[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 3 : ๓ : สู่เดรัจฉาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    10 เม.ย. 61

สู่เดรัจฉาน  

#มารตาจองจำทารคา




“ขี้ขลาด! แน่จริงปล่อยข้าสิจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่จะได้บทเรียนจากใคร!”

มารตายิ้มรับคำปรามาส ไม่ว่าคำผรุสวาทจะดีเลิศมาจากไหนสถานการณ์ตรงหน้ามันก็บ่งชี้ชัดแล้วว่าใครกันคือผู้กุมชัย

และพญายักษาองค์ใหม่ก็ไม่พลาดที่จะซ้ำความจริงข้อนั้นลงไป

ฝ่ามือใหญ่กระชับบีบต้นขาทารคาแน่นขึ้นจนเกิดรอยฝ่ามือไม่วายฟาดมันลงไปสองสามเผียะอย่างหมั่นเขี้ยวที่อีกฝ่ายยังพร่ำพยศไม่ลดละ จากนั้นอาศัยทีเผลอฝืนขยับเข้าออกในช่องทางที่คับแน่นเสียจนตนยังต้องกัดปากเพราะความปวดหนึบไปด้วย


- NC CUT หาอ่านได้ในบล็อคเราเหมือนเดิมค่า -


“เนร...คุณ” แว่วเสียงสุดท้ายก่อนร่างที่ถูกใช้งานอย่างหนักจะตัดขาดตัวเองออกจากความเจ็บปวดทั้งปวงแล้วแน่นิ่งไป ใบหน้าเคล้าความทรมานหงายแหงนไปด้านหลัง ความเงียบสงบสาดทับกลับมาอีกครั้งหากนั่นทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงของเหลวเหนอะหนะจากร่างไร้เรี่ยวแรงตกกระทบพื้นชัดเจน

มารตาถอดความเป็นชายของตนออกก่อนปล่อยร่างที่เพิ่งย่ำยีจนยับเยินให้ทรุดคุกเข่าลงกับพื้น นัยน์เนตรสีครามเหม่อมองความพินาศรอบด้านด้วยแววตานิ่งงัน

ไม่มีแววตาสงสารหรือคั่งแค้น...ไม่มีความรู้สึกใดหลงเหลือในร่างกายไร้หัวจิตหัวใจนี้อีกแล้ว

“พี่ทำตัวเอง…” เว้นแต่ความผิดบาปเล็กๆที่ก่อกำเนิดยามพบเห็นร่องรอยรุนแรงมากมายตามวรกายสีมรกตคล้ำ

“พี่ทำตัวเองทั้งนั้นทารคา” มารตาพึมพำขณะคุกเข่าเสมอกันแล้วค่อยๆจัดการปลดโซ่ตรวนที่ข้อมือทั้งสองข้างออกจนแขนทั้งสองของคนหมดสติตกลงข้างตัว คราบน้ำตายังมีให้เห็นเต็มดวงหน้าอดีตจอมกษัตริย์มารตาลอบถอนหายใจเบาๆแล้วใช้ปลายนิ้วโป้งปาดของเหลวบนแก้มเนียนออกเบามือ

“พี่ทำตัวเอง...” มารตาเหม่อมองใบหน้าคนหลับใหลอยู่พักใหญ่ก่อนค่อยๆเลื่อนไปจรดจูบริมฝีปากแตกระแหงนั้นค้างเนิ่นนาน สุดท้ายแล้วก็จัดการอุ้มพระเชษฐาขึ้นแนบอก มืออีกข้างกระชากโซ่ตรวนที่พันธนาการคอทารคากับพื้นผนังออกให้หลงเหลือเพียงตรวนเหล็กลงอาคมที่ผนึกพลังมหาศาลตรงลำคอเท่านั้น

มารตาหยิบผืนผ้าไหมสุรีเนื้อดีที่หมายมั่นจะนำมันมาชุบน้ำชำระกายให้พระเชษฐาพาดปกปิดส่วนล่างที่เปลือยเปล่าให้คนหมดสติก่อนย่างสุขุมกลับขึ้นเหนือพื้นดินท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าทหารมนุษย์ที่อารักขาปากประตูคุกใต้ดินอยู่

“ทะ...ท่านจ้าวขอรับเกิดเรื่องอันใดขึ้นขอรับ ให้กระหม่อมตามหมอ--” หนึ่งในทหารกล้าออกตัวถามไถ่แทนเพื่อนทหารที่ส่งสายตาใคร่รู้แต่มิกล้าแส่ตีนเข้ามายุ่ง

สภาพยับเยินของนักโทษไม่น่าหวั่นใจเท่ากับพันธนาการแขนขาที่หลุดออกไปเลย

ถึงจะมีตรวนอาคมที่ลำคอผนึกกำลังเอาไว้ก็ใช่ว่าท้าวเธอแกจะมีดีแค่อาคมเสียเมื่อไหร่

“อย่าหวั่นวิตกไปข้าเพียงจะพานักโทษไปจองจำที่คีรีกัณฑ์…”

“แต่…” ทหารนายเดิมจำละคำพูดไปเมื่อเจอดวงตาคมกริบของพญายักษาจ้องกดดัน อสูรสีชาดชี้แจงเจตจำนงค์ชัดเจนแล้วว่าต้องการสิ่งใด ต่อให้ตอนนี้เราเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันแค่ไหนแต่ก็ไม่มีใครคิดอยากเหลื่อมล้ำกันจนต้องกลับมาเป็นศัตรูอีกหนหรอก

หนึ่งในอำมาตย์ที่อยู่ในละแวกขันอาสาไปแจ้งเรื่องราวใหญ่โตนี้แก่กษัตริย์แห่งรามเทพนคร มารตาปราดมองทุกคนเพียงชั่วครู่เห็นว่าไม่มีใครคิดทัดทานอันใดอีกก็จัดการสั่งให้มนุษย์ผู้แข็งกล้าในไสยเวทย์จัดแจงส่งวิหคพรายแจ้งสารไปยังสหายที่หมู่บ้านนกแอ่นถึงข่าวคราวการย้ายนักโทษฉกรรจ์ครั้งนี้ จัดแจงทุกอย่างเสร็จสิ้นก็ตรงไปยังราชรถที่ตระเตรียมไว้กลับดินแดนท่ามกลางสายตาของเหล่าบุรุษน้อยใหญ่ที่เหม่อมองแผ่นหลังของพญายักษาองค์ใหม่ไกลออกไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

“หวังว่าจักไม่เกิดอาเพศอะไรขึ้นอีกนะ”

“นั่นสิ...ข้าสังหรณ์ใจไม่ดีเลย”


…..

….

..

.


หมู่บ้านนกแอ่น


“ดึกดื่นค่อนคืนมัวทำอะไรอยู่เล่าพี่บาก?” อ๊อดเดินย่ำเตาะเข้ามานั่งเคียงข้างคนที่มาปักหลักอาศัยในละแวกเดียวกันที่ยังเอาแต่นั่งเหม่อมองเปลวเพลิงจากกองไฟที่เริ่มมอดปะทุลงจนเหลือเพียงแสงริบหรี่

เด็กหนุ่มกวาดสายตามองรอบด้านเมื่อไม่ได้รับคำตอบ จะพบก็เพียงเศษไม้ที่ใช้สุมเป็นเชื้อเพลิงกับเศษก้างปลาสามสี่ส่วนที่วางเรี่ยราดแถวนั้น

จะบอกว่านั่งกินลมชมวิวในสองยามก็ฟังดูพิลึกพิลั่นสิ้นดี...จริงๆแล้วมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขาเลยหากไม่เป็นเพราะความสนใจลึกๆที่มีต่ออีกฝ่ายจนก่อเกิดเป็นความเป็นห่วงนั่นแหละ

“คิดถึงใครอยู่รึ?” เมื่อมีแต่ความเงียบอ๊อดจึงแสร้งโยนหินถามทางด้วยการหยอดมุขหวังเรียกสายตาเอือมระอาอย่างทุกครั้งแต่กลับผิดคาดเมื่อได้เห็นแววตาตกใจเล็กๆตอบกลับมาราวกับเขาไปจี้ใจดำเข้า

พรานทมิฬลอบถอนหายใจ ตั้งแต่ถูกท่านจ้าวนายเหนือหัวคนก่อนตวาดใส่หน้าสติก็ไม่อยู่กับร่องกับรอยอีกเลย

‘เจ้าเองก็ทรยศข้าเหรอพรานทมิฬ?!!’ ดำริแข็งกร้าวต่างจากนัยน์เนตรโศกศัลย์ของเทหะยักษาทำให้เขาแทบลืมหายใจ ความเกรี้ยวกราดที่มาพร้อมกับความขมขื่นนั่นมันอะไรกัน

ทำไมมันถึงได้ดู...น่าทะนุถนอมนัก

เทหะยักษา บุรุษผู้ไม่ครั่นคร้ามต่อสิ่งใด ผู้ยืนอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ใยคนผู้นั้นถึงมีดวงตาแสนเหงาได้ขนาดนั้น

แล้วเหตุใด...ข้าถึงหยุดคิดถึงท่านผู้นั้นไม่ได้กัน

...ช่างน่าสับสน

อ๊อดเลือกจะมองผ่านท่าทีสับสนนั้นไปราวกับไม่อยากเห็นให้หนักอึ้ง แต่ถึงอย่างนั้นความเงียบก็ไม่ใช่สิ่งที่เด็กหนุ่มชอบใจนักจึงจำใจต้องเปิดอีกบทสนทนาขึ้นมาเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันวังเวงไปมากกว่านี้

“ข้าได้ข่าวมาว่าอสูรสีชาดพาเทหะยักษากลับไปจองจำที่กรุงคีรีกัณฑ์”

“!...” ได้ผลชะงัดนัก พรานทมิฬตวัดสายตากลับมามองทันควัน ท่าทีนั้นยิ่งทำให้อ๊อดเม้มริมฝีปากแน่น

พญายักษาคนนั้นสินะ...คือคนที่พี่คำนึงถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวาน

อ๊อดก้มหน้าลงหลบซ่อนรอยยิ้มขมขื่นเล็กๆเอาไว้พลางสูดลมหายใจเข้าจนชุ่มปอดท้ายที่สุดก็ค่อยๆเงยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแย้มดั่งปกติให้อีกฝ่าย

“ไปกับข้าไหมล่ะ?”

“ไป?”

“อื้อ...อีกสามทิวาข้าจะไปเยี่ยมสหายที่กรุงคีรีกัณฑ์เห็นชาดบอกว่าจะมีพิธีราชาภิเษก เผื่อท่านอยากจะ--”

“เอาสิ…”

“เอา? หมายถึงพี่จะไปกับข้าเหรอจ๊ะ?” อ๊อดเกือบทำตะเกียงในมือร่วง

ใครจะคิดเล่าว่าคนไม่สุงสิงกับใครอย่างพี่บากจะตกปากรับคำไปงานหลวงกับเขาด้วย

“อืม...ส่วนเจ้าก็รีบเข้านอนได้แล้ว” พรานทมิฬรับคำอีกครั้งพลางค่อยๆลุกขึ้นปัดฝุ่นตามลำตัว เท้าตรงเข้าเหยียบเพลิงที่มอดหรี่จนมันดับลงหลงเหลือเพียงแสงจากจันทร์เพ็ญและตะเกียงน้ำมันในมืออ๊อดเท่านั้นที่ส่องสว่างอยู่

เพียงเสี้ยววินาทีหนึ่งพรานทมิฬได้เห็นรอยยิ้มฝืนๆบนใบหน้าเด็กน้อยที่ร่าเริงเสมอ ความฉงนแล่นปราดเข้ามากลางอกแต่ก็ไม่ได้ปริปากถามอะไรออกไป

“จ้ะ...พี่เองก็รีบเข้านอนด้วยนะ”

เป็นอีกครั้งที่ไม่มีการตอบรับกลับมา มีเพียงร่างสูงใหญ่ที่เดินทอดยาวนำไปหยุดหน้าเรือนไม้ของเด็กหนุ่ม การยืนกอดอกมองเป็นการเร่งให้อ๊อดต้องตบฝีเท้าตามเข้ามากรายๆ

เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มเยื้องย่างขึ้นเรือนแล้วพรานทมิฬก็หันหลังเดินกลับไปยังคุ้งนอนของตนที่อยู่ถัดไปไม่ไกล ท่าทีเร่งรีบนั้นทำให้อ๊อดที่ตั้งใจจะโผล่หัวกลับมาร่ำลาเหมือนทุกคืนยิ้มค้าง และได้แต่ฝากฝังสายลมให้พัดพาความหวังดีนี้ส่งไปให้ถึงคนที่เดินห่างไกลออกไป

“ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ...พี่บาก”








------------------------------------ ติดตามต่อตอนต่อไป ---------------------------------------------


มีคู่เพิ่มด้วย งื้ออยั่วเยี้ยไปหมดแล้วจุดนี้ว่าจะไม่เขียนยาวมากนะคะแต่ดูอาการมันน่าจะยาวอีกแล้วค่ะเนี่ยโหย 5555 ก็บาปกันยาวๆไปนะฮะฝากเม้นติชมด้วยนะแง เพื่อเปงกำลังจายในการเขียนต่อปาย
1 เม้น 1 ล้านกำลังใจค่ะ #มารตาจองจำทารคา #ยักษ์กินยักษ์








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #271 Mamimilky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 15:00
    คู่หลักม่าแล้วคู่รองอย่าม่าเลยนะจ้ะ
    #271
    0
  2. #251 tenthkiss (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 00:16
    คุณพี่ยักษ์นี่เป็นที่รักมากเว่อร์ ย้ำคำเดิมว่ามารตาอย่าโหดกับคุณพี่ยักษ์นักเลย น้องใจบาง สงสารรรร
    #251
    0
  3. #67 super moon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 20:30
    ราชาภิเษกหรอจ๊ะ งื้ออ
    #67
    0
  4. #22 IntiraW. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 10:28
    โอ๊ยยย คือดีย์~~
    #22
    0
  5. #21 exo_fatin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 00:05
    รอออออ
    #21
    0
  6. #20 บีเบอร์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 18:29
    คู่หลักก็มาม่าเวอร์วัง นี้คู่รองยังจะมาม่าอีกเรอะะะ!

    ใจร้ายกันเกินไปแล้วนะ น่าจะมีโมเม้นมุ้งมิ้งให้ฮีลตับบ้าง ฮือออออ สงสารทารคา~ (ฟินก็พูดมา)
    #20
    0
  7. #19 lawgaara (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 17:12
    สนุกมาก หินมาก
    #19
    0
  8. #18 ~~... แมวน้อย...~~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 17:05
    ฟินนนนนนนน
    #18
    0
  9. #17 ไอแอมอะก้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 17:04
    น้องกินพี่ คือดีงาม  แซ่บมาก ผิดบาป คืออะไร 55+

    พี่บาก ของน้องอ๊อด วงวารจุง
    #17
    0
  10. #16 break1999 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 16:49
    ขอบคุณแอดที่แต่งคู่พรานน้องอ๊อต เราชอบโมเม้นคู่นี้มากกก 555
    #16
    0
  11. #14 panggilo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 16:25
    ชอบมากที่สุดดดเลยทกาวพร้อมแล้ว 55
    #14
    0
  12. #13 MoonFour4 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 16:15
    ฟินอย่างรุนเเรง​ ว่าเเต่งานราชาภิเสก=+= ใครหนอออออ-3-
    #13
    0