FLURRY GIRL VS SILLY BOY 2 สาวจอมซ่า ปะทะ หนุ่มสุดโหด 2

ตอนที่ 6 : VS : 05 สัญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    16 เม.ย. 60

VS : 05

สัญญาณ

 

 

ทำไมต้องโผล่มาตอนนี้ด้วยหรือว่าจะมาลากฉันไปเข้าคณะกรรมการอะไรนั่นอีก ไม่ไหวนะ ฉันพยายามส่งสายตาหวาดระแวงใส่รุ่นพี่หลงทางเต็มที่ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจสายตาไม่เป็นมิตรของฉันเอาซะเลย

ทำไมทำหน้าเหมือนเจอคางคก?” พี่หลงทำหน้าแปลกๆ แล้วพูดขึ้นมา

คางคกนั่นเปรียบกับหน้าของพี่รึเปล่า?” ฉันจ้องหน้าพี่หลงแล้วขยับจานข้าวของฉันหนี

นี่ฉันกำลังขุดหลุมฝังตัวเองอยู่สินะ

คิดว่าน่าจะใช่นะ

เข้าใจว่ากำลังหลอกด่าตัวเองอยู่สินะ มันก็น่าจะเป็นอย่างนั้นนั่นล่ะ

ฮื้มหือ?” พี่หลงทางก็หันไปเห็นกลุ่มของพวกเวอร์ซัส เพราะว่าเจ้าพวกนี้เฮฮาเสียงดังใครๆ ก็ต้องมองนั่นแหละ

หือ?”

คิมกำลังมองมาทางนี้พอดีเลยทำไมฉันถึงรู้สึกว่าทั้งสองคนนี้มีอะไรที่เหมือนกันอะไรกันน้าที่เหมือนกันที่ว่า

คิมมี่!

หลงหลง!

ฉันสะดุ้งเฮือกกับเสียงกรีดร้อง (?) เรียกชื่อของทั้งสองคน อะนึกออกแล้วความเพี้ยนไง! เหมือนกันอย่างกับโคลนนิ่ง

เฮอะ ไอ้หลงแกโผล่หัวมาทำไม

มาคอยอารักษ์ขารุ่นน้องที่ชื่อเยลลี่ กลัวว่ารุ่นพี่ที่ประพฤติตัวแถวนี้จะไม่เหมาะสมที่จะไปยุ่มยามไม่เข้าเรื่องน่ะสิรุ่นพี่หลงทางยักไหล่แล้วถอนหายใจแรงๆ ออกมา

อยากตายนักรึไง!

ทำตัวเป็นนักเลงไปได้น่า นักเลงไม่พอควงสาวอื่นต่อหน้าด้วย นอกใจต่อหน้าต่อตากล้าได้อีก อ๊ะฉันไม่คุยกับแกดีกว่า

ไม่ได้ควงเว้ยแล้วก็ไม่ได้เฮ้ย!” และแล้วเวอร์ซัสก็โดนตัดออกจากการสนทนาทันทีเมื่อพี่หลงทางแกไม่สนใจ

คิมมี่ มีเรื่องอยากจะคุยด้วยน่ะ

เฮ้ย! นี่แกฟังฉันอยู่รึเปล่าวะ!” เวอร์ซัสลุกขึ้นมาโวยวายแต่พี่หลงก็ไม่ได้มีทีท่าจะให้คตวามสนใจกับเวอร์ซัสเลยสักนิดเดียวแม้แต่หน้าก็ยังไม่มอง นายยังไม่รู้ตัวสินะว่าโดนตัดจากวงโคจรของการสนทนาในครั้งนี้ไปแล้ว

กับฉันน่ะหรอคิมชี้นิ้วเข้าหาด้วยแต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคิมทำหน้าแอ๊บแบ๊ว

อื่อแค่สองคนนะ

อื่อ”

บรรยากาศมันสีม่วงชอบกล หวังว่ามันจะไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดหรอกนะ ถ้าคิมจะเป็นเกย์เวอร์ซัสคงเสร็จคิมไปแล้วสินะ จะว่าไปก็ยิ่งคล้ายๆ อยู่ แล้วฟิลด์ล่ะเสร็จคิมไปแล้วรึยัง นี่มันคำถามโลกแตกเลยใช่มั้ย

ครืด!

ฉันสะดุ้งแล้วหันไปมองข้างๆ ฉัน เก้าอี้ตัวที่ว่างถูกดึงออกมาก่อนจะมีคนลงมานั่ง

ตกใจหมดฉันถอนหายใจออกมาแล้วนั่งแยกชิ้นส่วนข้าวต่อ

แปลกใจที่ไม่ใช่ไอ้หลงรึไง!” ทั้งน้ำเสียง สีหน้าและท่าทางของเขาในตอนนี้กำลังไม่พอใจฉันสุดๆ เลย นี่เขามาลงที่ฉันหรอ หรือว่าฉันคิดไปเอง

ฉันกำลังคิดอะไรเพลินๆ แล้วนายก็โผล่มา ฉันก็เลยตกใจเท่านั้นแหละแล้วทำหน้าบึ้งทำไมหรือว่างอนอะไรฉันอีกล่ะฉันถามเขาพร้อมกับจ้องไปที่ใบหน้าที่กำลังเคร่งเครียดของเขา

เปล่า

ก็ดีแล้วนี่

ฉันแค่ฉันแค่คิดว่าฉันดูแลเธอดีพอรึเปล่า

ไม่ต้องห่วง ฉันดูแลตัวเองได้

ไม่ใช่แบบนั้นหมายถึงฉันให้เวลากับเธอน้อยไปรึเปล่า?”

นายกลายเป็นพวกคิดมากยิ่งกว่าฉันซะอีกนะเวอร์ซัส ตอนนี้ฉันก็พักกับนายนี่ แล้วเดี๋ยวนี้ก็เจอกันทุกวันด้วย เวลาที่นายให้ฉันน่ะมันไม่น้อยหรอก จะมีก็แค่เรื่องเดียวนั่นแหละ

งั้นแสดงว่านั่นไม่ใช่ประเด็นหลักสินะ อ่อลืมไปได้ไงนะเขาพิงไปที่พนักเก้าอี้แล้วนั่งกอดอกไขว้ห้าง ลิซ่าแหง

ไม่รู้

ใช่ ชัวร์

เฮอะพอนายพูดแล้วฉันรู้สึกเหมือนแชร์แฟนกันใช้เลย พอนายนั่งโต๊ะโน้นก็มียัยลิซ่าเกาะ พอมานั่งกับฉัน เฮอะดีใจมั้ยล่ะ อ้อ คงไม่มั้งเพราะท่าทางแฟนคลับนายจะเยอะอยู่แล้ว

เดี๋ยวก่อนนี่เธอพูดอะไรเนี่ยหมายความว่ายังไง แชร์แฟน?”

ชิฉันถอนหายใจแล้วเบือนหน้าหนีเขาโดยการก้มหน้าก้มตาทานอาหารที่เหลือต่อ

โอเคงั้นกลับ!” เขาลุกพรวดจากเก้าอี้แล้วคว้ามือฉันจนช้อนที่อยู่ในมือของฉันหล่นไปอยู่กับพื้น แบบนี้ต้องเคลียร์

ฮะ?

การกระทำของเขาทำให้คนทั้งโรงอาหารต้องหันมามอง เขากำลังทำให้ฉันพูดไม่ออก นี่เขาเป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย ดวงตาของเขาจ้องฉันอย่างเอาเป็นเอาตายเขาบีบข้อมือฉันแรงขึ้นเรื่อยๆ หากฉันคิดจะหนี

หึ บนเตียงเท่านั้นนะ

ฉันรู้สึกเหมือนกลายเป็นหิน เขาพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย ไม่อายเลยรึไง นี่ที่สาธารณะนะไม่ใช่ที่ส่วนตัวที่จะพูดเรื่องอะไรแบบนั้นได้ ไม่คิดอายบ้างเลยหรอยะแต่ก็ไม่กล้าเปิดปากพูดกับเขาตรงๆ อยู่ดีนั่นล่ะ

อะไรนะ เมื่อกี้รู้สึกแว่วเสียงอะไรติดเรทสิบแปดบวก ไหนใคร!

ฉันเอง!” เวอร์ซัสหันไปตอบเพื่อนในกลุ่มที่ถาม

จะไปตอบทำไมเล่า!

ฉันกลับก่อนนะ ฝากงานที่เหลือหน่อยนะ ไว้พรุ่งนี้ฉันจะมาช่วยเคลียร์ เยลลี่ กลับบ้าน!” เขาหันไปบอกลาเพื่อนแล้วเดินจูงมือฉันออกมาจากโรงอาหาร ท่ามกลางสายตาและเสียงซุบซิบของคนที่ได้เห็นและได้ยินเหตุการณ์เมื่อครู่นี้

ฉันควรจะเอาหน้าไปไว้ตรงไหนดีล่ะทีนี้

พอฉันมาถึงรถของเขาแล้วฉันสะบัดมือของเขาออก แต่เขาก็จับมือของฉันใหม่อีกครั้งแล้วยังจับแน่นจนฉันแกะมือเขาไม่ออกอีก

ไม่อายรึไง พูดอะไรแบบนั้นน่ะ!?

หมายถึงอะไร? บนเตียงน่ะหรอ? ก็แล้วแต่คนจะตีความสิ”

นายนี่มันร้ายกาจจริงๆ!

หรือว่าเธอคิดว่าฉันจะทำอย่างว่ากับเธองั้นหรออ่าฮ้า~~คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าเธอจะ”

ไม่ได้คิดย่ะ!” ฉันรีบยกมือขึ้นปิดปากเวอร์ซัสก่อนที่เขาจะพูดจาอะไรแปลกๆ ออกมา แต่เขาก็เอามือฉันออก

ถ้างั้นจะกลัวอะไร?”

อึก อีกแล้วฉันเถียงสู้เขาไม่ได้เลยรึไง!

ทุกทีสิน่านิสัยโผ่งผลาง ไม่อายใครของนายแบบนี้เมื่อไหร่ฉันจะแก้ได้ซะทีนะเอาแต่ใจตัวเองจริงๆ

มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องอายนี่ ยิ่งกับแฟนตัวเองแล้วจะอายทำไมแล้วการที่ฉันจะเอาแต่ใจบ้างก็ไม่ผิดไม่ใช่หรอเพราะเธอเองก็ไม่เคยจะตามใจฉันอยู่แล้ว เพราะงั้นฉันถึงต้องบังคับเธอด้วยการหลอกล่อไง

นายเป็นโจรหรอยะ หลอกล่อนายเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันเนี่ยฮะ!?

วันนี้ดึกๆ ก็ระวังด้วยนะ ฉันอาจจะแอบย่องเข้าไปห้องเธอก็ได้นะ

ถ้าฉันล็อกประตูก็จบแล้วย่ะ

ฉันไม่ได้บอกเธอหรอว่าฉันมีกุญแจห้องทุกห้องเลย เพราะงั้นห้องเธอก็ อุ๊บส์ !” เวอร์ซัสยกมือขึ้นปิดปาก ไม่ทันแล้วล่ะความคิดชั่วร้ายของนายฉันรู้หมดแล้วย่ะ!

นี่นาย!

แต่มีวิธีหลีกเลี่ยงการย่องเบาเข้าห้องของเธออยู่นะ

ยังจะมีวิธีอีกหรอคะ คุณเจ้าของบ้าน!

มานอนห้องฉันก็สิ้นเรื่องเธอจะได้ไม่ต้องระแวงฉันด้วยไงล่ะเขายกมือขึ้นกอดคอฉัน

แบบนั้นไม่ยิ่งกว่าหรอยะ นี่แน่ะ!” ฉันเลยสอยหมัดเข้าท้องของเขาไปเต็มๆ

อุบมือหนักไม่เปลี่ยนเลยนะ!

สำหรับนายมันจำเป็นนี่นา เผื่อสมองนายคิดอะไรแปลกๆ ล่ะก็นะฉันจะได้ต่อยนายได้เต็มที่ไงล่ะ หมัดเมื่อกี้นี้ถือว่าเป็นหมัดกระชับมิตรก็แล้วกันนะ”

เปลี่ยนเป็นจูบกระชับมิตรแทนไม่ได้หรอ?” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน

ฉันฉีกยิ้มให้เวอร์ซัสจากใจจริงสุดๆ

ออร่ามาคุแบบนี้ไม่น่าเล่นเลยแหะ!

ทำไมฉันถึงได้รู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้นะ ไม่ใช่เพราะว่าเจอมุกทะลึ่งของเวอร์ซัสหรอกนะ แต่มันเพราะอะไรกันล่ะคำถามนั้นยังคงอยู่ในสมองของฉัน คิดไม่ตกเลยจริงๆ แต่ว่าฉันไม่เคยคิดว่าชีวิตเด็กมหาวิทยาลัยมันจะแตกต่างจากชีวิตมัธยมซะขนาดนี้เฮ้อ

เวอร์ซัสพาฉันกลับมาที่เพ้นท์เฮ้าส์ของเขา ฉันเข้าใจว่าเขาพยายามที่จะอธิบายเรื่องของผู้หญิงคนนั้นให้ฉันฟัง ฉันเข้าใจเขาและฉันก็คิดว่าสิ่งที่เวอร์ซัสพูดมาเป็นความจริงทั้งหมด เขากับลิซ่าเป็นแค่เพื่อน แต่เขาไม่รู้เลยว่าคนที่เขาคิดว่าเป็นเพื่อนจะไม่คิดกับเขาแค่เพื่อนนั่นคืออีกหนึ่งเรื่องที่ฉันกำลังกังวล เพราะถ้าหากเป็นเพื่อนกันความเกรงใจมันก็ยิ่งมีมากขึ้นยิ่งกับเพศตรงข้ามแล้วเวอร์ซัสจะให้เกียรติมากกว่าแล้วเขาก็ไม่เคยคิดอะไรในแง่ร้ายเรื่องผู้หญิงเลยด้วย

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปฉันควรจะทำยังไงดีล่ะถ้ามันเกิดมากกว่านี้แล้ว

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

วะ วันนี้ไม่กลับหรอ?? ทำไมล่ะทำโปรเจ็คหรอ!?” ฉันแทบจะตะโกนใส่มือถือเครื่องสีชมพูที่กำลังใช้อยู่ตอนนี้

(อืมวันนี้คงต้องค้างที่นี่น่ะ ถ้าเลิกเรียนแล้วโทรมาแล้วกันนะ ฉันจะไปส่ง) เสียงของเวอร์ซัสที่คุยโต้ตอบกับฉันดูแปลกไปจากเดิม เพราะว่าเขาเอาแต่ทำงานของคณะจนไม่มีเวลาพักเลย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สบายซะด้วยสิ

จะไม่กลับจริงๆ หรอวันนี้น่ะ?” ฉันถามย้ำเขาอีกครั้ง แต่ยังไงซะคำตอบก็คงไม่มีวันเปลี่ยน

(หรือว่าวันนี้เกิดอยากจะนอนกับฉันขึ้นมาแล้วล่ะครับ ที่รัก)

ไม่ใช่ซะหน่อย ฉันแค่ถามเพื่อความแน่ใจย่ะ แล้วนายก็ไม่ต้องไปส่งฉันด้วยเอาเวลาไปส่งฉันไปทำโปรเจ็คของนายเหอะ! ฉันพูดไปพลางก้มหน้าซบกระเป๋าของตัวเองที่อยู่บนโต๊ะ

(ไม่ได้ ฉันไม่ไว้ใจ ฉันจะไปส่งเธอเอง ไม่ต้องกลัวคืนนี้มีจูบกู้ดไนท์แน่นอน) เสียงจอมทะเล้นของเขาดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ

พะ พูดอะไรของนายน่ะ!

(ฮะๆ อยากเห็นหน้าเธอจัง ท่าทางจะตลกน่าดู)

เขายังมีอารมณ์มาเล่นอยู่อีกหรอเนี่ย นั่นเป็นสิ่งที่ฉันอยากรู้มากที่สุด ทั้งๆ ที่งานของเขามันยากมากแถมยังเยอะถึงขนาดไม่มีเวลาพักแต่ก็ยังโ?รศัพท์มาคุยกับฉันแบบนี้เขาบริหารเวลายังไงกัน

นายได้นอนพักบ้างรึยัง เมื่อวานนายนั่งทำงานทั้งคืนเลยนี่นาแล้วเมื่อเช้าก็” ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบเสียงของเขาก็แทรกขึ้นมาทันที

(เป็นห่วงหรอ)

ก็ใช่น่ะสิถามอะไรบ้าๆฉันก็ต้องเป็นห่วงนายสิ!

(ทำไมล่ะ)

กะ ก็ก็เพราะว่านายเป็นแฟนฉันนี่นาแล้วฉันก็ต้องดูแลนายด้วยลืมไปแล้วหรอ!? ฉันก้มหน้าก้มตบปิดหน้าด้วยกระเป๋าของฉันแล้วกรอกเสียงเบาๆ ออกไปด้วยความอายแต่สำหรับคนที่ฉันกำลังคุยอยู่ด้วยคงไม่รู้สึกอายหรอก คงจะรู้สึกสนุกมากกว่า!

(หึ ได้ยินแบบนี้ค่อยมีแรงหน่อย)

ฮึ่ม ร้ายกาจจริงๆ เลยนะ”

(ถ้าอย่างงั้นบอกรักด้วยได้มั้ย? จะได้มีแรงทำงาน)

!?

(ไม่ต้องอายหรอกน่า ฉันไม่เห็นหน้าเธอถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนก็แล้วกัน)

ถึงเขาจะพูดแบบนั้นก็เถอะแต่ฉันก็อายเป็นนะฉันเงียบอยู่พักหนึ่งแต่ถึงฉันจะเงียบเขาก็ยังถือสายรอฉันนี่มันกดดันกันชัดๆ เลยนี่นา

ตาบ้า

(ฮะๆๆ เธอนี่ใจร้ายจริงๆ!)

ก็ได้ๆฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากห้องเรียนฉันมาหยุดยืนพิงอยู่ที่ผนังกำแพงห้องด้านนอกที่ไร้ผู้คน

นี่” ฉันตัดสินใจเรียกเขาที่เงียบหายไปเพราะฉันเดินออกมาจากห้อง

(หืม?)

ฉันรักนายนะอีตาบ้าขี้เก๊ก” ฉันกรอกเสียงเบาไปที่โทรศัพท์ฉันกะว่าจะพูดดีๆ กับเขาแต่พอมาคิดๆ ดูแล้วมันน่าอายจะตายไป

(ฟังดูดีนี่ ฉันขี้เก๊กหรอ?) เขาถามเสียงสูงแล้วดูเหมือนว่าจะหัวเราะออกมาด้วย

นายจอมโหด

(ฉันออกจะใจดี)

นายบ้ากาม ทะลึ่งลามก โรคจิต หื่นใจร้ายนิสัยไม่ดี! ฉันแยกเขี้ยวแลบลิ้นอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า

(แต่ก็รักใช่มั้ยล่ะ?)

คำพูดและน้ำเสียงของเขาทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออกฉันไม่กล้าบอกเขาตรงๆ ว่าฉันรักเขา ถึงจะเคยบอกรักเขาหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ใช่อารมณ์อย่างตอนนี้ เพราะงั้นฉันเลยไม่พูดออกไป

แล้วนายล่ะ?”

(สำหรับฉันแล้วคำว่ารักมันคงจะน้อยเกินไปสำหรับเธออืม กำลังพยายามสรรหาคำใหม่อยู่นะ)

เพ้อเจ้อไม่ได้นอนแล้วเพ้อหรอคะคุณเวอร์ซัส”

(นั่นสิ เอาแต่เพ้อถึงเธอไม่เลิกเลย)

ไปหาที่นอนพักสักชั่วโมงสิ ถ้าร่างกายไม่ได้พักแบบนี้ต่อไปมันจะแย่นะแล้วฉันก็เป็นห่วงนายมากด้วยนะ รักษาสุขภาพหน่อยสิ

(เพื่อลูกในอนาคตสินะ!) เวอร์ซัสพ่นลมหายใจแรงๆ ออกมาจนฉันได้ยินเสียง!

ไม่เกี่ยวกันเลย!

(เขินไปได้คนกันเองแท้ๆ)

ไปนอนเลยไปแล้วอย่าหักโหมมากเกินไปล่ะ

(เข้าใจแล้วครับ เพื่อลูกในอนาคตของเรา)

บอกว่าไม่ใช่ไงล่ะ!

(ฉันจะบอกลูกว่า ‘วันนั้นพ่อทำอย่างสุดความสามารถ เต็มที่แบบไม่มีลิมิตเลยล่ะ’ ฉันว่าลูกของเราคงจะภูมิใจน่าดู!)

“พูดอะไรของนายฮะ บ้า!

ฉันทะเลาะกับเขาอยู่พักหนี่งแต่ก็ไม่ใช่การทะเลาะแบบโมโหร้ายแต่เป็นการทะเลาะแบบไร้สาระและไร้แก่นสาร จนฉันต้องเข้าเรียนเลยต้องวางสายจากเขา ไม่อย่างนั้นคงมียาว

สุดท้ายของบทสรุปของการคุยโทรศัพท์ของฉันกับเวอร์ซัส

วันนี้เวอร์ซัสก็ไม่กลับเพ้นท์เฮ้าส์อีกแล้ว เขาดูยุ่งกับงานโปรเจ็คของคณะสุดๆ ไปเลย แถมยังเป็นแบบนี้มาร่วมอาทิตย์แล้วด้วย แต่เขาก็มักจะบอกฉันเสมอว่าถ้ากลับได้จะกลับ แต่ถ้าไม่ได้ก็คงต้องนอนค้างที่มหาวิทยาลัยเพื่อทำโปรเจ็คต่อ ถ้าเรื่องโปรเจ็คน่ะฉันเข้าใจ แต่งานของเวอร์ซัสนี่เยอะมากจนฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าเขาเอาเวลาที่ไหนมาให้ฉันเนี่ย?

แล้วที่สำคัญผู้หญิงที่ชื่อ ลิซ่า นั่นก็ต้องนอนค้างที่มหาวิทยาลัยด้วยน่ะสิ แล้วคิดดูคณะวิศวะไม่ได้แบ่งชายหญิงกันนี่นา เวลานอนก็นอนรวมกัน ฉันไม่อยากจะกินอะไรที่มันอัปมงคลหรอกนะ แต่ฉันกังวลนี่นา

โฮ้ อีกแล้วหรอแม่สาวน้อยเยลลี่?”

อีกแล้วอะเคลียร์ 

โอ๋ๆ มาม๊ะ เคลียร์คนนี้จะปลอบใจเอง”

แบบนี้ฉันต้องเลิกกับเขาอีกแน่ๆ เลยฉันเข้าไปกอดเอวเคลียร์เอาไว้แน่น เคลียร์เป็นคนที่ไม่ค่อยซีเรียสอะไรเหมือนกับฉันในตอนนี้ เธอดูเป็นผู้ใหญ่และคอยให้คำปรึกษาฉันอยู่ตลอดเวลา

อย่าพูดอะไรเป็นลางแบบนั้นสิ ไม่ลองแวะไปหาหน่อยล่ะ เดี๋ยวฉันไปอยู่เป็นเพื่อนให้ก็ได้นะ วันนี้ฉันว่าง

จริงหรอ!?

อะไรกันเดี๋ยวนี้ยัยเคลียร์ว่างหรอ?” เซ็ทหันมาถามในขณะที่เธอกำลังหยิบกระจกขึ้นมาแล้วส่องไปด้วย

เฮ้อ ก็ไม่ต้องไปประชุมเด็กทุนอะไรนั่นน่ะนะ เอาเถอะเรียนฟรีงี้ล่ะ ประหยัดก็จริงแต่ก็ยุ่งยากชะมัด

บ้านแกก็ไม่ได้ขัดสนอะไรไม่ใช่หรอ?”

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่จนหรือรวยหรอก แต่ฉันชอบของฟรีก็เท่านั้นแหละเคลียร์ตอบอย่างหนักแน่นและชัดเจนอย่างที่สุด

มิน่าล่ะเจอของแจกฟรีขากลับบ้านเป็นไม่ได้ต้องเข้าไปเดินโฉบทุกทีสิน่าน้ำใสขมวดคิ้วจ้องมองตัวหนังสือที่อยู่บนกระดาษ 4 ที่อาจารย์แจกให้เมื่อคาบเรียนที่แล้ว

เอาน่า เก็บประเด็นของฟรีนั่นไปก่อน ปะ เยลลี่อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลยไปกันเถอะ!

ตอนนี้เลยหรอ?”

ถ้าไม่ใช่ตอนนี้แล้วจะเป็นตอนไหนล่ะ เซ็ท ใส ไปด้วยกันมั้ย?”

ไม่อะไปกันเถอะ ฉันรอเนี่ยแหละขี้เกียจเดินเซ็ทบอกปัดๆแล้วหยิบมาสคาร่ามาปัดขนตา

ทำไมชื่อฉันมันเริ่มแปลกขึ้นทุกวันแล้วนะน้ำใสส่ายหน้าไปมา

จะว่าไปแล้วชื่อเธอมันส่อถึงขั้นติดเรทเลยนะถ้ากระทรวงวัฒนธรรมรู้เข้ามีหวังแบนเธอออกนอกประเทศแน่

ก็อย่าคิดไปไกลสิยะ รีบๆ ไปได้แล้ว!น้ำใสโบกมือไล่แล้วหันกลับไปนั่งเครียดกับกระดาษเอสี่ที่อยู่ตรงหน้า จะว่าไปแล้วนั่นมันก็การบ้านงานกลุ่มนี่นา!

ฉันกับเคลียร์เดินมาจนถึงหน้าตึกของคณะ ถึงตอนนี้จะเย็นมากแล้วแต่คนก็ยังเยอะเหมือนเดิม สมกับเป็นคณะนิเทศจริงๆ

เฮ้อ เดินขาลากเลย รถบัสดันหมดซะก่อน

รถบัสที่เคลียร์พูดถึงก็คือรถบัสที่คอยวิ่งส่งนักศึกษารอบมหาวิทยาลัยค่ะ เพราะว่าที่นี่กว้างมาก ถ้าจะเดินข้ามไปมาระหว่างแต่ละตึกก็คงไปเรียนกันไม่ทันแน่ๆ

เขาจะอยู่ที่นี่มั้ยนะไม่สิเขาต้องอยู่ที่นี่แน่นอนเลย!

รอบตัวของฉันเต็มไปด้วยความวุ่นวายมีนักศึกษาหลายคนต้องทำโปรเจ็คเตรียมจบ แต่โปรเจ็คของพวกเวอร์ซัสเป็นโปรเจ็คต้นแบบที่ต้องส่งก่อนสอบ งานชิ้นนี้เป็นตัวตัดเกรดของทุกคนเลยเพราะฉะนั้นพวกเขาจึงทุ่มเทกันจนถึงขั้นไม่หลับไม่นอนไม่ยอมกลับบ้านกันเลยที่เดียวล่ะ ใครจะรู้ละว่างานชิ้นเดียวมีคะแนนถึง 70 เปอร์เซ็นต์เชียวนะ

ว่าแต่อยู่ในนี้หรอ

อื้มฉันตอบอย่างไม่แน่ใจ เพราะรู้สึกว่าพอหลังจากที่ได้เข้ามาในโกดังที่เวอร์ซัสเคยพาฉันมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่งมันกลับเงียบแปลกๆ ไม่เหมือนที่ที่มีคนทำโปรเจ็คเลย

อาจจะอยู่ด้านในโน้นเลยก็ได้มั้งเคลียร์บอกแล้วเดินนำฉันไปที่ด้านใน

จนกระทั่งฉันได้ยินเสียงโวกแหวกของกลุ่มคนมันทำให้ฉันเริ่มแน่ใจแล้วว่าเขาต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน

น้องแบนมาทำอะไรที่นี่น่ะ?” คิมทักฉันแล้ววางกล่องที่กำลังถืออยู่ลงบนพื้น

คิมคือว่าเวอร์ซัสอยู่มั้ย?”

อ๋อ อยู่สิ ตรงโน้นไงคิมชี้ไปที่ด้านซ้ายมือของฉัน พอฉันหันไปก็เจอเขากำลังนอนหลับโดยมีเสื้อนอกสีดำของเขาปิดหน้าเอาไว้อยู่ ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกรู้สึกดีที่เขาได้พักผ่อนบ้าง

ไม่เข้าไปหาหน่อยหรอ

ถึงแม้ว่าคิมจะพูดแบบนั้นแต่ฉันก็ได้แต่ยืนมองดูเขาอยู่ห่างๆ

นี่พวกนายงานเยอะมากเลยหรอคิม?”

ถ้าเป็นช่วงนี้ยังไม่เท่าไหร่นะ แต่ยิ่งช่วงปลายภาคจะยิ่งยุ่งกว่านี้อีก

ไม่เหนื่อยหรอแบบนี้น่ะ

เหนื่อยแต่ก็ต้องทน เพื่ออนาคตของตัวเอง มันช่วยไม่ได้นี่นะพอได้ฟังคิมพูดแบบนั้นแล้วฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อ ยังไงตอนนี้เรื่องเรียนก็สำคัญที่สุดแล้วล่ะ ที่ถามแบบนั้นเพราะว่าห่วงเรื่องสาวคนอื่นใช่มั้ยล่ะ เรื่องนั้นฉันจะช่วยดูให้ น้องแบนก็ตั้งใจเรียนนะ

อื้ม ขอบคุณนะ

อ๋อ คราวหน้าต้องเรียกพี่คิมนะ”

ถ้านายทำตัวดีๆ ให้ฉันเรียกนายว่าพี่ได้ค่อยมาว่ากันอีกทีแล้วกันนะ ถ้างั้นกลับก่อนนะ ยังไงก็ฝากดูแลเจ้าหมอนั่นด้วยนะฉันบอกกับคิม ถึงจะอยากคุยกับเขาก็เถอะแต่หลับแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้แหะ ฉันเดินออกมาจากที่ทำโปรเจ็คของพวกปี 2 เริ่มมืดแล้วด้วยถ้าไม่รีบกลับคงโดนหมอนั่นดุแน่ๆ เลย

เธอเป็นสาวซึนหรอ?

หมายความว่ายังไง?”

อยากอยู่กับหมอนั่นก็อยู่ไปเถอะ ไหนๆ พรุ่งนี้ก็มีเรียนบ่ายด้วย

ไม่ได้หรอกฉันพูดกับเคลียร์ ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก

บางทีฉันเองก็ควรที่จะเป็นฝ่ายเข้าใจเขาบ้าง ถึงแม้ว่าเวอร์ซัสจะไม่พูดหรือบ่นอะไรออกมาเพราะเขาตามใจฉันทุกอย่าง มันเลยทำให้ฉันลืมไปว่าฉันเองก็ควรที่จะเป็นฝ่ายใส่ใจเขาบ้าง การให้เวลาเขาตอนนี้คงจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเวอร์ซัสแล้วล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

453 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 16:07
    เจิม
    #195
    0
  2. #46 Fern (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2555 / 18:23
    น่ารักๆๆ ชอบเพื่อนน้องวุ้นจัง

    555555
    #46
    0
  3. #42 `แทเย่แพค. (@roma-nof) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2555 / 16:34
    เวอร์ซัสคงเหนื่อยมาก อยากจะลากลิซ่สไปฆ่าจริงๆ-..-

    จะดราม่าแล้วหรอ?T^T
    #42
    0
  4. #34 fenoi (@bbkun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 07:46
    สงสารทั้งสองคนเลย อยากอ่านเร็วๆๆจัง
    ลุ้นมากมายกายกอง อิอิ
    ฝากไรเตอร์ รีบปั่นเรื่องนะคร้า
    #34
    0
  5. #14 gamlovetoey (@gamlovetoey) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 14:18
    ชอบมากๆๆค่่ะ
    #14
    0
  6. #11 Yume-Holic (@yumeholic) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 01:28
    อยากจะอัพทุกวันเหมือนกันค่ะ แต่ติดตรงเนื้อหาที่เราชอบเปลี่ยนมันไปเรื่อยๆ T,T;

    (อยากจะบอกว่าแต่งตอนจบเสร็จแล้วด้วย แต่มีเนื้อหาบางอย่างที่อยากจะแทรกเข้าไปในแต่ละตอนอยู่)

    เรื่องนี้เป็นเรื่องยาวนะคะ กะไว้ประมาร 20ตอน+  :)
    เพราะฉะนั้นจะดราม่าให้ถึงที่สุดค่ะ

    #11
    0
  7. #10 mameaw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 13:20
    รีบๆๆอัพนะค่ะ เข้ามาดูทุกวันว่าไรเตอร์จะอัพยัง อยากอ่านไวๆๆสู้ๆๆค่ะ
    #10
    0
  8. #9 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 08:38
    รออยู่นะคะ...รีบๆอัพน้า ><
    #9
    0