ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 52 : ยาใจกุมภีล์ : ตอน ๙

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    30 ม.ค. 62

“เจ้าหมายความว่ายังไง” ขุนไกรถามหน้าซีดเผือด จะไม่เป็นเช่นนั้นเลยถ้าไม่ได้เห็นแววตาแข็งกระด้างของโคจร

ชายผู้นี้ไม่เคยแสดงอาการเช่นนี้มาก่อน

บุรุษที่เคยใช้การสนทนาพาทีนำพา บัดนี้ใช้แต่กำลังวังชาที่มากกว่าเหวี่ยงขุนไกรลงกับพื้นแล้วตามด้วยการรวบข้อมือช้อนขึ้นไปเหนือหัว พอขุนไกรจะชิงตีเข่าก็ใช้สองขากดเข่านักมวยหนุ่มเอาไว้จนตัวราบลงกับพื้น

พันธนาการมันแข็งแรงเสียจนขุนไกรไม่อาจดิ้นขืนไหว

ยิ่งดวงหน้าคมคายนั้นก้มลงมาชิดเท่าไหร่ ลมหายใจขุนไกรยิ่งติดขัดเท่านั้น

“โคจร”

“ชู่ว…” เจ้าของชื่อส่งเสียงให้คนด้านใต้เงียบเสียงลง ความต้องการเหนืออีกฝ่ายบัดนี้สำฤทธิ์ผลแล้ว เหลือแต่ความต้องการลึกๆที่จะครอบครองอีกฝ่ายเท่านั้นที่ยังไม่ล้นทะลักออกมาจนควบคุมสติไม่ได้

“ข้ารู้ว่าเจ้าคิดคำนึงเหมือนข้า”

“อย่างไร ขะ...ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด” ขุนไกรตอบกลับเสียงกุกกัก ประหม่าเต็มทีกับท่าทางที่เป็นอยู่

แม้นบอกว่าไม่เข้าใจแต่ดวงใจกับเต้นถี่รัวเหมือนกลองสะบัดชัย แท้จริงแล้วเข้าใจในทุกความหมายแต่ไม่กล้าปริปากตอบรับต่างหาก

มันน่าอายเกินไป

คนเราเจอกันมาห้าปีเต็ม ในทุกวัน และทุกการกระทำหลายๆอย่างที่โคจรกระทำมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าหมายถึงสิ่งใด มีแต่เขาเท่านั้นที่ไม่กล้ายอมรับมัน

เหมือนอย่างครานี้...

เขาจะเอาอะไรไปเผื่อใจเล่า เขาเป็นใครกันก็แค่ลูกหมอจระเข้เดินดิน ส่วนเจ้านั่นเป็นถึงบุตรของเจ้าเมืองต่างแคว้นเราไม่มีอะไรเหมาะสมพอจะให้ร่วมหัวจมท้ายกันได้เลย

“เจ้าเข้าใจดีขุนไกรและข้าจะไม่ถามย้ำ” โคจรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาประหม่าคู่นั้น นำพาความอบอุ่นและจริงใจหมายปัดเป่าความอึดอัดให้อีกฝ่าย

“จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า”

“.....”

“เจ้าเป็นใคร ข้าเป็นใครแบ่งแยกชนชั้นไม่ถูกหรือ แถมเรายังเป็นบุรุษฉะนั้น...อื้มม” คำปฏิเสธถูกโคจรใช้ริมฝีปากประกับจูบเพื่อกลืนกินมันลงไปเสีย ราวกับไม่อยากได้ยินแม้สักเสี้ยวคำ

“มันไม่ได้มีใครบัญญัติไว้นี่” โคจรผละออกมายามเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มหายใจไม่ทัน แต่กลีบปากยังวนเวียนเคลียเย้าอยู่ไม่ขาด

“.....” ขุนไกรไม่อาจเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาไหว มีเพียงพวงแก้มและสีหน้าแดงชาดแทนคำตอบในทุกห้วงอารมณ์เท่านั้น

“บอกข้าสิ” โคจรกระซิบเสียงต่ำตอนจมูกทั้งสองแนบชิดกันจนริมฝีปากประกบทาบทับลงมาอีกครั้ง “บอกว่าเจ้าคิดไม่ต่างจากข้า”

“ขะ...ข้าจะพูดอะไรได้ในเมื่อเจ้าเอาแต่ขยับเข้ามาใกล้เช่นนี้”

นานมากแล้วที่คนช่างพูดจะเป็นฝ่ายสงบปากสงบคำ

นานมากแล้วอีกเช่นกันที่ขุนไกรรู้สึกได้ว่าตนเผลอไผลใจไปรักบุรุษที่ชอบแกล้งตนในทุกเช้า

หลงรักรอยยิ้มมุมปากนั้น

หลงใหลได้ปลื้มไปกับการช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆที่อีกฝ่ายทำให้ ไม่ว่าจะเรื่องความใจดีหรือเรื่องไหนๆมันก็ผสมปนเปเป็นความรู้สึกชอบไปหมด

และมันน่าตกใจยิ่งกว่าที่โคจรก็ทำทีเหมือนรู้สึกแบบเดียวไม่ต่างกัน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ความจริงในอกได้ไหลซึมออกมาเพียงเพราะอีกฝ่ายชักนำ

ขุนไกรเผลอจูบตอบเบาๆ แทนคำตอบทั้งหมดที่เอ่อล้นอยู่กลางใจ

“เรื่องชื่น...เจ้ารู้จักหมอนั่นได้ไง” แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวก่อนหน้าแต่มันก็เป็นเหมือนเรื่องที่ติดอยู่กลางใจขุนไกรมาสักพักใหญ่

ในเมื่อทั้งสองไม่เคยพบเจอกัน และชื่นก็ไม่ได้เอ่ยนามตัวเองออกมา

“ฟังชาวบ้านเรียกขานเอาน่ะสิ” โคจรตอบตามจริง แววตาก็ขุ่นมัวขึ้นด้วยเมื่อขุนไกรเอ่ยถึงบุรุษที่สามที่ตนไม่ค่อยชอบหน้าสักเท่าใดนัก

รู้ว่าเป็นเพื่อนขุนไกร ก็ขอให้มันเป็นเช่นนั้นตลอดไปแล้วกัน

“อ่อ...เป็นงี้นี่เอง” ขุนไกรพยักหน้ารับ ลืมตัวเต็มที่ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกคร่อมทับอยู่

“อย่าพูดถึงคนอื่นต่อหน้าข้าอีก”

“ทำไมล่ะ?”

“เจ้าอยากได้คำตอบแบบไหนกันเจ้าเด็กโง่” คนอายุมากกว่าไม่กี่ปีเริ่มเปลี่ยนสรรพนามให้คนด้านใต้ที่ไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว จักโดน ‘กิน’ อยู่แล้วยังถามเรื่องของคนนั้นคนนี้ มันน่าโมโหนัก

“ก็ข้าอยากรู้นี่” ขุนไกรบ่นอุบแต่แล้วก็ต้องใจเต้นระรัวอีกครั้งเมื่อโคจรค่อยๆดึงกางเกงตัวเดียวของตนออก

“จะ...จะทำอะไรน่ะ”

“ข้าบอกแล้วไงว่าจักสอนให้ว่าชื่นคิดกับเจ้ายังไงกันแน่” ว่าจบโคจรก็จัดการกระตุกกางเกงตัวบางออก มองจากตรงนี้เห็นร่องรอยแผลเป็นมากมายบนตัวขุนไกร ไม่ต้องรอเจ้าตัวอธิบายก็รู้ได้ชัดเจนเลยว่าเป็นผลจากการต่อสู้กับพวกจระเข้คุ้งน้ำเหนือ

“เจ้าไม่กล้าทำหรอก” ขุนไกรตั้งตัวทำเหมือนไม่หวาดกลัวใดๆทั้งที่ในใจใกล้จะบ้าแล้ว ใช่ว่าไม่รู้เสียทีเดียวว่าชื่นรู้สึกกับตนอย่างไร แต่เพราะคิดกับชื่นเพียงเพื่อนจึงแสดงออกตลอดเวลาว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเพื่อนเท่านั้น

“ก็รอดู” โคจรว่าสั้นๆแล้วกดจูบลงไปอีกครั้ง คราวนี้เร่าร้อนรุนแรงกว่าเดิม ปลายลิ้นร้อนสอดลึกเข้าไปปิดปากคนพูดมากให้เงียบลงบ้างก่อนเคลียวนเร้ารอบปลายลิ้นของคนตัวเล็กกว่าเหมือนจระเข้ไล่ตะครุบเหยื่อ

“อึ่...อื้มมม” ขุนไกรครางไม่เป็นคำยามโดนทั้งจูบทั้งขบกัดจนริมฝีปากบวมขึ้นห้อเลือด

“ทีนี้คิดว่าข้าไม่กล้าอยู่ไหม” โคจรกระซิบถามเมื่อละกลีบปากออกมาแล้วเปลี่ยนมันมาขบเม้มตามลำตัวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของขุนไกร คนตัวเล็กกว่าเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องปากที่ขึ้นห้อเลือดสั่นระริกคล้ายจะขาดใจกับสัมผัสที่สุมวนเวียนอยู่ตรงยอดอก

“อ๊ะ...เจ้า!” ขุนไกรสะดุ้งเล็กน้อยยามโดนกัดยอดอกจนมันขึ้นสีสด ชูชันสู้กับลิ้น

“มากกว่านี้ข้าก็กล้าทำ” ว่าจบโคจรก็ล้วงต่ำลงมายังกึ่งกลางลำตัว จับเข้าเต็มลำแกนกายก่อนออกแรงรูดรั้งรัวเร็วเพิ่มอารมณ์ให้อีกฝ่ายให้มันพุ่งทะยานถึงขีดสุด

“อ๊ะ...อ๊า โค...จร” ฟันที่เคยขบกัดสะกดกลั้นเสียงครางของขุนไกรค่อยๆเผยอเปิดและหลุดครางออกมาเฮือกใหญ่

“ว่าไง” เจ้าของชื่อรับคำสั้นๆแต่ยังไม่หยุดรูดรั้งส่งผลให้ขุนไกรเริ่มจิกปลายเท้าลงกับพื้นเรือน ดวงหน้าเชิดหงายแหงนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

กลิ่นเหงื่อไคลช่างหอมหวานนักสำหรับพญากุมภีล์ที่กำลังสนุกสนานไปกับการแกล้งคนที่กำลังจะมาเป็นของตนเอง โคจรผละมือออกจากแกนกายเมื่อเห็นว่าขุนไกรใกล้ถึงจุด เปลี่ยนมาใช้มือโอบคลึงเบาๆเพื่อเอาน้ำหล่อลื่นจากส่วนปลายมาแทน

มือใหญ่ขยี้จนได้น้ำใสๆไหลเยิ้มเต็มฝ่ามือก่อนค่อยๆสอดนิ้วชี้เข้าไปทางช่องทางด้านหลังแล้วหมุนมันจนท่อที่เคยตอดรัดแน่นเริ่มมีน้ำหล่อลื่นไหลซึมออกมาแต่กระนั้นผู้ถูกกระทำก็ยังเจ็บแสบจนเริ่มดิ้นขืนอย่างแรงจนโคจรต้องออกแรงยึดเอาไว้แน่นหนากว่าเดิม

คนตัวสูงกว่าเปลี่ยนท่าด้วยการดึงขุนไกรเข้ามานั่งบนตักแล้วให้อีกฝ่ายกอดแนบแน่นแทนการนอนทอดกายเบื้องล่าง

นิ้วชี้ที่ยังสอดใส่อยู่ยังไม่ได้ถอดออก นิ้วกลางก็สอดใส่เข้าไปเสริมส่งผลให้ขุนไกรฝังเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของโคจร ซ้ำยังกดเสียงต่ำอย่างเจ็บปวดทรมาน

“เจ็บ...อึก”

“อดทนหน่อยคนดี…” โคจรจุมพิตแก้มเนียนเบาๆเพื่อปลอบประโลม สองนิ้วที่คาอยู่ในกายพลันหยุดค้างให้ร่างกายอีกฝ่ายเริ่มชินชาไปกับมัน พอเห็นว่าขุนไกรเริ่มผ่อนคลายลงก็เริ่มขยับเข้าออกอีกครั้ง

“อื้ออ...อ่” ขยับขยายช่องทางอยู่ไม่นานขุนไกรที่สะกดกลั้นมาตลอดก็ปลดปล่อยออกมาเลอะเปรอะหน้าขาคนทั้งคู่ แต่โคจรกลับไม่สนใจมัน

เมื่อได้ทีโคจรก็จัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ตนเองออกพลางยกสะโพกอีกฝ่ายให้ลอยหวิวขึ้นเหนือตักก่อนค่อยๆกดแกนกายตนเองเข้าไปจนสุดในคราเดียว

“อ๊าก! ฮ่...อ๊ะ” ขุนไกรร้องเสียงหลง ดวงตาเบิกโพลงเริ่มรื้นไปด้วยน้ำตาแต่จุมพิตร้อนก็ตามมาจูบซับน้ำตาให้ทุกครั้งที่กระแทกกระทั้นขึ้นลง

“โคจร...มัน...เจ็บ อ๊ะๆ”

“เดี๋ยวก็หายแล้ว...ยอดรัก”

เพียงคำเดียวสั้นๆเหมือนมีพระพิรุณคอยโปรดฝนพรำลงมาให้ดวงใจได้ชุ่มฉ่ำ ความเจ็บปวดทางกายแทบมลายหายสูญลงเหลือเพียงความเสียวซ่านและดวงใจที่พองโตอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ยอด...รัก?

“ข้ารักเจ้าขุนไกร” โคจรย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ครางเสียงอ่อน ไม่รู้ว่าเข้าใจสาสน์ที่ตนพร่ำบอกรึไม่ หารู้ไม่ว่าคนที่ครางเสียแหบแห้งบนตักนั้นเข้าใจแจ่มแจ้งทุกคำจนใจสั่นหวิวไปหมดแล้ว

แม้จะยังเจ็บปวดแต่ความเสียวซ่านก็เข้ามาแทนที่มันเกือบทั้งหมด ส่งผลให้ขุนไกรได้แต่ปล่อยร่างกายไปตามใจปรารถนา ไม่อาจฉุดรั้งได้อีกต่อไป

สองแขนโอบกอดคนตัวสูงไว้แน่นด้วยกลัวว่าช่วงเวลาปลาบปลื้มเหล่านี้จะเป็นเพียงแค่ความฝัน แล้วตนต้องกลับมาพร่ำเพ้อแต่เพียงผู้เดียวอีกครั้ง

“ข้าก็...อ๊ะ ระ...รัก รักเจ้า”

คำตอบรับอย่างทุลักทุเลเรียกรอยยิ้มกว้างจากคนที่กำลังง่วนกับการไซร้คอทำร่องทำรอย ได้ยินดังนั้นโคจรจึงเร่งจังหวะในการสอดใส่มากขึ้นแทนรางวัลให้คนปากแข็งได้เสร็จสมอารมณ์หมายอีกครั้ง

“ไปพร้อมกันนะ…” โคจรกระซิบเสียงแหบพร่าเมื่อตนเองก็อดรนทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน อัตราการเร่งเพิ่มพูนขึ้นจนขุนไกรแทบทนไม่ไหวรู้สึกคล้ายตัวจะแตกออกเป็นเสี่ยง

ท้ายที่สุด…

พรวด!

“อึก!....อ๊า” ขุนไกรปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง คราวนี้ทั้งร่างกระตุกเกร็งอย่างหนักและกระตุกเป็นห้วงๆแม้ยามเสร็จสมไปแล้ว

บรรยากาศกลับมาสู่ความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจกระเส่าเท่านั้นที่ดังกังวานอยู่

ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยคำหวานใดอีกในเมื่อทั้งสองได้พร่ำบอกกันจนหมดสิ้นยามร่วมรักไปหมดแล้ว จึงมีเพียงการโอบกอดกันแนบแน่นแทนสายทองคล้องใจว่าต่อแต่นี้ไปใจทั้งสองดวงได้ผูกรัดเข้าด้วยกันเท่านั้น

ตกดึกในค่ำคืนนั้น สามจระเข้ผู้ตามอารักขาได้มาตามนายเพ็ดทูลว่าด้วยเรื่องแผนการของจระเข้คุ้งน้ำเหนือร้อนถึงโคจรต้องผละออกจากเมียรัก เร่งแต่งตัวแล้วรุดหน้ากลับไปยังถ้ำทอง

ขุนไกรที่แสร้งหลับสนิทค่อยๆลืมตาขึ้นหลังจากโคจรออกจากเรือนไปแล้ว มือข้างหนึ่งยกกำตรงดวงใจ

ทำไมมันปวดรวดร้าวทรมานขึ้นมาได้หนอ

ราวกับลางสังหรณ์มันเร้าหรือบอกว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

“โคจร”

แม้นไม่รู้ว่าเกิดเรื่องราวอันใดขึ้นแต่ก็หวังว่าท่านจะรอดปลอดภัยกลับมาหนา...


---------------------------------------------------------------------------

มาอัพเพิ่มแล้วค่า 1 เม้น 1 ล้านกำลังใจนะคะ

ตอนหน้าจะจบแล้วแหละ เรื่องนี้มีรวมเล่มด้วยนะคะ ด้านในเล่มจะมีตอนพิเศษเพิ่ม 3 ตอน อย่าลืมแวะมาสนับสนุนกันน้า อาจลงตอนสุดท้ายช้าหน่อย ตอนนี้รอปกนิยายอยู่ค่ะ ถ้าได้อย่างไรจะมาอัพเดตให้นะคะ จบเรื่องนี้ก็ไปต่อกับกำราบกุมภีล์คู่พี่เดโชกันเลยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาค่า

#ยาใจกุมภีล์




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2727 parewa47 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 17:21
    เผ็จมากพ่อ!!
    #2,727
    0
  2. #2695 Rubyminnt (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 17:22
    ทรงพระแซ่บมากพ่อโคจร
    #2,695
    0
  3. #2338 Yook-Yik (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 13:40
    กำลังจะได้กินมาม่าแล้วใช่ไหม
    #2,338
    0
  4. #2257 Mamimilky (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 14:54

    คุณพระ!!!! รุ่นพ่อคือแซ่บๆ หืดหาดๆๆๆๆๆ // กุมอก
    #2,257
    0
  5. #2111 Chulity (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:22

    ฟิน~-.,-
    #2,111
    0
  6. #2110 KKMP (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:42

    ในที่สุดเค้าสองคนก็...โอ๊ย ฟินจ้า
    #2,110
    0
  7. #2108 Theamzard (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:26

    ถ้าเปรียบเทียบสองความรักของคู่พ่อกับลูก คู่ลูกคงจะเป็นเอสเพรสโซ่ร้อนที่เข้มข้นถึงจะขมไปหน่อยแต่ก็หอมละมุนกลมกล่อม คู่คุณพ่อดูเป็นลาเต้เย็นที่ใส่น้ำตาลสักครึ่งแก้วเลยค่ะ---/ไอค่อกแค่กหวานจนเจ็บคอไปหมดแล้วววววว


    แต่สงสารขุนไกรตรงที่เหมือนพึ่งได้รู้ว่าอีกฝ่ายก็รักเหมือนกันแต่ก็ต้องจากกันแล้วอ่ะพ๊ออออออไม่ล้องงง /กอด

    #2,108
    0
  8. #2107 Gee Orra (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:01
    อยากจะตะโกนอัดหูพี่โคจรเหลือเกินว่า โคจรรรรรรรรรร!!!???

    อย่ารังแกน้องง
    #2,107
    0
  9. #2105 เร้นกายในสายหมอก (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 17:06

    สนุกมากค่ะ มาต่อไวไวนะคะ

    #2,105
    0
  10. #2104 despasito (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 16:15
    จะจากตั้งแต่ตอนนี้เลยหรือออ ม่ายยย
    #2,104
    0
  11. #2103 ooy1565 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 15:42
    กรี้ดเค้าได้กันแล้วแต่ก้กำลังะจากกันใช่ไหม
    #2,103
    0
  12. #2102 Wupa_a (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 15:22
    ฮึกกก ...ท่านพรี่จะจากน้องไปใยเล่า ฮรืออออ
    #2,102
    0