[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 20 : ๑๗ : ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    10 เม.ย. 61

๑๗

ความจริง  

#มารตาจองจำทารคา



“ดื่มนี่สักหน่อยเจ้าค่ะท่านทารคา”

“มันคือสิ่งใด?” ทารคาละสายตาจากแมกไม้นานาพรรณที่ผลิดอกบานอยู่นอกตำหนักมาดำริถามนางอาฮินจายาที่จู่ๆก็ตรงเข้ามาพับเพียบข้างแท่นบรรทมพร้อมของเหลวบางอย่างในถ้วยไม้ แม้นไม่มีโซ่ตรวนล่ามแขนขาให้ขัดอกขัดใจแล้วแต่การถูกคนทั้งราชฐานชั้นในผลักไสไล่ส่งให้มาจมปลักอยู่แต่ในห้องก็ทำให้คนที่เคยเป็นถึงจอมทัพรู้สึกอึดอัดใจ

ถ้าไม่ติดว่าต้องวิ่งหากระโถนทุก 10 นาทีล่ะก็ข้าจะไม่นั่งเป็นง่อยอยู่ในนี้ตามปากใครหรอก!

“ซุปเกสรบัวหลวงเจ้าค่ะมันช่วยให้อาการแพ้ท้อง--อาการพะอืดพะอมของท่านลดลง” อาฮินจายาแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาดุๆของท้าวเธอตวัดมามอง

ว่านายหญิงทั้งหลายเอาใจยากเย็นแล้ว เจอท่านทารคายามตั้งครรภ์เข้าไปเล่นเอาหญิงงามเมืองทั้งหลายกลายเป็นกุลสตรีอยู่ง่ายกินง่ายกันไปหมดเลย ก็พอรู้อยู่ว่าการมีครรภ์เป็นเรื่องน่าละอายของชายชาตรีแต่ทำไงได้เล่าก็ในเมื่อเจ้ายักษ์น้อยก่อเกิดมาแล้วนี่

เหล่ายักษ์ขิณีสาวทั้งสามมองกิริยาสงบลงของท้าวเธอที่นอกจากจะไม่ต่อปากต่อคำต่อแล้วยังฉวยถ้วยไปดื่มโอสถสมุนไพรจนหมดในอึกเดียว

“พอใจรึยัง” คำถามดังขึ้นพร้อมการวางกระแทกเเก้วเปล่าลงบนเตียง และนั่นทำให้สามสาวพร้อมใจกับขานรับด้วยรอยยิ้มกว้าง

“พอใจมากเจ้าค่าท่านทารคา!”

ทารคานึกสงสัยว่าตนเองอดทนให้นางยักษ์ปากไม่มีหูรูดทั้งสามตนนี้ปรนนิบัติพัดวีอยู่ได้ยังไงนานสองนาน ทั้งพล่ามมาก กิริยากระโดกกระเดกไม่สมหญิง ไหนจะท่าทียียวนกวนประสาทคล้ายล้อเลียนตนในเรื่องไม่เป็นเรื่องนั่นอีก

พูดถึงก็เอาอีกแล้ว…

“นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเชียวนะเจ้าคะนี่ถ้าท่านมารตาแวะเวียนมาคงยิ้มออกล่ะซี่” กุสรานำทัพตามมาด้วยมาหน่า

“คิดถึงสินะเจ้าคะให้พวกหม่อมฉันไปตามให้เอาไหมเล่า”

“เอ๊ะ...หรือท่านทารคาจะแวะเวียนไปให้กำลังใจพระอนุชาด้วยตนเองดีเจ้าคะ หม่อมฉันเชื่อว่าท้าวมารตาต้องยิ้มแก้มแตกเป็นแน่” อาฮินจายาเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า

“หุบปาก!” เมื่อสุดทนทารคาจึงตวาดลั่นหวังให้พวกนางสลดแต่เปล่าเลยพวกนางกลับเอามือป้องปากหัวเราะราวกับไม่กลัวเกรงต่ออำนาจบารมีที่เขาสั่งสมมาแม้แต่น้อย และมันคงไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใดได้นอกจากความร้อนผ่าวบนใบหน้าซึ่งบัดนี้คงขึ้นสีแดงสุกไปถึงไหนต่อไหน

เพล้ง!

“ว้าย! / ตาเถร!” ก่อนทั้งวงต้องแตกกระเจิงเมื่อท้าวเธอสติหลุดหยิบโถชามใกล้ๆมาเขวี้ยงเสียแตกกระจายเต็มพื้นแต่กระนั้นพวกนางก็ไม่ได้หยุดเสียงหัวเราะคิกคักเอ็นดูนั้นแต่อย่างใดมิวายคลานเข่ามาตามเก็บข้าวของเครื่องใช้ทั้งรอยยิ้มยิงฟันเสียด้วยต่างจากคนเม้งแตกที่ได้แต่พ่นลมหายใจยาวเหยียดแล้วนับหนึ่งถึงพันเพื่อสงบสติอารมณ์

ให้ตายเถอะทำไมแค่ชื่อของคนที่รังแต่สร้างความรำคาญใจให้ถึงทำให้เขาเสียการควบคุมขนาดนี้วะ!

มารตาไอ้น้องทรพี...มันจะมากเกินไปแล้วนะ! จำสิจำทารคา มันย่ำยีเกียรติเจ้าไปถึงไหน...มันทำร้ายจิตใจเจ้าเพียงใด!

ทารคาทึ้งผมสีแดงเพลิงจนยุ่งเหยิงก่อนเปลี่ยนมานั่งกุมขมับ ฟันที่ขบกัดกลีบปากล่างค่อยๆคลายออกยามสมองพลั้งเผลอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนวาน

‘เจ้าขอร้องนังมนุษย์คนนั้นเช่นนี้--’ ยามนั้นเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังแต่อีกใจหนึ่งก็ตระเตรียมหัวใจไว้ราวกับรู้ดีว่าอาจต้องผิดหวังซ้ำซากเหมือนดังเดิม

แต่ผิดคาด...

‘ไม่...ข้าไม่เคยขอร้องนางแต่ข้าวอนขอพี่’

หากมันคือคำลวง...มันก็คือคำลวงที่เขาปรารถนาจะฟังที่สุด มันแทบชะล้างทุกความทุกข์ตรมออกไปเพียงได้รู้ว่าเขาคือหนึ่งเดียวที่ได้รับถ้อยคำหวานหูเช่นนั้น

แต่มันก็หักล้างกับความเลวร้ายที่เด็กนั่นทำไม่ได้อยู่ดี ซ้ำร้ายหลังจากผ่านพ้นค่ำคืนชมจันทร์ไปเด็กนั่นก็ไม่เสนอหน้ามาให้เห็นอีกเลย

หึ...ข้าไม่ได้หงุดหงิดใจเพราะคนที่สมควรมาหาไม่ได้แวะเวียนมาสักหน่อย ข้านึกรังเกียจเดียดฉันท์ยามนึกถึงน้องชายทรพีนั่นต่างหาก!

คนช่างโป้ปดก็ยังพร่ำหลอกตัวเองซ้ำอยู่อย่างนั้นก่อนดวงตาที่พินไปพบกับตะเกียงน้ำมันเก่าจะหรี่ลงยามอีกอารมณ์แทรกซ้อนขึ้นมา ลวดลายบุปผายังคงสวยไม่สร่าง หากคิดให้ดีแล้วตำหนักซ่อนชู้นี่ก็ดูใหม่เอี่ยมอ่องเกินกว่าจะเป็นเพียงตำหนักร้างยามหมดรัชสมัยของกษัตริย์องค์ก่อน

“.....” เกิดความคิดวิปลาสขึ้นทันทีเมื่อตระหนักได้เช่นนั้น

รึว่าตำหนักนี้เคยมีผู้ถือครองอยู่เรื่อยมาแม้นยามที่เขาถูกกังขังหน่วงเหนี่ยวอยู่ในรามเทพนคร นั่นก็หมายความว่า…

“มารตาพาผู้อื่นมาพำนักที่นี่ด้วยรึ?”

คำว่าผู้อื่นที่มาพร้อมการแยกเขี้ยวยิงฟันทำให้สามยักษ์สาวที่เพิ่งเก็บกวาดสิ่งของเสร็จต้องทรุดนั่งท่าเทพธิดาด้วยความเกร็ง สีหน้าเลิ่กลั่กกันสุดขีดเพราะเริ่มตามอารมณ์คนท้องไส้ไม่ทัน

เมื่อครู่ก็ขวยเขินที่โดนหยอกล้อ สักพักก็ดูสะกดกลั้น...มาบัดนี้ก็เกรี้ยวกราดอีกแล้ว อะไรกันล่ะวะเนี่ยบ่าวตามไม่ทันแล้วเจ้าค่าเอ๋ย!

แต่เพราะเป็นสตรีเรื่องความรู้สึกจึงสถิตอยู่ในสายเลือดเพียงแค่ท้าวเธอเอ่ยถึงบุคคลที่สามที่ไม่มีตัวตนพวกเธอก็รับรู้ทันทีว่าขณะนี้ท่านทารคากำลังอยู่ในอารมณ์ที่เรียกกันว่าหึงหวง

คิดได้ดังนั้นหัวโจกอย่างอาฮินจายาจึงส่งสัญญาณบอกสหายว่าตนจะเป็นคนกราบทูลเอง

“หามิได้เจ้าค่ะท่านทารคา...พวกหม่อมฉันเป็นทาสในเรือนนี้จริงแต่ห่างหายนายมาตั้งแต่ก่อนท่านอนันตยักษาจะถูกลอบปลงพระชนม์อีกนะเจ้าค่ะ จากนั้นก็ไม่มีผู้ใดเหยียบย่างเข้ามาที่ตำหนักเกษอาชาเลยท่านก็ทราบนี่เจ้าคะว่าใครกันจะอยากอยู่ในตำแหน่งชู้--อะแฮ่ม! ไม่มีอันใดเจ้าค่า!” เมื่อพลั้งปากพูดจนต้องเจอกับจิตสังหารปราบมารของอดีตพญายักษาที่ถลึงตามองทันทีที่คำว่าชู้หลุดออกมาอาฮินจายาก็แทบจะกัดลิ้นตัวเองตายแล้วรีบแก้ต่างเป็นพัลวัน พวกกุสราเห็นท่าไม่ดีจึงรีบปากหอยปากปูช่วย

“ท่านทารคาเจ้าขาอย่าได้วิตกไปเลยเจ้าค่ะ...เห็นทีท่านมารตาจะเษกสมรสกับงานนั่นแหละเจ้าค่ะทรงงานหนักขนาดนั้น”

“.....” อาการหนักอกที่ตีตื้นมาเมื่อครู่พลันมลายหายไปดื้อๆและเป็นอีกครั้งที่ทารคาอยากจะสบถด่าตัวเองที่ลืมตัวโล่งใจกับเรื่องไร้สาระพรรค์นี้

ข้าไม่ได้สนใจสักหน่อยว่าเจ้าจะพาใครขึ้นเรือนขึ้นเตียง!

สามยักษีลอบยิ้มยามเห็นแววตาโล่งใจแต่สีหน้าและกิริยากับแสดงออกเป็นการแยกเขี้ยวขู่คำรามกับตนราวกับพยายามสะกดกลั้นไม่ให้จิตใจหวั่นไหว

หินผาโดนน้ำกัดเซาะทุกวัน...สักวันก็ผุทลายลงฉันใดปากแข็งๆของท่านทารคาโดนเย้าหยอกทุกวันก็ต้องมีสติแตกพ่ายหลุดพูดความในใจออกมาบ้างฉันนั้นแหละโว้ย!

การล้อเลียนกันทางสายตาถูกเสียงโหวกเหวกโวยวายรอบนอกขัดขึ้น ทารคาเพ่งมองผ่านหน้าต่างออกไปแล้วพบทหารอารักขามากมายกุลีกุจอวิ่งมาเรียงแถวกันอย่างพร้อมเพรียง

“นั่นพวกมันจะไปไหนกัน?...อุ๊บ” คนท้องพยายามจะลุกลงจากเตียงเพื่อไปสอดส่องเรื่องราวแต่ก็ต้องเปลี่ยนมาไขว่คว้าหากระโถนแทนเมื่อสิ่งขมคอมันตีตื้นขึ้นมาจนสะอิดสะเอียนไปหมดจนสุดท้ายก็กลายเป็นต้องอ้วกหมดไส้แล้วได้แต่ถูกทั้งสามสาวประคองลากกลับนอนพักบนแท่นบรรทมดังเดิม

“ค่อยๆเจ้าค่ะท่านท้าว...ส่วนด้านนอกนั่นทหารน่ะเจ้าค่ะเห็นว่ามารวมตัวกันเพื่อแบ่งกองหนึ่งไปตามอารักขาท้าวมารตาที่จะเสด็จไปรามเทพนคร” มาหน่าแถลงไขสิ่งที่ตนได้รับฟังมาจากบ่าวไพร่นางอื่นหลังจากแวะเวียนไปเอาสมุนไพรบำรุงครรภ์จากเรือนชาตบุตย์

“ไปทำไม?” น้ำเสียงแข็งกระด้างต่างจากท่าทีอ่อนระโหยโรยแรงสร้างเสียงหัวเราะเอ็นดูจากบ่าวไพร่อีกระลอก

ทารคาถลึงตามองคาดโทษจนนัยน์ตาแทบจะหลุดจากเบ้า

เขายอมรับว่าเขายังนึกรังเกียจพวกมนุษย์กลับกลอกพวกนั้นและไม่เคยเห็นดีเห็นงามที่ชาวเราสมานฉันท์กับพวกมันเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องมารู้สึกพ่ายแพ้ให้กับสตรีตัวกระจ้อยนามว่าบุหงา ทุกอย่างมันทำให้เขาเคลือบเเคลงสงสัยขึ้นมาอีกระลอกว่าไอ้ยักษ์ที่ลืมเผ่าพันธุ์ไปคราหนึ่งอย่างมารตาเสนอหน้าระริกระรี้ไปพบรักกับอีมนุษย์ตัวไหนอีกรึยังไงถึงต้องไปมาหาสู่กันถึงเมืองมนุษย์!

และยักษ์ขิณีสาวที่อยู่กับท้าวเธอแกมาระยะใหญ่ก็พออ่านอาการหึงหน้ามืดตามัวนั้นออกอีกครั้ง

“ท่านทารคาเจ้าคะไม่เอาไม่คิดเจ้าค่ะ ท่านมารตาสนใจท่านเพียงคนเดียวนะเจ้าคะ”

และคำพูดเถรตรงเหล่านั้นก็ทำเอาคนท้องโวยวายลั่นตำหนัก

“ข้าไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นสักหน่อย!!!!”

อีนางพวกนี้ชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้วนะ...แล้วทำไมข้าต้องมากระดากกับเรื่องพรรค์นี้ด้วยวะ!

มารตาเจ้าทำให้ข้าดูแย่! ถ้าไม่ติดว่ากอดกระโถนอยู่ข้าจะไปหักคอเจ้าเสียบประจานกลางประตูวังแน่!


…..

….

..

.


“เจ้าหาพื้นที่วางในราชฐานส่วนในได้รึยัง?” มารตาบนเกี้ยวทองเอ่ยถามอำมาตย์ที่เดินเท้าอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีฟ้ากระจ่างจ้องมองแปลนตำหนักไม้ทรงสวยที่วาดออกแบบไว้คร่าวๆไปด้วย

“ยังขอรับ...แต่จากที่ได้รับฟังคิดว่าไม่น่ามีนะขอรับ เราปลูกอาคารสถานไว้ทุกสัดส่วนแล้วกระหม่อมคิดเช่นนั้น”

“แล้วส่วนทิศเหนือเลยลาดผาคีรีกุตน์ไปล่ะ?” มารตาดำริถามต่อ รอยยิ้มเผยขึ้นเล็กน้อยยามคิดถึงเรื่องที่ก่อเกิดบนหน้าผาแห่งนั้น

ความหอมหวานในคืนชมจันทร์ยังไม่ลบเลือนไปจากดวงใจแต่ด้วยงานราษฎร์งานหลวงและการสืบสาวเรื่องสาปส่งจันทร์แรมทำให้เขาไม่มีเวลาไปเยี่ยมเยียนคนที่กำลังจะมีทารกน้อยด้วยกันเลย

มารตาหลอกตัวเองไปเช่นนั้นทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าแท้ที่จริงแล้วตนเพียงแต่ไม่กล้าไปพบหน้าคนที่พร่ำทำร้ายเท่านั้น

ผ่านคืนชมจันทร์มาแล้วทุกสิ่งคงกลับไปเป็นดังเดิม ความสัมพันธ์เลวร้ายของเราก็เช่นกัน...แต่เขายังไม่อยากกลับไปพบความจริงอันโหดร้ายนั่นนี่ สู้ต่อเวลาให้ฝันหวานนี้มันโอบล้อมอยู่ในจิตใจนานกว่านี้อีกสักหน่อยจะมิได้เลยหรือ

“ที่แห่งนั้นเป็นของชายแดนของพวกนรกัณฑ์แม้นเรื่องราวการลอบปลงพระชนม์ท่านอนันตาด้วยฝีมือผู้ปกครองนรกัณฑ์จักล่วงเลยมานานนับปีแล้วแต่ข้าคิดว่านครแห่งนั้นคงไม่ยินดีปรีดานักหากเราชาวคีรีกัณฑ์ไปเหลื่อมล้ำเขตแดนพวกเขา” อำมาตย์เฒ่ากล่าวถึงความบาดหมางเล็กๆที่ก่อเกิดตั้งแต่ท่านกาฬสูรนำกองทัพมนุษย์มาเป็นไส้ศึกและยกทัพมาตีกรุงคีรีกัณฑ์เสียจนต้องสูญเสียท่านอนันตาไปและถึงแม้นว่าเทหะยักษาผู้เป็นยุวราชาจะกลับมาทวงบัลลังก์คืนได้สำเร็จแต่ความบาดหมางลึกๆของสองดินแดนก็ยังเป็นเสมือนแผลเป็นที่ซ่อนเร้นภายใต้ผิวหนังกำพร้าอยู่ดี

หากมีใครไปสะกิดบาดแผลนั้นมีหวังเรื่องราวใหญ่โตก่อเกิดขึ้นอีกเป็นแน่

มารตาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจดี ถึงแม้นบัดนั้นเขาจะเดียงสาเกินกว่าจะจำความได้แต่ก็มิได้ลืมเลือนความยากลำบากในการกอบกู้ราชบัลลังก์ของเชษฐา มันติดตราตรึงใจเสียด้วยซ้ำ

และเพราะหนทางที่เต็มไปด้วยความรุนแรงนั้นเองทำให้เขาย้อนคิดว่ามันคงจักดีกว่านี้หากยักษ์มิได้ห้ำหั่นกันเองแต่ควรมารักใคร่สามัคคีปรองดองกันมากกว่า

เห็นทีงานชมจันทร์ครั้งหน้าคงต้องส่งม้าเร็วไปเชิญชวนราชาองค์ปัจจุบันแห่งนรกัณฑ์มาร่วมงานด้วยกันสักครั้งแล้วค่อยเสวนากันถึงเรื่องการสงบศึกในคราถัดไป

อสุราสีชาพับกระดาษแปลนและเก็บเข้าในกระเป๋าพลางเอนวรกายพิงเขนยเคียง ทหารรอบด้านเห็นกิริยาดังนั้นก็ก้าวมาประชิดและช่วยกันดึงผ้าไหมสีอ่อนลงมาปกปิดเกี้ยวทองเพื่อให้องค์ราชาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่


…..

….

..

.


ท้องพระโรงในราชวังกลางกรุงรามเทพนคร


“หา?!!!!”

“....?!!!!!”

เสียงเเรกเป็นของวาตะที่แวะเวียนมาเข้าวังด้วยเมื่อเห็นว่าอ๊อดถูกไชยราเมศเรียกพบเพื่อคุยเรื่องการจัดเวลามาสอนมวยเด็กชายคนอื่นๆที่เพิ่งหัดเดิน อาการตกใจของวาตะดูจะเทียบไม่ได้เลยกับสีหน้าของอสุราสีชาดที่บัดนี้เเทบจะทำแก้วชาในมือร่วงแตกคาโต๊ะไปแล้วหากไม่ได้ไชยราเมศมาช่วยหยิบจับไว้เสียก่อน

กษัตริย์แดนมนุษย์ส่งยิ้มแห้งๆให้ทางวาตะหนหนึ่งก่อนหันไปยิ้มให้ดูหวานหยดกว่าทางอสุราสีชาดหลังจากที่เพิ่งละล่ำละลั่กบอกความจริงที่อัดอั้นตันใจมานานออกไป

“จะ...เจ้าจะบอกว่าแม่บุหงาเป็นไส้ศึกที่พ่อของเจ้าส่งมาทำให้ไอ้เบิ้มกับเทหะยักษาบ้าแตกคอกันเหรอ?!” เมื่อไม่มีใครพูดวาตะนี่แหละจะพูดเอง แถมพูดดังเสียด้วยจนนางในแถวนั้นเริ่มปิดปากซุบซิบนินทากันแล้วด้วย

“เบาหน่อยท่านวาตะ...แค่นี้ข้าก็ละอายใจจะแย่อยู่แล้ว” ไชยราเมศเอานิ้วชี้จิ้มๆตรงปากเชิงบอกให้เจ้าจ๋อลดโทนเสียงลงหน่อย ลำพังแค่คิดเองก็รู้สึกแย่พอทนอยู่แล้วยังต้องมากลั้นใจพูดถึงวิธีการหมาลอบกัดที่ท่านพ่อพึงกระทำก่อนกรุงแตกให้คนที่โดนเล่นกับความรู้สึกฟังอีก

และท่าทีนิ่งอึ้งของมารตาก็ทำให้เขารู้สึกแย่จนไม่อาจหาคำใดมาเอ่ยได้เลย…

ไชยราเมศเพ่งสายตามองท่าทีเคร่งเครียดของผู้ฟังที่ดี แต่มันดีเกินไปไหมเล่าหลังจากฟังความเรื่องแม่หญิงบุหงาเป็นไส้ศึกคนสำคัญแห่งรามเทพนครก็อ้าปากค้างจนลมเข้าไปได้ทั้งโลกแล้วกระมั้ง

พอปริปากเอ่ยทีก็...

“ตายห่า…”

“หา? เจ้าแช่งข้ารึ” ขัตติยวงศ์แห่งกรุงรามเทพถึงกับคลายวงแขนที่กอดอกลงอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคำบริภาษพวกนั้นจะหลุดออกมาจากปากยักษาเบื้องหน้าได้

“ใช่มันแช่งเจ้าให้ตายด้วยโรคห่า...ไอ้เบิ้มมันปากเสียเเบบนี้แหละ” วาตะเสริมรับทันทีก่อนจะโดนมะเหงกจากคนโดนใส่ความไปเต็มกบาล มารตาส่ายหัวรัวเร็วพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกพร้อมทั้งทึ้งหัวตัวเองอย่างเคร่งเครียดประดุจมีนายนิรยบาลมาตามลากลงอเวจี

“เปล่า...กูหมายถึงกูเนี่ยแหละตายห่า!!” ว่าจบคนสติแตกก็ผลุนผลันออกไปจากท้องพระโรงทิ้งให้หนึ่งลิงหนึ่งมนุษย์มองหน้ากันอย่างหาคำตอบ แต่ดูแล้วคงไม่มีวันได้คำตอบหรอกเพราะบัดนี้เหลือเพียงลมฟ้ากับหน้าโง่ๆของสองเราเท่านั้น

“อะไรกันวะเนี่ย…” วาตะงึมงำ

“นั่นสิตกลงข้าต้องทำหน้าอย่างไรยามเจอท่านมารตาครั้งหน้า...คือ...เขาไม่โกรธพวกข้าใช่ไหม?” ไชยราเมศเหมือนจะสับสนกว่าใครเขา และก็ต้องตบกระโหลกตัวเองแปะใหญ่เมื่อคิดได้ว่าตนไม่น่าถามความเห็นจากลิงปากเปราะเลย

“มันก็ดูโกรธเจ้านะดูดิโกรธจนหัวหูตูดตีนแดงไปหมดแล้วเนี่ย ฮ่าๆๆ” วาตะชี้นิ้วไปตามอวัยวะของคนที่เร่งฝีเท้าเดินออกไปจนเหลือจุดเล็กตามมาด้วยการแผดเสียงหัวเราะใส่เสียจนไชยราเมศได้แต่กลอกตาเอือมระอาจากนั้นก็ตีเนียนแยกย้ายออกไปทรงงานของตนก่อนจะหน้ามืดเผลอจับลิงมาย่างกินเป็นกระยาหารค่ำเสียก่อน

‘บุหงาไม่ได้รักเจ้าหรอกชาด...นะ...นางเพียงแค่ทำไปตามคำสั่งของบิดาข้าที่ต้องการให้เจ้าซึ่งเป็นอุปราชในยามนั้นกับเชษฐาแตกหักจากกันเพียงเท่านั้น ข้าเองก็ไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายเลวร้ายมาถึงเพียงนี้...อภัยให้พวกข้านะ’

เลวร้าย?...องค์ชายจากรามเทพนครไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความเลวร้ายจริงๆมันเป็นยังไง

มารตาถอนหายใจยาวเหยียดต่างจากในใจที่เต้นลิงโลดอย่างหนักจนนึกสงสัยว่าเขากำลังพึงใจเรื่องบ้าบออะไรกันในเมื่อเขาเพิ่งถูกสาดความจริงใส่หน้ามาว่านางในดวงใจที่คิดจะหนีตามกันไปนั้นหลอกใช้ตนเป็นเครื่องมือเยี่ยงหมูหมา และเขาก็บ้าพอจะเชื่อและดำเนินตามแผนนั้นจนแม้นกระทั่งนางสิ้นชีพชีวาวายไปเขาก็ยังสะสางความแค้นต่อคนที่เขาสมควรจะ……..

“มารตา...ไอ้ฉิบหาย” เมื่อต่อต้านความสับสนไม่ได้ก็ด่าตัวเองไปเสียด้วยหวังว่ามันจะทุเลาเรื่องน่าเวียนหัวนี้บ้างแต่เหมือนจะไม่เป็นผลนัก

ทารคาไม่ใช่คนโง่เง่า...รึบางทีการที่ท่านฆ่านางต่อหน้าข้าคือการบอกความจริงทางอ้อมแต่เป็นข้าเองที่โง่งมจนไม่ทันคิด

ฉิบหาย...มารตาไอ้ฉิบหาย

มีแต่คำนี้จริงๆที่วนเวียนอยู่ในหัวคนสับสนจนกระทั่งจ้ำอ้าวออกมานอกราชฐานและพบกับข้าราชบริพารของตนที่รอคอยอยู่ด้านนอก

สิ่งแรกที่คิดได้นอกเหนือจากคำว่าฉิบหายคือ…

“นำราชสาส์นไปบอกกษัตริย์แห่งนรกัณฑ์ว่าข้าจะขอพื้นที่ปลูกเรือนใต้ลาดผาคีรีกุตน์ นำม้าเร็วไปแจ้ง ทุกอย่างต้องแล้วเสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์”

“วะ...ว่าไงนะขอรับแต่--”

“ไม่มีแต่” มารตาเอ่ยขัดการอุทธรณ์ของคนทุกหมู่เหล่าพลางขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวเชิงเร่งเร้าจะกลับนคร แต่เหมือนพวกอำมาตย์จะยังสับสนว่าเหตุใดคนที่สุขุมนุ่มลึกทำอะไรมีแผนการถึงรวบรัดตัดตอนอยากจะเอาแต่ใจขึ้นมาจนได้แต่ยืนอ้ำอึ้งกันอยู่ที่เดิมจนท้ายที่สุดก็มีขุนนางคนหนึ่งยอมเป็นหน่วยกล้าตายเอ่ยถาม

“แล้วจะให้พวกกระหม่อมอ้างกับทางนรกัณฑ์ว่าเยี่ยงไรเล่าท่านท้าว”

มารตาตวัดสายตากลับมามองบ่าวไพร่เรียงหัวก่อนจะดำริเสียงสั้นห้วน

“บอกไปว่าข้าจะเอาพื้นที่ไปปลูกเรือนง้อเมีย!!!”



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

มาอัพตอนเพิ่มให้แล้วฮะ แล้วก็แจ้งอีกครั้งว่าพรุ่งนี้มีเปิดโดเนทค่าฟิคเล่มหลักของเรื่องนี้แล้วนะคะ ใครสนใจเก็บเล่ม ติดตามรายละเอียดได้ที่ #มารตาจองจำทารคา น้า

ฝากเม้นติชมด้วยค่ะ 1 เม้น 1 ล้านกำลังใจเด้อ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #383 Asphyxia-co (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:26
    ปลูกเรือนง้อเมีย สงสารมารตาเขานะคะ555555!!!!!(สะใจ!)
    #383
    0
  2. #339 Alexis potter (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 23:34
    ขำความด่าตัวเอง55555 -ฉิบหาย5555555
    #339
    0
  3. #336 RE.EVE (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:22
    ฉิบหายมั้ยละมารตาเอ๊ยยยยยยยยยย
    #336
    0
  4. #334 kimimill (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 15:07
    เอิ่ม.... ปลูกเรือนง้อเมียรึขอรับ 5555
    #334
    0
  5. #331 _mmmidnight_ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 00:43
    จุดจบของพ่อบ้านใจกล้าสินะ
    #331
    0
  6. #285 Mamimilky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 08:57
    จะขำก็ขำ อยากสมหน้าก็อยาก 5555555 ปลูกเรือนง้อเมีย จ้าาาา ไงละ หึหึ!!
    #285
    0
  7. #232 -win (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 18:23
    เพิ่งมาอ่านสนุกมาก โดยเฉพาะตอนนี้รู้สึกขำมาก
    #232
    0
  8. #231 1230945 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 14:21
    ขำมากเลยคะ..เป็นกำลังใจให้นะคะ
    จะรออ่านต่อคะ สนุกมากๆเลยล่ะคะ
    #231
    0
  9. #230 Pen pink (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 09:34
    ด่วนเบยยยยยยยย
    #230
    0
  10. #229 aquasoman (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:00
    โอ้ย 555555555 ขำความปลูกเรือนง้อเมีย เราเพิ่งมาตามอ่านรวดเดียวค่ะไรท์ สนุกมากเลยภาษาสวยเนื้อเรื่องดีมากเบยค่ะฮื่อ สนุกจนอ่านรวดเดียวแล้วมาเม้นท์ตอนล่าสุด สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจในการง้อเมียค่ะ5555
    #229
    0
  11. #228 bai30 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:32
    ตายๆๆๆๆ5555 อยากบอกทารคาว่างอนไปนานๆเลย เอาให้มารตาใจขาดตายเป็นเลย อ่านสามรอบก็สะใจสามรอบ555
    #228
    0
  12. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:36
    อยากสงสารนะ แต่สมน้ำหน้ามากกว่า ไงล่ะ อีกอย่างก่อนคิดว่าจะง้อท่านเจ้ายังไง คิดว่าจะรอดจากพายุอารมณ์ของท่านเจ้ามาง้อได้รึเปล่าดีกว่านะ
    #227
    0
  13. #226 Hoiratom (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:32
    ขอให้ง้อได้เร็วๆนะ5555555
    #226
    0
  14. #225 ไอแอมอะก้อย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:59
    555+ ซงซาน จริงๆ   กว่าจะรู้นะ เมียท้องก่อน
    #225
    0
  15. #224 ammykjd (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:56
    ก็คิดว่าทารคาต้องงอนให้มากกว่านี้ นี่คุกรุ่นมาก ท่านจ้าวต้องเจ็บขนาดไหน แต่คิดไปคิดมา เล็กๆน้อยๆพอ ไม่ต้องเอาคืนมา เดี๋ยวม่า นั้นไม่โอนะ ขอหวานๆให้บ้างนะ
    #224
    0
  16. #223 zxmiping (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:08
    //กราบคุณเฟย ขอบคุณค่ะ ตอนนี้มันทำให้ผิงที่อยู่คนเดียวปรบมือลั่นและหัวเราะดังมาก นอกจากจะขำความน่ารักน่าเอ็นดูของท่านจ้าวแล้ว ยังต้องมาขำกับว่าที่พ่อบ้านในกล้าในอนาคตด้วย ยังค่ะ ยังไม่หมด มิวายมาขำความน่าเอ็นดูกษัตริย์แห่งรามเทพนครอีก หนูจะงงจะมึนได้น่ารักแบบนี้ไม่ได้!!! /หลบลูกปืนฟง  ... มาต่อที่ท่าวท้าวมารตาของเร--  ไปค่ะไปง้อเมีย รีบเลย55555555 >/////< โอ๊ยดีงามสะพานไบฟรอสสส (ผิดเรื่อง!) รักเรื่องนี้ที่สุดดด ///โปรยเงินนนน
    #223
    0
  17. #222 Kuroshio (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:14
    สมควร ง้อเมียเต็มปากเต็มคำมาก
    #222
    0
  18. #217 Mon-Ing (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:58
    555 ขำ ขำมากตรงประโยคสุดท้ายเนี่ยแหละ😂
    #217
    0
  19. #216 Chez-moi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:55
    กรี๊ดดดด เนี่ยยย พอรู้ความจริงก็ลนเบยล่ะสิ ง้อคุณพี่ให้ได้นะคะคุณน้อง
    #216
    0
  20. #215 phonphimon0123 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:16
    คำว่าเมียนี้เต็มปากเต็มคำเลยนะมารตา
    #215
    0
  21. #214 madaoare (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:10
    ขอบคุณที่อัพให้อ่านนะคะ
    รู้สึกสดชื่นหลังได้อ่านจังค่ะ
    ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
    #214
    0
  22. #213 Earn Waranluk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:46
    มารตารีบง้อทารคาเร็วว
    #213
    0