ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 22 : ลิขิตกุมภีร์ : ตอน ๒๐

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,862
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

ตลาดของชาวชุมพรคึกคักไม่แพ้ชาวเมืองพิจิตรเลยในความคิดไกรทอง แม้จะก้าวเดินแทบไม่ไหวแต่เพราะความอยากรู้อยากเห็นจึงเอาร่างสะบักสะบอมของตัวมาเดินเล่นในตลาด ชักชวนชาละวันที่เหมือนจะตื่นอยู่ก่อนหน้ามาช่วยกันถือของด้วย

ชาละวันที่พูดน้อยเหมือนกลัวพิกุลร่วงอยู่แล้วยิ่งพูดนับคำได้ในเช้านี้ แต่มันก็เป็นการดีเพราะตัวไกรทองเองก็ไม่อาจสรรหาอะไรมาเปิดบทสนทนาได้ยามย้อนคิดถึงเรื่องบัดสีเมื่อคืนวาน

ไกรทองเหลือบมองชาละวันที่เดินตามมาเป็นระยะ ในจังหวะที่จักหาเรื่องเปิดบทสนทนาเพราะทนความอึดอัดไม่ไหวก็มีแรงกระตุกชายกางเกงจากด้านข้าง มันทำให้หมอจระเข้ต้องหันมามองตามสิ่งเร้านั้นแล้วได้พบกับเด็กชายตัวกระจ้อย เด็กน้อยคนนั้นถามตาใส

“ข้าได้ข่าวว่าเมื่อคืนท่านเจอจระเข้ตอนปล่อยโคมด้วยจริงรึเปล่าจ้ะ?! ใช่ไอ้ตกกระรึเปล่า แล้วปราบมันได้ไหม”

“อ้ายเลิศหยุดกวนพ่อหมอเขาเลยนะเอ็งมานี่เลยมา” ป้าที่หอบหิ้วของพะรุงพะรังแหวกชาวบ้านตามเข้ามาติดๆพลางดึงรั้งลูกชายที่ยังเกาะชายกางเกงไกรทองหนึบ

“อา...ใช่เจอถึงสองตัวเชียว แต่ไม่ใช่ไอ้ตกกระหรอกหนา” การตอบรับข่าวลือนั้นทำให้ชาวบ้านในตลาดฮือฮากันไปทั่ว คราวนี้พวกที่อยากเสือกแต่ไม่กล้าสอดในทีแรกต่างกรูกันมาเข้ามาล้อมรอบไกรทองและผู้ติดตามที่แผดรังสีรำคาญใจออกมามากกว่าเดิมเมื่อเห็นมนุษย์มากมายมาชุกชุมใกล้ๆ

ชาละวันมองการโอ้อวดของไกรทองอย่างสังเวชใจ

หากไม่ได้เขามีหรือมันจะมายืนเล่าเรื่องในวันนี้ได้

พญากุมภีร์มองการเล่าเรื่องพร้อมทำท่าทางประกอบต่อหน้าลูกเด็กเล็กแดงแล้วได้แต่กลอกตา แม้เรื่องจริงมีจะมีมากกว่าครึ่งแต่การออกตัวเก่งกาจเกินงามให้คนในเหตุการณ์อย่างเขาเห็นมันก็ดูน่าหมั่นไส้อยู่ดี

มันคงเป็นความรู้สึกสมเพชระคนเอ็นดูมากกว่านี้หากเขาไม่ได้กำลังมีความรู้สึกบางอย่างระแคะระคายอยู่ในใจ

ที่เขายังไม่ไปตามล่าไอ้ขาวต่อเพราะยังนึกสงสัยในสิ่งที่พบเจอเมื่อคืนวาน แม้จะมั่นใจเกินกว่าครึ่งแต่ก็ยังไม่อาจปักใจเชื่อ

...เขากำลังพยายามหาเหตุผลมาทัดทานไม่ให้ดึงศีรษะเจ้าของรอยยิ้มพริมใจนั้นออกจากบ่า พยายามสรรหาทุกความพึงใจที่มนุษย์ผู้นั้นเคยทำเพื่อหักล้างในสิ่งที่ติดใจสงสัย

เขาเติบใหญ่พอจักไม่เชื่อลางสังหรณ์ที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ตราบใดที่ข้อเท็จจริงยังไม่ปรากฏเขายังไม่อาจตีตนไปก่อนไข้

รึบางที...มันเป็นเพียงแค่เขายังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริงเพียงเท่านั้น

“แล้ว…” เสียงชาวบ้านที่ขาดห้วงไปพร้อมกับแววตาทุกคู่ที่เลื่อนมาจับจ้องทำให้ชาละวันต้องกวาดสายตามองรอบด้านเชิงถาม

พวกมนุษย์มาสอดมาเสือกเรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาอีก

“คนผู้นี้แหละที่ช่วยชีวิตข้า” ไกรทองชี้ และผู้คนก็ต่างแย้มยิ้มสรรเสริญผู้กล้าอีกคนเป็นการใหญ่แต่ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้ามาแตะต้องกายบุรุษหน้ายักษ์ผู้นั้นด้วยเกรงต่อรังสีดำทะมึนที่แผ่ซ่านออกมา

หากให้เปรียบกันบุรุษผู้นั้นต่างกับพ่อหมอไกรทองราวกับผืนฟ้ากับก้นเหว หนูไกรทองนี่ยิ้มพิมพ์ใจมันทุกนาที บุรุษอีกคนกลับปั้นหน้ายักษ์หน้ามารอยู่ตลอดเวลา คิดภาพการพักอาศัยร่วมชายคาเดียวกันอย่างที่พ่อหมอจระเข้ว่าไม่ออกเลย

เช้านี้ไกรทองกับชาละวันได้กับแกล้มมาเต็มไม้เต็มมือเพราะแม่ค้าพ่อค้าต่างหยิบยื่นมันให้ในฐานะที่ช่วยให้ประเพณีลอยโคมหิ่งห้อยปีนี้มันลุล่วงไปได้ด้วยดี

“ว้ายตาเถร!” จังหวะที่ชาละวันกำลังจะหมุนตัวเดินนำกลับเรือนก็ชนเข้ากับหญิงสาวนางหนึ่ง นางผู้นั้นไม่ทันระวังจึงทำปลาสดที่หั่นเรียงตัวสวยบนใบตองหกเลอะเทอะ

ชาละวันคิ้วกระตุก ไพล่คิดไปว่ามนุษย์นี่ช่างซุ่มซ่ามจนน่ารำคาญ แต่ยังไม่ทันจักได้มีใครเอื้อนเอ่ยวาจาใด ชาละวันกลับต้องนิ่งค้างไปยามได้เห็นดวงหน้ากังวลใจของเจ้าหล่อนใกล้ๆ

นัยน์เนตรสีทองอำพันไม่ต่างกันจรดจ้องกันชั่วครู่ และเป็นอิสตรีนางนั้นที่เลื่อนหลบตาลงอย่างเอียงอาย พลางทำทีเป็นก้มลงเก็บปลาสดที่ตกกระจายอยู่เต็มพื้นแทนการยืนงกๆเงิ่นๆ

หากแต่ชาละวันกลับนั่งยองๆลงไปช่วยนางเก็บพลางเคลื่อนหน้าไปกระซิบถามเสียงเข้ม

“เจ้าอยู่ร่วมกับมนุษย์มานานเท่าใดแล้ว”

คำถามราวกับรู้ถึงชาติกำเนิดทำให้นางผู้นั้นชะงักฝ่ามือที่กำลังหยิบจับของ

“ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังหมายถึงสิ่งใด” นางบอกปัด รีบเก็บข้าวของและตั้งท่าจะลุกขึ้นแต่ชาละวันกลับฉุดข้อมือนางไว้จนนางล้มลงมากองทับบนตักโดยที่พญาชาละวันก็มือไวพอจะคว้าเอวนางไว้ได้

ความบัดสีบัดเถลิงนั้นสร้างเสียงฮือฮาให้ดังระงมอีกระลอก และมันดังมากพอจะทำให้ไกรทองที่เดินตามหลังมาต้องเผลอนิ่วหน้า

รู้สึกชาวาบไปทั้งร่างยามเห็นการอิงแอบแนบชิดนั้น

และเชือนชายิ่งกว่ายามชาละวันประคองนางขึ้นแล้วฉวยข้อมือนางให้เดินห่างออกไปไกลราวกับหลงลืมไปแล้วว่ามีคนอย่างเขาติดสอยห้อยตามมาด้วย

“เราก็แค่คนรู้จักกัน…” ไกรทองมองภาพนั้นพลางรำพึงเสียงเบาหวิว

แค่คนรู้จักจึงมีสิทธิ์ได้เพียงเท่านี้…

ไม่รู้เพราะสาเหตุใดแข้งขาที่เคยหยัดยืนไหวกลับก้าวขาไม่ออก ราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาลเหนี่ยวรั้งไว้ ทั้งที่ใจก็อยากไปเห็นกับตาว่าบุรุษและสตรีสองนางนั้นมีลับลมคมในอะไรกันแต่อีกใจกลับห้ามปรามเอาไว้ด้วยกลัวว่าจักได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น

เพียงแค่ตื่นมาพบท่าทีนิ่งเฉยราวกับเมื่อคืนวานไม่ได้พลาดพลั้งสิ่งใดต่อกันก็อึดอัดใจจนแทบบ้าแล้ว

เขาไม่อยากต้องรับรู้สิ่งใดให้สับสนไปมากกว่านี้อีกแล้ว


…..


ช่วงสายชาละวันถึงกลับขึ้นเรือนมา และได้พบว่าไกรทองรินแกงทิ้งไว้จนเย็นชืดรวมไปถึงข้าวสองจานก็ยังตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

“ทำไมไม่ทานข้าว”

“ก็...รอเจ้า”

มันเป็นคำพูดที่ไม่ได้ผิดไปจากการคาดการณ์ของชาละวันนัก การกระทำพิสดารเหล่านี้แหละถึงสมเป็นไกรทองที่เขารู้จัก

เขาไม่คิดว่าจักมีใครบ้าทำแบบเจ้าเด็กนั่นแน่ แต่เพราะพอรู้ว่าเด็กนั่นอาจทำเช่นนี้จึงสะสางธุระกับนาง ‘เลื่อมลายวรรณ’ จระเข้สาวที่จำแลงกายขึ้นมาอาศัยปะปนกับมนุษย์อย่างเร่งรีบ

เขาสงสัยว่านางคือหนึ่งในกลุ่มคนที่รู้จักพวกไอ้ขาวที่พากันมาอาละวาดที่นี่รึไม่ เพราะยังไงตามสัญชาตญาณแล้วหากมีจระเข้ถิ่นอื่นมาอาละวาด จระเข้เจ้าของพื้นที่จักต้องลงไปตรวจตราหาที่มาที่ไปของคนกลุ่มนั้นแต่นางอ้างว่านางไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับจระเข้ตกกระ นางอาศัยอยู่กับตายายที่บัดนี้สิ้นชีพไปแล้วที่ปลายหมู่บ้านมาตั้งแต่นางยังเล็กจึงไม่สันทัดการกินอยู่แบบจระเข้และไม่ขอลงไปยุ่งเกี่ยวกับวิถีของจระเข้ตนอื่น

ความหวาดกลัวในดวงตานางทำให้เขาเชื่อว่าสิ่งที่นางเอ่ยคือความจริง เขาจึงตัดสินใจปล่อยนางไป เคยติดใจสงสัยมาตลอดว่ากุมภีร์กับมนุษย์อยู่ร่วมกันอย่างผาสุกได้จริงหรือไม่ คำตอบก็ได้เห็นจากการที่นางเป็นที่รักใคร่ของชาวบ้านในละแวกแล้ว

ตราบใดที่นางไม่เผลอแปลงกายกลับเป็นจระเข้ ตราบใดที่นางไม่กระหายในเนื้อมนุษย์จนลงมือสังหารใคร ก็ดูเหมือนว่าการแฝงตัวของนางจะราบรื่นไปได้ เผลอๆจนหมดสิ้นอายุขัยเลยด้วยซ้ำ

“...” ชาละวันคิดไปเรื่อยเปื่อยขณะนั่งลงตรงข้ามอีกฝ่าย มือหยิบฉวยจานข้าวใกล้มือมาถือ ไกรทองเห็นดังนั้นจึงหยิบจานที่เหลือมาเริ่มตักแกงกินบ้าง

รอข้าจริงๆด้วย…

ชาละวันมองมนุษย์ที่ดูหิวโซแต่ก็ยังอดทนรอคอยด้วยความประหลาดใจ มันคงน่าอภิรมย์กว่านี้ไปแล้วหากในสายตาไม่ได้เห็นหอกอาคมนั่นตั้งตระหง่านอยู่อีกฟากของเรือน

มันผลักดันให้พญากุมภีร์จำต้องถามเรื่องที่คาใจมาตลอดคืน

“มันคือ…?”

ไกรทองมองตามสายตานั้น แม้จะยังนึกสงสัยในการกลับมาเสียสายของอีกฝ่ายแต่ก็จำใจเอ่ยตอบในเรื่องที่ชาละวันถามถึง อย่างน้อยมันก็ดีกว่าการนั่งเป็นใบ้แข่งกันอยู่อย่างนี้

“หอกสัตตะโลหะ...ของพ่อข้า”

คำว่าพ่อทำให้ชาละวันพยักหน้ารับแม้นว่ากับข้าวกับปลาที่กำลังเคี้ยวจะเริ่มไร้รสชาติแล้วก็ตาม

ไกรทองแทบจะก้มหน้าติดจานข้าวเพราะไม่อยากเงยหน้ามองสบกันเล่าเรื่องต่อด้วยเสียงอู้อี้ยามข้าวเต็มปาก

ไม่ใช่คนช่างเล่าเรื่องราวนักหรอกแต่ที่ทำอยู่เป็นเพราะไม่อยากให้ทุกอย่างมันเงียบจนน่าอึดอัดไปกว่านี้

“ท่านอาจารย์ของข้า...ของพ่อข้าด้วย ท่านปลุกเสกให้”

ชาละวันเขี่ยผักเปื่อยยุ่ยออกมาวางขอบจาน พยักหน้ารับให้ผู้เล่าได้รับรู้ว่าตนฟังอยู่เป็นระยะ

เป็นอาจารย์ตั้งแต่รุ่นพ่อยันรุ่นลูกได้ต้องตบะแก่กล้าน่าดู แค่มนุษย์ธรรมดาไม่น่าอายุยืนยาวเช่นนั้นได้ เผลอๆอาจดวงจิตแก่กล้าพอๆกับท่านปู่รำไพ

แต่นั่นเพราะท่านเป็นอมนุษย์ไงล่ะ..แต่กลับมนุษย์เผ่าพันธุ์แสนอ่อนแอนั้นแทบนึกภาพไม่ออกเลยว่าอาจารย์ที่ว่านั่นจะอยู่ในสภาพไหนในช่วงอายุปูนนี้

หรือหากบอกว่าเป็นเทพยดาจำแลงกายลงา...อันนี้ก็มีเค้าลางอยู่

ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ไม่น่าประหลาดใจแล้วว่าเหตุใดศาสตราวุธนั่นถึงทำลายอาคมเขี้ยวเพชรได้

แต่ถ้าเป็นเทวดาจริงจะลงมายุ่งอะไรกับความบาดหมางของมนุษย์กับกุมภีร์กันล่ะ

ประหลาด...อะไรที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ดูประหลาดไปหมด

“เขาสร้างมันเพื่ออะไร?”

อะไรทำให้มนุษย์มากอาคมผู้นั้นลงมายุ่มย่ามกับหมอจระเข้

“ข้าจำไม่ได้มากหรอกหนา ลางๆก็เพียงว่าช่วงนั้นจระเข้อาละวาดหนัก พ่อข้าโดนว่าจ้างไม่เว้นวันจนต้องมาตั้งรกรากในพิจิตร...ตอนนั้นมีคนเล่าลือว่ามีจระเข้ผี”

มาถึงตรงนี้ชาละวันเริ่มหยุดเคี้ยวข้าวปลา ช้อนในมือนิ่งค้างกลางอากาศ มีเพียงหูและปากเท่านั้นที่ยังคงทำหน้าที่ของมัน

“จระเข้...ผี?”

“ใช่มันถูกเรียกว่าจระเข้ผีเพราะใช้ศาสตราวุธใดก็ฟังแทงมันไม่เข้า มันมีบริวารที่แก่กล้าอีกสองตัวพ่วงมาด้วย” ไกรทองเล่าต่อ เพราะก้มหน้าก้มตาตักข้าวจึงไม่ทันได้เห็นแววตาตกใจที่เริ่มเปลี่ยนมาวาวโรจน์ขึ้นเรื่อยๆของชาละวัน

ตึก ตึก

ดวงใจของพญากุมภีร์เต้นเร้าอยากหนัก ลางสังหรณ์ที่เกาะกุมดวงใจมาช้านานกำลังค่อยๆกระจ่างชัดด้วยความจริง...ที่พยายามหลีกหนีมาตลทั้งวัน

“อาจารย์คงจึงให้อาวุธวิเศษแก่พ่อข้า...หอกสัตตะโลหะนี่ล่ะ”

“แล้ว?” น้ำเสียงที่เริ่มกดต่ำทำให้ไกรทองชำเลืองมองคู่สนทนาเล็กน้อย แม้จะนึกแปลกใจในความใคร่รู้ของอีกฝ่ายไม่น้อยไปกว่าความดุดันที่ฉายชัดเต็มนัยน์ตาสีทองอร่าม แต่กระนั้นก็ยังคงเล่าต่อไป

“พ่อข้าสังหารจระเข้ผีได้สำเร็จ...ชาวบ้านส่งเสียงยินดีกันทั่วคุ้งน้ำ หลังจากแทงทะลุดวงใจจระเข้ผีนั่นได้บริวารจระเข้อีกสองตัวก็ลอยหงายโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา ให้ข้าเดานะ...มันคงสิ้นฤทธิ์เพราะนายมันสิ้นใจเป็นเสมือนคำสาปจองจำดวงวิญญาณอะไรเทือกนั้น”

ไม่ใช่คำสาปร้าย...แต่กุมภีร์สองตนนั้นตายด้วยเงื้อมมือจระเข้ผีที่ว่าก่อนหน้าแล้วต่างหาก

ชาละวันคิดอย่างขมขื่น ฝ่ามือกอบกุมจานปูนแน่นจนเกิดรอยร้าว ไม่ต่างอะไรกับช้อนที่กำลังงุ้มงอเพราะแรงบีบ

ไฟแค้นที่สุมทรวงปะทุขึ้นมาทำลายทุกความรู้สึกที่เคยมี แต่กระนั้นก็ยังอดทนอดกลั้นฟังมันต่อไปราวกับให้ความจริงกรีดย้ำลงมาจนสาแก่ใจ

“ข้าจำได้คนตะโกนชื่อ ‘ขุนไกร’ ชื่อของพ่อข้ากับแซ่ซ่อง...รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ สีหน้าโล่งใจ ทุกอย่างทำให้ข้าเป็นข้าทุกวันนี้ ข้าอยากช่วยผู้คนให้ได้เหมือนที่พ่อช่วย อยากปกป้องคนให้ได้เหมือนที่พ่อทำ”

ขุนไกร นามนั้นเสมือนกุญแขไขปริศนาทุกอย่าง

ทันทีที่ประโยคนั้นจบรอยยิ้มร้ายก็ค่อยๆผุดพรายขึ้นบนริมฝีปากหยักของพญากุมภีร์

แม้นง่วนอยู่กับการตามหาพระศพที่หายไปลามมายังเรื่องไล่ล่ากุมภีร์ทรยศอย่างอ้ายขาวแต่ก็ไม่เคยลืมนามของทรพีตนนั้น

นามของผู้ที่เขาปฏิญาณต่อดวงวิญญาณบรรพกษัตริย์ว่าจะจองล้างจองผลาญโคตรเหง้ามันไม่ให้ตายดี

ความพึงใจ รอยจูบหวาน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเสมือนชนักติดหลังแต่คนที่ทั้งชีวิตจมอยู่กับไฟแค้นก็เลือกจะละทิ้งทุกอย่างเพียงเพื่อสานต่อปณิธานที่ตั้งไว้

“จระเข้ผีตนนั้นตัวใหญ่มากมันยาวตั้งแต่ตลิ่งอีกฝั่งถึงอีกฝั่ง……….” ไกรทองจับรังสีประหลาดจากคู่สนทนาได้ การเล่าเรื่องจึงเริ่มเบาจางลงพร้อมๆกับการวางจานข้าวลงกับพื้นยามได้เห็นดวงตาวาวโรจน์ที่จ้องเขม็งมา

ลางสังหรณ์เร้าบอกให้เขาถอยห่างจากชาละวันไปให้ไกล แต่ดวงใจกลับพร่ำหาเหตุผลที่จะยังหยัดยืนอยู่ตรงนี้

“ชาละวัน?”

“เขามีนามโคจร”

“.....?”

ชาละวันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

“จระเข้ผีตนนั้นมีนามว่าโคจร” แว่วเสียงชาละวันเริ่มทุ้มต่ำเกินกว่าจะเป็นเสียงมนุษย์

“เจ้า...รู้ได้ยังไง?” ยังมีเพียงคำถามโง่ๆที่หลุดออกมาจากปากหมอจระเข้ซึ่งบัดนี้จำต้องถอยกราวรูดเมื่อร่างสูงใหญ่ยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วสาวเท้ามาหา

ทุกย่างก้าวเน้นหนักเสมือนเสียงสัตว์ขนาดมหึมากำลังเยื้องย่าง ดวงหน้าคมคายเริ่มมีเกร็ดสีเขียวสลับดำปรากฏขึ้นตามพวงแก้มและลำคอ คมเขี้ยวสีใสดั่งเพชรพลอยยาวพ้นกลีบปากที่กำลังแสยะยิ้มกว้าง เสียงหัวเราะกังวานนั้นก็เริ่มเเปรเปลี่ยนมาเป็นเสียงคำรามก้อง

เสียงคำรามนั้นคุ้นหูไกรทองยิ่งกว่าอะไร...

เพราะมันคือเสียงของจระเข้...ที่เขาปราบมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ฝ่ามือใหญ่พุ่งเข้ามาบีบรัดคอหมอจระเข้ที่ยังนั่งตัวแข็งทื่อ กระชากจนดวงหน้าเข้ามาชิดใกล้

ความอึดอัดจากอากาศที่ถดถอยทำให้ไกรทองต้องจิกขืนฝ่ามือที่ประทุษร้ายเพื่อหาทางรอด แต่กระนั้นความทรมานที่ได้รับยังไม่ชวนหนักอึ้งเท่าดวงตาสีทองอร่ามที่กลับมาไร้ซึ่งความรู้สึกเหมือนคราแรกที่พานพบกัน

ชาละวันเหยียดยิ้มพลางแลบลิ้นเคลียเย้าไปกับแก้มอิ่มที่เคยดอมดม ก่อนค่อยๆเลื่อนหน้าไปกระซิบให้ความจริงประจักษ์แจ้งตรงกัน

“เพราะเขา...คือบิดาของข้า”


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


มาอัพเพิ่มแล้วฮะ /นอนขึ้นอืด

ฝากเม้นติชมเหมือนเดิม หนึ่งเม้นหนึ่งล้านกำลังใจฮะ ส่วนเรื่องคำว่ากุมภีร์เหมือนเฟยเคยรื้อเจอว่ามันเขียนได้ทั้งสองแบบคือกุมภีร์กับกุมภีล์แต่ถ้าอิงตามพจนานุกรมเดี๋ยวเฟยจะทยอยตามแก้ไขเปลี่ยนมาเป็นกุมภีล์ทั้งหมดนะคะ แต่คงเปลี่ยนชื่อแท็กไม่ทันแล้ว แง

#ลิขิตกุมภีร์





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2694 Rubyminnt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 09:52

    น้องไม่ได้ทำอะไรน้องไม่รู้เรื่องพี่วันอย่าทำน้อง
    #2,694
    0
  2. #2329 Yook-Yik (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 01:40
    แกจะฆ่าเมียแกไม่ได้นะ
    #2,329
    0
  3. #2231 Mamimilky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 09:25
    จะร้องไห้แล้วววว โอ้ยยย อย่าทำน้องงง
    #2,231
    0
  4. #1989 Patcharin0423 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 15:19
    อย่าทำอะไรน้องนะเฮ้ย-_+!!
    #1,989
    0
  5. #1945 KKMP (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 17:10
    อิพี่ชาละวันอย่าฆ่าน้องไกรนะ ฮือ จะดราม่าไปไหน T_T
    #1,945
    0
  6. #1639 bloodc2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:06
    ดราม่าเคล้ามาคุแล้วเว้ยยยยยย--
    #1,639
    0
  7. #1579 y_pps (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 06:14
    อ๊ากกกกกก
    #1,579
    0
  8. #1507 tatarxxi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 08:52
    มาต่อไวไวไวนะค่าาา รอไม่ไหวแล้ว55555
    #1,507
    0
  9. #1498 ผู้รับใช้ซาตาน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 17:58

    เบาๆค่ะ น้องอยู่ในช่วงบอบบาง เมื่อคืนพี่ชาก็จัดชุดหนักไปแล้ว ไม่เหลือแรงมาขืนมือพี่ออกแล้ว จะทำอะไรน้องคะ แค่รู้ความจริงว่าพี่เป็นจรัเข้ ตัวเองร่วมหลับนอนกับนอนกับจระเข้ ตัวเองหลงรักจระเข้ แค่นี้น้องก็ช็อกแล้ว แถมสายตาพี่ชายังทำน้องเจ็บปวด

    #1,498
    0
  10. #1491 ExOne_08 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 14:25
    โว้ยยยยยยยจะรัองแล้วอ่าาา
    #1,491
    0
  11. #1460 Alexis potter (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 07:23
    ตีพี่วันแรงๆเลย!โกรธแล้ว ฟัดน้องเมื่อคืนมาวันนี้จะมาทำร้ายน้องไม่ได้!
    #1,460
    0
  12. #1454 NawaratUdompun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 06:23
    อย่าทำน้อนนนนนนนนนน แงงงงวง
    #1,454
    0
  13. #1452 Mebal (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 05:14
    อ่านตอนนี้แล้วปวดใจเลยพี่วันความแค้นมันทำให้คนหน้ามืดตาบอดและใจร้อน ตอนต่อไปดราม่าหนักแน่เลย ;-;
    #1,452
    0
  14. #1449 'นมชมพู' (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 04:41
    อย่ามาทำอะไรน้องงงงงงงง แกโกรธแค้นแล้วน้องเกี่ยวอะไรห้ะะะะะ ปล่อยมือจากน้องเดี๋ยวนี้ๆๆๆๆ ฮือออออออ
    #1,449
    0
  15. #1444 shiromi-kuromi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 01:33
    อย่าทำน้องค่ะขุ่นพี่!!!
    #1,444
    0
  16. #1442 ryokiller13 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 01:02
    อย่าทำน้องงงงงสิ น้องไม่รู้เรื่องด้วยนะเฟ้ยยยยยย!!!!
    #1,442
    0
  17. #1436 Phatusanime (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 00:44
    ตะโกนได้คำเดียว อย่าทำน้องงงงงงง!!!!
    #1,436
    0
  18. #1434 Pen pink (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 00:39
    อย่าทำน้องงงงง น้องไม่รู้เรื่องงงง
    #1,434
    0
  19. #1429 bunyarat462 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 00:07
    ท่านมหาเทพ นี่ใันก็หลายภพหลายชาติแล้วนะ ถอนคำสาปซะทีเถอะ โอ้ยย ตอนหน้าน้องต้องบอบช้ำแน่เลย ไม่นะ... TT
    #1,429
    0
  20. #1426 Hyukky38 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 23:56
    อย่าทำน้องเลยน้าน้องเขารู้ ฮือออออออออออ
    #1,426
    0
  21. #1416 Mikaela (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 23:23

    ไม่อยากให้ดราม่าเลย ฮือๆ สงสารตั้งแต่คำทำนายของพ่อหมอแล้ว ทำไมถึงรักกันไม่ได้ละ ขอให้ชาตินี้ทั้งคู่เอาชนะโชคชะตามาครองรักกันได้ด้วยเถอะนะไรท์จ๋าาาาา

    #1,416
    0
  22. #1413 kfangja (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 23:18
    กรี๊ดดดดดด เข้าได้กันแบ้ววววววว แต่เหมือนเค้าลางดราม่ามาแต่ไกล...
    #1,413
    0
  23. #1407 delta-n (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 23:08
    ใจเย็นนน อย่าทำน้องน้องไม่ได้ทำอะไรผิดน้าาา
    #1,407
    0
  24. #1406 qsnw_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 23:05
    ไม่นะ อย่าทำน้องงงงงง แงงงง
    #1,406
    0
  25. #1385 lay zhang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 22:55
    อย่าทำน้องงงงงง
    #1,385
    0