[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 32 : เบื้อหลังกองถ่ายจองจำอสุรา : ตอน ๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    13 ส.ค. 61

Daraka Says.


“มึงเล่นบ้าอะไร” มันเป็นคำถามควายๆคำถามเดียวที่ผมพอจะตั้งสติถามออกไปได้ ผมไม่ได้ดิ้นขืนหรือพยายามถอยหนีเหมือนบทบาทที่ผมพึ่งแสดงใส่มันในกองถ่าย มันไม่จำเป็น ใช่ว่าผมไม่รังเกียจกับท่าทางแปลกๆของมันแต่ผมกำลังสับสนมากกว่า

มันเป็นบ้าอะไรของมันกันแน่วะ

“ผมบอกว่าไม่ได้เล่นพี่คงไม่เชื่อ”

“เออไม่เชื่อ...และมึงก็ไม่ได้สนิทกับกูขนาดที่ว่าจะมาล้อเล่นหัวกูขนาดนี้ได้ด้วย”

มันมีท่าทีขัดใจ ผมได้ยินมันสบถว่า ‘เชี้ย’ ด้วย อะไรวะ นี่มันด่าผมเหรอ

มารตาก้มหน้าลงมาใกล้กว่าเดิม คราวนี้มันเอาปากชิดกับปากผม ถ้ามันจะใช้วิธีการนี้หุบปากผมล่ะก็ ผมคิดว่ามันได้ผลอยู่นะ ผมไม่กล้าขยับปากเลย เพราะแค่จะเผยอเปิดหรืออ้าหายใจก็ชนกับปากแม่งละ

ผมใช้หลักการเพชรตัดเพชร มันจ้องมาผมจ้องกลับ แต่มันล้วงมือมาในสาบเสื้อเนี่ยเริ่มแข็งไม่ไหวแล้ว!

“...มึง?!”

“พี่เหมือนคนชอบให้ทำมากกว่าพูด ผมก็จะแสดงออกนี่ไงว่าผมอยากทำอะไรกับพี่”

“ไม่!...มึงบอกกูสิ มึงเป็นห่าอะไรวะ!” ผมเอามือดันทั้งหน้าทั้งปากมันไว้ ใช้อีกมือจับข้อมือใหญ่กว่าที่เริ่มล้วงเข้าในกางเกงผมรั้งไว้อีกทาง

มือไวจังนะมึงไอ้เด็กนรก!

มันชักจะทำให้ผมสติแตกเข้าจริงๆ ที่กองถ่ายมันยังแกล้งผมไม่พอเหรอ กัดไม่ปล่อยจนผมหมดสติไปขนาดนั้นยังมีหน้ามาแกล้งกันถึงที่นี่

“มึงต้องการอะไร อย่ามาปั่นหัวกูนะไอ้เวร”

“ตอนนี้เหรอ? ผมอยากเอาพี่อีก”

“หะ?!” ผมเกือบกัดลิ้นตัวเอง มันใช้เนื้อเยื่อส้นตีนส่วนไหนกลั่นกรองคำพูดพวกนี้ออกมา ความวัวก่อนหน้าก็ไม่อธิบายให้แตกความควายก็ยังมาเสริมให้สับสนเพิ่มเข้าไปอีก

“ฟังนะ...มึงกับกูเราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน--”

“จริงๆผมเป็นผัวพี่แล้วนะถ้าพี่จะนับเรื่องในกอง--”

เพี๊ยะ! ผมฟาดปากมันไปอีกทีจนมันต้องจิ๊ปากขัดใจแต่ไม่ได้สาวความเรื่องบัดสีนั้นต่อ ลองสาวสิกำปั้นลุ่นๆกระแทกตามไปแน่

ผมกลอกตา นอนนับหนึ่งถึงพันในใจเพื่อตั้งสติ

เอาล่ะ...ผมโตพอที่จะเข้าใจเรื่องรักๆใคร่ๆ ถึงแม้ผมจะมีแฟนนับคนได้ แต่ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดมันกำลังอ่อยผมอยู่? แต่เราอายุห่างกันตั้งสี่ปีเลยนะแถมเป็น...ผู้ชาย

เรื่องนี้ตัดไปก็ได้ยังไงมันก็พึ่งถ่ายฉากร่วมรักกับผมไป

หรือว่า…

“มึงค้างเหรอ?” ผมถามตรงๆ รอบสุดท้ายก่อนผมสลบเหมือดคากองถ่ายผมจำได้ว่ามันยังไม่เสร็จ และต่อให้ผมไม่เสร็จสมอารมณ์หมายแต่การถูกเอาจนหลับกลางอากาศขนาดนั้นผมก็ไม่เหลือกำหนัดอะไรมาอยากแล้วแต่มันเนี่ยสิ…

มันทำตั้งสามรอบแล้วนะเว้ยทำไมมันถึงยังไม่พอ

ที่ตามเอาอกเอาใจ ตามมาส่งถึงคอนโดนี่เพราะแค่อยากสานต่อรอบสุดท้ายให้จบหรือยังไง?

นี่มันบ้าทำแบบนี้กับนักแสดงทุกคนแน่ๆถึงได้ชินชากับการมีข่าวฉาวเหล่านี้นัก

นี่ผมเผลอคาดหวังเชี้ยอะไรไปในตอนแรกกันวะ…

ยิ่งมันตอบผมยิ่งได้คำตอบที่สงสัย

“อืม…”

“บุหงาไม่ให้ทำการบ้านให้รึไง” ผมพาดพิงไปถึงบุคคลที่สามซึ่งคนทั้งประเทศรู้ดีว่าเป็นว่าที่เจ้าของหัวใจมารตา

อันที่จริงผมไม่ได้อยากพูดถึงเธอนะ ปากมันพลั้งไปเอง

มารตาหรี่ตาลง เหมือนสัตว์เวลาช่างใจ นัยน์ตามันฉายแววสับสนเพียงชั่วครู่แต่ก็ปรับกลับมาสงบราบเรียบดังเดิม

“อย่าพูดถึงคนอื่น...ที่นี่มีแค่เรานะ”

“มีแค่กูซึ่งเป็นเจ้าของคอนโดซึ่งถูกมึงที่เป็นแค่สารถีมาขอเอา ถามจริงนี่คิดอะไรอยู่ถ้าจะแกล้งกันช่วยหยุดทีกูไม่ใช่อีตัวของมึง จบงานก็จบไปอย่ามารุ่มร่ามมากความ อยากมากก็ไปขอสาวๆที่ตามตูดมึงนู่นพวกเธออยากช่วยมึงอยู่แล้ว” ยอมรับ ผมรู้สึกแย่กับคำพูดตัวเอง ไม่ใช่แย่ที่พูดเหมือนดูถูกมารตาแต่แย่ที่พูดไปเข้าใจไปว่าตัวเองมีค่ากับมันแค่นั้น

มันไม่ต่างอะไรกับสิ่งที่เทหะยักษาต้องรู้สึกเลย กับเทหะยักษาได้รับความใคร่จากน้องชายก็เพราะความคั่งแค้น ส่วนผมกับมันก็เป็นเพราะเรื่องงานที่คั่งค้างแล้วอยากมาต่อกันในเวลาส่วนตัว

มันบ้ามาก ผมไม่ควรมานั่งคิดถึงอะไรแบบนี้ ผมควรโทษมัน โทษมันทุกๆเรื่องที่ทำให้ผมคิดมาก ผมเกลียดมัน ผมเกลียดมันมาตลอด เกลียดทุกคนที่สนใจมันมากกว่าผม แต่มีหลายครั้งที่ผมหลอกตัวเองไม่ได้ว่าผมเกลียดเวลาคนอื่นเข้าไปยุ่มย่ามกับมันมากกว่าอะไรทั้งหมด

ผมไม่ได้อยู่ในฐานะที่เรียกร้องอะไรจากใครได้ งานก็ไม่มี เงินก็ไม่มา ชื่อเสียงก็ร้างลา การได้อิจฉามารตาทำให้ผมได้ติดตามชีวิตมันมากขึ้น มากเกินไป มากจนเริ่มมีความคิดแปลกๆทุกครั้งที่มันสัมผัสตัวหรือพูดจาคล้ายเย้าหยอกผม

เหมือนอย่างตอนนี้...

“งั้นแค่จูบล่ะ”

“ทำไมมึงต้อง--”

“แค่จูบก็ไม่ได้เหรอ?”

“.....” มารตาพูดพลางทำตาเว้าวอน

อา...ผมกำลังใจอ่อนกับหน้าตาซื่อๆของมัน ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาช่วยบรรเทาอาการกำหนัดให้ผู้ชายที่ทำงานร่วมกันแถมยังแย่งงานแย่งการผม ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงเผลอ...พยักหน้ารับคำมันไป

ผมแพ้ทางลูกอ้อนของคนอย่างมันจริงๆ...ให้ตายเถอะว่ะ!

“อืม...” ทันทีที่ผมพยักหน้ามันก็กดริมฝีปากลงมา ปลายลิ้นสอดเคลียเข้ามาในริมฝีปากอย่างเร่าร้อนรุนแรงทำให้รู้ว่ามันอดทนอดกลั้นมานานพอสมควร นานมากพอที่จะขบเม้มดูดกลืนริมฝีปากผมจนบวมช้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จ๊วบ! จุ๊บ!

เสียงหยาบโลนทั้งหลายไม่ได้ทำให้ผมหน้าร้อนได้เท่ากับกลีบปากที่เสียดสีกัน ถ้าบอกว่ามารตาจูบเก่งจนใครต่างระทวยผมก็เชื่อ ผมไม่เคยหัวหมุนกับการจูบกับใครขนาดนี้มาก่อนเลย แต่เกิดขึ้นเพราะมันเนี่ย

รู้สึกตัวอีกทีขาผมก็ถูกแยกออกจากกัน มารตาดึงตัวผมเข้ามาอย่างเบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้แล้วรั้งผมขึ้นมานั่งตัก ในท่านี้ส่งผลให้มันรั้งท้ายทอยผมลงมาจรดจูบได้แนบสนิทขึ้น

ผมจิกเรือนผมมัน ขยุ้มผ่อนหนักเบาเพื่อระบายความร้อนลุ่มที่เกิดขึ้นจากความร้อนชื้นเกี่ยวกระหวัดในริมฝีปาก

ติ๊ดๆๆ!!

เสียงโทรศัพท์เข้าทำให้เราทั้งสองกระเด้งออกจากกัน ผมไถลลงไปกองจุกกับพื้นเตียงแม้มันจะสปริงดีแต่ในสภาพบอบช้ำแบบนี้กี่สิบหมอนอิงก็เอาไม่อยู่ มารตาเป็นฝ่ายเข้ามาช่วยประคองให้ผมนั่งพิงพนักโซฟาดีๆก่อนหยิบมือถือมาส่งให้ผมด้วย

ชื่อ ‘เพ็ญศรี’ ผู้จัดการสาวของผมเด่นหราเต็มหน้าจอเลย เธอคงกระวนกระวายเรื่องที่สื่อเล่นงานข่าวผมกับมารตามากจนต้องโทรมาตามเช็ค

มารตาทำตัวเป็นแขกที่ดีขยับออกไปจัดเสื้อข้างล่างเตียงแล้วปล่อยให้ผมคุยโทรศัพท์

“ว่า” ผมยังหอบหายใจหนักอยู่แต่ก็พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุดเพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ พี่ศรีน่ะยิ่งกว่าครูระเบียบ ผมอาการแย่นิดแย่หน่อยก็จับสังเกตได้ ถ้ามาถามไถ่ซ่อกเเซ่กเกี่ยวกับเรื่องการหอบหายใจหอบกระชั้นเหมือนวิ่งมารธอนมาสิบกิโลเมตรตอนนี้ผมหาข้ออ้างมาแก้ตัวไม่ทันแน่

‘เห็นข่าวรึยัง...อย่าคิดมากนะพี่กำลังช่วยแก้ต่างว่าพวกนายเป็นพี่น้องร่วมวงการที่สนิทกันมานานแล้วเพียงแต่ไม่ได้ออกสื่อ’

ผมกำลังจะอ้าปากตอบรับว่าความคิดเธอน่าจะพอถูไถไปได้ ทว่า...

ฟอด!

มารตามันฉวยหอมแก้มผมพร้อมกระซิบเบาๆให้ได้ยินกันสองคนว่า ‘ราตรีสวัสดิ์ครับ ไว้มะรืนผมจะแวะมารับไปกองด้วยกัน’ จากนั้นมันก็หยิบสูทนอกชิ่งออกไปเลย

ทิ้งให้ผมนั่งอ้าปากค้างอยู่เป็นนาที

‘ทารคา...ทารคายังอยู่ไหม ฮัลโหล!’

“อยู่…”

‘เป็นอะไรไป ตกใจหมด แค่วันนี้นายโดนเอา...เอ้ยเป็นลมในกองถ่ายพี่ก็ตกใจจะแย่อยู่แล้วนึกว่าเป็นอะไรไปอีก มีอะไรรีบบอกพี่เลยนะเราจะได้รีบหาทางแก้’

มี...มีมากด้วย

ทำยังไงให้ไอ้พระเอกในเรื่องจองจำอสุรามันเลิกมาทำตัวบ้าๆใส่ผม

ทำยังไงให้มันเลิก...ทำผมหน้าร้อน

ทำยังไงให้มันเลิกทำให้ผม...คิดมาก

‘ทารคา?’

“ไม่มีอะไรครับแค่...คิดอะไรเพลินไปหน่อย”

ปึง!  

เสียงประตูปิดลงบ่งบอกถึงการจากไปของคนที่ทำผมนั่งหน้าแดงเถือกเหมือนโดนคนเอามะเขือเทศละเลงหน้า ผมอดไม่ได้ที่จะชูนิ้วกลางทิ้งทวนให้ไอ้เด็กจกเปรตนั่น

ฝากไว้ก่อนเถอะ...ครั้งหน้าเราจะได้เห็นดีกัน!


…..


Marada Says.


“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนี้มีเรื่องดีๆรึไง?” วาตะ เพื่อนนักแสดงของผมถามขึ้นหลังจากมันแย่งสตอเบอรี่บนเค้กผมไปกิน

วันนี้ผมเรียกมันที่ว่างงานทั้งสัปดาห์มาหาที่ร้านเค้กเจ้าประจำแถวยานนาวา

ไม่มีอะไรมาก ผมแค่รอเจอมันในกองถ่ายจองจำอสุราไม่ไหว

“มึงเรื่องพี่ทารคา...”

“มึงยังไม่เลิกชอบพี่เค้าอีกเหรอวะ พี่เค้าทำท่าอีเดียดมึงขนาดนั้น”

“กูเอาพี่เขาแล้ว”

“แค่กๆ! อะไรนะ!” มันแหกปาก ผมต้องเอามืออุดปากมันเอาไว้แทบไม่ทัน ถึงเราจะใส่หมวกแก๊ปและแว่นกันแดดพลางตัวแต่ถ้ามันยังแหกปากจนเป็นจุดสนใจขนาดนี้ไม่วายได้เปลี่ยนร้านเพราะความแตกแน่

“มึงเบาๆหน่อยสิวะ!” ผมอ้าปากด่าไม่ออกเสียง เมื่อหันรีหันขวางแล้วเห็นว่าคนเลิกสนใจเราแล้วจึงหันกลับมานั่งดีๆต่อ

“กะ...ก็กูตกใจ มึง...เรื่องเป็นไงมาไงวะทำไมกูตกข่าวเกิดอะไรขึ้น มึงไปเข้ากองกับพี่เขามาเมื่อวานเองไม่ใช่เหรอ” มันตื่นเต้นกับเรื่องนี้มาก ดูได้จากการวางส้อม อะไรจะรั้งวาตะจากการกินได้ก็มีแต่เรื่องเสือกนี่แหละ

“ก็ในกองนั่นแหละ”

“จองจำอสุราเป็นหนังโป๊?”

ผมจำใจเริ่มต้นอธิบายตั้งแต่ต้น ผมก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโปรเจ็คนี้มาก ได้บทแค่ตอนแรก แต่แค่ตอนแรกแม่งก็ได้ร่วมรักกับพี่ทารคาแล้วไงโคตรกำไรชีวิตเลย

“เชี้ย...คือยังไงผู้กำกับสั่งให้มึงเย-พี่เขาสดๆ แล้ว...แล้วมึงก็เย-พี่เขาเนี่ยนะ ผู้กำกับเเม่งใจหมาจังวะสงสารพี่เขาฉิบหายเลย”

“.......” อันนี้ผมแอบเห็นด้วย ถึงจะผ่านงานถ่ายหนังโป๊มายังไม่ค่อยเจอการให้เย-สดแตกในต่อหน้าสาธารณะชนมาก่อนเลย

เนี่ยถ้าไม่มีพี่ทารคาเขาไม่รับงานหรอกบอกเลย

“แล้วยังไงวะถ่ายกันครั้งหน้าจะมองหน้ากันติดไหมเนี่ย”

“ติด...กูรู้เบอร์ห้องพักพี่แกแล้วด้วย”

“มึงรู้เบอร์ห้องพี่ทารคา?!!”

“ชู่ววว!”

“เออๆ แล้ว...แล้วยังไงวะคือมึงว่าอนาคตจะมีฉากอย่างว่าอีกไหมอะ บทมึงเป็นไงมาไงเนี่ยกูยังไม่เห็นบทตัวเองเลย” วาตะเท้าคาง ทำหน้าเหมือนเสียอกเสียใจที่กลายเป็นตัวประกอบอีกครั้งทั้งที่ตัวประกอบเบอร์สองอย่างผมได้หน้าได้ตาในโปรเจ็คนี้แต่ท่าทีอยากจะเสือกเว่อร์ๆของมันนั่นแหละที่หักล้างความน่าสงสารทั้งหมดไป

“ไม่รู้ว่ะ...ขอให้มีอีกเยอะๆแล้วกัน กูชอบ :)”

“มึงชอบแต่ถามพี่เขารึยังว่าชอบไหมแหม...ทำบุญด้วยเชี้ยไรครับเนี่ยได้เย-คนที่แอบชอบด้วยกูจะไปทำมั่งเผื่อได้คุยกับวิชชุดีๆบ้าง”

“รายนั้นไม่ได้โผล่ในหนังเลยไม่ใช่เหรอวะ”

“อนาคตอาจมีหนังภาคแยกเหมือนของมึงไง”

“หึหึ...รอวันพระเจ้าเมตตามึงแล้วกัน เออมึงที่กูเรียกมึงมา...” เสียเวลาอยู่นานผมก็พาเพื่อนปากมากเข้าสู้เรื่องที่ตัดสินใจเรียกมันออกมาหาได้สักที

ไม่อยากคุยผ่านโทรศัพท์เผื่อผู้จัดการหรือใครหาเรื่องเสือกเอาได้ นัดเจอกันตรงๆนี่แหละคุยง่ายดี

“กูมีเรื่องให้ช่วย”

“เรื่อง?” วาตะดูงงมาก ผมจึงเท้าคาง ทำหน้าจริงจังที่นานๆครั้งจะทำให้มันเห็น

“เรื่องเกี่ยวกับพี่ทารคา...แล้วก็บุหงา”


-----------------------------------------------------------------------------------------

มาอัพเพิ่มแล้วฮะ น้องมันร้ายแรงกว่าในเรื่องหลักพอตัวหรืออาจเท่าๆกันไม่รู้ค่อยๆดูกันไปเนอะแต่น่าจะแกล้งพี่เขาหนักเหมือนเดิมแหละ ฮ่าๆ ชอบแกล้งพี่ทารคา ฮือ พี่เค้าโดนขย้ำขยี้แล้วชอบจาย

ฝากเม้นติชมด้วยฮะ 1 เม้น 1 ล้านกำลังใจ

#กองถ่ายจองจำอสุรา







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #358 'นมชมพู' (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 01:08
    ชักจะติดเรื่องนี้มากกว่าเรื่องหลักอีก555555 โอ้ยยยย มารตาคือแบบแซ่บๆอะ อห ทารคาแบบโดนแกล้งตลอด สงสารเด้ออออ วงวารนางมาก แต่ก็ชอบเห็นนางถูกขย้ำเหมือนกัน แงงงงงงงง รอติดตามตอนต่อไปค่าาาา
    #358
    0
  2. #357 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 00:43
    เห็นด้วยกับวาตะ มารตานี่ทำบุญด้วยอะไรคะ จะไปทำบ้างงง555555 เผื่อจะโชคดีแบบนี้แค่กๆๆๆ
    สู้ๆนะคะ ติดตามค่ะ ^^
    #357
    0
  3. #356 Chez-moi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 20:58
    กรี๊ดดดดดด นังนี่จะชีวิตคอมพลีทมากไปแร้วนะคะคุณพี่ เรื่องบุหงานี่เป็นไงมาไงหว่า รอติดตามต่อค่ะ สนุกมากจริงๆ
    #356
    0