยากอ่านต่อมากกกกกกก😭😭😭
    #374
    1
    • #374-1 KuFeifuN(จากตอนที่ 35)
      16 สิงหาคม 2561 / 18:04
      ไม่มีลงอีบุ๊คนะคะ มีแต่แบบเล่มขายค่า
      #374-1
  6. #373 Chez-moi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 17:02
    สมกับเป็น-ดี 555555 มารตาเป็นคนแบบนี้จริงๆเหรอคะคุณณณณณ
    #373
    0
  7. #372 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 16:03
    มีเเววจะมีอีบุ๊คมั้ยคะ แง้ๆๆๆๆๆไม่ได้ไปงานเเน่ๆสั่งพรีก็ไม่ทันเเล้ววววววว 😭😭
    #372
    2
    • #372-1 KuFeifuN(จากตอนที่ 35)
      16 สิงหาคม 2561 / 16:20
      ได้ทำอีบุ๊คเลยค่า แววว
      #372-1