[จบบริบูรณ์] Fic 9 Satra : จองจำอสุรา [มารตา x ทารคา]

ตอนที่ 1 : ๑ : ปฐมบทแห่งการจองจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    10 เม.ย. 61

เรียกว่าเขียนตามใจแบบอิงหนังบ้างไม่อิงหนังบ้างแล้วกันค่ะ เขียนตามใจมากฮ่าๆ เขียนจากจินตนาการนะคะไม่ได้มีเจตนาดูหมิ่นตัวละครตัวใดทั้งสิ้น เรื่องนี้วายน้า เรือบาปพี่น้องด้วยใครไม่ชอบกดปิดเลยค่ะ

Paring: มารตา x ทารคา

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ปฐมบทแห่งการจองจำ

#มารตาจองจำทารคา




ความเคียดแค้นมันหอมหวานเสมอหากมีโอกาสชำระ...น้องชายเขาคงคิดเช่นนั้น

“หึ…” ทารคาเค้นยิ้ม ดวงตาสีแดงดุจโลหิตปรือเกือบปิดจากร่างกายที่อ่อนล้า หากไม่มีโซ่ตรวนที่สร้างมาจากเหล็กกล้าลงอาคมผนึกพลังแห่งไฟพันธนาการแขนขาและลำคอไว้คงไม่อาจหยัดยืนอยู่ได้

บัดซบ...ข้าที่เป็นถึงขัติยวงศ์แห่งเผ่าพันธุ์อันทรงเกียรติกลับต้องมาถูกล่ามไม่ต่างจากเดรัจฉานด้อยค่า!

“อย่าให้ข้าหลุดไปได้แล้วกัน...” อดีตราชันย์พึมพำราวกับฝากฝังทั้งความเคียดแค้นและปลอบขวัญตนเองในสภาพสังขารอันไม่เที่ยงไปในตัว

รู้ดีว่ามันทำได้เพียงลมปากเท่านั้น...แค่ขยับปลายก้อยยังปวดหนึบขนาดนี้จะมีแรงไปฟาดฟันใส่ใครกัน

ถ้าเจ้ารู้เหมือนที่ข้ารู้นะน้องโง่...เจ้าจะไม่มีหน้ามายืนโอหังใส่ข้าขนาดนี้หรอก

‘เจ้าถูกส่งตัวมาล่อลวงน้องชายข้าใช่ไหม?’ ทิวานั้นเขาจำได้ถึงความกริ้วถึงขีดสุด นางบุหงาสตรีที่มารตารักนักรักหนากองเกยทั้งเครื่องพันธนาการแทบเท้า เลวร้ายที่สุดคือนางเผยยิ้มท้าทายเขาอย่างไม่กลัวเกรงราวกับว่าเป็นผู้ชนะหลังจากที่ทำให้เขาแตกหักจากอนุชาได้

ใช่...เขาเพิ่งเนรเทศมารตาออกจากเมืองในฐานะผู้ทรยศสายเลือดยักษา และความจริงที่แฝงเร้นจากบ่วงรักของมารตาก็ทำให้เขาแทบแผดเผากรุงรามเทพให้พินาศสิ้นจนไม่ต้องเหลือเผ่าพันธุ์มนุษย์แสนโสมมอีกเลย

‘ภารกิจของข้าเสร็จสิ้นแล้วเจ้าอสูรร้ายจักปลิดชีพข้าก็ทำเสีย...หรือจะยืนน่าสมเพชกับความรักที่เจ้าไม่มีวันได้มาจากอนุชาตัวเองก็เชิญทำไป!’ บุหงาตวาดใส่พญายักษาก่อนจะถูกฝ่ามือใหญ่ยักษ์ของทารคาบันดาลโทสะเสียจนร่างล้มตึงไปกองกับพื้นยามถูกจี้ใจดำ

ดวงตาสีแดงก่ำวาวโรจน์ราวกับพร้อมจะฉีกทึ้งอีแพศยาตรงหน้าให้แหลกคามือแต่ก็ต้องกัดฟันทนเอาไว้

‘นะ...นายท่านเก็บนางนี่ไว้ก่อนเถิดเพคะ หม่อมฉันคิดว่าเรายังใช้งานนางได้’

‘...................’ ไม่มีคำตอบรับจากคนขาดสติ ทารคาเลือกจะหันหลังเดินออกไปสองมือกำเข้าหากันแน่นอย่างอดกลั้น เสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ดวงตาสีชาดแปรเปลี่ยนมาเจ็บปวดยามคำพูดของนางอสรพิษย้อนกลับมาในโสตประสาท

‘เจ้าไม่รู้อะไรเลยนางแพศยา...ต่อให้ข้าถูกอนุชาเกลียดเข้าไส้แต่หากนั่นหมายถึงมารตาได้หลุดพ้นจากความรักจอมปลอมของนางทาสที่แฝงกายมาเป็นไส้ศึกอย่างเจ้าข้าก็ยินดีจะเป็นศัตรูกับทุกเผ่าพันธุ์ เพื่อให้น้องชายข้าไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน’

“ข้าแบกรับความแค้นของเจ้าได้…” กลีบปากซีดเซียวพึมพำอย่างอ่อนล้า ฉับพลันดวงตาที่หลับกล้ำกลืนก็ต้องเบิกโพลงเมื่อหูสดับฟังได้ถึงเสียงลูกกรงถูกไขเปิดออกและเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้เข้ามาเยี่ยมนักโทษเดนตายอย่างตนรอยยิ้มเหยียดก็เผยขึ้นตามวิสัยช่างประชดประชัน

“อะไรทำให้กษัตริย์องค์ใหม่ยอมลดศักดิ์ศรีลงมาหาข้าถึงที่นี่”

พี่คงหิว” มารตาเปรย ยักษาหนุ่มวางถาดอาหารลงบนหาบแคร่ไม้ ที่พำนักเดียวในห้องจองจำนี้อย่างไม่สนใจเสียงประชัดประชันนั้นราวกับชินชากับมันไปเสียแล้ว

มันหลุดออกมาเสมอเมื่อท่านพี่งอนเขา และเขาก็มีทักษะการง้อที่ดีมาตั้งแต่เยาว์วัยเพราะท่านพี่ช่างขยันงอนให้เขาง้อเหลือเกิน

แต่นั่นมันเมื่ออดีต...ก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรมที่หั่นสะบั้นความเป็นพี่น้องออกจากกัน

หนึ่งใจยังห่วงหาอาทรพี่ชายเพราะเรื่องกาลก่อน อีกใจนึกแค้นแสนสาหัสจนไม่อาจอภัยได้กับเรื่องที่เพิ่งก่อเกิดขึ้น

ถ้าพี่ไม่ทำร้ายนาง...ข้าคงไม่สับสนขนาดนี้

“ทานสมุนไพรนี่สักหน่อย...มันจะช่วยให้ท่านพี่ดีขึ้น” มารตาคุกเข่าก้มลงปลดโซ่ตรวนข้อเท้าทั้งสองข้างของพระเชษฐาออกให้พลางใช้ฝ่ามือปัดไรฝุ่นที่เปรอะเลอะให้อย่างเบามือ

การปรนบัติพัดวีที่ชวนให้ใจสั่นมันไม่ได้เฉียดเข้าไปในปราการแข็งกระด้างของอดีตราชาผู้ถูกน้องชายด่าทอตัดพี่ตัดน้องใส่หน้าเลยแม้แต่น้อย

ผลั่ก!

ฝ่าเท้ายกถีบเข้าเต็มใบหน้ามารตาอย่างเคียดแค้นกับคำพูดบาดหูที่ดังก้องอยู่ในหัวไม่ขาด แรงถีบส่งผลให้มารตาที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับหงายท้องหลังกระแทกพื้น

“เจ้ากล้าดียังไงถึงทำลายเกียรติข้าต่อหน้าผู้อื่น...กล้าดียังไงถึงทรยศข้าไปหาอีแพศยานั่น!!! เจ้ารู้ไหมว่าข้าอึก--อื้มมม!!!” ถ้อยคำหยาบคายจำต้องหยุดลงเมื่อถูกฝ่ามือของคนไร้พันธนาการโผเข้าบีบคออย่างแรงก่อนดันจนร่างกระแทกเข้ากับผนังอิฐจนเกิดรอยปริร้าว คำทัดทานต่อมาไม่อาจหลุดลอดออกมาได้ยามริมฝีปากของมารตากดจูบปิดทับลงมาอย่างไร้การถนอม

“มะ...อึก!” สองแขนที่ถูกพันธนาการติดกับผนังพยายามบิดขืนเพื่อเอาตัวรอดจากรสจูบที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มารตาบีบกรามพระเชษฐาจนปากที่พร่ำผรุสวาทเผยอเปิดออกยักษ์สีชาดไม่รอช้าที่จะสอดลิ้นเข้าไปตักตวงความหอมหวานภายในที่เคยคิดอยากลิ้มลองในห้วงความฝัน

มันคือฝัน...ที่เขาพยายามเก็บลงไปให้ลึกที่สุด มันคือความผิดแผกที่ไม่มีใครยอมรับได้ เขาอุตส่าห์หลงลืมมันไปเพื่อเริ่มต้นดอกรักดอกใหม่กับหญิงมนุษย์แสนงามคนนั้นแต่พี่ชายเขากลับทำลายทุกอย่างสิ้น

พี่เลือกทุกอย่างเองนะ...ท่านทำตัวเองทั้งนั้น

ทารคาหอบหายใจปานจะขาดใจยามริมฝีปากถูกปล่อยเป็นอิสระ สองขาที่หยัดยืนอยู่เกือบล้มทรุดลงหากไม่มีวงแขนแข็งแรงของอนุชาฉวยร่างกายไว้ ก่อนทุกอย่างจะต้องชะงักงันไปเพราะสัมผัสเจ็บจากคมเขี้ยวที่ฝังลงมาบนกลีบปากอย่างแรงจนเลือดซึมเปรอะออกมา

“ข้า...เจ็บ...อ่” ไม่เคยต้องแสดงความอ่อนแอก็ต้องจำนนเอ่ยคำพูดน่าสมเพชนั้นเพราะไม่อาจสู้รบปรบมือได้ ใบหน้าพยายามขืนหนีปลายลิ้นที่แลบเลียคราบน้ำใสตรงสันกรามลามลงมายันคอระหง ดวงหน้าคล้ายพญาราชสีห์ของเทหะยักษาเห่อร้อนไม่ต่างจากนัยเนตรแดงปลั่ง ภาพยั่วกำหนัดพวกนั้นพาลให้อสูรกายภายในตัวมารตาเขย่ากรงอย่างบ้าคลั่ง

อยากจะทลายทุกอย่างออกมาย่ำยีเกียรติ...ให้สาสมกับทุกการอดทนและความแค้นที่เผาไหม้อยู่ในอก

ใครจะรู้ว่าเบื้องลึกเบื้องหลังทั้งหมด...เขาเป็นคนจัดแจงเอง เพียงแต่พี่ชายมากวนเรื่องให้มันแย่ไปกว่าเดิมเท่านั้น

มารตามองหยดเลือดสีชาดไหลรินจากกลีบปากบางของเชษฐาพลันรอยยิ้มมุมปากก็กระตุกขึ้นยามนึกคิดบางสิ่งได้

“อา...ข้าคิดว่าเลือดในกายข้าสีเดียวกับท่านนะพี่ชาย” ไม่มีอีกแล้วแววตาเดียงสาในอดีต บัดนี้มีเพียงดวงตาคมกริบสีอำพันวาววับดุจสัตว์ร้ายในราตรี

เขาที่ถูกเนรเทศหวังเพียงจะหาคนกลับมายึดครองเมืองแล้วจับพี่ชายจองจำไว้กับตัว แผนการบ้าบิ่นนี่ได้ผลชะงัดนักยามพี่ชายมาจี้ใจดำสังหารนางอันเป็นที่รักของเขาจนสิ้นใจตายคาอก

ราวกับหาเหตุผลให้อสูรกายในกายเขาได้กระทำย่ำยีผู้ที่ทำดวงใจเขาแหลกสลายได้อย่างไม่รู้สึกผิดบาปอย่างไรอย่างนั้น

“ถุย!” ทารคาถ่มโลหิตที่ข้นในปากใส่แผ่นอกอนุชาที่ปักหลั่นเบื้องหน้า แต่มารตากลับไม่ยี่หระกับท่าทีนั้น

“ไหนๆข้าก็สูญเสียคนที่ข้ารักไปแล้ว และไหนๆท่านกับข้าก็ไม่ได้เป็นพี่น้องกันอีกต่อไป...ส่วนท่านก็ทำทุกอย่างเพื่อจะยึดข้าไว้กับตัว...ข้าคิดไม่ออกเลยว่าจะวางท่านพี่ไว้ในตำแหน่งไหนได้นอกจากนายบำเรอคนใหม่ของข้า”

“!!!...เจ้า...ไอ้น้องทรพี” ไม่มีคำพูดใดพรรณนาความคิดน่ารังเกียจเหลือรับนั้นได้มากไปกว่าคำนี้อีกแล้ว หากแต่ผู้สดับฟังกลับกลั้วหัวเราะราวกับถูกใจนักหนาที่ทำให้พระเชษฐาทรงกริ้วได้

มือสีชาดของพญายักษาเอื้อมไปเชิดคางของคนในสายเลือดให้ดวงตามองสบกัน แววตาชิงชังจากทารคาทำให้คนที่สร้างแผนการกักกันเชษฐาไว้ในฐานะจำเลยเผลอเหยียดยิ้มมุมปาก

“ไม่ต้องกริ้วไปเสด็จพี่...เหล่ายักษ์ทั้งปวงคงไม่ทักท้วงหรอกหากกษัตริย์จะย่ำยีสวาทอดีตราชาที่ตอนนี้เป็นเพียง…” มารตาเว้นวรรคก่อนค่อยๆเน้นย้ำทีละคำ “นักโทษหนักแผ่นดิน”

“หึ...ฆ่าข้าซะ! อย่าให้ข้าดูน่าสมเพชไปกว่านี้!!” ทารคาคำรามลั่น แววตาหวาดกลัวเผลอฉายชัดขึ้นมายามเห็นรอยยิ้มร้ายจากอนุชาที่ฟูมฟักมาตั้งแต่อ้อนแต่เอาะ

เคยคิดว่าเขาจะรับความชิงชังนั้นได้ทั้งหมด...ไม่ว่าจะต้องพบเจอกับแรงอารมณ์ใดเขาก็จะกล้ำกลืนรับมันได้

แต่ไม่ใช่กับเรื่องนี้...

เรื่องที่ควรกระทำมันด้วยหัวใจรัก...มิใช่ความคั่งแค้น

มารตาบีบกรามพระเชษฐาพลางเคลื่อนใบหน้าเข้าไปจนคมเขี้ยวเคลียเย้าไปกับปากแผลที่ยังมีโลหิตไหลซึมพลางกระซิบเสียงเบาให้คำนั้นบาดลึกเข้าไปในจิตใจผู้สดับฟัง

“ไม่...จนกว่าข้าจะเล่นสนุกกับร่างกายพี่จนหนำใจ”  





--------------------------------------------------

ป่วยแต่ก็รีบเขียนเพราะกลัวจะลืมฟิลลิ่ง ตอนเขียนนี่สภาพร่อแร่มากค่ะแต่เฟยก็เข็นจนจบตอนนะเว้ย ฮืออ อาศัยหลักท่านอาจารย์พระมาค่ะแบบป่วยจะตายแล้วแต่หากมีศรัทธาแรงกล้าความเจ็บปวดทางกายก็เป็นเพียงผงธุลี 5555

ยังไงก็ฝากติดตามอ่านด้วยนะคะ พี่ทารคาเคะนี่อร่อยจริงๆ ฮือ จริงๆหากวาดภาพได้คงเขี่ยมารัวๆแต่นี่ทำไม่ได้เลยเขียนไปก่อน หง่าก ตอนนี้ไปหาที่ลง NC ก่อน 555555555 เปิดมาก็หาเรื่องเขียนฉากคัทเลย


ฝากเม้นติชมด้วยนะคะ 1 เม้น 1 ล้านกำลังใจค่ะ

แท็กฟิคเรื่องนี้ #มารตาจองจำทารคา

แท็กคู่ #ยักษ์กินยักษ์

ปล. ใครยังไม่ดูไปดูเหอะหนังเค้าดีจริงๆค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

395 ความคิดเห็น

  1. #378 คนเบื่อโลก? (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 12:30
    มาตอนแรกก็เริ่มเลยหรือนี่//โอ้ย! ใจฉัน//เห็นแล้วพี่ท่านนี่ชั่งน่าสงสารยิ่งนัก
    #378
    0
  2. #268 Mamimilky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 13:16
    สงสารคุณพี่ท่าน แงงงง
    #268
    0
  3. #249 tenthkiss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 23:41
    แซ่บมากกกกกกกก อย่าทรมานคุณพี่เขานักเลยค่ะคุณมารตา คุณพี่เธอรักคุณมารตามากนะคะ
    #249
    0
  4. #212 15052548ploy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:59
    ร้าวใจมากกกก!!/// รู้สึกหมั่นไส้มารตานิดๆแฮะ 555+
    #212
    0
  5. #65 super moon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 19:49
    โอ้ยยยยยย เพิ่งไปดูมาวันนี้ แล้วเข้ามาอ่าน มัน สุดยอดดดด นี่นั่งยิ้มกรี้ดกร้่่าดอยู่เดียวละ
    #65
    0
  6. #35 mojini (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:52
    อั่กกก -,.- มารตามีความเอาคืนน

    พี่ไม่มีแรงจะขืนแล้วค่ะ โฮร้ววววว 


    #35
    0
  7. #6 พฤษาสวรรค์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 18:11
    มารตาทำไมไม่เข้าใจพี่ชาย!! แง

    ปล.นึกภาพทารคาโดนล่่่ามโซ่ รู้สึกถึึึึึึงความเซ็กซี่จริงๆ =.,=
    #6
    0
  8. #5 allxer (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:46
    เกร้ดดดดดดดด มันดีมากค่ะคุณขาาาา คนพี่น่าย่ำยีมาก 5555
    #5
    0
  9. #4 PP_ELF (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 20:13
    หเบงวดฟฟยบใาาา กรี้ดดด ดีงามค่ะคุณเฟยยย ตามจากทวิตมาเลยค่ะะ แงงงงงง พี่เคะดีง๊ามมมมมมมมม ว้ายยยยย<3<3 ปล. หายไวๆนะคะ ขอบคุณที่เขียนฟิคนี้ขึ้นมาค่ะะ
    #4
    0
  10. #3 บีเบอร์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 17:55
    มันกร๊าวใจดีจริมๆฟิคความรักของพี่น้องนี้ ~
    #3
    0
  11. #2 ไอแอมอะก้อย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 16:02
    นี่ก็ โดนผู้หญิงหักหลัง ทำไมโง่ไม่รู้ฟะ #หมั่นใส้หนักมาก
    #2
    0
  12. #1 kcalB_wonS (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 15:52
    ทัมมัยนึกถึงธอร์กิ!?
    #1
    0