ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 29 : ลิขิตกุมภีร์ : ตอน ๒๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    21 ส.ค. 61

“เริ่มกันแล้วสินะ” เดโชถูมือไปมาพลางมองดวงอาทิตย์อัสดง นัยน์ตาสีเดียวกับแสงเรืองรองนั้นค่อยๆหรี่ปรืออย่างใช้ความคิด รอยยิ้มสนุกสนานเองก็ยังแต่งแต้มอยู่บนดวงหน้าคมสันนั้นไม่รู้หน่าย

จะหน่ายได้อย่างไร...เรื่องราวมันแสนหฤหรรย์ปานนี้

“ใช่เริ่มแล้ว...ทางฝั่งท่านเหมราชส่งหนึ่งในพญากุมภีล์ออกไปแยกขุนไกรออกจากไกรทองแล้ว ดูท่าจะเป็นไปได้ด้วยดี” ขาวตอบรับ มองดูคนที่ยังมีอารมณ์ขันได้อยู่ฝ่ายเดียวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

อยากรู้จริงเชียวอะไรทำให้ท่านพันวีร์กลายเป็นคนที่มองทุกสิ่งเป็นเรื่องสนุกเยี่ยงนี้ ท้าวพญาคุ้งน้ำใต้เขาสอนมายังไงกันแน่ กลางศึกสงครามอย่างนี้เขาไม่เห็นว่าจะมีอะไรน่าขำขันได้ขนาดนั้น

“เหมราช?”

“ขอรับ ท่านเหมราชคือรัชทายาทแห่งเมืองพิจิตรไงขอรับ”

“อ่อ...รัชทายาทตกอับที่ถูกอนุชาตัวเองแย่งชิงบัลลังก์ไปน่ะรึ” เดโชขยายความ

“ใช่ขอรับท่านผู้นั้นแหละ”

“เรียกมันว่าท่านเชียวรึ? เปรียบเทียบมันกับชนชั้นสูงของชาวเราเชียว?”

คำพูดที่มาพร้อมรอยยิ้มพราวระยับมันไม่ต่างอะไรกับการมองเห็นน้ำเมาราดลงกองไฟ โทสะเล็กๆมันลุกโชนให้เห็นจนขาวต้องละล่ำละลั่กแถลงไข

“มิบังอาจขอรับกระผมเพียงแต่คิดว่าเราต้องเรียกฐานนันดรเขาให้ถูกต้อง เราควรให้เกียรติซึ่งกันและกัน”

เหมราช คือรัชทายาทองค์โตที่ควรค่าจะได้ขึ้นครองบัลลังก์เมืองพิจิตร แต่เพราะความพิการทางขาข้างหนึ่งทำให้ไร้ราศีจะเป็นมหาบพิตร ดังนั้นแล้วเหล่าเสนาอำมาตย์และไพร่ฟ้าต่างเห็นพ้องตรงกันว่าควรให้พระอนุชาหรือพระสุทรเมืองขึ้นครองราชย์แทนจักเหมาะสมกว่า

นั่นคือจุดเริ่มต้นของความคั่งแค้นในหมู่มนุษย์ ใครใคร่ว่ากุมภีล์ดีแต่แก่งแย่งชิงดีกัน มาดูมนุษย์นี่ แม้นพี่น้องร่วมสายเลือดยังแว้งกัดกันขนาดนี้

แน่นอนการถูกลดทอนศักดินาทำให้เหมราชพิโรธหนัก หนีออกจากบรมมหาราชวังไปโดยไม่หวนกลับ มนุษย์คิดว่าพระโอรสอาจสิ้นชีพชีวาวายไปแล้วแต่หารู้ไม่ว่าเหมราชไม่เคยรามือจากบัลลังก์ที่ควรเป็นของตน

บุรุษขาเป๋ผู้มีไฟแค้นเป็นดั่งโลหิตหล่อเลี้ยงดวงใจจะทำอะไรได้นอกจากหว่านล้อมชุมนุมเหล่าเสือเหล่าโจรมาตั้งกองกำลังกบฏต่อเมืองพิจิตร

พวกมันใฝ่สูงยิ่งขึ้นไปยามได้อาจารย์มั่นหนึ่งในผู้มากอาคมแห่งแดนสยามมาเข้าพวก เห่อเหิมขึ้นไปอีกเมื่อได้เราซึ่งคือกุมภีล์ทรงอิทธิฤทธิ์มาร่วมแผนการ

แผนการนี้ถูกพระทัยท้าวพันวาและท้าวพันวังเข้าอย่างจัง ทั้งสองผู้หมายมั่นหาทางกำจัดจ้าวแห่งคุ้งน้ำใต้อยู่นานแล้วจึงยอมลดเกียรติเข้าร่วมแผนการสกปรกกับเผ่าพันธุ์ละโมบด้วยองค์เอง

“ข้าอยากเห็นจริงเชียวว่าบิดาข้าจักผ่ายผอมไปกี่มากน้อยหลังหลับใหลมาเจ็ดปีเต็ม...อ่อต้องคอยชื่นชมท่านอาและท้าวโคจรด้วยสินะ” เดโชดำริเสียงขบขัน

“ขอรับ กระผมก็ยังไม่เห็นทั้งสามพระองค์นั้นเหมือนกัน รู้เพียงแค่มนุษย์เริ่มใช้ร่างท่านโคจรในการแยกขุนไกรออกจากไกรทองแล้ว”

“แยกแล้วจะทำอย่างไรต่อ? ให้ขุนไกรมันสังหารโคจรอีกสักรอบรึ...หึ” เรื่องน่าสนุกนี้ทำให้เดโชให้ความสนใจมากกว่าเรื่องอื่นใด

“ไม่เชิงขอรับ ร่างนั้นเป็นเพียงหุ่นเชิดไร้วิญญาณ ท่านรู้ไหมเล่าว่าอาจารย์มั่นลงทุนลงไปหาพระกาลถึงยมโลกเลยหนา”

“ยมโลก? มนุษย์หน้าไหนมันกล้าลงไปกัน”

“อาจารย์มั่นไง ท่านลงไปตามหาดวงวิญญาณของสามพระยากุมภีล์”

มาถึงตรงนี้เดโชเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทุกอย่างได้

ร่างที่บอกว่าสามารถแยกขุนไกรออกจากไกรทองได้เป็นเพียงกายหยาบของพญาโคจร แล้วกับคนที่ตั้งหน้าตั้งตาเฝ้ารอคอยดวงใจรักอย่างขุนไกรจะจำหน้าคร่าตาโคจรไม่ได้เลยหรือ นั่นยิ่งแปลว่าร่างที่นำพาขุนไกรออกจากเรือนคือร่างของโคจรตัวจริงแต่ในกายาอาจมีดวงวิญญาณอื่นชักจูงอยู่...รึไม่ก็ทำตามเพียงคำสั่งจากผู้ปลุกเสกคล้ายกับซากศพเดินได้เพียงเท่านั้น

แล้ว...ไอ้มั่นอะไรนั่นมันลงไปหาพระกาลทำไม ได้กายหยาบของพญากุมภีล์ก็น่าจะเพียงพอต่อแผนการแล้ว ไฉนถึงยังต้องการตามหาดวงวิญญาณที่แท้จริงของสามพญากุมภีล์อีกเล่า

นี่ยังคงเป็นปริศนาที่ขบคิดเท่าไหร่ก็ไม่แตกฉาน

คงต้องรอดูกันต่อไป…

ไม่เป็นไร...หากต้องเสียเวลากับเรื่องน่าสนุกปานนี้เขาพร้อมจะเสียมันได้ทั้งชาตินั่นแหละ


…..


ร่างจระเข้ตัวใหญ่ยักษ์แหวกว่ายผ่านม่านอาคมเข้ามาภายในวังบาดาล ก่อนจะค่อยๆเปิดอ้าขากรรไกรให้สตรีที่สลบสไลร่วงลงไปกองกับพื้น

ฉับพลันแสงที่ทองอร่ามก็สว่างวาบขึ้นจากกายเดรัจฉาน เผยกลับมาเป็นร่างสูงสง่าดังเดิม

นัยน์ตาชาละวันเหลือบมองไปยังนางตะเภาทอง ลูกเศรษฐีใหญ่ที่ล่ำลือกันว่างามหนักหนาด้วยแววตาดูแคลน

เขาไม่ได้พิศวาสนางแม้แต่ปลายก้อย

เพียงแต่รู้ว่าทำแล้วไอ้มนุษย์นามว่าพระพิจิตรมันจะอกแตกตาย เขาจึงทำ

มันเหิมเกริมล้ำเส้นเราเกินไป

มันกล้าดียังไงแล่เนื้อจระเข้ประจานต่อหน้าคนทุกหมู่เหล่า เข้าใจว่าพวกมันแยกแยะจระเข้แต่ละตัวไม่ได้ แต่พวกที่อาละวาดตามแม่น้ำน่านนั่นคือกุมภีล์ฝั่งคุ้งน้ำเหนือ หาใช่พวกเราไม่ แต่ตัวที่หมอจระเข้หน้าโง่แต่ละคนจับสังหารเป็นคนของเราทั้งนั้น สิ่งที่บั่นทอนสติเขามากที่สุดคืออำมาตย์เฒ่าที่ขึ้นไปดูฤกษ์ตกฟากบนผิวน้ำเพื่อหาฤกษ์ทำพิธีบำเพ็ญตบะให้เขากลับถูกล่าแล้วแล่เนื้อประจานกลางลานดิน

พวกมันควรรู้จักที่ต่ำที่สูงมากกว่านี้

ถึงแม้เขาจะสุบินไม่ดี ขั้นที่เล่าให้ท่านปู่รำไพฟังแล้วท่านออกปากเตือนว่าให้เขาหยุดก่อกรรมทำเข็ญมิเช่นนั้นกรรมจะตามสังหารเขาในเร็ววันนี้เขายังไม่อาจหยุดยั้งตัวเองได้

เขาก็อยากจะถือศีลภาวนาอยู่หรอกแต่แม้แต่คนที่ขึ้นไปดูฤกษ์ยามให้ในเมืองมนุษย์ยังถูกทำถึงเพียงนี้ เขาคงนิ่งนอนใจไม่ได้จริงๆ

เสร็จการชำระแค้นนี่แล้วค่อยบำเพ็ญตบะต่อก็ยังไม่สาย

กาลก่อนมนุษย์จับจระเข้ไปเพียงเลี้ยงในส่วนกักกัน นั่นก็ทรมานทรกรรมชาวเรามากพอแล้ว แต่นี่กลับสังหารอย่างเลือดเย็นและแล่เนื้อประณามหยามเกียรติ ทำกันขนาดนี้อย่าคิดว่าเขาจะปล่อยให้เรื่องมันเงียบลงไปได้โดยที่ไม่มีใครเจ็บตัวได้

เขาว่าบุรุษที่ห้าวหาญพ่ายแพ้ต่อบุตรีมันทุกราย อ้ายพิจิตรนี้ก็คงไม่ต่างกัน ดูซิป่านนี้คงเรียกหมอจระเข้ทั่วสยามมาตามล่าหาเขาแล้วกระมัง ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงก็เป็นการณ์ดี

เขาจักได้ไม่ต้องเสียเวลาตามล่าพวกมันทีละตัว จักได้สังหารมันให้เฮี้ยนในคราเดียว

สงครามนี้พวกมนุษย์เป็นฝ่ายเริ่ม

เป็นคนเริ่มทุกอย่างตั้งแต่วินาทีที่บิดาเขาถูกสังหารอย่างไร้ความเป็นธรรม มันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น

ชาละวันช้อนอุ้มร่างเปียกปอนของตะเภาทองขึ้นแนบอก มันเป็นจังหวะเดียวกับที่ท้าวรำไพเดินออกมาจากราชฐานส่วนพระองค์

“ข้าเตือนเจ้าแล้วหนาชาละวัน เจ้ากำลังมีเคราะห์หนักใยถึงไม่ยอมหยุด...เข่นฆ่า” แววตาผู้ทรงศีลฉายแววมัวหมอง มองพาดผ่านมายังอิสตรีที่หลับใหลแนบอก

ชาละวันรู้ดีว่าท้าวรำไพทรงทราบแล้วว่าเขามิได้สังหารนางตะเภาทองแต่เป็นข้าราชบริพารสาวนางหนึ่งที่พยายามช่วยเหลือนายของตนจนน่ารำคาญต่างหาก

“ข้าทำในสิ่งที่พวกมันทำ”

“สงครามไม่เคยมีตอนจบที่สวยงาม”

“ข้าไม่เคยคาดฝันว่าจักมีชีวิตที่สวยหรูพวกนั้นอยู่แล้ว ใยท่านยังไม่เข้าใจ พวกมันล้ำเส้นเรา!”

“เราก็เข่นฆ่าพวกเขาเป็นอาหารมานานนับปีใยเจ้าไม่นึกถึง” ท้าวรำไพโต้แย้งด้วยน้ำเสียงที่สงบกว่าแต่ร่องรอยของการตำหนิก็เด่นชัดในดวงตาฝ้าฟางคู่นั้น

“เพราะพวกมันเป็นแค่อาหารของเราไง” ชาละวันตั้งหน้าตั้งตาเถียงในขณะที่ผู้ทรงศีลได้แต่มองอย่างอาดูร

เมื่อก่อนเราเป็นเพียงเดรัจฉานอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร พวกผู้เฒ่าผู้แก่กอุตสาหะบำเพ็ญตนจนสร้างถ้ำทองแห่งนี้ขึ้นมาเพื่อให้กุมภีล์ที่เข้าเฝ้าเบื้องยุคลบาทและราชนิกูลอิ่มทิพย์ ทำทุกทางเพื่อไม่ให้ต่อกรรมกันแต่นัดดาแห่งเขากลับเป็นกษัตริย์ที่ก่อกรรมทำเข็ญเสียเอง

“ชาละวัน สตรีนางนี้จะนำพาความตายมาให้เจ้า” ท้าวรำไพเตือนเป็นคราสุดท้าย หวังว่าความตายจะทำให้ราชนัดดาได้ตาสว่างแล้วหยุดการกระทำเหล่านี้ลง

แต่เปล่าเลย…

“ฮ่าๆ!! เอาไว้ถึงเพลานั้นค่อยขลาดกลัวก็ได้นี่ท่าน ข้าขอตัวก่อนขอรับท่านปู่ข้ายังมีอีกหลายเรื่องต้องสะสางกับนางมนุษย์นี่”

ย่ำยีให้เกิดราคี คือความคิดเดียวที่พญากุมภีล์ระลึกถึง ท่าทีไม่สะทกสะท้านต่อการเตือนถึงความตายทำให้ท้าวรำไพสิ้นหวัง

ชาละวันเด็กที่น่ารักคนนั้นได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว

ยามเด็กก็จมปลักอยู่กับความคั่งแค้นจนไม่พูดไม่จา

โตขึ้นมาหน่อยเริ่มปริปากพูดกับผู้คนแต่ก็ยังไม่ทิ้งลายสุขุม

กลับมาจากชุมพร...ก็กลับกลายเป็นบุรุษบ้าสงคราม ดื่มเหล้าเคล้านารีเหมือนตายอดตายอยากมาแต่ชาติปางก่อน แถมเสพสังวาสไปทั่วจนนางจระเข้ผู้เป็นเมียหลวงอย่างวิมาลาและเมียรองอย่างเลื่อมลายวรรณอดรนทนไม่ไหว

บางคราการที่ชาละวันทำตัวไร้ดวงใจเฉกเช่นตอนเด็กมันอาจจะดีกว่าการปลดเปลื้องกามราคะไปทั่วจนเหมือนคนไม่แยแสต่อความรู้สึกใครเช่นนี้

มันแย่...แย่ยิ่งกว่าคราไหนๆ ชาละวันเหมือนไม่อยู่กับร่องกับรอย เหมือนมีแค่ร่างกายที่ต้องการเสพหาความสุขแต่ดวงใจได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว

ท้าวรำไพมองดูรอยยิ้มเหยียดของชาละวัน...รอยยิ้มนั้นมันไม่ต่างอะไรกับรอยยิ้มจากซากคน ไร้ซึ่งการคำนึงถึงผิดบาป ไร้ซึ่งความอาทร ไร้ซึ่งความรู้สึกใด

แต่ก่อนที่ปู่และหลานจะได้เจรจากันต่อเสียงหนึ่งก็ขัดคอทั้งสองขึ้น

“เจ้าพี่...นั่นอะไรกันเพคะ” เลื่อมลายวรรณ ชายาองค์รองของชาละวันเอามือป้องปาก นางอุตส่าห์ทิ้งบ้านที่ชุมพรมาเพื่อรับรู้ว่าบุรุษที่เธอหมายใจตั้งแต่แรกพบมีชายาแต่งตั้งรอไว้อยู่ก่อนแล้วแค่นั้นก็เจ็บปวดเกินทน กับพี่วิมาลานางทำใจได้เพราะเป็นจระเข้เหมือนกันแต่นางสตรีที่อยู่ในอ้อมกอดพี่ชาละวันนั้นดูอย่างไรก็ไม่ได้ละม้ายคล้ายชาวเรา

“กลับที่พำนักเจ้าไปเลื่อมลายวรรณ”

“ไม่เจ้าค่ะครั้งนี้ข้าไม่ยอม ข้าได้ยินว่านางผู้นี้จะทำให้ท่านพี่สวรรคตนะเพคะจะให้น้องทนเห็นมันได้อย่างไร!” นางจระเข้แผดเสียง และชาละวันก็ต้องกลอกตาระอามากขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อวิมาลาเองก็ออกมาจากตำหนักคงเพราะได้ยินเสียงแปดหลอดของเลื่อมลายวรรณ พวกนางจึงตีลูกคู่ใส่ท้าวพญาทันที

“เจ้าพี่นางมนุษย์ผู้นั้นมัน…”

“หุบปาก!” ชาละวันตะคอกเสียงดัง ถ้ำทองกลับมาสงบอีกครั้งท่ามกลางสีหน้ายุ่งเหยิงของคนทั้งสาม ชาละวันทิ้งให้ชายาในนามทั้งสองกระฟัดกระเฟียดใส่กันส่วนตนก็ปลีกวิเวกกลับที่พำนักส่วนตัว

กำชับกับทหารยามหน้าที่ประทับว่าอย่าให้ใครย่างกรายเข้ามาไม่ว่าจะเป็นวิมาลาหรือเลื่อมลายวรรณ

ทันทีที่เข้ามาภายในชาละวันก็จัดการโยนร่างอรชรลงไปกองบนพื้นเตียง สัมผัสกระแทกบนผิวเนียนจางนั้นทำให้นางเริ่มได้สติ สิ่งแรกที่ทำคือถอยหลังกราวรูดให้ห่างจากบุรุษรูปงามตรงหน้า

“ทะ...ที่นี่ที่ไหน แล้วท่านเป็นใคร”

“จำข้าไม่ได้รึ?” ชาละวันเค้นยิ้ม นัยน์ตาสีทองวาววับตัดกับเรือนผมสีเข้มขาบเจือนิลกาฬอันเป็นสีเดียวกับแผงเกร็ดของ…

“จระเข้!! เจ้าคือจระเข้ที่ทำร้ายข้า! เป็นเจ้าเองอสูรร้ายออกไปให้พ้นข้านะ พ่อข้าต้องจ้างหมอจระเข้มาตามสังหารเจ้าแน่ พวกเขาจะฆ่าเจ้าให้ตายหากเจ้าไม่ปล่อยข้าไป” นางสั่นงันงก กลัวจับใจ ยิ่งยามพญากุมภีล์ขยับขึ้นมากดข้อมือนางไว้กับพื้นเตียงร่างยิ่งสั่นเทิ้มอย่างหนัก

ไร้วิญญาณ...ไร้ความรู้สึก

สองสิ่งสะท้อนอยู่ในดวงตาสีทองอร่าม บัดนี้นางถูกพญาชาละวันรวบข้อมือทั้งสองไว้เหนือหัว

ชาละวันหัวเราะในลำคอพลางก้มลงสูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนจากน้ำอบของนาง

โฉมสคราญนางนี้งดงามหาตัวจับยาก กลิ่นกายก็หอมดั่งมะลิลา กายขาวละเอียดไร้ตำหนิใดให้มัวหมอง ชาละวันใช้ฟันกัดกระตุกเพียงครั้งผ้าแถบที่ปกปิดเนินอกก็หลุดออกเผยให้เห็นปทุมถันสีดอกกระมุทน่าดูชม นางปัดป่ายใบหน้าเอียงอายที่บุรุษเพศแปลกหน้าได้มาเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัว

“ไกรทองต้องฆ่าเจ้าแน่...ฮึก”

ชื่อที่หลุดออกมาจากปากโฉสคราญทำเอาพญากุมภีล์หยุดชะงักริมฝีปากที่กำลังเลียชิมยอดปทุมถัน อารมณ์กำหนัดที่ก่อเกิดมลายหายสิ้น หลงเหลือเพียงความหนักอึ้งในดวงใจ

“ใครนะ…” พญากุมภีล์พูดเสียงเบาหวิวยามละดวงหน้าจากยอดอกขึ้นมาจรดจ้องนางนิ่ง

“ไกรทอง หมอจระเข้ที่เก่งที่สุดในพิจิตร” นางมองตอบโต้ด้วยความเด็ดเดี่ยวแม้นน้ำใสจะคลอหน่วงดวงตา

มันจะไม่เป็นผลใดเลยหากหยดน้ำตาที่รินไหลนั้นไม่ได้สะท้อนภาพเก่าๆที่เคยพานพบมาเมื่อครั้งยังอยู่ชุมพร

ใบหน้าสะอื้นไห้ของสตรีแสนสวยค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นดวงหน้าบุรุษเพศ คิ้วโก่งโค้งโด่งเป็นสันรับจมูก นัยน์ตาสีผืนดินฉ่ำเยิ้มดูหวานดั่งน้ำผึ้งเดือนห้า และกลีบปากที่เขาพร่ำจูบนั้นก็เม้มเข้าหากันแน่นราวกับกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ความเสียใจมันแพร่งพรายให้เขาเห็นได้ แต่การกระทำพวกนั้นมันเปล่าประโยชน์ เขารู้สึกถึงความเสียใจนั้น...มากกว่ารู้สึกถึงความคั่งแค้นที่จุกเสียดอยู่ในอกเสียอีก

“เจ้ารักเขา” พญากุมภีล์ไม่ใช่เด็กน้อยเดียงสา พร่ำพูดถึงกันขนาดนี้คงไม่ใช่แค่สตรีเอ่ยถึงบุรุษธรรม ดา

นางหมายใจในตัวไกรทองมากทีเดียว

และแทนที่จักดูแคลนเหมือนคราอื่นความไม่พอใจกลับเเล่นริ้วเข้ามาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“แล้วเขาล่ะรู้สึกอย่างไรกับเจ้า”

“มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า”

ชาละวันแยกเขี้ยวคำรามในคอ ประเด็นสำคัญต่างๆถูกปัดตกไปหลงเหลือเพียงการแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่ไม่ใช่ต่อนาง...แต่เป็นต่อบุรุษที่นางเอ่ยถึง

ฝ่ามือใหญ่บีบเข้าเต็มลำคอระหงส์ฉุดลากร่างนางขึ้นจากพื้นเตียง ตะเภาทองตะเกียกตะกายดิ้นให้หลุดจากเงื้อมมือปิศาจร้ายตรงหน้าแต่เรี่ยวแรงกลับถดถอยลงทุกที

นางได้ยินเสียงหัวเราะอันไร้ซึ่งความสุขและถ้อยคำดูแคลนชัดเจนในโสตประสาท

“เป็นธุระของข้าสิ...ก็เจ้ากำลังจะมาเป็นเมียข้า ส่วนไกรทองก็เคยเป็นเมียข้า...มันคงไม่งามเท่าใดหรอกหากเมียข้ามาหมายปองกันเอง...จริงไหม?”


-----------------------------------------------------------------------------------------------------

มาอัพต่อให้แล้วจ้ะ ฝากเม้นติชมด้วยนะคะหนึ่งเม้นหนึ่งล้านกำลังใจค่ะ

#ลิขิตกุมภีร์






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2674 d_nutss0648 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 20:34
    อยากให้ไกรทองมาตบหัวซักทีเเล้วด่าอิพี่มันไปเลย!
    #2,674
    0
  2. #2564 reluz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:07
    อิพี่! อิเวนนนนนน
    #2,564
    0
  3. #2236 Mamimilky (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 11:46
    โอ้ยอิพี่!!!! หมั่นไส้!!
    #2,236
    0
  4. #2131 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 09:35

    อ.มั่น นี่ พระศุกร์ ป่าววว

    #2,131
    0
  5. #2081 despasito (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:26
    โอ๊ยอิพี่เมียเยอะเกิ๊นนนนนน
    #2,081
    0
  6. #2012 SPDDP Dayn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 12:38
    อิชา!!!!!
    #2,012
    0
  7. #1990 Patcharin0423 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 16:56
    อยากเอาไม้หน้าสามมาฟาดหัวชาละวันจังโว้ยย!!
    #1,990
    0
  8. #1949 KKMP (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 20:50
    พี่ชาจะเอายังไงคะ จะเมียเยอะไปไหน เห้อออ
    #1,949
    0
  9. #1695 yingza_202 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 23:02
    กรี๊ดดด
    #1,695
    0
  10. #1694 น้ำผึ้ง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 22:26

    กรี๊สสสสสส เมียข้าเชียวว

    #1,694
    0
  11. #1685 มานี่มา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 02:08

    ทำมาเป็นพูดเมียคงเมียข้า เหอะ!! อิคนเพ้อเจ้อ!!

    #1,685
    0
  12. #1684 newexo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 05:08
    ที่ไอมั่นอะไรนั่นตามไปเอาวิญญาณโคจรมาไม่ใช่ว่าจะบังคับให้มาทำร้ายขุนไกรกับชาละวันด้วยมือตัวเองหรอกนะ หรือๆนี่จะเป็นจุดพลิกเกมของเหล่าเทพ? ตามมาเพื่อแก้สถานการณ์ก็เป็นไปได้เหมือนกัน คนตายไม่อาจพูดความจริง แต่ถ้าตามวิญญาณกลับมาได้ก็อีกเรื่องเลยนะ ...น่าคิด
    แต่ที่รู้ๆคือตอนนี้ลำไยอิพี่ชาละวันมากอะ จะมีเมียกี่คนถามจริง ใจบางหมดแล้วเนี่ย ขนาดปู่เตือนว่าจะตายก็ไม่กลัวตายอีก ชีวิตพี่ไม่สำคัญกับพี่แต่สำคัญกับคนที่แคร์พี่นะเว้ย เขาไม่อยากทำร้ายพี่แต่ถ่าพี่ไม่หยุดเขาเอาจริงแน่ อิพี่ชาาา หน่วงวร้อย ใครอ่านละไม่อินไปที่อื่นเลย ตรงนี้ขอเครียด
    #1,684
    0
  13. #1683 y_pps (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 19:18
    เหยดดดด เรียกเขาว่าเมีย ถามเขาสักคำยังคะว่าเขาจะเอาคนเลวๆแบบพี่เป็นผัวไหม /อินสุดไรสุด
    #1,683
    0
  14. #1682 Mebal (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 18:19
    เมียเยอะไปแล้วนะจ๊ะพี่วันนนน หึงใช่ไหม
    #1,682
    0
  15. #1680 Gee Orra (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 01:38
    เมียข้า....จะมาหมายปองกันเองง วั้ยย
    #1,680
    0
  16. #1679 Evaimflex (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 19:09
    ........ ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ปวดหัวใจ
    #1,679
    0
  17. #1677 TANGGบุ๋ยๆ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 18:34
    ทำไมทำบับเน้พี่ชาละวัน
    #1,677
    0
  18. #1675 Hyukky38 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 13:58
    พี่ชาละวัน ทำไมร้ายจังวะครับพี่
    #1,675
    0
  19. #1674 T o m a t o ! (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 13:43

    หาผัวให้ไกรทองใหม่เลยจ้า ผัวเก่าอย่างเลว

    #1,674
    0
  20. #1673 kfangja (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 10:04
    โอ้ยยย ชาละวันนนนนน ไปกันใหญ่แล้ว จะโดนฆ่าจริงๆแล้วนะT____T ทำแบบนี้ยังไงไกรทองก็ต้องทำแน่... ฮืออออออ ทำไมมันดราม่าบับเนนนน้
    #1,673
    0
  21. #1672 D2999_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 08:08
    ฮือออ​ มาต่อเร็วๆน๊าา
    #1,672
    0
  22. #1671 Minipan1997 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 07:24
    เชียร์ไกรทองเลิกเลยค่ะตอนนี้5555 อะไรกัน ประชดตัวเองกะคนอื่นด้วยการไปย่ำยีใครห็ไม่รู้ พี่เข้รู้ตัวมั่งมั๊ยว่าอัพเลเวลความเลวแล้วนะ
    ปล.ชอโทษนะคะอินไปหน่อย(ไม่หน่อยละมั้ง)
    #1,671
    0
  23. #1670 pun161147 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 07:14

    สงสารไกรทองจังเลย
    #1,670
    0
  24. #1669 เด็กสาวขี้แย/Baby Girl (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 06:24
    อิพี่ชาละวัน.. โว๊ยยยย ไม่รู้จะด่าจะว่ายังไงดี
    #1,669
    0
  25. #1668 pangoed9911 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 05:55

    ไกรทองมาเห็นต้องเสียใจมากแน่ๆ
    #1,668
    0