ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 28 : ลิขิตกุมภีล์ : ตอน ๒๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    11 ส.ค. 61

วิกฤตการณ์บ้านเมืองอันไม่สงบช่วงนี้ทำให้ชาวบ้านต่างอกสั่นขวัญแขวน ไม่รู้ว่าควรจักนึกกลัวอะไรดีระหว่างข้าศึกพม่ารามัญรึอ้ายเข้อ้ายโขงที่ขยันขึ้นมาลากคนไปกินในน้ำกันไม่เป็นแต่ละวันดี

แยกแยะหน้าตาตะเข้แต่ละตัวก็ไม่อยากจะออกเลยได้แต่เรียกไอ้ตาละวันตามๆกันไป จนวันหนึ่งที่มีจระเข้ตัวใหญ่โผล่พ้นผืนน้ำมากัดกินจระเข้ด้วยกันลามมายังกระชากตาเดื่อร่วงท่าจมหายไปต่อหน้าต่อตาคนก็พากันเอาหินเอาพร้าฟันไอ้เข้ตัวใหญ่ยักษ์นั้นแต่ฟันแทงเท่าไหร่ก็ไม่เข้าคนจึงพากันเรียกมันว่าจระเข้ผีอีกตนจนพ่อหมอไกรทองแกมาได้ทันท่วงทีพลางพึมพำชื่อ ‘ชาละวัน’ ยามเห็นการต่อสู้เฮือกสุดท้ายของชาวบ้านและจระเข้ก่อนทั้งตาเดื่อ จระเข้ตกกระและอ้ายจระเข้ตัวใหญ่นั่นจะจมหายไปในน่านน้ำชาวบ้านจึงเรียนขานว่าจระเข้ผีตนนั้นว่าชาละวันตามพ่อหมอไป

ทุกคนเป็นห่วงพ่อหมอกันหมด กลับจากชุมพรก็เงียบดูผิดวิสัย คล้ายคนโดนพรากกล่องเสียง โดนพรากกล่องดวงใจไปยังไงยังงั้น ดูมัวหมองเสียจนใครต่างเวทนาแต่ไม่กล้าสอดเสือกเข้าไปถามไถ่ว่าเกิดเรื่องมัวมหมองใจอันใดใยถึงได้ซึมกระทือขนาดนั้น

ผู้เป็นพ่อเองก็เป็นหนึ่งในคนที่นึกห่วง...เห็นแบบนี้ขุนไกรพยายามซ่อกเเซ่กถามอยู่ทุกวันแต่ก็ได้คำตอบเพียงนัยน์ตาสร้อยเศร้า

ห้วงคำนึงที่อาจารย์คงเคยกล่าวยิ่งย้อนกลับมาให้ฉุกคิดมันทุกคราที่เห็นแบบนั้น

‘กลับมาจากชุมพรครานี้ไกรทองจะมีรัก...และต้องสังหารรักนั้นด้วยมือตัวเอง’

หรือเพราะลูกชายเขาได้เผลอสังหารใครเข้า...ถึงได้กลายเป็นซากคนเช่นนี้

“ไกรทอง” ขุนไกรเอ่ยเสียงอ่อนใจ วันนี้เอาขนมครกสูตรป้าฉิ้มของโปรดมาตั้งให้ข้างๆเด็กน้อยที่นั่งฝนหอกสัตตะโลหะจนคมอยู่ตั้งแต่ย่ำค่ำราวกับต้องใช้งานในเร็ววันนี้ ผู้เป็นพ่อนั่งลงด้านข้าง เสมองไปอีกทิศทางที่ไม่มีของแสลงใจนั้นแม้จะเหลือบมองบุตรชายอยู่เนืองๆก็ตาม

รอยแดงจ้ำตามลำตัวเลือนหายไปเกือบหมดแล้ว...ร่องรอยเหมือนฝ่ามือใครบีบเต็มลำคอลูกชายเขาเด่นชัดมากยามไกรทองกลับมา เขาแทบจะหยิบดาบเล่มโตไปตามล่าคนที่กล้าทำร้ายลูกตนเสียเดี๋ยวนั้น แต่ไกรทองห้ามไว้ก่อน

ก็นึกเอาแล้วกันว่าไกรทองเดินทางกลับมาร่วมเจ็ดวัน...เจ็ดวันแล้วรอยบีบยังไม่หายไปไหนแสดงว่าต้องบีบอย่างแรงหวังสังหารให้สิ้นใจ!

ใครกันมันกล้าทำร้ายลูกเขาขนาดนี้

“.....” ไกรทองวางหอกลงแล้วหันมาจับเจ่ากับขนมครก ท่าทีนั้นเรียกรอยยิ้มขุนไกรได้ไม่ยาก

ซึมเศร้าแค่ไหนเรื่องกินต้องมาก่อนจริงๆ...สมกับเป็นลูกกูจริงๆ

อย่างน้อยก็ยอมกินข้าวกินปลาแล้ว น่าจะเริ่มเปิดใจเล่าเรื่องราวที่ก่อกวนจิตใจในเร็ววันนี้กระมัง

“ตกลงเงินที่ได้มาคิดจะให้ข้าซ่อมแซมเรือนอย่างเดียวเลยรึ” ขุนไกรชวนคุย

“อืม พ่อเอาไปเถอะจ้ะข้าไม่รู้จะเอาไปทำอะไรเหมือนกัน”

เงินมันเยอะสมกับงานที่ไปเสี่ยงอันตราย เขายังไม่ได้บอกพ่อสักเรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เกือบตายเพราะจระเข้ต่างถิ่นหรือกระทั่งเรื่องที่เผลอร่วมรักกับ...จระเข้

“พ่อ…” คิดมาถึงตรงนี้เด็กน้อยก็เม้มปากแน่น ดวงตาสีผืนดินค่อยๆเหลือบมองไปยังผู้เป็นพ่อที่แย่งขนมครกตนมาเคี้ยวจนแก้มอูม แววตาสั่นไหวอย่างกลัวต่อความจริงที่ต้องเอ่ย

“...ว่าไง?”

ก่อนจะสารภาพ...เขามีอีกเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจ

“พ่อจำจระเข้ผีที่พ่อสังหารได้ไหม?”

ตึก ตึก

จระเข้ผี นามที่ชาวบ้านเรียกขานจระเข้ตนหนึ่งที่ใช้ศาสตราวุธฟันแทงไม่เข้า เพียงแค่ได้ยินสมญานามของมันขุนไกรก็เผลอบีบขนมครกจนเละคามือ ดวงใจตอดรัดไปหมด อดีตหมอจระเข้คนเก่งสบถกระปอดกระแปดระหว่างหยิบผ้ามาซับกะทิไปพลาง ไกรทองมองเห็นนัยน์ตาที่โศกศัลย์แทบจะทันที แต่เดิมมันสุกสกาวไปด้วยความสุขกว่านี้

เมื่อผู้เป็นพ่อยังไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดไกรทองจึงย้ำนามที่ทำให้พ่อรู้ตัวเขาเองรู้เบื้องลึกเบื้องหลังบางอย่างมาบ้างแล้ว

“จระเข้ผีที่ชื่อโคจรน่ะ”

ดังสายฟ้าฟาดกลางใจ ชื่อนี้ไม่เพียงแต่เหมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนแต่มันเสมือนตัวกระตุ้นให้ความรู้สึกเจ็บปวดที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดเอ่อล้นเต็มดวงใจ

“เอ็ง...ไปรู้อะไรมา” ขุนไกรถามเสียงติดขัด มือไม้บีบเข้าหากันโดยธำมรงค์ทองคำแซมมรกตอันเป็นของต่างหน้าจากจระเข้ผีตนนั้น มันถูกกำแน่นจนขึ้นห้อเลือด

ไกรทองมองสบนัยน์ตาสิ้นหวังของผู้เป็นพ่อแล้วเค้นยิ้ม ราวกับเข้าใจทุกอย่างได้แม้นเพียงสบตากัน

“พ่อรู้จักเขา...ใช่ฤาไม่”

คำว่า ‘เขา’ แทนที่จะเป็น ‘ตนหรือตัว’ ดังที่ควรใช้เรียกจระเข้ทำให้ขุนไกรได้รู้ว่าไกรทองรู้ว่ากุมภีล์เองสามารถจำแลงกายมาเป็นมนุษย์แล้ว

“...ลูกไปรู้อะไรมา!” ขุนไกรขมวดคิ้วมุ่นหากแต่น้ำตาลูกผู้ชายกลับค่อยๆหลั่งรินอาบแก้ม สองมือเขย่าไหล่บุตรตนที่เริ่มมีน้ำตาคลอหน่วงไม่ต่างกันอย่างบ้าคลั่ง

เขาสอนกันว่าหมอจระเข้อย่าฆ่าจระเข้เพราะเดี๋ยวจักต้องตายด้วยน้ำมือจระเข้ ให้จับเป็นแล้วนำไปปล่อยในอีกถิ่นที่อยู่เท่านั้น เขาตั้งมั่นในสิ่งนั้นมาตลอดจนเป็นโคจรที่จำต้องสังหารแลนั่นก็เหมือนการคร่าชีวิตตนเองลงไปด้วย

“ข้าไปเจอบุตรชายของบุรุษผู้นั้นมา”

“!...”

บุตรชายของโคจร?!

ลางสังหรณ์ของผู้เป็นพ่อไม่ได้น้อยหน้าลูกชาย เพียงแค่เห็นน้ำเสียงสั่นเครือและความเสียใจในดวงตาไกรทอง ผสมผสานเข้ากับคำกล่าวของอาจารย์คงยิ่งย้ำมั่นให้ขุนไกรเข้าใจ

ไกรทองได้พบกับบุตรชายของโคจร...ณ ที่ไหนสักแห่ง แลอาจมอบใจทั้งดวงให้กุมภีล์จำแลงตนนั้นไปแล้ว...เหมือนที่เขาเคยทำ

ชะตาช่างเล่นตลกนัก

“ลูกคงไม่ได้…” กระนั้นก็ยังอยากถามไถ่ต่อไป

ร่องรอยร่วมรักต่างๆที่เผลอเห็นยามลงมาอาบน้ำอาบท่าพร้อมลูกชายคงไม่ใช่…

“ข้ารักเขาพ่อแต่เขาคั่งแค้นในตัวข้า เขาอยากทำลายเราเพราะพ่อ...สังหารบิดาเขา”

“......” ขุนไกรก้มหน้ารับชะตากรรม วงแขนดึงลูกชายที่เข้มแข็งในสายตาผู้อื่นมาตลอดเข้ามาสวมกอดหลวมๆ ราวกับเข้าใจในทุกข์ทรมานของกงกรรมกงเกวียนนี้ไม่ต่างกัน

“รู้อะไรไหม? ...พ่อไม่เคยหมายใจอยากสังหารโคจร พ่อไม่เคยหมายใจอยากฆ่าคนที่พ่อรักเลยลูกเอ๋ยแต่พ่อจำเป็น...พ่อจำเป็นต้องทำ”

“!...” ไกรทองเม้มปากแน่นคำพูดของพ่อทำให้ก้อนสะอื้นที่พยายามเก็บกลั้นไว้เล็ดลอดออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป

พ่อเอง...ก็เผลอไผลไปกับอสูรกายจำแลงเฉกเช่นเดียวกัน

งั้นที่พ่อไม่เคยร่ำไห้ยามแม่สิ้นใจไปเลยสักครั้งมันเป็นเพราะดวงใจทั้งดวงของพ่อมอบให้ผู้อื่นไปหมดแล้วและคนผู้คนคือโคจรบิดาของชาละวัน

ความจริงทุกอย่างกระจ่างชัด สกุลเราเสมือนสกุลต้องคำสาปให้ต้องพบรักกับอสูรกายแลจบลงที่หยาดน้ำตาเพียงเท่านั้นหรือ

ไฉนเขาถึงเข้าใจผู้เป็นพ่อนัก...ในยามที่รับรู้ถ้อยคำกรีดแทงดวงใจจากปากชาละวัน ถ้อยคำที่บอกว่าเขาเป็นเพียงเครื่องมือระบายความใคร่เขากลับไม่ได้นึกเสียใจในส่วนนั้นเลย เพราะเขาอยากเชื่อมั่นในสิ่งที่พิศเห็นมากกว่า

เขาเชื่อในดวงตาสีทองอร่ามแสนเศร้าหมองยามเอื้อนเอ่ยคำพูดตรงข้ามกับดวงใจเหล่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้น้ำตาเขาหลั่งรินคือความคั่งแค้นที่อีกฝ่ายจะไม่มีวันให้อภัยต่อใครได้ และเขาเองก็ไม่มีวันจะลดราวาศอกได้เหมือนกันหากอีกฝ่ายยังไม่หยุดทำร้ายมนุษย์

เมื่อถึงเวลาเขาอาจเป็นเหมือนพ่อ เขาอาจต้องใช้ทุกอย่างที่มีสังหาร...ดวงใจของตนเอง

“พ่อหมอ!! พ่อหมอไกรทอง! ท่านขุนไกร! พระพิจิตรเรียกเข้าพบขอรับ”

เสียงตะโกนโหวกเหวกมาแต่ไกลทำให้สองพ่อลูกต้องผละออกจากกันแล้วปาดน้ำตากันลวกๆ นัยน์ตาสีเดียวกันของหมอจระเข้ทั้งสองพินมองตามต้นเสียง

ทาสในเรือนเบี้ยผู้นั้นหอบหายใจฮั่กก่อนละล่ำละลั่กแจงเจตจำนงค์

“พระพิจิตรตามหาคนปราบจระเข้ผีขอรับ มะ...มันคาบคุณหนูตะเภาทองไป ไม่ใช่แค่พวกท่านที่พระพิจิตรอยากว่าจ้างแต่เป็นหมอจระเข้ทั่วสยามเลย ป่านนี้คงกำลังตบเท้าเข้ามายังพิจิตรกัน ท่านจะยกคุณหนูตะเภาแก้วให้เป็นเมียพร้อมทรัพย์สมบัติอีกครึ่งหนึ่งเลยนะขอรับเชิญท่านเข้าร่วมกาลนี้เถิดท่านไกรทอง”

ทรัพย์สมบัติมากมายยังไม่ก่อกวนใจเท่าคุณหนูที่ไกรทองพบหน้ากันอยู่เป็นนิจ นางผู้นั้นชะม้อยชะม้ายชายตาหาเขาตลอดเวลาที่พบเจอ นางเป็นกุลสตรีที่พร้อมพรักไปด้วยเบญจกัลยาณีทั้งห้า เป็นบุตรีสุดที่รักของพระพิจิตรและเป็นคนหนึ่งที่ไกรทองสบายใจที่จะสนทนาด้วย เปรียบเสมือนเพื่อนคนสำคัญ ดูเหมือนยามนี้นางกำลังเดือดร้อนอย่างหนัก

“โดนคาบไปเมื่อใด?! นานแล้วรึแล้วตอนนี้คนงม--”

“ไม่มีใครกล้างมหาศพเลยขอรับกลัวไอ้เข้ดำทะมึนกันหมด”

“ลักษณะมันเป็นอย่างไร” ไกรทองเริ่มหวาดหวั่น

“ขอรับ?” อ้ายธีร์งุนงงกับคำถามของหมอจระเข้

จะรู้ไปทำไมว่ารูปพรรณสัณฐานจระเข้มันเป็นอย่างไร? จระเข้ก็คือจระเข้ จมูกยาว ตาโต ฟันคม หางยาว ไงเล่า

“จระเข้ตนนั้นมีลักษณะอย่างไร?!”

เมื่อเจอตะคอกถามมากๆเข้าจึงจำต้องตอบ

“ตัวสีดำนิลกาฬตัวใหญ่ยาวขวางแม่น้ำน่านได้เลยขอรับ เขี้ยวของมันสีใสต่างจากตนอื่นๆ แรงกัดไม่ต้องพูดถึงข้าเห็นมากับตา อ้ายเข้ที่ว่าหนังหนาๆโดนขย้ำทีตัวแทบขาดครึ่ง”

“ชาละวัน…” ไกรทองพึมพำด้วยดวงหน้าซีดเผือด ขุนไกรบีบไหล่ไกรทองไว้แน่น

ยามได้รู้นัยยะของกันและกันทำให้รับรู้ว่าทั้งลูกชายและเขาเองเผลอมีความสัมพันธุ์กับกุมภีล์ และยามนี้เรื่องราวกำลังขีดเขียนให้ไกรทองต้องประสบพบเจอโศกนาฏกรรมที่ไม่ต่างอะไรกับตัวเขา นั่นคือการที่ชาวบ้านมาขอร้องให้เขาปราบจระเข้ผีที่ทำชาวบ้านอกสั่นขวัญแขวนจนท้ายที่สุดก็กลายเป็นตราบาปชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้

ชะตาของไกรทองคงไม่ผิดแผกไปจากที่อาจารย์คงว่าไว้แน่

วูบ…

ระหว่างที่อ้ายธีร์เว้าวอนขอให้ไกรทองที่นิ่งค้าไงไปแล้วยอมไปหาพระพิจิตร ขุนไกรกลับเห็นแสงสีทองวูบวาบผ่านหางตาขวา คนอยู่กับอันตรายมาทั้งชีวิตตวัดสายตามองยังไปทิศทางนั้น มันเป็นป่ากล้วยหลังเรือนลึกเข้าไปอีกหน่อยก็เป็นป่าดงดิบที่ชาวบ้านบางคนเข้าไปเก็บของป่า แต่ก็น้อยรายนักเพราะมีข่าวลือว่าเข้าไปแล้วกลับออกมากันไม่ได้เพราะเส้นทางที่คดเคี้ยวและสัตว์ร้ายภายในนั้นคร่าชีวิตจนหมด

แต่สิ่งที่ทำให้ร่างกายเชือนชาขยับลุกออกจากที่ได้ มันเป็นเพราะดวงไฟนั้นส่องสว่างสองจุดในความมืด เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ทรงอาภรณ์เข้มขาบแลทองพระกรน้อยใหญ่ร้อยเรียง สังวาลย์ประดับอัญมณีหยดคล้ายหินขี้นกการเวกแลเรือนผมเข้มขาบยาวเคล้ากรอมใบหน้า

ร่างนั้นค่อยๆถอยหลังหายไปในความมืดของแมกไม้ และนั่นทำให้อดีตหมอจระเข้ชื่อดังวิ่งตามไปแบบไม่คิดชีวิต ไม่แม้แต่จะตั้งสติหยิบจับอาวุธหรือสวมใส่รองเท้าเลยด้วยซ้ำ

“เดี๋ยว--!!” ขุนไกรรั้งเจ้าของร่างปริศนาในความมืดนั้น

“พ่อ?!” ไกรทองร้องเรียก แต่ผู้เป็นพ่อก็มิได้สนใจสิ่งใดไปกว่าการวิ่งฝ่าดงต้นกล้วยต้นตาลตามร่างสูงชะรูดลึกเข้าไปในพงไพร รู้สึกได้เลยว่ายิ่งวิ่งเร็วเท่าใดร่างนั้นก็เหมือนห่างไกลออกไปเท่านั้นแต่กระนั้นดวงใจกลับไม่คิดจะยอมแพ้

...ไม่ผิดแน่

จะผิดได้อย่างไรในเมื่อบุคคลนั้นไม่เคยลบเลือนไปจากดวงใจ

“โคจร!!!”   



-------------------------------------------------------------------------------------------------------



มาอัพเพิ่มแล้วนะคะ  เราทยอยอัพลงแน่ เราจะลงให้จนจบแต่ไม่ลงตอนพิเศษที่เสริมเข้ามาในเล่มอันนี้คือความตั้งใจแรกของเรา แต่หากอะไรทำให้เรารู้สึกไม่ดีกับการอัพให้อ่านฟรีอีกเราขอพูดตรงนี้เลยนะคะว่าเราอาจไม่ลงเนื้อหาหลักจนจบ และจะขายแค่เล่มกับอีบุ๊คเท่านั้น

คือทวงได้เราไม่ได้มีปัญหาแต่การทวงกระทั่งในตอนที่เราลงเนื้อหาเปิดพรีออเดอร์มันไม่โอเคสำหรับเราค่ะ

ขอโทษสำหรับนักอ่านท่านอื่นๆที่ไม่ได้ทำแล้วต้องมารับรู้ถ้อยคำแบบนี้จากเรานะคะ ช่วงนี้ที่เราอัพช้าเพราะสุขภาพจิตเราไม่ค่อยดี อาจล่าช้าไปบ้างแต่จะไม่ทิ้งแล้วเพราะยังไงก็เปิดพรีเหมือนเป็นการย้ำแล้วว่าเราทำเสร็จแน่นอนสำหรับเรื่องนี้

และเรื่องโหวตตอบจบได้ผลโหวตแล้วเนอะว่าเป็น Mpreg สำหรับใครที่คิดว่ามันจะไม่สมจริงเราขออธิบายตรงนี้ค่ะ การจะท้องในเรื่องนี้มันจะเกิดมาจากพรของเทพเจ้ามากกว่าไม่ใช่เพราะเพศสภาพเดิมค่ะ ขอให้เข้าใจตรงกันในส่วนนี้น้า และหากไม่พอใจใครเราไม่สามารถทำให้ทุกๆคนพอใจได้จริงๆค่ะขอเอาเป็นส่วนมากตามผลโหวตแล้วกันนะ

ขอบคุณที่ติดตามอ่านเหมือนเดิมค่ะ ตอนนี้เหมือนมีแต่บ่นมากกว่าช่วงนี้สุขภาพจิตเราแย่จริงๆค่ะ นิดๆหน่อยๆก็รู้สึกไม่ค่อยดีแล้วขอโทษนะคะที่บ่นยืดยาว เอาเป็นว่าฝากเม้นติชมเหมือนเดิมเนอะ หนึ่งเม้นหนึ่งล้านกำลังใจค่ะ

#ลิขิตกุมภีร์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2563 reluz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 17:53
    พ่อออ!! ใช่เหรอ! หนูว่าไม่น่าใช่อะแง
    #2,563
    0
  2. #2235 Mamimilky (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 11:18
    ใช่หรอๆๆๆๆ???? ตื่นเต้น แงงงงงงงงงงงง อย่าม่าไปกว่านี้เลยย
    #2,235
    0
  3. #1948 KKMP (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 20:23
    โคจรที่ถูกปลุกชีพมาใช่ไหม??
    #1,948
    0
  4. #1693 น้ำผึ้ง (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 22:18

    เป็นกำลังใจให้นะคะ อย่าไปเอาคำไม่ดีมาคิดมากนะคะ คนเราก็แปลกลงให้ฟรียังไม่พอใจจะเอาให้ได้ทุกอย่าง น่ารังเกียจ.

    #1,693
    0
  5. #1646 คนเบื่อโลก? (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 12:10
    พึ่งอ่านวันนี้แต่ติดจนอยากอ่านต่อแล้วค่ะ รีบมาอัพต่อนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1,646
    0
  6. #1645 pangoed9911 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 15:35

    💕💕💕
    #1,645
    0
  7. #1644 yingza_202 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:48
    ไรท์สู้ๆเน้อออ
    #1,644
    0
  8. #1643 bloodc2 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:23
    โง้ย ฮือออ ดราม๊าา
    #1,643
    0
  9. #1617 'นมชมพู' (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 01:40
    สู้ๆค่ะ เรารอได้จ้า กะจะซื้อเล่มอยู่เหมือนกัน ชอบเรื่องนี้มาก ติดตามทุกๆเรื่องต่อไปค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,617
    0
  10. #1616 มานี่มา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 00:15

    พักผ่อนเยอะๆนะคะพี่เฟย น้องอ่านนิยายของพี่เฟยทุกเรื่องเลยนาาาาส

    #1,616
    0
  11. #1615 yingza_202 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 23:36
    ไรท์พักผ่อนเยอะๆนะค่าา สู้ๆเน้อออ เป็นกำลังใจให้ค่ะะ
    #1,615
    0
  12. #1614 tammaii (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 23:30
    แงงง กำลังตื่นเต้นเลยค่าาาา
    #1,614
    0
  13. #1611 tatarxxi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 16:25
    งื่อ! รอนะ มาต่อไวไว ลุ้นมาก
    #1,611
    0
  14. #1610 Pzsxdc (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:12
    ว้าวุ่นกันทั้งพ่อทั้งลูก รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #1,610
    0
  15. #1609 Gee Orra (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 03:47
    ไรท์สู้ๆ เรารอรวมเล่มอยู่เจ้าข้า
    #1,609
    0
  16. #1608 y_pps (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 00:58
    คนแต่งสู้ๆนะคะ
    #1,608
    0
  17. #1607 ryokiller13 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:16
    สงสารพ่อลูกคู่นี้สุดๆๆๆ เหมือนพ่อเห็นตัวเองในตัวลูกเลย เมื่อไหร่จะล้างคำสาปได้สักที ถ้าล้างได้แล้วขอแบบสวีททททั้งคู่พ่อคู่ลูกเลยน้าาาา
    ปล. เป็นกำลังใจให้ไรท์น้าาาาา สู้ๆๆๆๆ
    #1,607
    0
  18. #1606 newexo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:11
    ไกรอย่าพึ่งไปปราบพี่เข้ตอนนี้ ทางนั้นหมอเข้ไปกันเยอะแล้ว แต่พ่อเรามีคนเดียว ตามพ่อขุนไกรไปก่อนลูก กลัวเป็นกลลวงอะ ฮือออ แค่นี้ก็เครียดพอแล้ว
    ชาละวันควรมานั่งคุยกันดีๆตรงนี้ก่อน เหตุผลและเรื่องราวมันมีอยู่นะคะพี่ น้องไกรเชื่อในตัวพี่มากเลยนะ แต่พี่ไม่ยอมรับใจตัวเองและความแค้นบังตามากเกินไปจนเรื่องจะซ้ำรอยเดิมแล้วเนี่ย
    #1,606
    0
  19. #1605 Mikaela (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 20:36

    สงสารทั้งคู่พ่อคู่ลูกเลย เป็รไปได้ก็อยากให้คู่พ่อได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกอ่าาา ไรท์สู้ๆนะ เราชอบอ่านทุกตอนเลย อินสุดๆ จะติดตามเสมอนะ

    #1,605
    0
  20. #1604 kfangja (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 20:22
    เดี๋ยวนะ?!?! โคจร??????!!!!!!! ชุบชีวิตแล้วหรือว่าเป้นซอมบี้ โอ้ยยย พ่อลูกคู่นี้ดูน่าเศร้า....
    #1,604
    0
  21. #1603 dearlychpd ♡ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 18:54
    ง่ะ คนเขียนสู้ๆค่า ฮืๆๆๆๆ ไม่ได้เม้นนาน ช่วงนี้ยุ่งๆ ยังไงอย่าเพิ่งหมดกำลังใจนะคะ ฮึบๆ
    #1,603
    0
  22. #1602 Incamisang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 18:44
    เย่เย่ mpreg
    #1,602
    0
  23. #1601 ooy1565 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 18:39
    สงสารพ่อลูกคู่นี้จริงๆทำไมต้องมาเจอชะตาเดี่ยวกันเลย
    #1,601
    0
  24. #1600 Blackhill (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 18:02
    สงสารทั้งพ่อทั้งลูกเลยคะ T_T ไรต์เองต้องพักเยอะๆนะคะ สู้ๆคะ
    #1,600
    0
  25. #1599 Crazy Devill (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 17:59
    ไรท์ก็พักบ้างนะคะ​ เก็บตังค์รอแล้วค่ะ​แต่ก็คิดว่าจะรอซื้อEbookค่ะ​ เพราะไม่น่าจะเก็บทันจริงๆ​ ใจจริงอยากซื้อเป็นเล่มมากเลยค่ะ​ ตอนนี้บอกเลยว่าจะร้องไห้ตามขุนไกรกับไกรทองมาก​ ยังรอตอนต่อไปนะคะสู้ๆค่ะไรต์​
    #1,599
    0