ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 20 : ลิขิตกุมภีร์ : ตอน ๑๘

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 225 ครั้ง
    30 ก.ค. 61

การต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดจบซึ่งเป็นชัยชนะของชาละวันกับไกรทอง วินาทีที่ชาละวันง้างกริซเล่มคมในมือหมายจะสั่งหารกุมภีร์ที่หลงเหลือตนสุดท้ายไกรทองก็รั้งแขนข้างนั้นไว้และนั่นเปิดโอกาสให้จระเข้สะบักสะบอมตนนั้นว่ายหนีหายลงไปในผืนน้ำดำมืด

ความสงบกลับคืนมา มีเพียงเสียงหอบหายใจของหนึ่งหมอจระเข้และหนึ่งพญากุมภีร์จำแลงเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่ ก่อนเป็นชาละวันที่รั้งมือคนห้ามปรามออกแล้วหันมาจ้องหน้าอย่างหัวเสีย

“เจ้าเสียสติรึยังไง! มันจะฆ่าเจ้าอยู่แล้วใยยังปล่อยมันไป!!”

“พวกมันบาดเจ็บปางตายแล้วคงทำอันตรายชาวบ้านไม่ได้สักระยะอีกอย่างพวกมันไม่ใช่จระเข้ตกกระที่คาบชาวบ้านไปกินสักหน่อยพวกมันเป็นเพียงจระเข้ที่รอนแรมมาเพราะโดนกีดกันออกจากฝูงอื่นเท่านั้นเอง” ไกรทองแจงเหตุผล

จระเข้ทั้งสองอายุน้อยนิด ลำตัวยังไม่ยาวมากนัก ซ้ำยังมีรอยคมเขี้ยวลากยาวเป็นอนุสรณ์อยู่ใต้ท้อง เขาเห็นยามมันพยายามหมุนเอาตัวรอด มันชี้ชัดว่าพวกมันแค่จระเข้หัวเน่าที่มาพักพิงลำน้ำชุมพรแห่งนี้เท่านั้น น่าจะพึ่งมาถึงและหิวโซมากจึงจู่โจมเขาที่ตัวขนาดเท่าพวกมันอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า

และใช่! มันเกือบจะฆ่าเขาตายแต่มันก็ได้รับบทเรียนล้ำค่าแล้วว่าไม่ควรยุ่มย่ามกับมนุษย์ จากการทั้งฟันจนจมูกมันเหวอะแล้วเชือดเพื่อนให้มันดูนั่นไง แค่นั้นก็พอที่จะทำให้มันสำนึกและไม่โจมตีมนุษย์อีกแล้ว

เขาหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นน่ะนะ

“การฆ่าไม่ใช่คำตอบของทุกอย่าง”

“เจ้าพูดกับพวกมันสิแล้วดูว่าพวกมันคิดเหมือนเจ้าไหม!” ชาละวันที่สุขุมนุ่มลึกมาตลอดตวาดลั่นคุ้งน้ำ

ไม่อาจตอบได้ว่ากำลังโกรธาอะไรมากกว่ากันระหว่างตัวเองที่ผลุนผลันกลับมาช่วยมนุษย์หน้าโง่ที่ไม่รักตัวกลัวตายหรือความดีโงง่ๆที่มนุษย์นี่ตั้งมั่นดั่งดั่งสัจจะธรรมค้ำจุนชีวิต

คิดว่าดีกับทุกฝ่ายแล้วคนอื่นจักดีตอบงั้นหรือ? ต่อให้พวกมันไม่ใช่ไอ้ขาว ต่อให้เป็นแค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่หลงถิ่นมา แต่เมื่อมันมุ่งหมายจะทำร้าย เราก็ต้องปกป้องตัวเองไม่ใช่เห็นใจความหิวโซของพวกมัน

แล้วนี่เขาจะโมโหทำซากสวรรค์วิมานอะไรวะ!

“.....” ไกรทองก้มหน้าชิดคอ ท่าทางสลดลงเหมือนเด็กโดนเทศนาจนหูชา เขาโดนพ่อด่ากราดเรื่องพวกนี้บ่อยครั้งนัก ไอ้เรื่องทำคุณบูชาโทษเนี่ยแต่บางครั้งมันก็อดช่วยไม่ได้จริงๆ

ดูแววตามันสิ...มันก็แค่เด็กคนหนึ่งที่จากบ้านมาไกลและกำลังหิวโซแถมต้องมาสูญเสียสหายร่วมเดินทาง ตอนนี้เหลือลำพังคนเดียวกับบาดแผลฉกรรจ์ไม่รู้จะอยู่รอดได้สักกี่วัน แค่นั้นมันก็มากพอแล้วไม่ใช่หรือจักต้องสูญเสียอะไรกันอีก

แต่ก็นั่นล่ะ...ก็ทำได้เพียงเถียงอยู่ในใจเพราะรู้ดีว่าตนผิด

“เจ้าเป็นหมอจระเข้รู้ดีนี่ว่าควรทำอย่างไร...คราหน้าหากเจอพวกมันจงแทงให้ทะลุขั้วหัวใจ” วาจาพร้อมการจับมือเล็กที่ยังคงกำพร้ามาจ่อตรงอกข้างซ้ายทำให้ไกรทองเผลอสั่นไหว หากออกแรงเพียงนิดคมมีดอาจกดเข้าแผ่นอกชาละวันได้ เพียงแค่คิดร่างกายก็แทบปล่อยศาสตราวุธที่ถือร่วงลงพื้น

ความกลัวปริศนาแล่นปราดเข้ามาเต็มดวงใจ ส่งผลให้ไกรทองจำต้องเสมองไปทางอื่นในขณะที่พยายามยึดยื้อพร้ากลับมาเพื่อวางมันลงก่อนมันจะเผลอบาดใครเข้า ฝ่ามือข้างนั้นยังคงสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด และนั่นทำให้ชาละวันที่ลอยคอมองอยู่กลางลำน้ำเริ่มได้สติ

หากแต่ยังไม่ทันได้แก้ต่างการกระทำที่เข้าข่ายห่วงเกินเหตุของตนไกรทองก็แทรกด้วยเสียงสั่นๆขึ้นมา

“ข้าเข้าใจแล้ว...พอใจเจ้ารึยังล่ะ”

“อืม”  ชาละวันรับคำแล้วเบียดปีนขึ้นมาบนลำเรือ ส่งผลให้เรือพายขนาดเล็กเอียงกะโท้โล้เกือบคว่ำอีกคราดีที่ทั้งสองถอยไปนั่งตั้งสูญถ่วงคนละฝั่งได้ทัน

“หากไม่ฆ่ามัน...มันก็ฆ่าเจ้า จะรักผู้ใดก็ได้แต่ต้องรักตัวเองก่อนเข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้วน่า”

“อือ!”

ชาละวันรู้ว่ามันผิดวิสัยที่พร่ำพูดแต่เรื่องเดิมทั้งที่ตัวต้นเหตุก็ตบปากรับคำว่าจะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมแล้ว มันผิดแผกมาตั้งแต่เขายอมหวนกลับมาหาทั้งที่ออกตัวว่ายไปไกลถึงปากอำเภอเมืองแล้ว

เพียงแค่เผลอคิดว่าหากปล่อยให้ไกรทองไปลอยโคมหิ่งห้อยนั่นคนเดียวท่ามกลางพวกไอ้ขาว ทุกอย่างที่เคยแบกรับก็หายไปเสียเฉยๆ

สุดท้ายพอมาถึงก็พบในสิ่งที่นึกหวาดหวั่น จนแล้วจนรอดแม้ได้รู้ว่าพวกจระเข้ที่จู่โจมไกรทองไม่ใช่พวกไอ้ขาวแต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้เบาใจลง

เพราะมันทำให้รู้ว่าแหล่งน้ำแห่งนี้อุดมสมบูรณ์ขนาดที่จระเข้พลัดหลงถิ่นหลายตัวขวนขวายมาอาศัย มนุษย์คงไล่ล่าฆ่าแบบไม่เลือกหน้าหรอกหน้าตาจระเข้ยามแปลงกายกลับใช่จะแตกต่าง เรื่องนี้ทำให้พวกไอ้ขาวที่เป็นผู้อาละวาดตัวจริงได้ผลประโยชน์ มันใช้จระเข้ตัวอื่นที่หลงมาเป็นเกราะกำบังเพื่อทำเรื่องชั่วๆต่อได้สบายแฮ

ตอนนี้ก็พวกมันเก็บตัวเงียบเชียบ ยิ่งชัดเจนว่าพวกมันล่วงรู้ถึงการมาของจระเข้ตนอื่นๆที่จะมารับหน้าแทนพวกมัน ทุกอย่างราวกับแผนการที่ตระเตรียมไว้ในทีแรก

ไม่แน่...เรื่องที่ไกรทองโดนเรียกตัวมาที่นี่เองก็มีการจัดฉากไว้ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงพวกมันมีความแค้นฝังหุ่นอะไรกับไอ้หมอจระเข้โลกสวยนี่กันล่ะ ที่เลวร้ายกว่านั้นเผลอๆพวกมันรู้ว่าเขาอาจจะตามมาถึงที่นี่เพราะข่าวลือที่พวกมันทิ้งจงใจทิ้งไว้เรี่ยรายทาง

พวกมันเหมือนจระเข้ผี จะปล่อยให้ตัวเองโดนลือโดนเล่าอ้างได้อย่างไรถ้าไม่หมายใจให้ใครรู้ตั้งแต่ทีแรก

หัวหมอนักอ้ายพวกนี้

ความคิดที่ตีวนอยู่ในหัวชาละวันค่อยๆเลือนหายไปยามมองเห็นการกระทำแปลกๆของไกรทองที่จู่ๆก็กระวีกระวาดพายเรือเข้าตลิ่ง จากนั้นก็ถลาลงไปหากิ่งไม้มาสีกัน

“ทำอะไร?”  ชาละวันนั่งมองจากบนเรือ สีหน้าระอาสุดๆ

“จุดไฟน่ะสิป่านนี้พวกชาวบ้านรอดูโคมหิ่งห้อยกันจนรากงอกแล้ว”

คำตอบทำให้ชาละวันมองภาพนั้นค้าง

อ้ายมนุษย์นี่พึ่งเฉียดความตายมาไม่กี่นาที...แต่มานั่งกลัวว่าคนอื่นจะไม่ได้ชื่นชมความงามของโคมไฟมากกว่าการใช้เวลาสำนึกว่าตัวเองเกือบไม่มีลมหายใจมาช่วยคนอื่นอีกแล้วเนี่ยนะ

วิปลาสจริงๆ…

“ไม่ได้หรอกมันชื้นเกินไป...แถมโคมลอยพวกนั้นก็ตกน้ำเปียกปอนเกือบหมดแล้ว” รู้แบบนั้นแต่ชาละวันกลับลงจากลำเรือมายืนกอดอกมองไกรทองที่โก่งโค้งหาฟืนตรงนั้นตรงนี้มาเสียดสีจุดไฟไปพร้อมๆกับเอาโคมกระดาษรูปหิ่งห้อยมาเช็ดๆกับเสื้อตัวเองซึ่ง...ก็เปียกชุ่มน้ำไม่ต่างกัน

“มันต้องได้สักครั้งแหละน่า เจ้าน่ะหยิบหินตรงเท้าเจ้ามาที!”

นี่เจ้าสั่งกล้าสั่งข้าหรือ…

พญากุมภีร์ขมวดคิ้วมุ่น แต่ร่างกายกลับก้มลงไปหยิบหินก้อนนั้นมานั่งยองๆช่วยอีกฝ่ายติดไฟอย่างเสียไม่ได้ แม้จะนั่งสบถด่าว่าตัวเองไม่สมควรเสียเวลามาทำอะไรแบบนี้อยู่ตลอดเวลาก็ตาม

“เจ้าน่ะไม่รู้จักยอมแพ้เลยรึไง” ชาละวันขยับลงมานั่งสมาธิลงข้างๆคนที่นั่งก่อนแล้ว

“รู้ แต่พอคิดว่ามีคนอีกมากที่หวังพึ่งข้า...ถ้าข้ายอมแพ้คนพวกนั้นก็ต้องเสียใจ รู้แบบนั้นข้ายอมแพ้ไม่ลงหรอก” ไกรทองว่า และไม่กี่นาทีต่อมาหลังจากที่พยายามเอาก้อนหินเสียดสีท่ามกลางสายตาสมเพชของชาละวันอยู่นานประกายไฟก็เกิดขึ้นราวกับปาฏิหารย์ ไกรทองรีบโยนมันลงบนกองไม้ที่สุมรอไว้อย่างตื่นเต้น

กองไฟลุกโชติช่วงขึ้นทำให้บรรยากาศมืดสลัวในทีแรกสว่างไสวและอบอุ่นขึ้นทันตา

เป็นอีกครั้งที่ชาละวันเผลอหลุดยิ้มแล้วส่ายหัวอย่างทั้งระอาและขบขันในความดื้อดึงในเวลาเดียวกัน

“เอาล่ะทีนี้มาช่วยกันเช็ดน้ำออกจากโคมเร็ว” ไกรทองโยนกองโคมหิ่งห้อยที่กวาดมาจากธารน้ำแบ่งให้ชาละวันที่เลือกจะคว้ามือเล็กนั้นมากุมและบีบไว้แทนที่จะหยิบจับโคมกระดาษอย่างที่ควรเป็น

ความอบอุ่นนั้นทำให้ไกรทองหยุดชะงักก่อนเงยหน้าขึ้นมองสบนัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นช้าๆ ชาละวันไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดนอกจากเพยิดหน้าขึ้นไปบนฟากฟ้า และเมื่อมองตามขึ้นไปไกรทองก็ได้พบกับจุดสีทองนับพัน มันเคลื่อนคล้อยลาดาตามธารน้ำและค่อยๆบินสูงขึ้นไปเหนือแมกไม้ใหญ่

ไกรทองผุดลุกขึ้นพยายามปีนเหยียบไหล่กว้างขึ้นไปบนกิ่งไม้ใกล้ๆ การกระทำนั้นเล่นเอาชาละวันที่พึ่งเอนกายพิงโคนต้นไม้ได้สักพักถึงกลับเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีใครหาญกล้าทำแบบนี้กับตนแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปแล้วเห็นรอยยิ้มกว้างของคนที่ตื่นตาตื่นใจกับหิ่งห้อยพลัดถิ่นเสียเหมือนได้พรจากตรีมูรติก็อดจะยิ้มกว้างตามไปด้วยไม่ได้

คงเบาใจเรื่องประเพณีของชาวบ้านได้แล้วสินะถึงแหกปากยิ้มปานนั้น

เขาไม่รู้หรอกว่าเหตุใดแมลงเหล่านั้นถึงบินผ่านมาทางนี้ มันเหมือนความบังเอิญที่ต่อให้พบเจอมันด้วยตัวเองคงไม่ได้ซาบซึ้งกับความงามของมันขนาดนั้น และ...คงเพราะได้เจอะเจอมันพร้อมกับมนุษย์แปลกประหลาดที่มีรอยยิ้มส่องสว่างท้าแสงสุกสกาวนั้นกระมัง ทุกอย่างถึงได้น่าดูชมไปหมด

ไกรทองค่อยๆปีนกลับมาลงนั่งขัดสมาธิเผชิญหน้ากับคนที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเหมือนๆกันกับตัวเอง เขาไม่ได้แปลกตากับรอยยิ้มมุมปากนั้นเลยทั้งๆที่คนตรงหน้าแทบไม่เคยทำมันมาก่อน แต่เขากลับรู้สึกเพียงพึงใจต่อมัน...ราวกับปราถนาจะเห็นมันตลอดเวลา

ท่ามกลางแสงสลัวสีเหลืองอร่ามไม่ต่างจากนัยน์ตาคมกริบที่ไกรทองไม่เคยละสายตาได้นั้น กลีบปากเล็กก็ค่อยๆพลั้งถามอย่างสับสนไปหมด

“เจ้าหายไปไหนมา...เจ้าเป็นใครกันแน่”

บุรุษปริศนาผลุบโผล่มาดั่งภูตผี พละกำลังการต่อสู้ที่เหนือชั้นราวกับไม่เคยหวาดกลัวต่อสัตว์ร้ายใด...เสมือนเป็นมัจจุราชที่เดรัจฉานพวกนั้นต้องขลาดกลัวเสียเอง

“.....”

“แล้วที่เจ้าบอกตั้งใจจะทิ้งข้าไปล่ะมีธุระหรือ? ...แล้วใยถึงยังไม่ไปอีก”

“.....” ชาละวันมองนัยน์ตาที่ไหววูบทุกขณะที่เอื้อนเอ่ยถึงการจากลา พลันแว่วเสียงของตัวเองที่เอ่ยกับเดโชเมื่อไม่กี่เพลาก่อนก็ย้อนกลับเข้ามาในนึกถึง

‘กลับไปบอกโหรหลวงว่าหาฤกษ์ใหม่’

‘ว่าไงนะ?’ เดโชที่ว่ายนำหน้าถึงกับตวัดศีรษะโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเพียงเพื่อจ้องมองเขา

‘บอกโหรหลวงให้หาฤกษ์ยามอภิเษกใหม่...ข้ายังไม่เสร็จกิจที่นี่’

‘แต่…’

‘ไปได้แล้วต้องรีบกลับเดี๋ยวไม่ทันการไม่ใช่หรือ?’

สีหน้ากระด้างกระเดื่องของเดโชยังติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด แต่เขากลับเลือกจะหมุนตัวกลับมาโดยไม่แยแสต่อมัน

และแน่นอนว่าคำโป้ปดต่อมนุษย์ปากมากจะเป็นอะไรได้นอกจากคำที่เขาใช้ปดต่อข้าราชบริพารของตัวเอง

“ข้าพึ่งคิดได้ว่ายังเหลือกิจแถวนี้”

ไกรทองยิ้มบางๆ แม้นไม่รู้ว่าธุระนั้นคืออะไรแต่เขากลับนึกขอบคุณมันเสียมากมายราวกับมันสร้างบุญคุณให้ตนล้นหัวอย่างนั้น

ทุกอย่างมันช่างไร้เหตุผล...หรือเป็นตัวเขาเองที่ไม่พยายามหาเหตุผลกันแน่

“ขอบใจนะ”

คำขอบคุณจากปากหมอจระเข้ไม่ได้ทำให้จระเข้ที่จำแลงกายมานึกแปลกใจ

“ก็แค่เจ้าเป็นหนี้บุญคุณข้าอีกครั้งก็เท่านั้น”

“เปล่าข้าขอบคุณ...ที่เจ้ากลับมา”

“!.....” ชาละวันเบิกตากว้างกับสิ่งที่ได้สดับ

ไม่ห่วงเรื่องความเป็นความตายของตัวเท่ากับเรื่องที่เขาจะหวนกลับมารึไหมน่ะหรือ...เชื่อเขาเลย

น่าเหลือเชื่อกว่าคือเขาไม่อาจกลั้นยิ้มได้อีกต่อไปแล้ว

ฝ่ามือใหญ่เอื้อมไปลูบลุ่มผมสีเข้มที่ยังเปียกปอน ออกแรงขยี้จนมันยุ่งเหยิงกว่าเก่า แน่นอนว่าไกรทองแหวไม่เป็นภาษาพลางแยกเขี้ยวกลับกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจนแทบทำอะไรไม่ถูก

“เจ้าเป็นแบบนี้กับคนอื่นเสมอเลยรึ?” เสียงทุ้มที่เอ่ยถามเรียกให้ไกรทองจำต้องเลื่อนสายตาขึ้นมาสบกันอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาสีน้ำตาลต้องเป็นฝ่ายเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าระยะห่างของใบหน้าลดลงเหลือเพียงคืบ เขาพึ่งได้สติว่าตัวเองขยับเข้ามาจนแทบจะกองเกยตักอีกฝ่ายได้อยู่แล้ว และชาละวันก็ไม่ได้ผลักไส เลือกจะวาดมือโอบเอวเขาด้วยซ้ำ

“ข้าทำ...อะไร?” ไกรทองถามกลับเสียงเบาหวิว

“ทำตัวโง่ๆ...” คำพูดเถรตรงทำให้คนฟังผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียดแต่ลมหายใจนั้นก็ต้องเปลี่ยนมาสะดุดขาดห้วงยามเสียงทุ้มแถลงไขต่อ

“...แต่น่ารัก”

คำพูดเถรตรงยิ่งกว่าคราแรกทำเอาดวงหน้าที่กำลังมุ่ยเสียอารมณ์ขึ้นสีแดงเถือก แสงของหิ่งห้อยที่บินวนล้อมรอบก็ช่างทำหน้าที่ดีเสียจนคนที่พลั้งปากเอ่ยตรงกับใจเห็นอากัปกิริยาเงอะงะนั้นแทบทุกสิ่ง

แกล้งข้า...อีกแล้วสินะ

ไกรทองคิด ร่างกายที่ควรจะสงบนิ่งไม่ร้อนรนจนได้ใจคนช่างแกล้งกลับไม่ให้ความร่วมมือเลย มันลนลาน อึกอึกจนเขาระบายคำตอบออกมาเหมือนลิ้นพันกัน

“ปะ...เปล่าข้าไม่ได้ทำอะไรอย่างเจ้าว่า ข้าไม่เคยทำมันกับผู้อื่น...ถ้าเจ้าหมายถึง…”

“หมายถึง?” ชาละวันแสร้งกดเสียงถาม ทั้งที่รับรู้ได้ตั้งแต่ไกรทองเหมือนตั้งสติแล้วเสดวงหน้าแดงๆนั่นมองไปอีกทางอย่างไม่อาจสู้สายตาได้แล้ว คนที่เริ่มสนุกกับการกลั่นแกล้งบีบกรามคนตัวเล็กกว่าให้หันมามองสบตากันอีกครั้งก่อนเย้าแหย่ว่า…

“ไม่ตอบข้าจะคิดว่าเจ้าหมายถึงสิ่งนี้นะ…” ว่าจบริมฝีปากหยักก็เคลื่อนเข้าไปจรดจูบกลีบปากนุ่มที่เคยสัมผัสในยามเด็ก

ไม่มีความเป็นความตายเป็นชนวน ไม่มีไฟโทสะมาบังคับขู่เข็ญ ไม่มีอะไรเลยนอกจากความต้องการลึกๆที่พญากุมภีร์เลือกจะบอกกับตนเองว่ามันเป็นเพียงการกลั่นแกล้ง...เท่านั้น


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

มาอัพต่อแล้วเคิ้บ อะฮิอะฮิ ไม่ค่อยถนัดฉากฟิลกู้ดหวานๆมันได้แค่นี้แหละค่ะทุกคนโอยยย ซดน้ำตาลไว้เดี๋ยวรสเลือดรสน้ำตาจะมา ซดไว้ให้อิ่มท้องก่อนนะ 5555555555555555555555 ยังไงก็เหมือนเดิมนะฮะ ฝากเม้นด้วยนะคร้าบ หนึ่งเม้นหนึ่งล้านกำลังใจจ้า

#ลิขิตกุมภีร์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 225 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2725 parewa47 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 20:24
    จระเข้ผีทะเล!!! กรี๊ดดดดดดดด!!
    #2,725
    0
  2. #2560 reluz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:47
    -คนเต้าเล่ ไกยกสสฟบรีฟชไล แอแงงงง แกล้งน้อง!!ๆๆๆ
    #2,560
    0
  3. #2227 Mamimilky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 00:32

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด คนเจ้าเล่ห์!!!! อหหหหหหห โว้ยยยยยยยยยยยยย
    #2,227
    0
  4. #2119 call me Filmmiz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 00:35
    ร้ายมากเลยนะคะ!!!!
    #2,119
    0
  5. #1995 orart2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 16:00
    ร้ายมาก!!!
    #1,995
    0
  6. #1986 Patcharin0423 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 12:29
    อิพี่นี่มันรว๊ายจริงๆ0Δ0
    #1,986
    0
  7. #1972 Sayume ♧♣ Jaremy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 22:33
    ร้ายนัก!!!
    #1,972
    0
  8. #1943 KKMP (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 16:55
    น่ารักจริงๆ
    #1,943
    0
  9. #1637 bloodc2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 20:17
    โอ๊ย ชาละวั๊น เจ้าตัวฉวยโอกาส!//ดิ้นตาย
    #1,637
    0
  10. #1562 CoffeeSunday (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 22:10
    ละมุนง่ะ งื้ออไม่ไหวแล้ว,พปืคมยือัอนมบืถกถหึ่สว
    #1,562
    0
  11. #1365 ฉันคือความฝัน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 08:59
    ต้องการเล่มแล้วคร้าาาาาา กรี๊ดดดดด
    #1,365
    0
  12. #1364 T_Ter (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 08:07
    หวานแท้555 เขินจนบิดไปหมดแล้วววว
    #1,364
    0
  13. #1363 ryokiller13 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 18:25
    แม่น้ำหวานไปหมดแล้วจย้าาาาาาา เขินแทนเลย555555 จะม่าแล้วหรออออ ม่าได้แต่อย่าเยอะน้าาา
    #1,363
    0
  14. #1362 Luna_of_Nightmare (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 18:04
    เอิ้ววววว หวานนน(แต่อีกหน่อยคงจะมาม่า...)
    #1,362
    0
  15. #1361 jk.chimmy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 14:58
    ณ จุดนี้ทำคนอ่านเลือดหมดตัวแล้วววววว รอค่าาาา สู่ๆน้าไรท์
    #1,361
    0
  16. #1360 Hyukky38 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 14:44
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด พี่เขาชมน้องว่าน่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก//ทุบโต๊ะ
    #1,360
    0
  17. #1358 bucha (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:27
    เตรียมถังน้ำตาไว้งวดหน้าก่อน ส่วนงวดนี้หวานจนมดไต่
    #1,358
    0
  18. #1357 Pen pink (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 10:03
    ตายยยยย เขินตายยยย
    #1,357
    0
  19. #1356 pangoed9911 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 10:01
    โอ้ยยยยยย​มันดีมากเลยย​ พี่ชาละวันหวานมากโอ้ยย​ ดีงามม
    #1,356
    0
  20. #1355 dearlychpd ♡ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 09:28
    บทจะละมุนก็แหมมมมมมม เบาหวานขึ้นแร้วววววว
    #1,355
    0
  21. #1353 Mikaela (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 08:18

    เขาเริ่มรู้ตัวกันแล้วค่าาาา ชอบค่ะ ขอให้มีฉากหวานๆอีกนะ ไม่พร้อมเจอดราม่าเลย ไรท์สู้ๆ

    #1,353
    0
  22. #1352 Mebal (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 02:17
    นอนดิ้นไปดิ้นมา เขิลค่ะทำไมพี่วันช่างแกล้งน้องได้น่ารักขนาดนี้!!! อืออออ อยากให้มีแต่ความหวานแบบนี้ตลอดไปเลย -//-
    #1,352
    0
  23. #1351 'นมชมพู' (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 01:40
    กรี้ดดดดดดดดดดด นอนอ่านไปจิกทีนไป ฮือออออออ เพ่ชาละวันนนนนนนน อยากจะกู่ร้องให้ก้องโลก ไกรทองแม่มมมทท น่ารักน่าตี ฮรุกกกกกกกกก ไม่ไหวแร้วข่าาาา เฝ้ารอตอนต่อไป ฮื่อออออออ เขินได้เขินดี /บิด360°
    #1,351
    0
  24. #1350 kfangja (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 01:20
    โอ้ยยย เขินนนนนนนนน คือชอบเขาแล้วใช่มั๊ย ถึงกับให้หาฤกษ์ใหม่แล้วกลับมาหาน้อง ฮือออ
    #1,350
    0
  25. #1349 monsta_xhyw (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 00:32
    เขินนนนน
    #1,349
    0