[END] Fic Kaname x Zero: [ Vampire Knight ] Trinity Blood

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    11 ธ.ค. 57

 

 

 

 

 

บางทีความตายอาจไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก…

หากเปรียบเทียบกับการอยู่…และชิงชังในตัวเอง

ชีวิตที่ลิขิตได้ด้วยตัวเองงั้นเหรอ?  .. หึ  ตลกสิ้นดี

ประตูแห่งการตัดสินใจมันถูกปิดลงแล้ว…เหลือก็แค่เพียงเส้นทางเดินแสนโสมมที่บีบบังคับให้เล่นตามเท่านั้น


 

 

สายลมพาดพัดตัดผ่านท้องฟ้าสีอ่อนลงยามจับต้องกับแสงอาทิตย์เวลาพลบค่ำหากแต่ไม่ได้ทำให้ร่างโปร่งที่พิงกับต้นไม้ฟื้นจากการหลับไหลจากคาบเรียนที่โดดมา


 

 

‘เซโร่ .. นายไม่มีทางหลีกหนีชะตากรรมสีเลือดที่เกิดกับฉันได้หรอก .. ไม่มีวัน'




 

 

หญิงสาวในชุดกิโมโนเปรอะไปด้วยเลือดเต็มหน้าอกบีบกรามเจ้าของเรือนผมสีเงินแน่นจนแทบจะหลุดติดมือออกมา เซโร่กระเสือกกระสนเอามือพยายามกระชากแรงอันมหาศาลของหญิงสาวตรงหน้าแต่ไม่เป็นผลนักเมื่อเจ้าหล่อนค่อยๆแสยะยิ้มเย้ยหยันออกมา




 

 

‘ดิ้นเข้าสิ เซโร่ .. วิ่งหนีเข้า หนีความเป็นจริงที่เธอเป็นสิ่งที่เกลียด ! ฮ่าๆ แล้วรอดูสภาพตัวเองในวันที่ปลิดชีพคนที่ตัวเองรักเพราะหักห้ามความกระหายไม่ได้’



 

 

ดวงตาสีแดงก่ำตัดกับสีผิวที่เริ่มขาวซีดของร่างโปร่งเนื่องจากขาดอากาศหายใจใช้เล็บมือจิกเข้าไปที่ข้อมือหญิงสาวแล้วพยายามสะบัดตัวออกมาให้หลุด บัดนี้เรี่ยวแรงของร่างโปร่งบางแทบไม่มีเหลือแม้นเพียงจะเปล่งเสียงพูด




 

 

จะมีก็เพียงสายตาที่ฉายชัดถึงความชิงชังจากก้นบึ้งของหัวใจเท่านั้น


 

 

‘ และเธอก็ไม่อาจฆ่าฉันได้ .. แม้ยามที่ฉันยังมีชีวิตหรือตายไปแล้วเฉกเช่นตอนนี้ อ่อ มันยังเหลือวิธีนะ…อย่างน้อยๆเธอก็สามรถทำสิ่งที่เธอต้องการมาตลอดชีวิต ’

 

 

ได้ผล ร่างของอีกคนหยุดดิ้นสายตาคมตวัดกลับมามองในสิ่งที่ศัตรูเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มขบขันบนใบหน้า



อะไรนะ .. ยังพอมีวิธีงั้นเหรอ



 

 

คิ้วเรียวขมวดเข้าด้วยกันเมื่อได้ยินในสิ่งที่ยากจะยอมรับได้  ชิสึกะคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นปฎิกิริยาของอีกคนที่ดูสงบลงมากเหมือนกำลังรอฟังสิ่งสำคัญ

 

 

..ฉันอาจจะเป็นคนโชคดีที่สุดในโลกก็เป็นได้ ..

เพราะมีทาสที่คิดถึงฉันด้วยความแค้นทุกลมหายใจอย่างเธอ.. เซโร่ คิริยู

 

 

‘ใช่มันยังมีวิธี .. ฆ่าคนที่มีเลือดฉันในตัวสิจะเท่ากับ การมีอยู่ของฉันได้สูญสลายไปตลอดกาล’

 

 

ดวงตาเรียวเบิกกว้างขึ้น นิ่งอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินหญิงสาวค่อยผละมือออกจากกรามอีกคนช้าๆทิ้งรอยแดงก่ำไว้ให้ระลึกถึง กลีบดอกซากุระร่วงโรยจากควันหมอกสีขาวด้านบนก่อนมันจะกลืนกินร่างของยิ้มสาวที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าจนวินาทีสุดท้าย..

 

 

เธอจะรู้ไหมนะ .. ว่านี่คือการแก้แค้นแทนเจ้านายอย่างฉัน และหากสำเร็จเธอจะเป็นทาสของฉันตลอดกาล ร่างกายและวิญญาณของเธอก็จะถูกฉันกลืนกิน..จนไม่เหลือซาก

 

 

ในท้ายที่สุด ชิสึกะ ฮิโอผู้นี้ก็จะได้หวนกลับคืนสู่โลกแห่งการมีชีวิตอีกครั้งในฐานะเธอไง เซโร่ คิริยู

 

.

.

.
 

 

 

..โร่


 

 

“เซโร่ !!”  เสียงที่คุ้นเคยตะโกนข้างหูของบุคคลที่กำลังหลับสนิทส่งผลให้เจ้าตัวสะดุ้งตื่นทันควัน มือเล็กยกขึ้นกุมขมับใบหน้าที่ตื่นตระหนกบ่งบอกได้อย่างดีว่าเพิ่งผ่านพ้น เหตุการณ์ไม่ค่อยดีนัก …ฝันร้าย

 

 

ทำไมฝันถึงยัยนั่น … ถ้าเป็นแค่ความฝันทำไมถึง


 

 

“เอ๋? เซโร่นายไปทำอะไรมากัน หกล้มหน้าทิ่มรึไงคางถึงได้แดงก่ำขนาดนั้น”  ยูกิแกล้งแซวเพื่อให้อีกคนอารมณ์ดีขึ้นแต่กลับทำให้อีกคนชะงักแล้วหันมองด้วยหน้าตื่นตระหนกกว่าเดิม


 

 

“ไม่ใช่ฝันงั้นเหรอ …”   เซโร่พึมพำในลำคอ  ทำให้ยูกิอดเป็นห่วงไม่ได้ก่อนจะค่อยๆนั่งยองๆลงมองหน้าคนที่เพิ่งตื่นนอนหากแต่สีหน้าไม่สู้ดีนัก


 

 

“เซโร่?”


 

 

ดวงตาสีม่วงตวัดลับไปมองคนที่เรียกก่อนจะใช้มือยันตัวลุกขึ้นหยิบเสื้อตัวนอกพาดบ่า


 

 

“ถึงคาบเรียนเจ้าพวกไนส์คลาสแล้ว เสียงพวกผู้หญิงดังขึ้นขนาดนั้น…ไม่คิดจะทำหน้าที่รึไง?”  เสียงที่พยายามกลบให้มันดูเรียบเฉยตามนิสัยดังออกมาจากปากเซโร่ทำให้ยูกิต้องถอนหายใจออกมาแล้วต้องรีบวิ่งตามออกไป


 

 

นายชอบเก็บเรื่องแย่ๆไว้คนเดียวไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ .. เซโร่


 

 

.

.

.

 

 

 

 

พั่บ ! เสียงหนังสือถูกปิดลงอย่างกระทันหันเนื่องจากผู้ที่ถือมันเริ่มหมดอารมณ์กับตัวหนังสือตรงหน้า สายตาคมตวัดพาดผ่านม่านสีทึบออกไปยังประตูที่ปิดอย่างหนาแน่นหากแต่ล้อมรอบด้วยบรรดานักเรียนหญิงที่มายืนออต้อนรับบุคคลที่อยู่ภายในหอพระจันทร์อีกตามเคย


 

 

แปลก ..นี่มันถึงเวลาเรียนแล้วปกติพวกการ์เดี้ยนต้องออกมาทำงานแล้วนี่นา


 

 

ดวงตาสีแดงเข้มหันกลับมามองประตูที่เปิดออกอย่างไม่ได้นัดหมายก่อนจะเผยใบหน้าของบุคคลที่ถือวิสาสะอย่างไม่กลัวตาย โดยปรากฏตัวด้วยรอยยิ้มชี้ชัดเชิงเร่งเร้า


 

 

“คานาเมะ มืดแล้วเดี๋ยวไปเข้าเรียนไม่ทันหรอก พวกคนอื่นก็ไม่ยอมออกไปกันเพราะเห็นนายยังไม่มา”   อิจิโจ ทาคุมะ รองประธานหอผู้ซึ่งเป็นคนเดียวที่กล้าต่อปากต่อคำกับนายเหนือหัวเลือดบริสุทธ์


 

 

คานาเมะโยนหนังสือเล่มหนาลงกับโต๊ะลุกขึ้นมองหน้าผู้มาเยือนเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมใส่

 

 

“แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ” รอยยิ้มบางๆถูกระบายบนใบหน้าคมคาย อิจิโจยิ้มตอบเล็กน้อยแล้วหันมองหนังสือเจ้ากรรมที่ถูกปล่อยทิ้งไว้เมื่อหมดหน้าที่ตอบสนองอารมณ์ให้ผู้อ่าน


 

 

เล่มนั้นคานาเมะอ่านบ่อยนี่นา .. แล้วนี่เบื่อ? มีอะไรให้คิดขนาดทำให้เบื่อเจ้าเล่มนั้นได้ด้วยรึไงนะ


 

 

ร่างสูงมองสบตาสีเขียวแล้วพูดขึ้นปนเสียงหัวเราะหากแต่น้ำเสียงนั้นเย็นเฉียบชนิดที่ทำเอาคนฟังหยุดคิดต่อยอดในเรื่องที่ตนสงสัยไปเลย


 

 

“ผมอ่านมันจบแล้วเล่มนั้น… แล้วผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไรนักหรอก เธอเองก็รู้นี่อิจิโจ”


 

 

“งั้นฉันไปรอด้านนอกนะนายเองก็รีบๆด้วยละคานาเมะ”  อิจิโจยิ้มแหยให้แล้วรีบเปิดประตูเดินออกไปจนลับสายตา ก่อนร่างสูงจะแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาสีแดงเข้มวาวโรจน์ในแสงจันทร์


 

 

ทำไมผมยังรู้สึกถึงคุณได้อยู่นะ .. ชิสึกะ ฮิโอ





 

 

 

___________________________
 


เรื่องนี้เคยแต่งไว้ในไอดีขอเพื่อนไหนๆก็ทำไอดีของตัวเองมาสักพักแล้วเลยเอามาลงในไอดีตัวเองทีเดียวเลย ยินดีต้อนรับสำหรับนักอ่านใหม่นะคะ แล้วก็ยินดีต้อนรับกลับสำหรับนักอ่านเก่าค่า

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #13 ทาสแมว[คุง] (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 12:09
    ฮิโอซัง ;;7;;...
    #13
    0
  2. #4 mokona (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 04:03
    ฮิโอเป็นคนที่เราทั้งชอบทั้งสงสารทั้งเกลียดพร้อมกัน ตั้งแต่ในการ์ตูนเลยค่ะ ดีใจที่เรื่องนี้มีนางแอบชักใยกับเขาด้วย

    รู้สึกถึงแผนการร้ายซะนะเซโร่ แต่คงจะเต้นตามแผนการนายหญิงไปล่ะมั้ง ฮ่า~
    #4
    0