[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 31 : เบื้องหลังกองถ่ายจองจำอสุรา : ตอน ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    12 ส.ค. 61

Daraka Says.


ผมพยายามแก้ต่างกับตัวเองอยู่ว่าทำไมถึงบอกเส้นทางไปที่พักกับคนแปลกหน้า

บวกลบยังไงก็หาเหตุผลที่เข้าท่าไม่ได้เลย เอาเป็นว่าผมบอกไปแล้วและยังไงเสียผมก็เป็นผู้ชายมันจะสึกหรออะไรมากมายนักเชียวกับอีแค่เพื่อนร่วมงานรู้ที่พักอันโสโครกของตัวเอง

จริงๆก็ควรอายแหละ

“ปล่อยกูไว้ตรงนี้ก็ได้แล้วมึงก็ไปที่ชอบที่ชอบของมึง” ผมบอกมารตาซึ่งหิ้วปลีกผมมาหยุดตรงประตูทางเข้า หลังจากผมแตะคีย์การ์ดความจริงที่ซ่อนเร้นมานานก็ถูกเปิดเผย

ครับ...ผมเป็นพวกไม่จัดห้อง ร้างลากับแฟนเก่าคนล่าสุดมาเป็นปีห้องเลยเละเทะเหมือนพิพิธภัณฑ์กองขยะ

อยากบอกมารตาว่าให้ทิ้งกูตรงโซฟาก็กลัวมันถามต่อว่าโซฟาอยู่ตรงไหนเพราะตอนนี้เขาใช้มันเป็นที่วางหนังสือพัฒนาบุคลิกภาพหมดแล้ว

แต่...เออไอ้หนังสือนั่นแหละที่ให้ใครเห็นไม่ได้!

ผมพยายามตะกายตัวออกจากอ้อมกอดมารตาที่แทบจะช้อนอุ้มผมท่าเจ้าหญิงอยู่แล้วหากมันทำได้แต่ผมไม่ยอมน่ะ เลยกลายเป็นผมโดนโอบล็อคเอวอยู่อย่างนั้น และตอนนี้กลายเป็นผมต้องทำท่าตีกรรเชียงลม เพราะมารตาไม่ยอมปล่อย

“พี่อ่านอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ” นั่นไงล่ะ

“อ่านแก้เบื่อไปงั้น” จะให้พูดเหรอว่าจิตตกที่โดนแย่งงานจนคิดว่าตัวเองมีบุคลิกภาพไม่ดีพอจึงต้องซื้อหนังสือพวกนี้มาดูว่าตัวเองบกพร่องตรงไหน ไอ้ตัวแย่งงานมันมาเห็นจนได้ขายขี้หน้าชะมัด

“ขนาดแก้เบื่อนะยังมีเป็นคอลเลคชั่นเลย…” มันว่าขณะโอบประคองพาผมมานั่งบนโซฟา มีการกวาดหนังสือลงไปให้เหลือพื้นที่นุ่มๆให้ด้วย ทำมาเป็นบริการดีแหม...มันหักล้างกับที่แม่งแย่งงานจนผมแทบไม่มีจ่ายค่าไฟไม่ได้หรอก

เทียบไม่ได้กับที่มันเอาผมด้วยโว้ย!!

พูดถึงประเด็นนี้ขึ้นมาผมก็ขยับตัวนั่งดีๆ กอดเข่า แล้วหันมามองไอ้ตัวแย่งงานที่ลงมานั่งถือหนังสือเล่นข้างๆกัน

“ช่วงนี้งานมึงเยอะไหม?” ผมถาม

“งานผม? ก็ไม่เท่าไหร่นะครับ หกวันต่อสัปดาห์ประมาณนี้...ทำไมเหรอ?”

ไม่เท่าไหร่ แหมสัส...กูสองวันต่อสัปดาห์เองแถมหนึ่งในนั้นก็วันที่มาให้มึงเอาเล่นต่อหน้าคนทั้งกองด้วย

“มึงรับงานถ่ายแบบบ็อกเซอร์คีรุสด้วยรึเปล่า” อันนี้ประเด็นร้อนครับ คือผมได้รับสายจากฝ่ายการตลาดของแบรนด์นั้น พวกเขาทำท่าเหมือนสนใจผมนักหนาและตบท้ายว่ามีนายแบบอีกคนที่เขาเล็งไว้เหมือนกันแต่รายนั้นยังไม่ตอบ

ผมก็ทำเป็นหยิ่งหยั่งเชิง ขืนให้ตอบตรงๆว่าอยากได้งานเลยก็เหมือนคนหิวเงิน ถึงจะหิวจริงๆแต่ก็ต้องมีไว้ลายกันบ้างไงล่ะ แต่...แต่! ยังไม่ทันที่ผมจะได้หยิ่งครบประโยคปลายสายก็เหมือนได้รับโทรศัพท์จากใครสักคนต่อจากนั้นสามวินาทีทางแบรนด์คีรุสก็บอกผมว่าพวกเขาได้นายแบบประจำซีซั่นนี้แล้วขอโทษขอโพยผมใหญ่

ผมแค่อยากรู้ว่าไอ้มารหัวขนนั่นเป็นใคร!ถามเพื่อนร่วมวงการรุ่นเดียวกันแม่งก็ตอบว่าไม่ใช่พวกมันกันหมด รุ่นพี่ก็ไม่น่าใช่เพราะแบรนด์นี้กลุ่มลูกค้าอยู่แค่อายุ 20 - 28 ปี ดังนั้นต้องเป็นรุ่นน้องผมแน่

“ใช่ผมรับ...พวกเขาติดต่อมาถามผมห้าครั้งแล้ว รำคาญเลยรับไป”

ห้าครั้ง?! ของกูครั้งเดียวแถมมึงก็มาสะกัดดาวรุ่งไปด้วย

“พี่มีอะไรรึเปล่า?” มารตาถาม หมอนั่นเอาแขนเท้าพนักโซฟาแล้วจ้องผม

“ใครสาระแนให้นายมานั่งร่วมโซฟากับฉัน” อะ ผมเริ่มพาลแล้ว

มารตาดูสับสนงงงวย ก่อนหน้านี้หมอนั่นก็นั่งอยู่นานแล้วตั้งแต่ปล่อยผมลง แต่ตอนนั้นผมยังไม่ได้พาลเรื่องคีรุสไงตอนนี้พาลแล้วใครจะทำไม

“พี่หิวเหรอ?”

“เออหิว” ถามทำห่าอะไร ทำงานตั้งแต่บ่ายสี่ยันห้าทุ่มไม่หิวก็ไม่ใช่คนแล้ว

“โมโหหิวนี่เอง” มันพึมพำ แต่เพราะนั่งใกล้ๆผมจึงได้ยิน สาบานได้ว่าผมอยากเอานิ้วจิ้มกบาลมันแล้วบอกว่า ‘กูไม่ได้หิว แต่กูหมั่นไส้มึง!’

“พิซซ่าเหรอ? เอาสองถาดครับหน้า…”

มารตาโทรไปสั่งพิซซ่า ซึ่งมันไม่คิดจะถามเจ้าของห้องหน่อยเหรอว่ามีอารมณ์อยากจะแดกกับมันรึเปล่า มีแขกที่ไหนหน้าด้านเท่านี้อีกไหมเนี่ยในโลกนี้

ผมพาล...พาลมาก จริงๆเด็กนั่นไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยนะ แต่จิตสำนึกผมมันไม่อยากจะรับรู้ว่ามันมีส่วนดีกับเขาเลย

มันแย่งงานผม ทุกอย่าง แย่งเงิน แย่งแม่งหมด แย่งแฟนอีกผมจะประกาศเป็นศัตรูกับมันต่อหน้านักข่าวให้ดู

ผมเลิกสนใจเด็กตัวเท่าควายที่เนียนนั่งอยู่ในห้องผม มันสั่งพิซซ่ามาก็ดี กำลังไม่มีจะแดกพอดี เนียนกินกับมันไปซะเลย อิ่มท้องตังก็อยู่ครบด้วย หึ!

ผมเปิดทีวี ข่าวบันเทิงก็เด้งขึ้นมาพอดี

‘มาถึงช่วงข่าวบันเทิงกันค่ะ ดาราหนุ่มสุดฮอตมารตาขับสปอร์ตคันหรูพารุ่นพี่ร่วมวงการที่แสดงเป็นพระนายร่วมกันออกจากกอง สต๊าฟกองถ่ายเองก็ไม่ขอเผยข้อมูลเรื่องนี้บอกแค่ให้รอติดตามในแคมเปญจองจำอสุราเพียงอย่างเดียว เราก็รู้กันนะคะว่าดาราหนุ่มมารตาไม่เคยเวียนขับรถส่งใครมาก่อนนอกจากนางเอกดาวรุ่งน้องบุหงา ในตอนนี้โลกโซเชี่ยลต่างพากันเชียร์อย่างสนุกสนาน ชาวบ้านที่ไม่ได้สนุกกับการจิ้นวายก็เอาเลขทะเบียนรถที่ไม่ค่อยเผยโฉมของพ่อหนุ่มมารตามาแทงหวยกันยกใหญ่ เรื่องราวเบื้องหลังกองถ่ายโปรเจ็คหนังวายเรื่องนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป น้องบุหงาว่าที่แฟนที่ใครต่างคิดว่าเป็นคู่จิ้นสุดเพอร์เฟ็คกับพ่อหนุ่มมารตาจะคิดเห็นกับเรื่องนี้แบบไหนเราจะไปซ่อกแซ่กมาให้ได้รู้กันเร็วๆนี้แน่นอนค่า’

เนื้อหาข่าวที่แทบไม่ได้ใส่ใจในทีแรกตอนนี้ทั้งเขาและมารตาต้องตั้งใจฟังมันตั้งแต่ประโยคแรกยันประโยคสุดท้าย ฟังจบก็รีบเปิดมือถือเช็คทวิตเตอร์อันเป็นแหล่งรวมเรื่องดราม่าก่อนเลย ส่วนมารตาก็เห็นแวบๆว่าเช็คอินสตราแกรม

ชัดเจนว่าตอนนี้คนพูดถึงเรื่องที่เขายอมจอดบิ๊กไบท์ทิ้งไว้ที่สตูดิโอแล้วกลับมากับรถยนตร์มารตา มันคือประเด็นร้อนของคืนนี้เลย

บางคนสงสัยว่าเราไปสนิทกันตอนไหน ผมอยากเม้นมากว่าผมไม่เคยคิดสนิทกับแม่งเลย

บางคนตื่นเต้นกับโปรเจ็คจองจำอสุราที่ถูกทีมงานเก็บไว้เซอร์ไพรส์พร้อมกันทั่วประเทศ เอาง่ายๆความคลุมเครือของโปรเจ็คตอนนี้กำลังทำให้ต่อมเสือกของชาวโซเชี่ยลทำงานหนักแล้วยิ่งมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับมารตาที่ดังในช่วงนี้มากแล้วคนยิ่งตั้งคำถาม

ล่าสุดมีมือดีแชะภาพตอนที่บุหงาอยู่ในงานกาล่าดินเนอร์ เธอกำลังหน้างุ้มงอดูหงุดหงิดกับปลายสาย ซึ่งมันเป็นเวลาเดียวกับที่มีนักข่าวแอบถ่ายฉากที่มารตาโอบประคองผมแล้วรับโทรศัพท์ คนเลยเดากันไปต่างๆนานาว่ามารตาอาจปฏิเสธบุหงาแล้วมาส่งผมแทน

ถึงมันจะคือความจริงแต่แม่ง...บ้าอะไรวะเนี่ย!

ผมอยากได้ข่าวใช่...แต่ไม่ใช่ข่าวฉาวโว้ย!

ปิ๊งป่อง!

เสียงกดออดทำให้เราทั้งสองผละออกจากหน้าจอมือถือ เหมือนมารตาจะลุกไปไวกว่า ผมกำลังจะตะโกนปรามมันแต่ไม่ทันแล้ว

คะ...คือมันลืมเหรอว่าตอนนี้เรากำลังโดนเพ่งเล็งอยู่ แล้วถ้ามีคนมาเห็นว่าเราอยู่ด้วยกันแทนที่มันจะทำหน้าที่เพียงขับรถมาาส่งง…

แอ๊ด...

มันเอาคีย์การ์ดผมไปประตูเปิดเสร็จสรรพพร้อมยื่นบัตรเครดิตให้คนส่งพิซซ่า ผมแอบเห็นสายตาของแฟนพนักงานคนนั้นมองลอดผ่านบานประตูเข้ามา เธอยกมือป้องปากเมื่อเห็นว่าผมนอนกองพะเนินอยู่บนโซฟา จากนั้นก็มองผมสลับกับมารตาที่ยังยื่นเซ็นบัตรเครดิตไม่รู้เรื่อง

ก่อนเธอจะก้มลงไปพิมพ์อะไรบางอย่างในมือถือ...ซึ่งผมไม่อยากเดาเท่าไหร่ว่ามันเกี่ยวกับเรื่องอะไร

ปึง!

“มาแล้ว”

“ทำไมมึงไม่ให้กูไปรับของเอง” ผมโพล่งถามทันทีอย่างคับแค้นข้องใจ แต่มือก็คว้าซอสกับถาดพิซซ่ามาถือด้วยนะ หิวเว้ย

“พี่เจ็บอยู่”

“แต่มึงก็รู้ว่าตอนนี้…”

“มาทำให้ข่าวเป็นจริงไหมล่ะ?”

มันลอยหน้าลอยตาพูด แต่ผมนี่สิกำลังกัดพิซซ่าคำแรกกัดปากตัวเองแทนจังเบอเร่อเลย

“โอ๊ย!” แสบสิครับแสบ แผลที่มันกัดยังไม่หายช้ำเลย “มึงนี่แม่ง!”

“หึหึหึ” มันหัวเราะที่เห็นผมของขึ้น

คนอย่างมัน คนที่ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งนิตยสารบันเทิงไม่เว้นวันอย่างมันก็พูดได้สิ ผมพยายามเกือบตายให้ขึ้นไปอยู่บนนั้น ช่วงนี้ผมขาลงสุดๆ แค่คอลัมน์เล็กๆในนิตยสารยังแทบไม่มีแต่พอได้มีโอกาสที่คนจะกลับมาเห็นหัวผม ก็เป็นเพราะไอ้มารตามันเป็นตัวแปรสำคัญ คนที่ได้ทุกอย่างอย่างมันจะมาเข้าใจได้ไงว่าผมอยากรักษาชื่อเสียงตัวเองมากแค่ไหน

เหอะ…

ผมนั่งกินเงียบๆ ไม่อยากเสวนากับต้นตอความฉิบหายในชีวิต ผมโทษมันทุกอย่าง โทษที่มันตัดสินใจเข้าวงการ โทษที่มันหน้าตาดี โทษที่มันเด็กกว่า ตัวใหญ่กว่า โทษแม่งทุกสิ่ง มันแย่งทุกอย่างไปจากผม

ผมเกลียดมัน!!

“.....” ผมงับพิซซ่ามาเคี้ยวแก้มอูม ตัดสินใจปิดทีวีและโซเชียล ป่านนี้ผู้จัดการผมตาเหลือกมารายงานข่าวเรื่องนี้กับผมแล้ว แต่ขอโทษทีผมเสพข่าวก่อนพี่ท่านไปแล้วครับ

มันจะไม่ดูเป็นข่าวที่แย่เลยหากผมกับมันไม่ได้มีชื่อหราบนโปสเตอร์จองจำอสุราว่าเป็นคู่พระนาย มันจะเป็นแค่ข่าวรุ่นพี่รุ่นน้องในวงการพากันไปดื่มเหล้า กินข้าวในคอนโดรุ่นพี่ มันจะเป็นแค่นี้จริงๆ...ถ้าผมไม่ได้พึ่งโดนเอามาสดๆร้อนๆน่ะ

ผมประหม่า สับสน หงุดหงิดไปหมดแล้ว ผมกลัวว่าคนจะค้นพบว่าคนแมนๆอย่างผมโดนเอา แต่แม่งสักวันก็ต้องมีคนรู้ปะ ยังไงหนังมันก็ต้องฉาย… เนี่ยผมเครียดไปหมดละ บ้าเอ๊ย!

“!.....” ระหว่างที่ผมกำลังคิดไม่ตกก็มีบางอย่างขรุขระจี้มาที่ปากผม ผมตวัดสายตามองและพบว่ามันคือชิ้นพิซซ่าที่มารตามันจ่อมา

อะไร...หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังมีหน้ามาป้อนกันอีก

“กูไม่ได้เป็นง่อย” ผมว่าเข้าให้ มันยิ้มทะเล้น เหมือนรู้อยู่แล้วว่าผมต้องตอบงี้ ก่อนมันจะเอามือผมมาจับพิซซ่าชิ้นนั้นไว้แล้วดึงเข้ามางับกินเสียเอง

“แต่ผมเป็น...วันนี้เหนื่อยมากใช้มือขยำขยี้พี่ไปเยอะเลย...ป้อนผมหน่อยนะ”

โป๊ก!

“โอ๊ย!” ผมเขกกะโหลกมันเข้าเต็มรัก กวนตีนนักไอ้เด็กเวรนี่

ผมบ่นอุบ แต่พอเห็นสายตาอ้อนเนืองๆของมันก็อดจะเอาชิ้นที่ถืออยู่ป้อนมันไปอย่างรำคาญใจไม่ได้

ผมรำคาญนะ...ไม่ได้เห็นใจมัน รำคาญ!!!

รำ-คาญ!

ด้วยความหิว และกลัวมารตาแย่งผมจึงริบพิซซ่ามาไว้ในถาดที่ตัวเองถือสองสามอันแล้วคอยป้อนมันช้าๆ เก็บส่วนเครื่องเยอะๆไว้กินเอง อยากง่อยแดกก็แดกส่วนไม่ดีไปซะไอ้เด็กเวร

พอทานอิ่มมันก็อาสาไปทิ้งของให้พอกลับเข้ามาผมก็เห็นว่ามันลงกลอนประตูแทนที่จะหยิบเสื้อสูทเตรียมกลับบ้านอย่างที่ควรเป็น

จะเล่นอะไรอีกล่ะ

ผมมองคนขยันเล่นพิเรนทร์ที่ตรงเข้ามาหาที่โซฟา เพราะความเจ็บที่ช่วงสะโพกทำให้ผมยังต้องนั่งจ๋อมอยู่บนนั้น

“มาผมช่วย” มันว่าขณะอุ้มแบกผมขึ้น ผมจำเป็นต้องเอาขาเกี่ยวกับเอวมันไว้เพราะกลัวร่วง ตอนนี้ผมจึงไม่ต่างอะไรกับโคอาล่าเกาะต้นไผ่

ต้นไผ่ร่างควายปล่อยผมลงกับพื้นเตียง แทนที่มันจะกลับบ้านไปได้แล้วมันกลับขึ้นมาคร่อมทับผมเอาไว้ ใบหน้าของมันขยับลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดกัน

“พี่ยังไม่ตอบคำถามผมเลย”

“ตอบ...อะไร” ผมถามกลับอย่างมึนงง พยายามอย่างมากไม่ให้เสียงมันสั่น

ผมกำลังประหม่า...เหรอวะ?

ตึก ตึก

ใจผมเต้นแรงขึ้นไปอีกเมื่อมันเอาแก้มมาเคลียเย้ากับแก้มผม ท่าทางคล้ายหมีตัวโตพยายามออดอ้อนผู้ใหญ่ทำให้ผมเผลอคว้าเรือนผมมัน กำเอาไว้แน่นเพื่อดึงให้มันหยุดแต่ในความใกล้ชิดนี้ผมกลับได้เห็นความจริงจังในดวงตาคมขลับคู่นั้นชัดเจนขึ้น

น้ำเสียงของมันก็จริงจังเสียจนผมหายใจไม่ทั่วท้อง

“มาทำให้ข่าวฉาวเป็นจริงกันไหม?...จะได้ไม่ต้องเครียดตอนตอบคำถามนักข่าวไง”


-------------------------------------------------------------------------

มาลงเบิ้ลให้เลย สุขสันต์วันแม่นะคะ ขอให้ทุกคนแฮปปี้ๆ เราก็พยายามทำให้ตัวเองแฮปปี้เหมือนกัน นี่ว่าจะเปลี่ยนนามปากกาเป็น KuFeiFuN แหละเผื่อชีวิตมันจะสนุกขึ้นบ้าง ฮ่าๆ

ฝากเม้นฝากติดตามด้วยจ้ะ หนึ่งเม้นหนึ่งล้านกำลังใจเหมือนเดิม

#กองถ่ายจองจำอสุรา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #355 matchar_r (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 09:26
    แซ่บมากกกกกก
    #355
    0
  2. #354 Pikaguhahi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 06:48
    สนุกมากๆๆๆๆ
    #354
    0
  3. #353 'นมชมพู' (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 00:37
    กรี้ดดดดดดดด เปิดด้วยเสียงกรี้ดอีกเช่นเคย รักไรท์มากกกกกกกกกกก เรารอเสมอ อิอิ สุขสันต์วันแม่นะคะ 55555555555
    #353
    0
  4. #352 y_pps (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 23:33
    สนุกมากกกก ไม่เคยดูเรื่องนี้อ่ะ มาอ่านฟิคนี้คือเสียดายที่ไม่ได้ดูเลย
    #352
    0
  5. #351 Chez-moi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 21:51
    นี่ก็จุดประสงค์ชัดเจนจริงๆค่ะ เป้าหมายมีไว้พุ่งชนที่สุด
    #351
    0