ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 79 : กำราบกุมภีล์ : ตอน ๑๒ (๒/๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    4 ก.ย. 63

ไกรทองที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบแถลงไข

“เอ่อไม่ใช่อย่างที่ท่านเข้าใจนะ--” 

“ถ้ามันใช่แล้วยังไง ไม่ใช่แล้วยังไงไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า” เดโชเอ่ยขัด คนที่ตามมาติดๆอย่างครามถึงกับผิวปากอย่างสนุกสนานที่ได้เห็นคนที่ห่างหายกันไปนานโต้โผกัน 

ขาลไม่พอใจที่เดโชตอบไม่ตรงคำถาม แม้จะพึงใจอยู่บ้างที่ได้พบเจออีกฝ่าย แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาพร้อมกับครอบครัวขนาดนี้ 

จะเป็นบุรุษด้วยกันก็ไม่น่าแปลกใจเพราะคาดว่าน่าจะเป็นกุมภีล์เหมือนกัน ผู้มีอิทธิฤทธ์อย่างกุมภีล์พวกนี้บุรุษอาจท้องได้ก็เป็นได้ใครจะรู้ 

แต่น่าแปลกก็ตรงเด็กผู้นี้เหมือนว่าจะโตกว่าสองขวบ คล้ายกับว่าแต่งงานกันมานานแล้วยังไงยังงั้น

หรือว่า…

“เจ้ามีครอบครัวตั้งแต่ขึ้นมาเมืองบนเลยรึ” ขาลรำพึงกับตัวเองแต่มันก็ดังพอจะให้เดโชได้ยิน คนถูกกล่าวหาขมวดคิ้วมุ่นก่อนตอบ

“อะไรของเจ้า” 

“ไม่มีอะไร” 

“ลุงเดโชนี่ใครรึจ๊ะ ใช่เพื่อนท่านพ่อรึเปล่า” ไกรลาสพูดแทรกขึ้นมา สรรพนามนั้นทำให้ขาลอึ้งไปชั่วขณะแต่พอได้สติก็รับรู้ได้ทันทีว่าความคิดของตนนั้นผิดพลาด

เด็กคนนี้เป็นแค่หลานสินะ...ถ้าเช่นนั้นหนุ่มหน้ามนนี่ก็…

ไกรทองยิ้มแห้งๆก่อนเอ่ยแถลงไข 

“ข้าเป็นน้องสะใภ้พี่เดโช ชื่อไกรทองจ๊ะ” 

“ไกรทอง” ขาลทวนคำ ชื่อนี้คุ้นหูนัก หรือจะเป็นหมอจระเข้ชื่อดังผู้นั้นที่คนร่ำลือว่าได้พรจากพระอิศวรโดยตรงให้มีลูกหลานได้นั่นน่ะหรือ

งั้นบุรุษที่ชื่อไกรทองนี่ก็เป็นมนุษย์ที่อยู่กินกับกุมภีล์ล่ะสิ ไม่เช่นนั้นเดโชจะกลายเป็นลุงเด็กหน้าตาจิ้มลิ้มนี้ได้ยังไง 

เมื่อกระจ่างแจ้งทุกอย่าง รังสีฆ่าฟันที่เคยแผดเผาจนไกรทองยังนึกกลัวก็พลันหายไป หลงเหลือเพียงความพึงพอใจเล็กๆเท่านั้น 

ไกรทองมองดูความสัมพันธ์ประหลาดของมนุษย์ขุนนางผู้นี้กับพี่เดโชแล้วนึกฉงนสงสัย 

เป็นสหายกันรึ...แต่ถ้าเป็นสหายจริงจะทักด้วยน้ำเสียงเดือดดาลแบบนั้นหรือ 

เป็นสหายที่เข้าใจผิดได้น่ากลัวแท้ 

“นึกว่าเจ้ากลับมาเพราะเป็นห่วงขาลซะอีก” ครามเป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้น คำพูดนั้นทำให้เดโชและขาลขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกัน คนหนึ่งเพราะไม่สบอารณ์แต่อีกคนเป็นเพราะสนใจ

“หมายความว่ายังไง” เดโชถามขึ้น 

“คราม…” ขาลเอ่ยเตือนด้วยเสียงดุ แต่มีหรือจะห้ามปากขุนนางอันเป็นสหายคนสนิทได้ 

“ขาลน่ะโดนลอบสังหารทุกวันเลยนะ แต่ก็รอดมาได้เพื่อรอเจอเจ้า อุ๊บ!” สุดท้ายก็ไม่วายถูกขาลเอามือปิดปากไม่ให้พูดมากไปกว่านี้ 

“หมายความว่ายังไงถูกลอบสังหารทุกวัน” เดโชที่ได้ยินชัดเจนอดถามขึ้นไม่ได้ ตอนนี้เปลี่ยนมายกเจ้าตัวเล็กให้ไกรทองดูแล เพราะความเป็นห่วงที่มากล้นเกินกว่าจะกักเก็บไว้ได้ถึงได้ถามย้ำเมื่อเห็นเจ้าตัวเอาแต่เงียบ 

“ว่าไง?” 

“ก็ประมาณนั้น” ขาลบอกปัด

“เจ้าไปหาซื้อขนมครกก่อนไป” เดโชหันไปสั่งไกรทองที่พยักหน้ารับแทบจะทันทีเพราะตั้งท่าจะขอตัวไปก่อนอยู่แล้ว 

ถึงจะไม่สบายแต่ก็เป็นถึงหมอจระเข้ ฝีมือมวยก็ไม่เป็นสองรองใครจะมากลัวอะไรไม่เข้าท่า จริงๆไกรทองดูแลลูกชายคนเดียวได้ด้วยซ้ำไม่รู้ชาละวันจะห่วงอะไรนักหนา 

เมื่อไกรทองแยกตัวไปเดโชก็ถามย้ำอีก 

“ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าไปสร้างศัตรูที่ไหนอีก” เดโชห่วงจนแทบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยพูดว่าหากได้พบเจอกันอีกครั้งจะเป็นฝ่ายสังหารขาลเองกับมือ 

ลืมสิ้นไปแล้วจริงๆ

“ข้าไม่ได้สร้าง พวกมันมาเอง” ขาลเอ่ยเสียงเรียบ เหมือนไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรกับการโดนลอบสังหารเลยแม้แต่น้อย 

ตนก็ทำตัวเหมือนปกติ จะมีผิดปกติก็เพียงการกลายเป็นลูกรักเต็มตัวของพระสุนทรเมือง คนอื่นๆคนนึกอิจฉาจนกลายมาเป็นการอาฆาตแค้นก็เป็นได้ 

ขาลและครามตรวจสอบแล้วว่าคนทั้งหมดที่เข้ามาทำร้ายล้วนแล้วแต่เป็นมนุษย์ทั้งสิ้น ไม่มีอมนุษย์แต่อย่างใด 

“นานรึยัง” เดโชยังถามไถ่ไม่เลิก ครามที่ดิ้นหลุดจากการกอบกุมของเพื่อนกล่าวตอบแทน

“แทบทุกวัน พวกมันคงนึกอิจฉาที่ขาลเป็นที่วางใจของพระสุนทรเมือง” 

“ทั้งที่จริงข้าก็ทำไปตามหน้าที่” ขาลเสริม

“เจ้ามันพวกตงฉิน คนต่างเกลียดขี้หน้ากันหมดไม่รู้ตัวรึไง” 

“ไม่รู้ ข้าก็เป็นของข้าแบบนี้ใครจะทำไม” 

“เจ้าไม่คิดว่ามันเสี่ยงต่อการตายบ้างรึ คนบ้าอะไรกันผ่านมาสองปีแล้วก็ยังห่ามไม่เปลี่ยนเลย” เดโชอดจะบ่นไม่ได้ แต่ทั้งนี้มันก็เป็นเพราะความเป็นห่วงทั้งนั้น

“ห่วงขาลรึ” ครามได้ทีเย้าถาม 

“ก็ห่วงน่ะสิถามได้!” เดโชพลั้งปากพูด คำพูดนั้นทำเอาขาลเผลอกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เดโชถึงกับกัดลิ้นตัวเองโทษฐานพลั้งปากในเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“อา แบบนี้ข้าไม่ควรอยู่เป็นก้างขวางคอเลย” ครามเอามือประสานกันทำท่าเพ้อฝันก่อนถูกขาลถีบกลิ้งขลุกๆไปตามพื้นหญ้า 

ภาพขุนนางถูกเพื่อนขุนนางด้วยกันเองถีบสร้างความขบขันให้กับรอบด้านรวมไปถึงเดโชด้วยที่ตอนนี้หลุดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ 

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” ครามลุกขึ้น กุมสะโพกข้างที่ถูกถีบก่อนเดินกะเผลกๆหายไปในฝูงชน เป็นอันว่าทิ้งให้ขาลกับเดโชได้ระลึกความหลังกันอย่างเต็มที่ 

“จะ...จะไปไหนล่ะ” เดโชถามไม่เต็มเสียงก่อนน้ำเสียงจะยิ่งตะกุกตะกักเมื่อขาลเอื้อมมือมาจับพาตนเดินไปท่ามกลางฝูงชนที่แน่นขนัด 

“ก็ลองเดินวนรอบๆไปก่อน เจ้าอยากดูอะไรล่ะ” 

“ข้าหิวแล้ว” เดโชพูดเสียงขึ้นจมูก การกระทำน่ารักน่าชังนั้นห่างหายสายตาขาลมาร่วมสองปี 

“งั้นไปกินกัน” ขาลรับคำเป็นสองปีที่ยาวนานแต่ก็คุ้มค่าจริงๆที่มันทำให้เขาสามารถคุยดีๆกับเดโชได้ถึงเพียงนี้

ภาพการเดินจับไม้จับมือกันนั้นอยู่ในสายตาของคนหลายผู้ที่ซุ่มอยู่หลังตลาด 

“เดโชมันกลับมาแล้ว” 

“งั้นฆ่ามันทั้งคู่เลยไหมลูกพี่” อีกผู้หนึ่งเอ่ย คนแรกที่กล่าวพยักหน้า 

“ให้พวกมันตายตกตายต่ำไปด้วยกันนั่นแหละดี...เสนอหน้านัก” 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2726 parewa47 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 22:55
    ไม่น่ารอด คนลอบสังหารไม่น่ารอด5555555 พิ่เดโชนี่โหดอยู่นะ ยิ่งพิ่ขาลนี่ไม่ต้องพูดถึง
    #2,726
    0
  2. #2724 Mamimilky (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 20:29
    อ้าววว ใครจะตายก่อนใครงี้ก่อน
    #2,724
    0
  3. #2722 Sommah7777 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 19:58
    อย่าทำหน่องเดโชของพี่ขาลนะ
    #2,722
    0
  4. #2721 123456789pook (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 19:07
    ใครจะทําน่องเดโช
    #2,721
    0