[END] Fic Kaname x Zero: [ Vampire Knight ] Trinity Blood

ตอนที่ 6 : Thirsty

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    26 พ.ค. 58

Thirsty

 

 

        ข่าวเรื่องการหายตัวไปของอาจารย์ประวัติศาสตร์คนใหม่ถูกลือกันปากต่อปากในหมู่นักเรียนเดย์คลาสของโรงเรียนคุโรสึอย่างรวดเร็ว แต่ก็เป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้น เมื่อได้รับคำอธิบายที่น่าพอใจจากการแถลงประกาศเพื่อยุติหัวข้อสนทนาจากปากของผู้อำนวยการคุโรสึเองว่าเป็นเพียงการเรียกตัวกลับกะทันหันจากต้นสังกัด ทุกคนจึงได้หันกลับไปสนใจธุระต่างๆรวมทั้งกิจวัตรประจำวันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
        หึ ลืมกันง่ายเหลือเกินนะ
        ต่างจากเขาซึ่งเป็นคนที่เพิ่งจะโดนเรียกถามในห้องเรียนไปเมื่อวาน มันผิดปกติ
เซโร่นึกในใจและผู้ต้องสงสัยก็เป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากพวกไนท์คลาส แวมไพร์ที่เขาเกลียดแต่กลับต้องทำหน้าที่ในการช่วยปกปิดตัวตนให้ การที่ข่าวเงียบหายไปไวแถมผู้อำนวยการเสนอตัวออกมาแถลงการณ์เองขนาดนี้ตัวการก็คงไม่พ้นฝีมือคนๆนั้น
        คานาเมะ
..
        เพียงแค่นึกถึงอาการเจ็บแปลบที่ต้นคอก็ลามขึ้นมาอีกครั้ง เขากุมคอก่อนจะแค่นยิ้มออกมาอย่างหัวเราะเยาะในตัวเอง ไม่ต่างจากสัตว์ที่โดนโซ่ล่าม เขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เซโร่ทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เขามักจะหลบการเรียนออกมาพักผ่อนตรงนี้ แสงแดดทำให้แวมไพร์หงุดหงิดและผลาญพลังงานพวกเขามากกว่าที่จะเกิดกับคนปกติ เขาเองก็ไม่พ้นข้อนั้น
        การตกเป็นเป้านินทาสารพัดทั้งว่าเขาเป็นคนลักพาตัวอาจารย์ไปรึกระทั่งฆ่าปิดปากนั่นไม่ได้เป็นเรื่องที่เขาชอบนัก และเขาเสียเวลาช่วงเช้าไปมากพอแล้วกับเรื่องนี้ บางทีเขาควรจะพักสักหน่อย

        .
        .
        .
        ท้องฟ้าถูกฉาบด้วยสีแดง เซโร่มองสภาพรอบๆแล้วสมเพชตัวเองในใจ แล้วเขาก็ลงเอยมาอยู่ตรงนี้อีกรอบ ฝันร้ายนี้มันคอยตามหลอกหลอนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงเพื่อตอกย้ำชะตากรรมสีเลือดที่ล่ามเขาเอาไว้
        “...อึ่
!
        มือขาวเรียวที่บีบกรามเขาเอาไว้แน่นยังไม่ยอมคลาย อากาศหายใจเริ่มจะหมดไปขณะที่เขาตะเกียกตะกายพยายามแกะมือนั่นเพื่อเอาชีวิตรอด 
       
นายไม่มีทางหนีพ้น…’

.
        .
        .
        เฮือก!!
        เซโร่สะดุ้งขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงด้วยตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า เขามักจะหลับเลยเวลาแบบนี้เสมอ มันทำให้เขาได้พักผ่อนเต็มอิ่มแต่ก็ทำให้การไปปฏิบัติหน้าที่กรรมการรักษาระเบียบของเขาล่าช้ากว่าที่ควรเป็น ใช่ มันควรจะเป็นแค่นั้น.. แต่วันนี้ต่างออกไป
        ตึก
        เสียงหัวใจกระตุกดังขึ้นอย่างผิดจังหวะ ทำให้เขาต้องจิกกุมหน้าอกแน่น ลำคอร้อนผ่าว ดวงตาสีม่วงหม่นเริ่มเจือด้วยสีแดงและเขาพยายามจะข่มมันไว้ มือเรียวควานหา
tabletในกระเป๋าก่อนที่จะไปปัดโดนมันตกลงไปกับพื้น
        ต้องไม่ใช่ตอนนี้

        เสียงหัวเราะคิกคักของนักเรียนหญิงที่แอบหลบออกมานอกคลาสเรียนก่อนเวลาเพื่อจะได้เป็นแถวหน้าที่จะได้ใกล้ชิดกับเหล่านักเรียนไนท์คลาสมากที่สุดแว่วมาจากที่ไม่ใกล้ไม่ไกล สัตว์ร้ายในตัวเขาตอบสนองมันทันที


        “โธ่
เว้ย!” กำปั้นหนักๆทุบลงไปบนพื้นหญ้า ก่อนขยุ้มมันไว้ราวกับเป็นหลักยึดสุดท้าย ลมหายใจร้อนหอบหนัก เขาไม่ต้องการกลายเป็นปีศาจ แล้วเสียงเดินย่ำใบไม้แห้งก็ดังขึ้นมา ฝีเท้ากึ่งวิ่งที่เขาจำได้ดี ของคนสุดท้ายที่เขาอยากจะให้อยู่ตรงนี้
        “เซโร่ นายกำลังไปสาย
เกิดอะไรขึ้น!
        ยูกิเห็นสภาพคนตรงหน้าแล้วแทบจะวิ่งเข้ามาดูอาการแต่ก็ถูกมืออีกฝ่ายปัดออกอย่างไม่ใยดี แต่มันกลับทำให้แขนบางๆของเธอไปกระแทกอย่างแรงกับต้นไม้ เลือดซึมออกมาที่แขน ทำให้เขาหันไปทันที
        “ออกไป
! ก่อนที่เธอจะเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น”เซโร่คำรามแหบพร่า ภาพตรงหน้าราวกับจะมืดลงไปชั่วขณะ ร่างกายเขาเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณดิบและความกระหายที่เข้ามาครอบงำก่อนที่เขาจะทำรู้ตัว ยูกิก็เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา เสียงชีพจรเต้นอยู่ภายในเส้นเลือดราวกับจะล่อลวงให้เข้าไปหา เขากำลังจะทำผิดอีกครั้ง เสียงยูกิเรียกชื่อเขาด้วยความตะลึงและผิดหวังดังอยู่ในที่ไกลๆจนแทบจะไม่ได้ยิน มันครอบงำเขาแล้ว และตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงอย่างเดียว คือการได้แทงเขี้ยวฝังลึกลงไปตรงนั้น สายลมบางอย่างพัดผ่านใบหน้าก่อนที่เสียงที่คุ้นเคยจะหยุดทุกการกระทำของเขาไว้ มันเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวว่ามีใครอีกคนเข้ามาอยู่ร่วมในเหตุการณ์แล้ว เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น จนได้ยินเสียงหัวใจเขากระตุก
        “คิดว่า
เธอกำลังทำอะไรอยู่ คิริยู กระหายเลือดจนควบคุมไม่อยู่แล้วล่ะสิคานาเมะเคลื่อนตัวมาทางด้านหลังแล้วใช้ฝ่ามือสอดเข้ามาระหว่างปากของเซโร่กับลำคอของยูกิ ปิดปากของเขาไว้แล้วกระชากออกไปอย่างแรง มือบีบรอบคอแน่น ใช้แรงเพียงเล็กน้อยในการยกร่างเซโร่ขึ้นจนลอยเหนือพื้น
        “เวลาผมฆ่าคุณ จะได้ไม่ต้องรู้สึกลังเลอะไร

        แล้วทุกอย่างก็มืดลงไป
       
.
        .

.
        แกร๊ก
        เสียงโซ่ปลุกให้ร่างโปร่งบนเตียงได้สติขึ้นมา พื้นสัมผัสนุ่มใต้ร่างและความมืดรอบด้านทำให้เซโร่ต้องปรับสายตาเพื่อมองให้ชัดขึ้น เขารู้ตัวดีว่าความกระหายมันยังไม่หายไปไหน แต่อาการปวดหน่วงๆที่ท้ายทอยพอจะดึงให้เขายังมีสติอยู่ได้ แม้จะรู้ตัวว่าอีกไม่นาน
        โซ่
…?
        โซ่เหล็กเส้นยาวถูกใช้เป็นเครื่องพันธนาการเขาไว้กับเตียงขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ผ้าม่านปิดสนิทแต่ก็พอคาดการณ์ได้ว่าตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ทำให้เขาเคลื่อนไหวไม่ถนัดคืออะไร สิ่งแรกที่เขาทำคือการพยายามเอาตัวให้หลุดจากพันธนาการนี้ เซโร่ทั้งดึง ทั้งกระชาก แต่เรี่ยวแรงเหมือนจะโดนสูบเมื่อร่างกายยังไม่ได้รับการเติมเต็ม ที่ทำได้มากสุดเพียงแค่เอื้อมมือไปข้างหน้าเท่าที่ความยาวโซ่จะให้ได้ ซึ่งรังแต่จะสร้างความเจ็บให้เพิ่มขึ้นที่ข้อมือและยิ่งตอกย้ำความอ่อนแอของเขามากขึ้นเท่านั้น ความเหนื่อยทำให้เขาต้องหยุดหอบและเลิกกระทำการไร้ประโยชน์ สายตากวาดไปทั่วห้องเพื่อสำรวจให้แน่ชัดอีกครั้ง และมันทำให้เซโร่รู้ว่ามีใครอีกคนหนึ่งกำลังมองเขาอยู่
        “ผมนึกว่าจะได้เห็นเธอดิ้นรนต่อไปอีกสักหน่อยเสียอีก”
        คานาเมะไขว่ห้างมองคนบนเตียงด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาแดงฉานที่เห็นชัดเจนในความมืดเป็นประกายอย่างประหลาด ดึงให้ผู้ที่เผลอไปสบสายตานิ่งงัน มองอัญมณีสีแดงราวกับต้องมนต์สะกดและคล้ายกับว่าสัตว์ร้ายในตัวเขาจะสงบลงได้บ้าง กลัว
…? หรือหลงใหล เขาไม่แน่ใจ และดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าคนตรงหน้ากำลังรู้สึกอะไร เขาเกลียดความไม่รู้แบบนี้เสมอ
        “เธอเกือบจะฆ่ายูกิ”คานาเมะพูดขึ้น ทำลายความเงียบและแรงดึงดูดที่ทำให้เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่ มันดึงสติเขาได้ดีกว่าที่คิด ความรู้สึกผิดและเหตุการณ์ก่อนหน้าระดมเข้ามาในสมอง อีกครั้งที่เขาทนความกระหายไม่ไหว จนนึกต้องการเลือด ทั้งที่รู้ดีว่าเป็นการกระทำต้องห้าม เขาไม่อาจให้อภัยตัวเอง


        “ต่อให้ต้องใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดเพื่อชดเชยยูกิ
ฉันก็จะไม่เสียใจสักนิด”
        “งั้นหรือ แบบที่เอาเขี้ยวของเธอไปจ่ออยู่บนลำคอของยูกิอย่างนั้นน่ะหรือ เซโร่ คิริยู”
        น้ำเสียงเย็นเยียบที่อีกฝ่ายใช้พร้อมกับการเรียกชื่อเต็มยศทำให้ร่างโปร่งบนเตียงถึงกับตอบกลับไม่ได้ คำตอกกลับที่เขารู้ตัวอยู่แก่ใจทำให้เขาจุก และความจริงบางอย่างที่เขาสงสัยคือสิ่งที่ทำให้เขาจงใจไม่ตอบ เขารู้มาตลอดว่าท่าทีของอีกฝ่ายกับยูกินั้นเป็นยังไง แต่ ความรู้สึกแน่นในอกต่างหากที่กำลังกลืนตัวตนของเขาในตอนนี้ ริมฝีปากเรียวเม้มเข้าหากัน
        “เวลาผมถาม เธอควรจะตอบ” ดวงตาสีแดงยังคงจ้องนิ่งกับร่างบนเตียงที่จงใจหลีกเลี่ยงคำถามของตน
        “สัตว์ร้ายในคราบมนุษย์อย่างแกมีสิทธิตั้งคำถามแบบนั้นด้วยรึไง


        เพี๊ยะ!!

 

 


        ไวเกินกว่าที่เขาจะรู้ได้ ใบหน้าของเซโร่หันตามแรง ปรากฏรอยแดงเป็นปื้นใหญ่ขณะที่ผมสีเงินตกลงมาปรกหน้า คานาเมะที่เป็นเจ้าของมือค่อยๆลดมือลงช้าๆ ปลายเล็บปรากฏเลือดสีแดงซึ่งคงไปบาดกับผิวเนื้อของอีกฝ่าย

ร่างสูงยืนเงียบๆมองทาสด้านล่างที่โดนสั่งสอนจนสงบปากสงบคำไปชั่วครู่แล้วพิจารณาหยดเลือดบนมือ ลิ้นร้อนตวัดชิมรสอย่างจงใจให้อีกฝ่ายเห็นโดยไม่แสดงท่าทีพอใจอะไรออกมา
        “บางทีผมควรจะทำให้เธอรู้ตัวว่า ผมกับเธอ ก็ไม่ต่างกันเลย” คานาเมะเอ่ยเชื่องช้าก่อนที่จะกัดลงไปที่ข้อมือตัวเองแล้วยื่นไปข้างหน้า เลือดสีแดงสดหยดลงกับพื้นแต่กลับดังมากพอที่จะปลุก เลือดบริสุทธิ์เข้มข้นส่งผลต่อแวมไพร์เสมอ ดวงตาสีม่วงเบิกกว้าง เซโร่กัดปากอย่างข่มกลั้นเมื่อเลือดเริ่มมีผลกับเขาอีกครั้งก่อนปัดมือที่ยื่นมาออกไป
         “ไม่อยากยอมรับความจริงหรือไง คิริยู” คานาเมะกระชากใบหน้าอีกฝ่ายให้กลับมามือหนาบีบกราบแน่นบังคับให้หันมามอง
        “ข้างในตัวผม คือเลือดบริสุทธิ์ ที่จะทำให้เธอหลุดออกจากความกระหายนี่
แต่ผมไม่ได้ทำเพื่อเธอ
        น้ำเสียงนิ่งเรียบไร้ความปรานีทำให้ดวงตาที่สบมาสั่นระริก      คานาเมะเลื่อนปลายนิ้วไปลูบตามลำคอสัมผัสชีพจรของร่างที่นอนตรงหน้า ก่อนกดเล็บจิกลงไปในเส้นเลือดให้มากพอที่จะสร้างบาดแผลจนเลือดไหลลงมา
        “อึ่”ความเจ็บที่แล่นเข้ามาพร้อมกลิ่นเลือดที่ผสมกันอยู่ในบรรยากาศทำให้ชีพจรของเขากระตุกอีกครั้ง เขี้ยวงอกยาวออกมาจากริมฝีปาก ร่างกายและลำคอร้อนผ่าวอย่างต้องการที่จะเติมเต็มความกระหาย
        “อยากฆ่าผมใช่ไหม
ดื่มซะ ก่อนที่เธอจะตกต่ำลงไปเป็นแค่สัตว์กระหายเลือดแล้วลืมเป้าหมายนั่นซะก่อน



xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


รวมเล่มมีพร้อมส่ง 7 เล่มนะค่า <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น