Fic The Evil Within [Ruvik x Sebastian] : You’re Mine

ตอนที่ 14 : Give me more

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    14 มี.ค. 58

มือหยาบกร้านเต็มไปด้วยแผลผุพองเคลื่อนมาทาบปิดดวงตาสีอิฐช้าๆความมืดมิดค่อยๆคลืบคลานเข้ามาในห้วงความรู้สึก...

 

มืด... นายไปแล้วเหรอ? ใช่...ก็นายคือแสงสว่างเดียวของฉันนี่ นายคือสิ่งเดียวที่ฉันมองเห็น ...

 

หยาดน้ำใสไหลซึมลงตามร่องนิ้วมือก่อนจะอาบลงที่สันกราม

ผ้าสีดำถูกผูกแทนที่มือใหญ่ ก่อนฝ่ามืออุ่นจะทาบเข้ากับมือที่สั่นระริกกอบกุมมันไว้แล้วค่อยพยุงพาคนที่ถูกพันธนาการดวงตาให้ก้าวเดินตามเส้นทาง

สัมผัสอบอุ่นสวมทับลงมาส่วนเอวก่อนลากพาร่างหมุนไปรอบทิศทางเชื่องช้าราวกับอยู่ท่ามกลางเพลงวอลล์แสนหวาน

 

ฉันเต้นรำ...เพียงลำพังและได้แต่ภาวนาว่า...นายจะมองเห็นฉัน

 

ร่างกายที่ถูกเชิดหยุดชะงัก สัมผัสที่ฝ่ามือค่อยๆเคลื่อนลากผ่านออกไปเชื่องช้าปล่อยเหลือไว้เพียงความมืดจากผ้าที่พันธนาการแน่นหนา

ปากที่เป็นอิสระพร่ำตะโกนอย่างสุดความสามารถ...หากแต่มันกลับไร้ซึ่งเสียงใดลอดผ่านออกมา

 

ถ้าฉันจะโกนออกไป นายจะเห็นฉันไหม? นายจะพาฉันกลับไปสู่อ้อมกอดของนายแล้วช่วยเยียวยาฉันไหม?

 

สองเข่าทรุดลงบนพื้นแข็งสองมือยกขึ้นสอดประสานกันภาวนาต่อพระผู้เป็นเจ้า...ในความมืดมิดที่ไร้จุดจบนี้

 

ฉันไม่คำพูดอะไรเลยจริงๆที่จะพูด...แต่วินาทีนี้ฉันขอร้องให้นายอยู่กับฉันได้ไหม?...เพียงแค่ไม่กี่วินาที กอดฉัน มอบความอบอุ่นให้ฉัน

 

ทำให้ฉันมองเห็นที...ทำให้ฉันอุ่นที

 

วงแขนจากร่างที่สวมเสื้อคลุมสีตุ่นวาดลงโอบอุ้มคนที่ทรุดตัวนั่งเชื่องช้า รอยยิ้มเจือจางระบายบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า แม้นจะมองสิ่งใดไม่เห็นแต่หัวใจเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอแห่งความอบอุ่นนั้น...

“รูวิค...”

เสียงเอื้อนเอ่ยชื่อดังกังวาน สองมือเคลื่อนขึ้นหมายจะกอดคนที่มอบความอบอุ่นให้แนบแน่น กลับไขว่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า...

 

ร่างที่เคยมีอยู่สูญสลายไปตามความพร่าเลือนจากน้ำในที่เจิ่งนองผ้าหนาจนมันเป็นดวงกว้าง

เสียงจรดปากกายิกๆพร้อมลายมือหวัดกรอกลงในใบรายชื่อคนไข้

เซบาสเตียน คาสเทานอส

 

“คุณคาสเทลานอสครับวันนี้คุณทำอะไรบ้าง เล่าให้หมอฟังหน่อย”

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยไรหนวดราวกับคนไม่ได้ดูแลตัวเองมานานแรมปีขยับยิ้มยิ้มเดียงสา

 

“ผมได้เต้นรำ...กับรูวิค เขาจับมือผม ตรงเอวด้วย...เค้ากอดผมเอาไว้และ...”

 

จิตแพทย์หนุ่มหันมองนายตำรวจด้านข้างที่มีสีหน้าเจ็บปวดมองร่างที่พร่ำพูดเสียงเจื้อยแจ้วในชุดผู้ป่วยสีขาวอ่อน

 

กากบาทถูกขีดฆ่าในช่อง 120 พอดี

 

“เขากอดผม เขากอดผมหมอ...เขากอดผมและ...” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มค่อยๆบิดเบี้ยวก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอาบแก้ม

 

“เขาหายไป...เขาหายไปอีกแล้ว มันมืดไปหมด...” ดวงตาที่ชื้นไปด้วยน้ำตาปิดแน่น ตัวสั่นงันงกจนพวกบุรุษพยาบาลต้องปราดเข้ามาจับล็อคกับเข็มขัดเอาไว้

 

“มืด...นายอยู่ไหน ช่วยฉันที...นายได้ยินฉันไหม?! รูวิค!!!!! รูวิค!!! ฉันตะโกนแบบนี้นายได้ยินใช่ไหม?!! รูวิค!!!!!!!! ช่วย...ฮึก...ช่วยชีวิตฉัน”

 

เสียงโหวกเหวกถูกตัดลงด้วยยานอนหลับชนิดรุนแรงที่ฉีดเข้าเส้นเลือดคนที่คลุ้มคลั่ง

 

เปลือกตาที่ชื้นคราบน้ำตากระพริบถี่ด้วยฤทธิ์ยาปากขยับน้อยไร้เสียงแต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกลับรื้นขึ้นมาด้วยน้ำใสก่อนจะต้องปล่อยมันระแก้มด้วยความสงสารอดีตคู่หูตัวเอง

 

“กอดฉัน...รักฉัน...จูบฉัน...มอบความอบอุ่นให้ฉัน...ให้ฉัน...”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #113 rin_hankaoxing (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 00:51
    มรั่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แม่ยกตะเตือนไตตตตตตตตตตตตตตต U H U 

    รูวิคกลับม๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา /ตะโกนแรง

    #113
    0