The Fate of love. (yulsic,yuri)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4...มิตรภาพ...ยุนแทสิก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    12 ก.พ. 56

ตอนที่ 4...มิตรภาพ...ยุนแทสิก


 

            เช้าวันใหม่ครอบครัวควอน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา อาหารมื้อเช้าจึงมีแต่รอยยิ้ม ช่วงสายๆยูรินั่งอ่านหนังสือรอลีทึกกับซังวู วันนี้ทั้งสามคนต้องไปที่บริษัทควอน ยูริเองต้องไปดูเส้นทาง เพราะต่อไปต้องขับรถมาเอง ไม่อย่างนั้นจะเป็นจุดสังเกตเกินไป

            ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆลีทึกเดินไปกับซังวูที่ห้องประชุม ส่วนยูริลีทึกให้เลขาพาไปยังฝ่ายบัญชี

            “เดี๋ยวเธอรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ”เลขาร่างเล็กบอกร่างสูง

            “ค่ะ”ยูริยืนอยู่กับที่ตรงหน้าห้องเลขาสาวของแดซอง

            ไม่นานสองสาวก็เดินออกมา ยูริยืนนิ่งไม่แสดงอาการอะไรออกมา

            “สวัสดีค่ะ คุณเป็นพนักงานที่เข้ามาใหม่ใช่มั้ยค่ะ”หญิงสาวถามยูริ

            “ค่ะ ฉันคิม ยูลค่ะ”ยูริยิ้มน้อยให้เลขาสาว

            “ฉันฮัน ซึงยอนค่ะ เรียกพี่ซึงยอนก็ได้นะ เดี๋ยวตามพี่เข้ามาในห้องเลยจ๊ะ เอ่อ...พี่ซันนี่”

            “ไม่เป็นไรจ๊ะ พี่ไปก่อนนะซึงยอน”ซันนี่ยิ้มให้ทั้งสองแล้วเดินจากไป

            “ป่ะ เข้าไปข้างในกันเถอะ”ซึงยอนยิ้มให้ยูริ

 

            ก่อนเข้ามาบริษัทลีทึกให้คนปลอมประวัติของยูริขึ้นมา โดยชื่อคิม ยูล อายุ 22 ปี เพิ่งเรียนจบด้านบัญชี ซึงยอนรับหน้าที่เทรนเด็กใหม่ เธอเป็นเลขาของแดซองมา 1ปีกว่าๆ แดซองให้เธอทำบัญชีทั่วไป ส่วนเอกสารเกี่ยวกับเงินกองกลาง แดซองจะให้ชีวอนเป็นคนทำ เพราะเขาเป็นชายหนุ่มที่ฉลาดหนักไปทางแกมโกงมากกว่า ชีวอนจะคอยแต่ตัวเลขให้กับแดซอง หากวันไหนแดซองเอาเงินไปใช้ ก็จะไม่มีใครสั่งเกตเห็น แดซองทุจริตแบบนี้มานานมากแล้ว

 

            “ยูล เดี๋ยวยูลนั่งโต๊ะนี้นะ และก็เอาเอกสารตรงนี้ไปดูก่อน ไม่เข้าใจอะไรก็มาถามพี่ได้นะ”ซึงยอนยิ้มหวานให้ยูริ

            “ได้ค่ะพี่ซึงยอน”ยูริยกยิ้มให้น้อยๆก่อนจะก้มหน้าดูเอกสาร

           

            วันทั้งวันยูรินั่งอ่านเอกสารเกี่ยวกับตัวเลขบัญชี แม้ร่างสูงจะไม่ได้เรียนบัญชีมา แต่ซังวูก็สอนร่างสูงมาตั้งแต่เด็กๆ จนเป็นมือขวาให้ซังวูได้เลย

 

            ในห้องประชุมผู้ถือหุ้นทุกคนมากันพร้อมครบองค์ประชุม ลีทึกเดินเข้ามาพร้อมซังวู ทุกคนต่างแปลกใจว่าชายหนุ่มอายุประมาณ 40 ปีที่เดินตามหลังมาคือใคร

            ทุกคนยืนขึ้นและโค้งศีรษะให้ลีทึก ลีทึกยิ้มให้ทุกคนและบอกให้ทุกคนนั่งลง

 

            “วันนี้ผมของแนะนำลูกชายของผม ควอน ซังวู คนที่จะมาสืบทอดตำแหน่งประธานบริษัทที่ว่างมานาน 5 ปี ตอนนี้ผมขอสละตำแหน่งให้กับเจ้าของตัวจริง”

            ทุกคนหันซ้ายหันขวาพูดคุยกันอย่างตื่นตระหนก  ซังวูเห็นทุกคนมองเขาแปลกจึงเอ่ยขึ้นมาจนทุกคนเงียบกันหมด

            “ทุกท่านครับ โปรดเงียบก่อนครับ ผมเข้าใจว่าพวกท่านคงไม่รู้จักผม แต่ผมขอเวลาพิสูจน์ตัวเอง 2 เดือนนับจากนี้ ปัญหาที่บริษัทเราเจอ ผมจะแก้ไขและทำให้มันดีขึ้นกว่าเดิม หากผมทำไม่ได้ ผม...ยินดีสละตำแหน่งประธานคืนพ่อผมทันที”ซังวูมองหน้าทุกคนในห้อง

            ลีทึกมองลูกชายอย่างภาคภูมิใจ ลูกชายคนนี้เหมือนเขาตอนตอนหนุ่มๆมาก อาจจะเก่งกว่าด้วยซ้ำ ทุกคนหันไปปรึกษากันอย่างเคร่งเครียด ก่อนที่ผู้ถือหุ้นคนหนึ่งจะพูดขึ้นมา

            “ผมมั่นใจในตัวคุณท่าน และคุณซังวูเป็นลูกชายแท้ๆของท่าน ผมมั่นใจว่าคุณทำได้ แต่ทุกคนก็ต่างความคิด พวกเราจะรออีก 2 เดือน ตามที่คุณกำหนด”

            “ขอบคุณครับที่ให้โอกาสผม ผมจะนำพาให้บริษัทของเราเจริญยิ่งขึ้นไปอีกครับ”ซัวูยิ้มอย่างจริงใจให้ทุกคน

            “เอาล่ะ วันนี้เลิกประชุมกันได้แล้วล่ะ ลูกชายฉันจะเริ่มทำงานเลยวันนี้ มีอะไรก็ชี้แนะได้นะครับ”ลีทึกพูดและยิ้มให้ทุกคนอย่างอบอุ่น

            ชายวัย 67 อย่างลีทึก เขาทำงานด้วยความจริงใจมาตลอด ซื้อใจคนด้วยใจ จึงทำให้มีแต่คนเคารพและรักชายสูงวัยคนนี้

 

            .........................................................

 

            ตอนเย็นเจสสิก้าที่ขาเริ่มหายดีแล้ว เดินเข้ามาในบ้านควอน สายตาก็มองหาใครบางคนที่ช่วยเธอเอาไว้เมื่อคืน ยุนอาเดินออกมาเมื่อรู้ว่าใครมาหา ร่างโปร่งยิ้มร่าด้วยความดีใจ

            “พี่เจส ดีใจจังที่วันนี้พี่มาหายุน เดี๋ยวยุนพาไปรู้จักกับพี่แทนะ”ยุนอาจับมือเจสสิก้าและพาเดินเข้าบ้านไป

            “อ๊ะ...หนูเจสวันนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะ ย่าจะได้แนะนำให้รู้จักหลานสาวคนโตของย่านะ”กาอินยิ้มให้เจสสิก้าอย่างเอ็นดู เธอเห็นเจสสิก้ามาตั้งแต่เด็กๆเธอจึงรักเหมือนหลานคนหนึ่ง

            “ได้ค่ะ คุณย่า วันนี้เจสตั้งใจมาฝากท้องบ้านคุณย่าอยู่แล้วค่ะ คุณพ่อท่านคงกลับดึก”เจสสิก้าหน้าสลดลงเล็กน้อยแต่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มอย่างรวดเร็ว

            “คุณพ่อท่านต้องดูแลคนไข้ เป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลใหญ่ อีกหน่อยหนูก็ต้องไปดูแลบริหารแทน อย่าน้อยใจไปเลยนะจ๊ะ ยุนพาพี่ไปข้างในสิ”กาอินยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ร่างบาง

            “พี่เจสไปนั่งคุยกันข้าในดีกว่า พี่แทนั่งเลยเกมส์อยู่ในนั้น”ยุนอาเดินนำร่างบางเข้าไปในห้องนั่งเล่น

            “ยุน ทำไมมาช้าจัง.......”แทยอนหันมาหายุนอาแต่ก็ต้องสะดุดกับร่างระหงส์ของใครคนหนึ่ง

            “เฮ้ย! พี่แทอย่ามามองพี่เจสของฉันแบบนี้นะ”ยุนอาเข้าไปยืนขวางเจสสิก้าไว้

            “อะไร แค่นี้ทำหวง แฟนน้องพี่ไม่ยุ่งหรอก”แทยอนพูดกับยุนอาแต่สายตายังคงมองร่างบางที่ยืนทำหน้างงอยู่

            “เอ่อ...ฉันไม่ได้เป็นแฟนของยุนอาค่ะ เราเป็นเหมือนพี่น้องกันน่ะค่ะ”เจสสิก้ารีบปฏิเสธ ยุนอาหันไปมองอย่างตัดพ้อ แต่ร่างบางก็ไม่อยากให้ความหวังร่างโปร่ง

            “งั้นเหรอคะ ฉันคิม แทยอนค่ะ คุณ...”

            “เจสสิก้า จองค่ะ เรียกเจสก็ได้”

            “นั่งก่อนสิพี่เจส เดี๋ยวยุนไปเอาขนมมาให้นะ”ยุนอารีบวิ่งเข้าไปในครัว

            “ดูท่าทางยุนอาเค้าจะชอบเธอมากนะ”แทยอนพูดยิ้มให้เจสสิก้า

            “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันหนักใจ ฉันกับยุนเราโตมาด้วยกัน ฉันห่างกับยุนไป 2 ปี ฉันรักยุนเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง เพราะน้องสาวของฉันอยู่อเมริกากับแม่ ก็มียุนนี่แหละที่ทำให้ฉันไม่เหงา”เจสสิก้ามองหน้าแทยอน

            “อื้ม ดีแล้วล่ะที่เธอพูดไปตรงๆ ยุนจะได้ไม่คิดไปเอง เล่นเกมส์ด้วยกันมั้ย”แทยอนยิ้มให้เจสสิก้าอย่างเป็นมิตร

            “เธอเป็นพี่สาวของยุนอาเหรอ”เจสสิก้าหาเรื่องคุยกับแทยอนทั้งๆทู้อยู่แล้ว

            “ฉันเป็นเพื่อนของยูริ พี่สาวของยุนอา พอดีฉันอยากเรียนหมออาซังวูเลยพาฉันมาอยู่ที่นี้ด้วย”แทยอนยังคงสนใจเกมส์รถแข่งในจอสี่เหลี่ยมต่อไป

            “ฉันก็เรียนหมอ ตอนนี้อยู่ปี 2 แล้วล่ะ”เจสสิก้ายิ้มอ่อนๆให้แมยอน

            “ฮ้า...จริงเหรอ ดีใจจัง ฝากตัวด้วยนะรุ่นพี่ ว่าแต่เธอเรียนที่ไหนอ่ะ”แทยอนวางเกมส์และหันมาหาเจสสิก้าเหมือนลูกหมาที่ดีใจ

            “อยู่มหาลัยโชชิ มหาลัยเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในโซลและการเรียนก็หนักกว่าที่อื่นด้วย”

            “งั้นก็ที่เดียวกันนะสิ พวกเราเอ่อ...ฉันหมายถึงฉันกับยูริก็เรียนที่นั่นเหมือนกัน เทอมหน้าฉันจะเข้าปี 1 ที่นั่น”แทยอนยิ้มกว้างทันที

            “จริงเหรอ ดีใจจัง”เจสสิก้ายิ้มกว้าง เธอคิดไปถึงคนตัวสูงที่ช่วยเธอเหมือนคืน

            “คุยอะไรกันเหรอ ท่าทางสนิทกันเร็วจังพวกพี่เนี่ย”ยุนอาถือถาดขนมมาเต็มมือ

            “ไม่มีอะไรหรอก แค่ทักทายรุ่นพี่รุ่นน้องกันเฉยๆ ใช่มั้ยคะพี่เจส”แทยอนเรียกเจสสิก้าว่าพี่เพราะเธอแก่กว่าแถมในอนาคตยังต้องมาเป็นรุ่นพี่ของเธออีก

            “แหมๆพี่เจส เรียกซะน่ารักเลยนะพี่แท”ยุนอาเลียนเสียงแทยอน

            ทั้งสามนั่งคุยกันหัวเราะ คิกคักอยู่ในบ้าน มิตรภาพใหม่ๆกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง

 

****************************** 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

170 ความคิดเห็น

  1. #158 Onlyone Ampham Jurawadee Thunpa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 23:32
    สงสารยุนที่รักเจสยุข้างเดียว
    #158
    0
  2. #27 princemelonz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:17
    อ่านึกว่าจะดราม่า
    แต่สิก้าปฏิเสธยุนไปแล้ว
    #27
    0
  3. #23 yulyoonyul (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:12
    ยูลช่วยสิก้าหรอ 
    #23
    0
  4. #17 yurisica (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:45
    เค้าลงเนื้อหาไม่ครบ ขอโทษนะ กลับไปอ่านตอน 3 ใหม่จิ เค้าแก้ไขแล้ว ขอโทษคร๊าบบบบ
    #17
    0
  5. #16 vik (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:41
    แล้วขาสิก้าไปโดนอะไรอ่ะ เมื่อคืนเกิดอะไรกะเจสศรีเหรอ (หรืออ่านต่อแล้วจะรุเอง ^^
    #16
    0
  6. #14 silver wolf (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:24
    ยูลเท่อ่ะ



    แล้วไปรู้จักกับสิก้าตอนไหนเนี่ย
    #14
    0