ผมถูกหลอกให้มาเรียนโรงเรียนเวทมนต์

ตอนที่ 3 : รูมเมท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

     *สำหรับคนที่เคยอ่านก่อนหน้านี้เนื้อหาตอนก่อนหน้านี้ไม่เหมือนเดิมนะคะ*




  เหล่าศาสตราจารย์รวมตัวอยู่ห้องพักแต่ล่ะคนทำงานอย่างเคร่งเครียดเพื่อเตรียมรับมือกับการสอบวัดระดับเวทมนตร์ที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ครืด ครีด

แรงสั่นสะเทือนตัวตึกจนเหล่าศาสตราจารย์ต้องละสายตาจากงานของตัวเองขึ้นมามองหน้ากัน

"อีกแล้วเหรอ " ศาสตราจารย์อดัมที่เอ่ยปากขึ้นมาเป็นคนแรก

"ดูเหมือนว่า ปีนี้จะมีคนน่าสนใจโผล่มาเยอะพอสมควร" ศาสตราจารย์สมิธพูดพลางหัวเราะ

ใช่แล้วตั้งแต่โรงเรียนแห่งนี้เปิดรับสมัครมา ก็มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆ

"แต่คราวนี้ผมว่า มันแตกต่างออกไปนะ" ศาสตราจารย์อริสเติลพูดพลางขยับแว่น "มันแข็งแกร่ง.. "

"หือ ? ถ้านายว่าแบบนั้นมันคงเป็นแบบนั้นหละ "

"โธ่ สมิธคุณไม่เชื่อผมเหรอ "

"เปล่าซักหน่อย "

"ไม่รู้หละผมจะไปดูเขาสักหน่อย ว่าเป็นใคร"

"อย่าดีกว่ารีบทำงานของตัวเองให้เสร็จดีกว่านะ" ศาสตราจารย์สมิธพูดพร้อมกับคว้าคอเสื้อศาสตราจารย์อริสเติลให้กลับมาทำงาน

"สมิธ! ปล่อย ปล่อยผมนะ!"

"อย่าดื้อน่าอลิสเติล"

"ผมไม่ได้ดื้อ! ปล่อย ปล่อยผมมมมม"

เราจะเสียเวลามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว



☀️☀️☀️☀️



"ชุน! นายออกไปโดยพละการ! "

"เปล่าสักหน่อย นายท่านเรียกข้า" ชุนยักไหล่

"ไม่จริง! นายมันขี้โกหก"

"แล้วไง นายอิจฉาก็พูดมา"

"หนอย! ไอ้บ้านี่ทำอะไรไปรู้ตัวบ้างไหม!" เร็นโมโหที่ขุนมันแอบออกไปหานายท่าน โดยที่ไม่บอกเขา..

"พอได้แล้ว " เสียงเย็นๆ ดังออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ

"หนวกหู ถ้าจะทะเลาะกันก็ไปข้างนอก" ไม่ทันที่ราฟาเอลจะพูดจบทั้งสองก็คว้าคอเสื้อกันหายวับออกไปพร้อมกับเสียงระเบิดดังตูม



☀️☀️☀️☀️☀️



ฉันรู้ถึงได้ถึงพลังงง ย๊ากกกกกก



หลังจากที่ได้ยินเสียงดัง ปัง ในหัวผมก็รู้สึกว่าผมแข็งแกร่งขึ้นผมสัมผัสกับสิ่งต่างๆรอบตัวได้อย่างชัดเจน รู้แม้กระทั่งเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมาของอีวานส์ วินาทีที่อีวานส์กระพริบตาผมยังรู้เลย

อีวานส์วิ่งมาหาผมอย่างหน้าตาตื่นหลังจากที่เขาปล่อยให้ผมนั่งทำสมาธิเพื่อสัมผัสพลังธรรมชาติ

แล้วอีวานส์ก็สกัดจุดผม ทำเอาผมทรุดลงไปนั่งกับพื้น

"ควบคุมตัวเองหน่อยซัน! " อีวานส์เขย่าเรียกสติผม ทำเอาผมมึนแทบแย่

"ฉันมีสติดี อีวานส์ พะ พอก่อน " หยุดเขย่าตัวผมได้แล้ว! ผมมึน

อีวานส์หยุดเขย่าตัวผมพร้อมกับนั่งถอดหายใจทำท่าโล่งอก

"ฉันนึกว่านายควบคุมพลังตัวเองไม่ได้นะสิ อยู่ดีๆ พลังนายก็เพิ่มขึ้นมหาศาล ทำเอาตกใจแทบแย่"

ก็ควบคุมไม่ได้นะสิ พลังผีบอกนี่แปลกชะมัด นี่คือรูปร่างพลังมืดผมเหรอ

"แต่นายสัมผัสพลังได้แล้วใช่ไหม" อีวานส์ตาลุกวาว "งั้นมาเริ่มขั้นตอนต่อไปกันเถอะ!"

"นายยังเหลือควบคุมและอัญเชิญ บอกตามตรงเวลาแค่นี้มันยากที่นายจะสามารถเรียนรู้ได้ แต่ไม่ลองก็ไม่รู้ " ขนาดสัมผัสพลังนายยังสามารถทำได้รวดเร็วขนาดนี้ซักเริ่มจะตื่นเต้นแล้วสิ



☀️☀️☀️☀️☀️



ผมกับอีวานส์อยู่ด้วยกันที่สวนด้านหลังจนถึงเช้าอันที่จริงทางโรงเรียนมีห้องพักชั่วคราวสำหรับผู้ที่มาลงทะเบียนด้วยครับ ผมเพิ่งมีโอกาสได้เห็นห้องตัวเองก็ตอนเช้านี่หละครับ

ด้านในอาคารมีการแบ่งหอเป็นชายกับหญิงครับโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนนานาชาติได้เลยครับแต่เป็นนานาชาติเวทมนตร์นะ

เนื่องจากโรงเรียนต้องการให้นักเรียนสนิทกันเลยต้องมีรูมเมทครับ แต่ตอนนี้ผมยังไม่ได้เป็นนักเรียนเต็มตัวครับเพราะยังไม่ได้สอบวัดระดับ

ผมเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับลุ้นว่ารูมเมทผมจะหน้าตาเป็นยังไง ใช่ครับผมไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันกับอีวานส์



"....." ไม่จริงผมคงจะตาฝาด ผมปิดประตูแล้วก็เปิดเข้ามาใหม่

"....."

"....."

มะ..ไม่จริง


ไอ้หน้าหล่อ!!!


วอทเดอะฟั*




☀️☀️☀️



     วันนี้เป็นวันที่วาที่นักเรียนของอับราฮัมต้องแสดงความสามารถเพื่อที่จะคัดแยกเหล่านักเรียนไปยังห้องเรียนต่างๆที่เหมาะสม บริเวณที่ต้องแสดงความสามารถเป็นลานกว้างมีอัฒจรรย์ ที่สามารถบรรจุคนได้มากกว่าห้าหมื่นคนอยู่ล้อมรอบ ซึ่งบริเวณที่อาทิตย์และอีวานส์อยู่คือด้านล่างของอัฒจรรย์เป็นบริเวณของเหล่าว่าที่นักเรียนที่จะต้องอยู่บริเวณนี้

อาทิตย์ต้องแสดงเป็นคนสุดท้ายผู้ที่เข้าร่วมมีมากกว่าสามร้อยคน ผู้คนจากหลากหลายเชื้อชาติมารวมตัวกันอยู่ที่นี้บ้างก็นั่งสมาธิ บ้างก็นั่งพูดคุยกัน ส่วนอาทิตย์ก็นั่งทบทวนสิ่งที่อีวานส์สอนเพราะเขากลัวที่จะลืมมันไป อีวานส์นั่งทำสมาธิอยู่ข้างๆ

ไม่นานเหล่าวาที่นักเรียนทุกคนก็ไปรวมตัวกันที่ลานด้านหน้า บริเวณอัฒจรรย์มีผู้คนมากมายเข้ามาดูการแสดงความสามารถของเหล่ารุ่นน้องหรือเหล่านักเรียนของตัวเองในอานาคตว่าจะเป็นอย่างไร ในขณะเดียวกันก็มีผู้เฒ่าหนวดรุงรังผมสีขาวบ่งบอกได้ถึงอายุเดินออกมาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

"ยินดีที่ได้รู้จักนักเรียนใหม่ทุกคน ฉันมีนามว่า ฉองเบซิว ผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งนี้ ฉันจะไม่ขอพูดอะไรมาก.." ผูู้อำนวยการเงียบและกวาดสายตามองนักเรียนใหม่ทุกคนพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า

"จงแสดงทุกอย่างที่พวกคุณมี ให้ประจักษ์ต่อสายตาฉัน!" พลัน ก็เกิดเสียง เฮ ดังกึกก้องไปทั่วลานไม่เพียงแต่นักเรียนใหม่เท่านั้นแม้แต่ผู้คนที่อยู่บนออัฒจรรษ์ก็ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

คนแรกที่ออกมาคือ แองเจลน่าโจ เด็กสาวร่างบางเดินไปยังลานกว้างเพื่อแสดงความสมารถของตนให้ผู้คนที่อยู่ที่นี่ได้เห็นแต่ก็ยังไม่ลืมส่งสายตาเขม็งไปยังอาทิตย์เป็นเชิงบอกว่า รอดูความสามารถของฉันสิ ฉันเหนือกว่านายเยอะ พร้อมกับเดินสะบัดหน้าออกไปเพื่อที่จะแสดงความสามารถ

"นายรู้จักเธอเหรออาทิตย์" อีวานส์ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

"ไม่ ฉันจะรู้จักกับเธอได้ยังไงล่ะ " อาทิตย์ตอบพร้อมขมวดคิ้ว เขาก็แปลกใจอยู่ไม่ใช่น้อยที่ เธอ จ้องเขม็งมาที่ตัวเองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเขาให้ได้ "ว่าแต่...เธอเป็นใคร"

" แองเจลน่าโจ ลูกสาวพวกขุนนางเก่าของอังกฤษ...เด็กสาวที่มีความสามารถและพรสวรรค์ที่น่าจับตามอง ไม่ใช่แค่ความสามารถรูปร่างหน้าตาก็สวยอย่างกับนางฟ้าตกสวรรค์" อาทิตย์ฟังและพยักหน้าเห็นด้วยเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาเธอสวยจริงๆ

"แต่น่าเสียดาย เธอมีคู่หมั่นแล้ว ทำเอาหนุ่มๆจากหลายตระกูลดังพากันผิดหวังไปตามๆกัน"

อาทิตย์เองก็เสียดายอยู่ไม่ใช่น้อยตอนที่ได้ยินว่าเธอมีคู่หมั่นแล้ว ถ้าไม่นับเรื่องที่เธอจ้องเขม็งมาที่เขานะ

"และคู่หมั่นของเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย" อีวานส์ยังพูดต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด "นายเห็นคนนั้นไหม" อีวานส์ขยิบตาบอกให้อาทิตย์มองตาม ชายหนุ่มผมสีดำรูปร่างกำยำ สูงประมาณ188เซนติเมตร ตาสีฟ้า "ฟรองซัวเออร์เดม คู่หมั่นของเธอ" และเหมือนฟรองซัวจะรู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงตนอยู่เลยหันมาสบตาเข้ากับอาทิตย์ ทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งโหยงหลบตาแทบไม่ทัน..

แองเจลน่าเสกไม้เท้าของเธอออกมาพร้อมกับปรากฏวงแหวนเวทขนาดใหญ่ ไม่ช้าก็เกิดน้ำแข็งปกคลุมไปทั่วลานแสดง ผลึกน้ำแข็งก่อตัวเป็นทุ่งดอกไม้ ดอกบลูเบลล์เริ่มบานออกช้าๆคล้ายอวดโฉมให้กับทุกคน ไม่นานก็ขยับขยายจนเต็มบริเวณพร้อมกับเกล็ดหิมะที่ตกโปรยปรายลงทำให้ภาพเบื้องหน้าสวยงามมากยิ่งขึ้นไปอีก

ทุกคนบริเวณลานแสดงแทบจะกลั้นหายใจกับภาพตรงที่อยู่หน้า ไม่นานน้ำแข็งก็เริ่มสลายหายไปเหลือไว้เพียงหญิงสาวที่สง่างามยืนอยู่ตรงลานการแสดง 


"งดงาม...." อาทิตย์พรึมพรำออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอโค้งตัวให้ผู้อำนวยการและเดินออกมาอย่างสง่างาม

ผู้คนมากมายต่างก็แสดงทักษะของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่ บ้างก็ได้รับเสียงปรบมือ บ้างก็ได้รับเสียงโห่มาแทน ทำเอาบางคนแทบจะเดินคอตกเข้ามากันเลยทีเดียว ที่เด่นสะดุดตาจริงๆก็คงเป็น ฟรองซัวที่แสดงเพลงดาบขนาดใหญ่เกือบจะเท่าตัวเขา จินเย่วเด็กหนุ่มจากจีนที่รำกระบี่อย่างงดงาม และก็คิโยทากะที่สร้างพายุทำเอาคนบนอัฒจรรย์กางเขตอาคมป้องกันตัวเองแทบจะไม่ทัน

และก็มาถึงคิวของคนที่อาทิตย์ไม่อยากเจอมากที่สุดในโลก ไอ้รูมเมทนั้น!!

เสียงฮือฮาเกิดขึ้นเมื่อมีผู้ชายที่สูงเกือบ190เซนติเมตรปรากฏตัว สาบานดิว่านายเพิ่งจะ15! เขาเดินไปตรงกลางของลานประลอง

"นายรู้จักเขาเหรอ " อีวานส์ถามเพราะหน้าตาอาทิตย์ตลกเหลือเกิน

" ไม่! " อาทิตย์ตอบทันคลันแค่นึกก็โมโหแล้ว ไอ้รูมเมทบ้านั้นจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้จักชื่อมันเลย! แค่คิดอาทิตย์ก็เผลอกำมือแน่น

แต่อีวานส์ดันเข้าใจว่าทั้งสองคนรู้จักกันแล้วก็มีความแค้นต่อกันทำให้อาทิตย์ไม่อยากที่จะนึกถึง

"เอาน่า ถึงแม้ตอนนี้นายจะสู้ชิลเวอร์ไม่ได้ แต่อนาคตก็ไม่แน่หรอกนะ" อีวานส์ตบบ่าให้กำลังใจอาทิตย์

"ห้ะ ไอ้หมอนั้นชื่อชิลเวอร์เหรอ" อาทิตย์ทำหน้างุนงงเป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักชื่อของหมอนี่ คิดแช้วก็หงุดหงิดชะมัด

อีวานส์ขมวดคิ้วแต่ยังไม่ได้ถามอะไรต่อก็เกิดเสียงเฮลั่นจนทำให้อีวานส์ลืมเรื่องที่จะถามไปเสียงสนิท

ชิลเวอร์เป็นอีกคนนึ่งที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นผู้ที่มีความสรรค์มาพร้อมพลังแห่งแสงที่หาจากยิ่งกว่ายาก

เอกลักษณ์ของธาตุแสงคือการเยี่ยวยาแม้ว่าจะเป็นเอกลักษณ์ทางสายสนับสนุน หากความจริงแล้วผู้ที่มีความสามารถเขารู้กันดีว่าธาตุแสงไม่ได้มีดีแค่นี้ ไหนจะอาณาบริเวณของการโจมตีที่สามารถไปถึงได้เท่าที่แสงจะส่องถึงซึ่งเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก แต่ความรุนแรงจะน้อยลงขึ้นอยู่กับพลังของผู้ใช้

ชิลเวอร์ได้ใช้เอกลักษณ์ของธาตุแสงคือการเยี่ยวยาคนเกือบห้าหมื่นคนบนอัฒจันทร์! ทำให้ผู้คนที่ได้รับการเยี่ยวยาต่างส่งเสียงกรี๊ดกันทั่วบริเวณ

แม้แต่ผู้อำนวยการก็ยังหัวเราะชอบใจ การที่จะเยี่ยวยาก็ได้เยอะขนาดนี้ได้มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก เพราะต้องใช้ทั้งทักษะและพลังเวทที่สูงมากถึงแม้จะเป็นเพียงการเยี่ยวยาเบื้องต้นก็ตาม

แต่อาทิตย์ไม่รู้ว่าการแสดงของชิลเวอร์ น่าเหลือเชื่อแค่ไหนเพราะเขาเห็นแต่แสงที่ปกคลุมบนอัฒจันทร์ ทำให้อีวานส์ต้องทำหน้าที่อธิบายให้อาทิตย์เข้าใจ จนทำให้อาทิตย์ถึงกับอ้าปากค้างกันที่เดียว

และแล้วก็ถึงการแสดงของอีวานส์เด็กหนุ่มร่างเล็กผมสีบอนด์ทอง เดินไปยังลานแสดง อีวานส์เสกไม้เท้าสีขาวของตัวเองออกมาพร้อมเกิดวงแหวนเวทสีทองเรืองรองสว่างไปทั่วบริเวณ


เปรี๊ยะ !


เกิดสายฟ้าปกคลุมไปทั่วร่างของอีวานส์ พลันสายฟ้าจำนวนมากก็เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นปีกที่หลังของอีวานส์ เส้นผมปลิวไสยตามแรงดันของพลังเวทไม่นานปีกทั้งสองของอีวานส์ก็กระพือขึ้นอย่างช้าๆ ทำให้ตอนนี้อีวานส์บินอยู่บนลานการแสดง... อีวานส์ชี้ไม้เท้าเวทไปยังทิศทางของผู้อำนวยการ พร้อมกับรอยยิ้มหวานไม่นานก้อนพลังสายฟ้าขนาดใหญ่ก็พุ่งไปยังทิศทางของผู้อำนวยการ ทำเอาผู้คนทั่วบริเวณเบิกตากว้างไปตามๆกัน


ตูม!


ก้อนพลังขนาดใหญ่ปะทะเข้ากับเขตอาคมของผู้อำนวยการพร้อมกับเสียงหัวเราะสนุกสนานของผู้อำนวยการ

"ดี ดีนักเรียนปีนี้น่าสนใจ" ไม่มีร่องรอยความโกรธปรากฎอยู่บนใบหน้าของผู้อำนวยการเลยแม้แต่น้อย

เมื่ออีวานส์เห็นว่าพลังสายฟ้าของตนไม่สามารถทำอะไรผู้อำนวยการได้เลย ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ พร้อมกับสลายเวทมนต์ของตัวเองและไม่ลืมที่จะหันมาโค้งให้ผู้อำนวยการก่อนที่จะวิ่งออกไป

    ในขณะเดียวกันที่อีวานส์เดินออกไปทำการแสดงความสามารถ อาทิตย์ก็นั่งอยู่ไม่สุข เขาจะทำได้จริงๆเหรอ อาทิตย์ทำสีหน้ากระวนกระวายอยู่ด้านล่างพออีวานส์แสดงเสร็จ ก็จะคราวที่เขาต้องแสดง


ย้อนกลับไปวันก่อนที่จะทำการสอบคัดเลือกวัดระดับ

เมื่ออาทิตย์สัมผัสพลังเวทได้แล้วสิ่งต่อมาคือการควบคุมพลังซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับนักเวทด้วยกัน

แต่อีวานม์ก็อยากลองเสี่ยงถึงแม้ว่ามันจะดูเป็นการกระทำที่แย่ แต่พวกเขาไม่มีเวลาแล้ว อีวานส์เอาศิลาขึ้นมาให้อาทิตย์

ศิลาเป็นวิธีการต่อสู้อีกรูปแบบนึ่งที่นิยมใช้กันเพราะการควบคุมพลังเวทต่อสู้กันนั้นต้องใช้ทักษะและประสบการณ์สู้มาก แต่หากมีศิลาก็จะสามารถอัญเชิญภูมิมาเป็นกำลังในการต่อสู้ได้

ศิลานั้นจะผนึกภูติเอาไว้และสามารถทำการอัญเชิญได้ตลอดเวลาหากต้องการต่อสู้ หากควบคุมและอัญเชิญมันได้อาทิตย์จะสามารถก้าวกระโดดในการควบคุมพลังเวท

เพล้ง !

ศิลาเวทในมือของอาทิตย์แตก เกิดความเงียบเข้าปกคลุมทั้งสอง อีวานส์มองดูศิลานิ่ง ศิลาเวทเลือดวิหคเพลิงที่เขามอบให้อาทิตย์นั้นถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ศิลาเกรด C แต่คุณภาพมันอยู่ในระดับสูงฉะนั้นจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ศิลาเวทจะแตกง่ายๆขนาดนี้และเขาจะไม่ตกใจเลยถ้าคนที่ทำแตกจะเป็นเขาหรือจอมเวทคนอื่น..แต่ไม่ใช่กับคนที่พึ่งจะสัมผัสพลังเวทเพียงไม่กี่นาทีแบบอาทิตย์

อาทิตย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าศิลาเวทจะแตกง่ายขนาดนี้

"มันเกิดอะไรขึ้นเหรออีวานส์ ฉันทำผิดพลาดเหรอ" อาทิตย์ที่พึ่งจะรู้จักพลังเวทได้ไม่นาน ไม่แปลกที่เขาจะถามอีวานส์ย้ำอยู่เสมอถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น

แปลก อีวานส์คิดในใจพร้อมกับเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ กี่ครั้งแล้วที่อาทิตย์ทำให้เขาแปลกใจ คนๆนี้พิเศษเขาสัมผัสได้ว่าในอานาคตข้างหน้าต้องเกิดเรื่องสนุกๆอยู่รอบตัวอาทิตย์แน่

พลันรอยยิ้มก็ปรากฏบนหน้าของอีวานส์

"ฉันตัดสินใจแล้ว " อีวานส์พูดพร้อมส่งรอยยิ้มไปให้อาทิตย์ ในขณะที่อาทิตย์มองอีวานส์ด้วยใบหน้างุนงง ซึ่งตัวอาทิตย์ไม่รู้เลยว่าการตัดใจในครั้งนี้ของอีวานส์จะทำให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันกับเขาขึ้นในอานาคต 




--------


เราอัพแล้วช่วงเย็นแล้วแต่แบบว่า มันไม่บันทึกให้คือเราแก้ไขในแอพโทรศัพท์ค่ะ เราเลยสตั๊นไปหลายชั่วโมงเลยมาเขียนใหม่ แอบไม่เหมือนเดิมหน่อย แหะๆ ตอนต่อไปเป็นตอนที่ อาทิตย์โชว์ของนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

20 ความคิดเห็น