Your blood [JAEDO,NOREN]

ตอนที่ 1 : 001

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    27 ส.ค. 63

      

           เสียงโซ่พรวนดังกระทบพื้น ร่างโปร่งบางพยายามงัดแงะโซ่ที่รัดข้อเท้าจนแดง แต่จะทำด้วยวิธีใดก็ไม่สำเร็จ ในห้องมีเพียงหน้าต่างบานเดียวซึ่งไม่ว่าเวลาไหนที่มองออกไปมันก็ยังคงความมืดครึ้มคล้ายกับว่าที่นี่ไม่มีกลางวันอย่างไรอย่างนั้น แม้กระทั่งแสงของดวงจันทร์ยังมีกลิ่นอายความมืดดำแผ่มาให้ได้รู้สึก 

            ต้นกำเนิดแห่งความชั่วร้ายกำลังตรงมาที่ห้องของเขา น้ำหนักรองเท้าหนังที่กดลงบนพื้นเขาไม่กล้าฟัง ร่างในเสื้อดำตัวโคร่งนั่งชันเข่าสองมือใช้ปิดหูเขยิบหามุมข้างเตียงที่คิดว่าตัวเองปลอดภัยที่สุดเข้าไปแอบ แต่แล้วกลับถูกกระชากแขนโดยปีศาจร้ายตนนั้น เขากรีดร้องเพราะความตกใจกลัวอย่างสุดขีด มือหยาบบีบลำคอระหงส์เพื่อให้คนตรงหน้าหยุดส่งเสียงร้อง


            "ถ้ายังไม่เลิกแหกปากฉันจะจับกิน" 


            มือเรียวรีบตะครุบป้องปากตัวเองยังไม่วายหลุดเสียงสะอื้นออกมาเป็นระยะๆจังหวะเดียวกันผู้ที่เขามองว่าเป็นปีศาจร้ายคลายมือออกจากคอของเขา พลางเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าหวานนั้นเบาๆผิดกับแววตาที่พร้อมจะขย้ำได้ทุกเมื่อนั่นเป็นสาเหตุที่เขากลัวชายหนุ่มคนนี้ 


             "อย่าร้องสิคนดี รู้ไหมเวลาเธอร้องไห้มันทำให้เธอดูน่าอร่อยกว่าเดิมอีกนะ เดลต้า" เดลต้ากัดนิ้วตัวเองไม่ให้สะอื้นร่างกายกลับสั่นสะท้าน


              "หิวไหมคะ?"


              "ฉันถามว่าหิวไหม!!?" ร่างเล็กสะดุ้งโหยง


        แกร๊ก


             แม่กุญแจถูกปลด เดลต้ามองตามมือของปีศาจร้ายที่ยอมปลดมันตลอด1เดือนมานี้ ใบหน้าคมคายเงยขึ้นจ้องกับดวงตาคู่สวย ความประหลาดใจก่อตัวภายในหัวนึกสงสัยการกระทำของปีศาจตนนี้ มือเรียวถูกกอบกุมไว้ใต้มือหยาบที่เย็นเฉียบแต่ความรู้สึกเหมือนโดนปกป้อง สุดท้ายก็หลงเดินตามจนถึงห้องอาหาร บนโต๊ะมีแต่เนื้อสารพัดแถมยังมีกลิ่นชวนพะอืดพะอม เดลต้าปิดปากทำท่าจะอาเจียนอยู่รอมร่อ


             "ทำไมแพ้ท้องหรอ?ฉันยังไม่ได้ทำแบบนั้นกับเธอเลยนะ" ว่าแล้วส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนตัวผอมกว่า เดลต้าทำได้เพียงขมวดคิ้วข่มอารมณ์หงุดหงิด

              เดลต้านั่งมองคนหัวโต๊ะกินอาหารคาวๆพวกนี้เข้าไปแค่เห็นก็จะอ้วกแล้วนี่เล่นยัดเต็มปากเต็มคำเลย มือเรียวจับมีดเขี่ยเนื้อในจานตัวเองไปมาจะยังไงก็กินไม่ลงหรอก คิดถึงฝีมือแม่คิดถึงฝีมือน้องชายถึงแม้จะไม่ได้เรื่องก็ตามทีเถอะคงดีกว่าที่นี่แน่นอนน้ำตาพลันไหลไม่รู้ตัว

              คนหัวโต๊ะคิ้วขมวดกับสถานการณ์ตรงหน้า ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความเสียใจ แต่เพราะอะไรกันมนุษย์ถึงได้ร้องไห้หรือเป็นความรู้สึกเดียวกัน โหยหา โหยหาอะไรที่นี่มีพร้อมทุกอย่างจะเอาอะไรอีกหรือโหยหาในสิ่งที่เขาไม่เคยมี 


              "อยากตายหรือไง?" ปากดันเร็วกว่าความคิด แต่ก็นั่นแหละทำให้มนุษย์คนนั้นหยุดร้องได้ก็เพียงพอแล้วเพราะเขาไม่ชอบน้ำตาเอาเสียเลยยิ่งเป็นเดลต้าด้วยยิ่งแล้วใหญ่ ใบหน้านั้นสวยเกินกว่าจะมีคราบน้ำตามาปนเปื้อน จำต้องขู่ฆ่าแม้ได้รับสายตารังเกียจจากมนุษย์คนนี้อยู่เป็นประจำ


             "ผมอยากกลับบ้าน"


             "ไม่"  ไม่ ไม่ปล่อยให้หนีไปไหนอีกแล้ว


             ห้องอาหารตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก เดลต้าคิดชั่งใจว่าควรใช้โอกาสที่โซ่ถูกปลดหนีไปจากปีศาจตนนี้ดีหรือเปล่า หากหนีไปจะรอดไหม คฤหาสน์นี่อยู่ส่วนไหนของประเทศแล้วมีถนนตัดผ่านบ้างไหม แล้วตัวเขาเองกล้าพอหรือเปล่า คำถามมากมายตีกันยุ่งเหยิงสุดท้ายแล้วก็มาจากความกลัวทั้งนั้น 

           

              "ผม...ง่วงแล้ว" เหลือบมองร่างสูงพร้อมวางมีดสแตนเลส


               "หรอ?งั้นก็ไปนอนเถอะ ไปนอน นะ" 


              ร่างโปร่งยืนนิ่งสักพักแล้วจัดการสาวเท้าไปให้พ้นสายตาเจ้าบ้าน เขาไม่ได้กลับห้องแต่กำลังเดินบนทางที่ทอดยาวของคฤหาสน์ไม่พบช่องทางที่จะออกไปได้เลยมีเพียงหน้าต่างบานใหญ่


              หน้าต่าง


             โชคดีที่ห้องอาหารอยู่ชั้นสองเพราะยังพอมีโอกาสมากกว่าห้องของเขาซึ่งอยู่ชั้นสาม หากว่ากระโดดลงไปยังเจอพุ่มไม้อยู่บ้างอาจจะถลอกนิดหน่อยแต่ก็คุ้มที่จะเสี่ยง ถ้ารอดน่ะนะ ลองดูไม่เสียหาย

              มือเรียวค่อยๆยกบานหน้าต่างขนาดพอๆกับตัว ใช้แรงสุดกำลังแต่ให้เบาที่สุด ครืด ภารกิจลุล่วงไปครึ่งหนึ่ง เดลต้าลังเลกับการที่ต้องกระโดดลงไปด้วยพื้นฐานเป็นคนกลัวความสูงแม้ช่วงมัธยมปลายจะเรียน รด.มาก็ไม่ช่วยอะไร มือกำเข้าหากันริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงยอมรับว่า กลัวมาก เท่าที่คนคนนึงจะกลัวได้


              ตุบ!  ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ร่างของเดลต้าตกใส่พุ่มไม้ประดับพอดีเกิดแผลขีดข่วนตามร่างกายเล็กน้อย เดลต้ายันตัวเองให้ลุกขึ้นปัดฝุ่นตามชายเสื้อและกางเกงที่มันอาจจะดูสั้นไปหน่อย หลังจากพ้นเขตรั้วมาแล้วร่างโปร่งเร่งฝีเท้าออกแรงวิ่งไม่คิดชีวิต นี่แหละ


              ต้องกล้าเสี่ยง ให้รู้ว่าที่เสี่ยงไปมันคุ้มค่า


              มันมืดจนมองไม่เห็นทางข้างหน้าเขาต้องใช้การสัมผัสจากร่างกายเพื่อคลำหาทาง หูสองข้างพลันผึ่งเมื่อรับรู้ถึงสิ่งมีชีวิตที่กำลังเคลื่อนไหวด้านหลังของเขา สองเท้าเร่งก้าวฉับจนแปรเปลี่ยนเป็นการวิ่งแทน หัวใจแทบถลนออกมาเต้นข้างนอกเมื่อเสียงนั่นใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ เรื่อยๆ  เรื่อยๆ 


              หมับ!!


             "อาเธอร์"


             "ฉันบอกเธอว่ายังไง ให้ไปนอนไม่ใช่เหรอ? เดลต้า"  เสียงนั้นทุ้มต่ำจนน่ากลัว แววตาที่ส่งผ่านใต้แสงจันทร์ ปีศาจกำลังโมโห เดลต้าพยายามแกะข้อมือออกจากพันธการปีศาจร้ายแต่พละกำลังมันมากเกินไป เขาสู้ไม่ไหว อาเธอร์รั้งกายบางไว้แนบชิดกับตัวเองก่อนจะพาวิ่งกลับด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ใช่ ไม่มีมนุษย์คนไหนทำได้


           .



           .



           .


           ตุบ!!  เดลต้ารู้สึกจุก อาเธอร์ปล่อยร่างคนที่ทำให้โมโหลงบนเตียงอย่างเต็มแรง มือหยาบรวบข้อมือเล็กของเดลต้าแล้วยกขึ้นไว้เหนือศีรษะคนตัวเล็กกว่า ร่างสูงขึ้นคร่อมบนกายบางโน้มใบหน้าที่แสนคมคายลงไปกระซิบข้างหู


            "อยากโดนฉันกินใช่ไหม?" เดลต้ายังคงเงียบใส่แค่มองตาก็รู้ว่าคนตัวบางหวาดกลัวอาเธอร์ขนาดไหน


            "เดลต้า...หนีไปทำไม หนีฉันไปทำไม ทำไมห๊ะ!! อยากโดนกินใช่ไหมอยากตายนักใช่ไหม!!!" อาเธอร์ตะคอกเสียงแข็งกร้าวแรงบีบข้อมือเพิ่มมากขึ้น

           '..ขอโทษ..ฮึก..จะไม่หนีอีกแล้วปล่อยก่อนนะ..ผมเจ็บ' เสียงสะอื้นจากคนใต้ร่างเรียกสติ อาเธอร์คลายมือออกคนตัวบางกว่านอนนิ่งค้างในท่าทางแบบเดิมเดลต้าไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน แกร๊ก อาเธอร์ล่ามข้อเท้าคนขวัญอ่อนบนเตียงเหมือนอย่างที่เคยทำ 

            "ชู่ว เด็กดี" อาเธอร์ช้อนร่างมนุษย์ในครอบครองเข้าสวมกอด มือใหญ่ลูบหัวเป็นเชิงปลอบประโลม

            "ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ เธออยากได้อะไรฉันจะหามาให้"


            "แต่ถ้าหนีไปอีกล่ะก็..ฉันจะจับเธอกินแน่"


            เดลต้ารีบส่ายหัว ปีศาจร้ายยกยิ้มพอใจให้ภาพตรงหน้าก่อนจะหันหลังเตรียมออกจากห้อง


            'อาเธอร์...'


            "หืม?"


            'เมื่อไหร่ผมจะได้กลับบ้าน'


           "อืม...ก็คงจนกว่าฉันจะเบื่อเธอล่ะมั้ง"

           

           ดวงตาใสลุกวาวอีกครั้ง เพียงแค่ทำให้เบื่อสินะ แค่รอเวลา เมื่อถึงคราวนั้นจะได้รับอิสระ


       


             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #6 Bunny_DY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2563 / 20:44

    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากเลยค่ะ รอติดตามนะคะ
    #6
    0
  2. #5 jjarinya23 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 22:04

    สนุกอ่ะ รีบมาต่อนะไรท์
    #5
    0
  3. #4 bbibbiung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 15:50

    โง้ยยย คุมไรฮะดีมากเลย รอน้า ต้องสนุกมากแน่ๆ สู้ๆคั้บ
    #4
    0
  4. #3 bbibbiung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 15:50

    โง้ยยย คุมไรฮะดีมากเลย รอน้า ต้องสนุกมากแน่ๆ สู้ๆคั้บ
    #3
    0
  5. #2 TP___ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 12:00
    ชั้นร้องกี๊ดดดดดดดดด
    #2
    0
  6. #1 bearbenzzzzz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 21:48

    รออ่านอยู่น้า
    #1
    0