Fic The Evil Within [Ruvik x Sebastian] : You’re Mine

ตอนที่ 16 : Last Time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 พ.ค. 58

จำความอบอุ่นแสนหอมหวานนั่นได้ดี...แต่เราต่างรู้ใช่ไหมว่ามันใกล้จะหมดลงทุกที ...แทนที่ด้วยความหนาวเหน็บเหมือนหิมะในช่วงเหมันต์ แต่เราต่างรู้ดีใช่ไหม? ...ว่าเราจะสามารถอยู่คนลำพังได้

ก็เราต่างผ่านมันมาแล้วนี่ ก่อนที่เราจะมาเจอกัน...เราแค่กลับไปเริ่มต้นใหม่ ‘ด้วยตัวคนเดียว’ แค่นั้นเอง



มือที่สั่นเทาไม่ต่างจากขาที่จำทรุดตัวนั่งลงขณะกอบโกยเสื้อผ้าทั้งหมดที่จัดการรื้อมากองไว้บนพื้นกระเบื้องอย่างไม่กลัวเปื้อน ท่ามกลางสายตาราบเรียบของผู้ที่จ้องมอง แต่ใครจะรู้ล่ะ ท่ามกลางบหน้าเรียบเฉยนั่นกำลังปกปิดสิ่งที่แทบจะพังทลายลงทุกนาที มือกำหมัดเข้าหากันอย่างพยายามสะกดกลั้นสิ่งที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตา


เคยมีช่วงเวลาที่ดีที่สุดอย่างการอยู่ข้างกัน...แต่แม้จะนั่งอยู่ใกล้กันแบบนี้ ช่วงเวลาตอนนี้กลับเลวร้ายที่สุด


ก็เรากำลังจะบอกลากันนี่นา...



“ถ้านายไป...ฉันจะโทรหาได้ไหม?” รูเบนกลั้นใจถามออกไป ผู้ฟังชะงักมือที่กำลังเก็บข้าวของลงกระเป๋า ความเงียบที่แทบไม่เคยจากไปไหนกลับเข้ามาอีกครั้ง เสียงสูดลมหายใจบ่งบอกว่าอีกฝ่ายเองก็ใช้ความพยายามอย่างมากเหมือนกันที่จะเค้นคำพูดออกมาโดยเลือกที่จะไม่หันมามองกันด้วยซ้ำ ...แต่ก็เหมือนว่าเขาจะรู้ดีว่าเพราะอะไร



“ไม่ต้อง”



“งั้นจดหมายล่ะ?”



“ไม่ได้” เสียงที่เหมือนจะเเข็งกระด้างแต่เขาเป็นใครกัน...เขาเป็นคนที่เคยรู้ใจอีกฝ่ายเชียวนะ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้านั่นกำลังใช้ความพยายามแทบทั้งหมดจริงๆเพื่อแค่ควบคุมเสียงไม่ให้สั่น



ไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่…



“แค่พูดนี่มองหน้ากันไม่ได้รึไงเซบาสเตียน?” สองขาตัดสินใจลุกเดินไปใกล้ร่างที่เปลี่ยนมานั่งกอดเข่า ไหล่ที่ดูเล็กกว่าเริ่มสั่นสะท้านบ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงไม่สามารถที่จะกลั้นความอ่อนแอนั้นได้เสียแล้ว มือหญ่เอื้อมไปหมายจะดึงรั้งกลับมากอดเหมือนอย่างที่เคยทำก็ต้องชะงักค้างไปกับเสียงเบาที่แทบเหมือนพึมพำกับตัวเอง



“แค่จำก็พอ...แค่อย่าลืมช่วงเวลาที่เรามีกันก็พอ” กลีบปากหยักเม้มกัดเข้าหากันกลั้นเสียงสะอื้น ในขณะที่มือที่หมายจะจับไหล่บางนั้นกำหมัดแน่นแล้วลดมันกลับมาลูบใบหน้าที่เหมือนว่าจะมีบางสิ่งบางอย่างไหลลงมาซะแล้ว



“มันสั้นนะ...แต่มันช่างอบอุ่น...นายช่างอบอุ่น” เสียงเอ่อยเจื้อยแจ้วท่ามกลางเสียงหัวเราะทั้งน้ำตาของคนที่นั่งกอดเข่า ดวงตาเหม่อมองดอกทานตะวันในแจะกันมุมระเบียง ที่หันหน้าไปทางแสงอาทิตย์แม้นจะถูกตัดออกจากำลำต้นแล้วก็ตาม ริมฝีปากที่สั่นระริกขยับคลี่ยิ้มแม้นจะมีหยาดน้ำตาเปรอะเลอะไปทั่วแก้มก็ตาม



แม้แต่ดอกทานตะวันก็ยังใช้ร่างกายจดจำแทนสมองเลย...ว่าดวงอาทิตย์คือสิ่งสำคัญที่ต้องพินมองตลอดเวลา ...ยามสิ้นใจไปแล้ว แม้จะเหลือเพียงร่างกายก็ยังเฝ้ามอง…จดจำฝังใจตลอดไป เปรียบเสมือนดวงตะวันคือความรักแสนอบอุ่น …



ดอกทานตะวันแสนน่าสงสารนั่นจะรู้สึกยังไงนะ? สัมผัสสุดท้ายจากไอแดดที่ได้รับ...จะอ่อนโยนแค่ไหนกัน ก่อนที่จะถูกตัดคร่าชีวิตไป ก่อนที่ความหนาวเย็นจะสาดทับเข้ามา ...ก่อนจะสิ้นลมหายใจ



“!....” ร่างที่กอดเข่าสะดุ้งเล็กน้อยยามมืดสัมผัสมืออุ่นทาบมาปิดส่วนดวงตาที่ชื้นไปด้วยหยาดน้ำใส มือเล็กยกกุมมือที่สั่นเทาไม่แพ้กันนั้นพลางคลี่ยิ้มกว้างขึ้นแม้ปากจะกลั้นเสียงสะอื้นไม่แทบไม่อยู่ก็ตาม



“มองเห็นอะไร?...”  เสียงทุ้มกระซิบให้ได้ยินข้างหู เซบาสเตียนส่ายหัวเล็กน้อยแทนคำตอบ ก่อนกัดริมฝีปากล่างอย่างหนักเมื่อแรงกอบกุมจากแขนอีกข้างโอบกอดเอาไว้จากด้านหลัง



“ถ้านั่นคือทางเดินของเรา...งั้นเรามากดปุ่มย้อนกลับกันไหม?...” เสียงที่สั่นเครือจากคนผมทองบ่งบอกชัดเจนว่าเขาเองก็เริ่มจะกลั้นความอ่อนแอนี่ไม่ไหวแล้วเช่นกัน วงแขนเล็กยกขึ้นโอบกอดมือที่โอบร่างตนไว้แนบแน่น



เราต่างรู้ดีว่าเราทนมันต่อไปไม่ไหวแล้ว…

และเรารู้ดีว่าไม่มีอะไรต้องเปลี่ยนอีกต่อไป

เพราะมันคือช่วงเวลาสุดท้ายแล้ว



“อย่า...ทำให้มันยากไปกว่านี้เลย” เสียงสะอื้นที่หนักขึ้นเรื่อย ยิ่งยามที่เสียงทุ้มนั้นกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือกว่าเดิม



“สองนาทีก็ยังดี...ทำให้ช่วงเวลาครั้งสุดท้ายนี่...เป็นเหมือนครั้งแรกที่เราได้เจอกัน” ร่างที่หันหลังให้ถูกรั้งกลับมามองหน้าแม้จะก้มหน้างุดอยู่แต่มือเล็กทีสั่นเทาค่อยๆเอื้อมไปคว้าไหล่อีกฝ่าย ตามมาด้วยใบหน้าทีเ่ปื้อนคราบน้ำตาของคนตัวโตจะกดริมฝีปากลงมาซึมซับความเย็นชืดจากริมฝีปากที่เปื้อนคราบน้ำตา



ความร้อนรุ่มที่ไม่เคยจางหายไปถูกซึมซับหากันอย่างไม่คิดจะละไปไหน ริมฝีปากหยักขบเม้มกลีบปากอิ่มเชื่องช้าแล้วผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ตามมาด้วยสองร่างที่โอบกอดกันแน่นพลางส่งเสียงร้องไห้อย่างไม่คิดจะปิดกลั้นไปทั่วห้อง





ไม่ต้องทำอะไรให้ลำบากเลย...แค่อย่าลืมเรื่องของเราก็พอ

แค่อย่าลืมว่าเราคยมีความสุขแค่ไหนตอนอยู่ด้วยกันก็พอ

อย่าลืมฉันนะ...อย่าลืมเราล่ะ

ห้ามลืมเด็ดขาดเลยนะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #119 RoZenKreuZ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 22:47
    แล้วมันเพราะอะไรล่ะว้อยยยย //เขวี้ยงหมอน
    อุตส่าห์ไล่มาจนจบ ไม่บอกตูอีก ฮือ
    #119
    0
  2. #117 gghacker2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 15:55
    เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ล่ะะะะ //ร้องไห้ ; ^ ;
    #117
    0
  3. #112 Zethius (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 23:43
    เศร้า TToTT
    #112
    0
  4. #111 Smile...^^ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 21:34
    เลิกกันทำไม??????? โฮกกกกกกกกกกกกกก อินมากค่ะ ;_;
    #111
    0
  5. #110 Kamisame (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 20:54
    น้ำตาจะไหล (;____;
    #110
    0