Tallest Man Shortest Woman จะสูงหรือเตี้ยก็รักนะ

ตอนที่ 1 : PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    13 พ.ย. 57

Tallest Man Shortest Woman

จะสูงหรือเตี้ยก็รักนะ

Prologue

 

นี่ก็เข้าชีวิตเด็กมหาวิทยาลัยปีที่สี่ของฉันแล้ว ฉันอยู่ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ อาจจะดูแปลกไปหน่อยที่ผู้หญิงอย่างฉันมาเข้าเรียนในคณะนี้ได้ แล้วยังเป็นมหาวิทยาลัยที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงมากด้วย มันก็ถือว่าเป็นความภาคภูมิใจของฉันแหละ ถึงฉันจะไม่ได้โดดเด่นเทียบเท่ากับคนอื่นแต่ฉันก็ดีใจนะที่ได้มาถึงจุดนี้ได้

แต่ชีวิตวัยเรียนของฉันมันก็ไม่ได้ราบรื่นอะไรนักเพราะว่าฉันมักจะมีปัญหาเกี่ยวกับส่วนสูงที่มันไม่ได้มาตรฐาน ในช่วงแรกก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกแต่พอมาช่วงหลังมันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดเพราะว่าฉันสูงไม่ถึง 150 เซนฯ ด้วยซ้ำ จะเอื้อมหรือหยิบอะไรที่อยู่สูงกว่าส่วนสูงของฉันก็ต้องขอให้คนอื่นช่วยอยู่เรื่อยเลย

ปัญหาในชีวิตของฉันต่อมาก็คือ ฉันมักจะโดนศอกของคนตัวสูงทั้งหลายกระแทกหน้าอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นฉันจึงมีสกิลการหลบหลีกค่อนข้างสูง วิธีหลบก็ง่ายนิดเดียว แค่นั่งลงไปกับพื้นนั่นละ! ปัญหาที่สองของฉันก็คือ ฉันมักจะมองไม่ค่อยเห็นคนตัวที่สูงกว่าฉันมากกว่าสามสิบห้าเซน มันเมื่อยนี่น่าถ้าจะให้เงยหน้าไปมองอะไรที่อยู่สูงกว่าตัวเองในระยะใกล้ แต่ก็ไม่ค่อยเจอหรอกคนแบบนั้น ดังนั้นเลยไม่ต้องเป็นห่วง

ฉันหยิบกระดาษโน้ตที่จดเนื้อหาที่เรียนเอาไว้เมื่อวานก่อนขึ้นมาและรีบเดินไปหาอะไรทานที่โรงอาหาร อย่าเรียกว่าเดินเลย เรียกวิ่งดีกว่าเพราะขาฉันมันทั้งสั้นและตัวเล็ก

ปึก!!

ฉันชนกับ “อะไรบางอย่าง” เข้าอย่างจังฉันรีบคว้าหาอะไรบางอย่างยึดไว้แต่สุดท้ายก็ต้องล้มลงไป หน้าของฉันกระแทกกับพื้นที่ทั้งนุ่มและหยาบแต่ก็ไม่ได้ดูสึกเจ็บเท่าหัวเข่าของฉันที่กระแทกกับพื้น ฉันขยับมือของตัวเองเพื่อที่จะพยุงตัวให้ลุกขึ้นมาทว่านิ้วมือของฉันดันติดกับอะไรบางอย่างอยู่

ขอบกางเกงยีนต์?

เอ๊ะ...กางเกงยีนต์?

 ฉันรีบเงยหน้ามอง “สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของฉัน”

ผู้ชายตัวสูงในชุดไพรเวทสวมทับด้วยเสื้อช็อปของคณะวิศวกรรมศาสตร์สีเลือดหมู ดวงตาสีดำกำลังจ้องมาที่ฉัน คิ้วเข้มของเขากำลังขมวดและมืออีกข้างของเขากำลังเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นไปไว้ที่ด้านหลังนั่นทำให้ฉันได้เห็นใบหน้าอันแสนหล่อเหลาของเขา ที่มากไปกว่านั้นก็คือฉันรู้ว่าเขาคือใคร!

“เธอ...”

ผู้ชายคนนี้คือ “ทรานซ์” ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่ากวนประสาท กวนบาทา ไร้มารยาทและนิสัยเสีย อยู่ในแก๊งค์ของ “เชน” ที่เป็นประธานนักเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์และทรานซ์คนนี้ก็ดำรงตำแหน่งเป็นถึงรองประธานของคณะเลยทีเดียว แม้ว่าฉันจะไม่เคยได้คุยกับเขาเลยแต่สรรพคุณความโหดร้ายของเขาก็ดังกระฉ่อนเข้ามาถึงหูฉันเสมอ อีกทั้งเขายังเป็นพี่ว๊ากที่ทำให้ใครหลายคนต้องกลัวไม่เว้นแม้กระทั่งรุ่นพี่ รวมถึงตัวฉันในตอนนี้ก็กลัวจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว ฉันจะทำยังไงดีเขาต้องโวยวายใส่ฉันแน่เลย! ปล่อยมือออกจากขอบกางเกงของเขาซะสิยัยมะหมี่!

เขาจ้องหน้าฉันและแกะมือของฉันที่เกาะขอบกางเกงยีนต์ของเขาออกและดึงเสื้อที่ถกขึ้นไปเหนือเอวจนเห็นขอบบ็อกเซอร์สีดำของเขา ฉันหลบตาปี๋ขยับตัวไปไหนไม่ได้ เขาต้องด่าฉันแน่ๆ เลย!

“เธอเป็นลูกของอาจารย์คนไหนรึเปล่า ทำไมถึงมาวิ่งแถวนี้ได้ล่ะ?” เขาพยุงตัวเองขึ้นมาและลุกขึ้นยืน หลังจากนั้นเขาก็อุ้มฉันขึ้นมาจากพื้นอย่างง่ายดาย

เอ๊ะ? เมื่อกี้นี้เขาพูดว่าอะไรนะ แต่เดี๋ยวก่อนสิเขาอุ้มฉันอยู่หรอ!?

“พ่ออยู่ไหนหรอ? ลูกอาจารย์ซิ้มรึเปล่าเนี่ย หน้าคล้ายๆ นะ ใส่เสื้อช็อปของคณะเราด้วยแฮะ ต้องเป็นลูกของอาจารย์สักคนในคณะนี้ชัวร์”

“ม่ะ ไม่ใช่!

“ไม่ใช่หรอ”

ฉันไม่ใช่เด็กประถมนะ! นายจำฉันไม่ได้จริงๆ หรอ นายทรานซ์!?

ฉันชี้หน้าตัวเองพยายามบอกเขาแต่เขาก็ทำหน้างงแล้วยังไม่ยอมปล่อยฉันลงอีกต่างหาก เขาอุ้มฉันด้วยมือข้างเดียวและพาเดินไปรอบตึกซึ่งมันต้องผ่านหน้านักศึกษาที่ฉันคุ้นเคยและรุ่นน้องบางคนอีกด้วย!

“ปล่อยฉันลงนะ จำไม่ได้รึไงเล่า!

“ฉันจำไม่ได้หรอกว่าเธอลูกใครน่ะ”

ไม่ใช่เรื่องนั้น!

“เฮ้ย ไอ้ทรานซ์ไปอุ้มลูกใครมาน่ะ”

“ไม่รู้สิเด็กหลงทางน่ะ จะพาไปห้องพักครูหน่อยน่ะ เผื่อจะเป็นลูกอาจารย์คนไหนพามาเที่ยว”

“เดี๋ยวนะ ฉันว่าเด็กที่แกอุ้มอยู่มันคุ้นๆ นะ”

“ฮะ แกรู้จักหรอ ลูกใครน่ะพอจะรู้มั้ย”

ผู้ชายที่ทักเขามองหน้าฉันก่อนจะอ้าปากเหวอแล้วยกมือขึ้นปิดปากเมื่อเห็นหน้าฉัน สักพักเขาก็ผงะแล้วถอยห่างออกไป

“ไม่คุ้นแล้วว่ะ อุบ…! สงสัยฉันจะจำคนผิด ลองไปถามคนอื่นดูสิ”

ฉันมั่นใจเลยว่าผู้ชายคนนี้รู้จักฉันแต่ทำไมเขาถึงตอบแบบนั้นล่ะ!?  หรือว่าเขา...ตั้งใจจะแกล้งฉัน!!

ทรานซ์เปลี่ยนท่าอุ้มเป็นยกพาดบ่าเพราะเขาเมื่อย! โชคดีแค่ไหนที่วันนี้ฉันใส่กางเกงไม่งั้นคนอื่นคงเห็นหมดแล้ว

“ปล่อยฉันลงได้แล้ว!” ไมว่าฉันจะดิ้นจะร้องแค่ไหนเขาก็ไม่สนใจเดินไล่ถามเพื่อนนักศึกษาคนอื่นว่าฉันเป็นลูกใคร ทุกคนต่างพากันหัวเราะและไม่มีใครยอมบอกความจริงกับเขาเลยว่าฉันน่ะ...เป็นนักศึกษาคณะเดียวกันกับเขาแล้วยังเรียนอยู่ชั้นปีเดียวกัน เช็คชั่นเดียวกันอีกต่างหาก!

จารย์ฮะ รู้มั้ยว่านี่ลูกใคร?” ทรานซ์อุ้มฉันยกขึ้นสูง มันเป็นอะไรที่อับอายมากและมันแย่มากที่ฉันไม่สามารถยกมือของตัวเองขึ้นมาปิดใบหน้าที่น่าอับอายได้ อาจารย์ในคณะซึ่งอยู่ในห้องพักครูครบทุกท่านหันมามองฉันเป็นตาเดียวกันก่อนจะหัวเราะออกมาลั่นห้อง

“ทรานซ์เอ๊ย นั่นก็เพื่อนร่วมชั้นเธอไง!

“จำไม่ได้จริงๆ หรอเนี่ย ฮ่าๆๆ”

“สงสัยว่าส่วนสูงจะต่างกันมากไปหน่อย ฮ่าๆๆ”

ฉันอยากจะวิ่งหนีออกไปจากห้องนี้ ถ้าทรานซ์ไม่อุ้มฉันลอยอยู่กลางอากาศแบบนี้ฉันคงหนีไปได้แล้ว

“เธอ...อยู่ปีเดียวกันหรอ!?” เขาพูดพร้อมทำหน้าเหวอและอุ้มฉันตัวลอยให้ฉันหน้าไปหาเขาอย่างง่ายดายราวกับฉันเป็นว่าวที่โดนลมพัด “ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอเลยล่ะ?”

“ฉันนั่งข้างหน้า...นายนั่งข้างหลังสุด นายน่าจะเห็นฉันบ้างนะ แต่ปล่อยฉันลงได้แล้ว น่าอายชะมัด!” ฉันพยายามดิ้นแต่ก็ได้แค่ทำให้ตัวเองแกว่งไปมาเหมือนกับลูกตุ้มนาฬิกา

“ไม่เลย...”

“ทรานซ์ ถ้ายังไม่เลิกหลับในคาบเรียนก็น่าจะจำเพื่อนในคลาสได้นะ” อาจารย์ท่านหนึ่งพูดขึ้น

“เห...ถ้าอาจารย์สอนสนุกผมจะไม่หลับนะ แบบว่าผมต้องมีแรงกระตุ้นนิดนึงเวลาเรียนน่ะ” เขาขยิบตาหนึ่งทีและนั่นยิ่งทำให้อาจารย์ทุกคนพากันหัวเราะ

หลังจากมาให้อาจารย์ในคณะหัวเราะเล่นฉันเดินคอตกไปตามทางเดินโดยมีนายทรานซ์เดินตามหลังฉันมา จบแล้วชีวิตฉัน จากนี้ไปฉันต้องโดนเพื่อนๆ พากันล้อแน่เลย

“เธอสูงเท่าไหร่”

ยังจะมีหน้ามาถามอีกฉันยืนข้างเขายังไม่ถึงหน้าอกเขาเลยด้วยซ้ำ ไม่แปลกหรอกที่เขาจะมองไม่เห็นฉันก็แหงล่ะมันไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเลยนี่!

“ไม่ต้องอายหรอกน่า ดูแล้วไม่น่าถึง150นะ”

“ฉันสูง 151ย่ะ!!

ฉันตอบอย่างฉุนขาด ที่จริงแล้วไม่ถึงหรอก ฮื่อ!

“โห...เตี้ยกว่าฉันตั้งสี่สิบเซนแน่ะ”

“นายสูงเกินไปต่างหากคนบ้าอะไรสูงขนาดนั้น!!

“เธอเตี้ยไปต่างหาก เด็กประถมยังสูงกว่าเธอเลยนะ”

ถ้าฉันตัวสูงนะฉันจะไม่รู้สึกแพ้แบบนี้เลย ฉันหันตัวกลับและทำเป็นไม่สนใจเขาทว่าเขากลับอุ้มฉันลอยจากพื้นอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผล!

“ปล่อยฉันลงนะ!

เขาไม่ฟังฉันเลยแต่กลับพาฉันไปที่ห้องพยาบาลที่อยู่ชั้นล่างในตึกเดียวกัน

“ไปยืน” เขาชี้ไปที่แท่นวัดความสูงที่ติดไว้ข้างกำแพง นี่น่ะหรอเหตุผลที่เขาพาฉันมาที่ห้องพยาบาลนี่ เขามองฉันด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น ฉันถอนหายใจจะหนีก็คงหนีไม่ได้ เขาทั้งตัวสูงจะจับฉันก็คงใช้เวลาไม่นานหรอก แค่เอื้อมมือนิดหน่อยก็จับฉันได้แล้ว หนีไปก็เปล่าประโยชน์ถ้าอยากรู้นักฉันจะโชว์ความเตี้ยของฉันให้นายดูเลย!

ฉันถอดรองเท้าและไปยืนเทียบกับที่วัดจากนั้นก็ใช้มือของฉันทาบไว้บนหัวทว่าเขากลับเดินมาหาฉันและเอามือฉันออกและใช้ไม้บรรทัดที่อยู่แถวนั้นทาบลงมาแทน

“ไหนบอก 151 ไง 148 ชัดๆ”

“ไม่จริง ที่วัดมันไม่ตรง!

ทรานซ์ขยับตัวฉันออกแล้วมายืนทราบความสูงของเขา เขามองฉันสักพักก็อมยิ้มเพราะฉันคงเอาไม้บรรทัดไปทราบส่วนสูงของเขาให้ไม่ได้!

“นั่นสิไม่ตรงจริงๆ ด้วย ทำไมฉันสูง 192 ล่ะ” เขาทำหน้าตกใจก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับป้ายวัดความสูงที่ติดอยู่ที่กำแพงในห้องพยาบาล

192 เซนฯ ฉันไม่ได้ฟังผิดไปใช่มั้ย

“ฉันสูงกว่าเธอตั้งสี่สิบสี่เซนแน่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลยเธออายุเท่ากับฉันจริงๆ หรอ?”

“อายุมันไม่ได้เกี่ยวกับความสูงซะหน่อย”

“ก็ใช่นะแต่ทำไมเธอเตี้ยจัง ตัวเธอก็เล็กแล้วเสียงก็เล็กเหมือนเด็กด้วย” เขาลูบคางตัวเองและก้มลงมามองหน้าฉัน “โอ๊ย!” และจู่ๆ เขาก็ร้องขึ้นมา เกิดอะไรขึ้นหรอ?

“ปวดหลังชะมัด ฉันก้มมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ รีบกลับบ้านล่ะเดี๋ยวพ่อแม่เป็นห่วง” เขาวางมือใหญ่ๆ ของเขามาบนหัวของฉันและลูบราวกับฉันเป็นเด็กอนุบาลก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้ฉันต้องหน้าเหวอ

นายเห็นฉันเป็นเด็กประถมรึยังไงกันฮะ!?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

714 ความคิดเห็น

  1. #622 ByChu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 14:55
    น่ารักอ่า. ชอบค่ะๆๆๆ. สนุกๆๆๆ
    #622
    0
  2. #610 ∞.βaяrettë (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 21:00
    ปวดหลัง 5555555555555
    #610
    0
  3. #570 Ornyy_Myary (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 20:25
    สนุกมากเลยค้าา >< น่ารักมากเลย
    #570
    0
  4. #525 BENJAWAN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 11:05
    น่ารักมากเลยค่ะ แต่นางเอกก็ดีนะที่สูงขนาดนี้ เพราะตัวเองสูงแค่ 145 เอง 5555 เตี้ยที่สุดในห้อง
    #525
    0
  5. #426 kae gae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 08:34
    รออยู่นะค่ะ
    #426
    0
  6. #422 kae gae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 17:46
    รอคอยการ up เป็นเรื่องที่อ่านแล้วอมยิ้มตลอด น่ารักอ่ะ
    #422
    0
  7. #402 HamandLuhan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 15:06
    อ่านตอนนี้แล้วอยากหยุดความสูงไว้แค่นี้ ฮ่ะๆ
    #402
    0
  8. #389 film_15 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 02:34
    เข้าใจพระเอกนะ เป็นเราก็คิดว่า เด็ก มัธยมต้นอ่ะ ';]
    #389
    0
  9. วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 08:24
    อ้าคคคคคค หอมแก้มนางเอก สูงเท่ากันเลยนะเธอ >////<
    #383
    0
  10. #381 Lookkaew_kaewkaew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 17:37
    เห้ย! สูงเท่ากันเยยยยยยยย 
    #381
    0
  11. #373 Yok-Fa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 11:52
    ทำไมมันน่ารักอย่างนี้นะ ฮ่าๆๆ เเอบขำเราสูงกว่านางเอกเรื่องนี้อยู่นิดหน่อย โฮะๆๆๆ
    #373
    0
  12. #370 green leaf (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 02:54
    เข้าใจนางเอกเลยค่ะ คือก็สูงไม่ถึง150เหมือนกัน...555
    #370
    0
  13. #358 루한 ♡ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 02:55
    น่ารักกกกกกกกก
    #358
    0
  14. #344 pooh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 18:22
    สนุกมากๆเลยค่ะ ติดตามอยู่นะคะ
    #344
    0
  15. #329 twinklesun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 15:36
    พี่ค่ะถ้านางเอกจะเตี้ยขนาดนี้!!!!!!

    แต่ก็สนุกดีนะคะ

    อ่านไปอมยิ้มไป รวมๆเเล้วสนุกค่ะ

    เป็นกำลังใจให้

    สู้ๆๆๆนะคะ ^3^
    #329
    0
  16. #286 Manpoon Boon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 01:02
    อ่านไปก็ขำไปนางเอกเตี้ยมากๆ แถมโดนหาว่าเป็นเด็กอีก
    #286
    0
  17. #52 Black_MELON (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 06:59
    ติดตามค่า ชอบมากๆเลยเดินชมขอบกางเกง ไม่ดึงลงมาเลยล่ะมะหมี่=..=
    #52
    0
  18. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  19. #45 Nookii Pan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 21:12
    นางเอกเตี้ยเหมือนเค้าเลย หัวอกเดียวกัน
    #45
    0
  20. #2 Nann (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 00:32
    อร๊ายย น่ารักอะ มาต่อไวไวนะค่ะ ^^
    #2
    0