The Fate of love. (yulsic,yuri)

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3...สานสัมพันธ์ ระหว่างพี่น้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    12 ก.พ. 56

 

ตอนที่ 3...สานสัมพันธ์ ระหว่างพี่น้อง

 

            ยุนอาพายูริกับแทยอนเดินออกไปคุยกันที่หน้าบ้าน เด็กรับใช้เอาขนมและน้ำมาให้จนเต็มโต๊ะ ยุนอายิ้มให้ยูริกับแทยอน หน้าตาไม่มีการปิดบังเลยว่าดีใจแค่ไหน

            “พี่ยูล ยุนเรียกพี่แบบนี้ถูกแล้วใช่มั้ย”ยุนอาถามพี่สาว

            “อื้ม...แล้ว...”ยูริมองไปที่ยุนอา เธอไม่รู้ว่าจะเรียกคนตรงหน้าว่ายังไง

            “ยุน เรียกฉันว่ายุน ชื่อจริง อิม ยุนอา”ยุนอายังคงยิ้มกว้างอยู่เหมือนเดิม

            “ยุน นี่พี่แทยอน เรียกพี่แทก็ได้ เพื่อนรักพี่เอง”

            “ค่ะ ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์ควอนนะคะพี่แท”

            “ยุนอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย”แทยอนถามยุนอา ร่างโปร่งมองหน้าแทยอนแล้วก็ตอบคำถาม

            “ 16 ปีค่ะ เรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายแล้ว”

            “เหรอ งั้นพวกพี่ก็แก่กว่าปีนึงสิ ช่วงนี้ยังปิดเทอมอยู่เลยยุนพาพวกพี่เที่ยวหน่อยได้มั้ย”แทยอนยิ้มกว้าง

            “ได้สิ พี่ยูลพูดน้อยจังเลยนะคะ”ยุนอาหันไปมองคนที่นั่งนิ่งๆ

            “โอ๊ย...ไอ้ยูลมันไม่ค่อยพูดหรอก หากมันพูดเก่งแบบพี่นะ ป่านนี้สาวๆทั้งโรงเรียนคงเสร็จมันหมด”แทยอนพูดแล้วมองเพื่อนตัวสูง

            “ฮ้า...พี่ชอบผู้หญิงเหมือนกันเหรอ ยุนก็ชอบผู้หญิงนะ ยิ่งคนข้างบ้านเรานี่นะ ยุนยิ่งชอบ”ยุนอามองไปทางคฤหาสน์หลังถัดไป

            “ใครเหรอยุน สวยมั้ย”แทยอนทำท่าทางอยากรู้ ยูริมองหน้าเพื่อนตัวเล็กแล้วส่ายหน้าไปมา นิสัยเจ้าชู้แบบนี้คงเลิกไม่ได้สินะ

            “งั้นเดี๋ยวฉันจะพาไปรู้จัก ไปกันเถอะ”ยุนอาลุกขึ้นยืน แทยอนลุกตามอย่างรวดเร็วแต่ยูริกลับนั่งอยู่กับที่

            “พี่ยูล ลุกขึ้นสิ ไม่ไปเหรอพี่”ยุนอาฉุดแขนยูริให้ยืนขึ้น

            “ไม่ดีกว่า พี่ว่าเราอย่าไปกวนเค้าเลยนะ”ยูริเกรงใจเจ้าของบ้านข้างๆเพราะจะยกพลไปแบบนี้คงไม่ดีเท่าไหร่

            “อะไรว่ะ ฉันอยากเห็นคนที่ยุนชอบอ่ะว่าจะสวยแค่ไหน”แทยอนทำท่าเหมือนเด็กโดนขัดใจ

            “งั้นแกก็ไปกับยุนสองคนแล้วกัน ฉันจะรอพ่อ”ยูริตอบเสียงเรียบ แทยอนเลิกตื้อทันทีหากร่างสูงพูดด้วน้ำเสียงแบบนี้เอาช้างมาลากก็ไม่มีทางไป

            “เออๆไม่ไปก็ไม่ไป ยุนเอาไว้วันหลังนะ”แทยอนนั่งลงข้างยูริเหมือนเดิม

            “พี่ยูลเวลาพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้น่ากลัวจังเลยนะ”ยุนอายิ้มแหย่ๆให้พี่สาว ยูริได้แต่เลิกคิ้วมองเท่านั้น

 

            ทั้งสามคุยกันไปเรื่อยๆ ถามเรื่องราวต่างๆของแต่ละคน ยูริแทบไม่ต้องเล่าอะไรเกี่ยวกับตัวเองเลยเพราะแทยอนเป็นคนเล่าเองแทบทั้งหมด

 

            ..........................................................

 

            ในห้องรับแขก ซังวูก้มลงคำนับพ่อกับแม่ เขานั่งร้องไห้กอดขาผู้เป็นพ่อและแม่ พร่ำบอกแต่ว่าขอโทษครับพ่อ ขอโทษครับแม่

            ทั้งห้องกำลังร้องไห้ ความดีใจที่ครอบครัวได้พบหน้ากันอีกครั้ง ลีทึกกอดลูกชายคนเดียวของเขาเอาไว้ในอ้อมกอด กาอินกอดลูกสาวเอาไว้ และทั้งสี่คนก็มองหน้ากันแล้วยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

            “ต่อไปลูกก็มาทำงานที่บริษัทเราได้แล้วนะ ตำแหน่งประธานบริษัทมันว่างมานานแล้ว”ลีทึกตบไหล่ลูกชายเบาๆ

            “อ้าว...แล้วพี่จีวูล่ะครับ พี่ไม่ได้เป็นประธานเหรอ”ซังวูหันไปถามพี่สาว

            “พี่ดำรงตำแหน่งรองประธานจ๊ะ พี่รอเธอมารับตำแหน่งอยู่นะท่านประธาน”จีวูยิ้มให้น้องชายสุดที่รัก

            “ครับพี่ อ่อ...ช่วงนี้ยูลยังไม่เปิดเรียน ผมจะให้ลูกไปเรียนรู้งานที่บริษัทนะครับ”ซังวูยิ้มให้พ่อกับแม่ ทั้งสองดูแปลกใจมากก็ยูริเพิ่งอายุได้ 17 ปีเอง

            “ยูล เค้ายังเด็กอยู่นะลูก”กาอินมองหน้าลูกชาย

            “ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ยูลเค้าทำได้”ซังวูยิ้มกว้างให้ผู้เป็นแม่

            “งั้นพ่อขอทดสอบก่อนได้มั้ย”ลีทึกมองหน้าซังวู

            “ได้สิครับพ่อ ตามสบายเลยครับ”ซังวูมั่นใจว่ายูริมีพรสวรรค์ด้านนี้

            “จีวูลูกไปเอาเอกสารที่เรามีปัญหากันตอนนี้มาสิ และให้คนไปเรียกยูลมาด้วย”ลีทึกสั่งลูกสาวคนโต

            “ค่ะ คุณพ่อ”จีวูเดินหายออกไป

            “ดูเรามั่นใจจังเลยนะ”กาอินยิ้มให้ลูกชาย

            “ครับ เพราะยูลเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ครับ เค้าจะประสบผลสำเร็จตอนอายุยังน้อยแน่ๆ เพราะผมให้ลูกอ่านหนังสือเกี่ยวกับการบริหารตั้งแต่เด็ก เห็นอายุเท่านี้แต่ความคิดเค้โตมากเลยนะครับ”ซังวูพูดอย่างภูมิใจ

            “ลูกเลี้ยงลูกสาวคนนี้ได้ดีมากเลยนะ แม้โซฮีจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว แต่หากเธอรับรู้ เธอคงดีใจมากๆ”กาอินยิ้มอ่อนโยนให้ลูกชาย

           

            ยูริเดินมานั่งข้าซังวู ยุนอากับแทยอนตามเข้ามาด้วย ทั้งหมดนั่งเงียบอยู่ในห้องรับแขก

 

            “ยูล ดูเอกสารนี่ให้ปู่หน่อยสิ แล้วบอกหน่อยว่าปู่จะแก้ปัญหานี่ยังไง”ลีทึกยื่นแฟ้มเอกสารให้ยูริ ร่างสูงรับมาและเริ่มอ่านทำความเข้าใจเนื้อหาในเอกสาร

            ยูริอ่านอยู่สักพักก็ปิดแฟ้มแล้วเงยหน้ามองลีทึก ก่อนจะหันไปหาซังวู ซังวูยิ้มและพยักหน้าให้เป็นเชิงอนุญาต

            “ยูลคิดว่าปัญหาที่เกิดกับบริษัทของคุณปู่นั้นเกิดจากพนักงาน ยิ่งพนักงานเยอะเท่าไหร่เราจะดูแลลำบาก จากที่ยูลอ่านงบประมาณแต่ละปี ทางบริษัทได้กำไรมหาศาล แต่พนักงานกลับไม่มีสวัสดิการที่ดีพอ หากบริษัทไม่มีพนักงานมันก็ล้มค่ะ หากเราดูแลพนักงานมากกว่านี้เอาใจใส่เขามากกว่านี้  ยูลคิดว่าพนักงานจะให้ใจกับเราและยิ่งฝ่ายบัญชี ยูลว่าตอนนี้ที่บริษัทกำลังมีคนยักยอกทรัพย์ของทางบริษัทอยู่ ดูจากตัวเลขมีการแต่งให้สวยเกินไป พ่อดูสิค่ะ”ยูริยื่นแฟ้มให้ซังวู ซังวูดูรายระเอียดก็เป็นจริงอย่างที่ลูกสาวพูด

            “จริงด้วยครับพ่อ ใครดูแลฝ่ายบัญชีอยู่ครับ”ซังวูเงยหน้าถามผู้เป็นพ่อ

            “อาแดซองดูแลอยู่ลูก แต่ว่าแดซองเป็นน้องชายพ่อนะ เค้าจะทำแบบนั้นทำไมล่ะ”ลีทึกขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

            “งั้นเรื่องนี้ปล่อยให้ผมกับลูกจัดการเองนะ พรุ่งนี้คุณพ่อไปแนะนำผมกับผู้ถือหุ้นทุกคนนะครับ แต่ไม่ต้องแนะนำยูลให้ใครรู้จัก ผมจะให้ยูลไปอยู่ฝ่ายบัญชี”

            “ได้สิลูก แหม...หลานปู่นี่ฉลาดจริงๆ โชคดีของตระกูลควอนที่ทายาทซะที”ลีทึกยิ้มกว้าง

            “อ้าว...คุณพ่อพูดแบบนี้เดี๋ยวหลานยุนก็น้อยใจหรอกครับ”ซังวูรีบพูดขึ้นมาและหันไปมองยุนอาที่ยิ้มกว้าง

            “ยุนไม่เป็นหรอกค่ะผู้บริหาร ยุนจะเป็นหมอ”ยุนอาพูดและยิ้มกว้างกว่าเดิม

            “ยุนมีความฝันเดี๋ยวกับพี่เลย จับมือหน่อย”แทยอนทำตาโตและขอจับมือผู้ร่วมอุดมการณ์

            “ทำไมถึงอยากเป็นหมอล่ะ”ยูริเอ่ยออกมา เพราะท่าทางของยุนอาไม่น่าอยากเป็นหมอ

            “มันเป็นความฝันของยุนกับพี่เจส เราสองคนจะเป็นหมอที่เก่งที่สุด”ยุนอาทำท่าจริงจัง

            “ใครเหรอพี่เจส”แทยอนถามเมื่อไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

            “ก็พี่สาวข้างบ้านที่จะพาไปให้รู้จักไง”

            “อ๋อ...”แทยอนพยักหน้างึกๆ

            “เอาล่ะ เด็กๆแม่ว่าไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะ ยุนพาพี่แทไปที่ห้องก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่จะคุยกับพี่ยูลก่อน”จีวูยิ้มให้เด็กๆ

            ยูรินั่งมองยุนอากับแทยอนที่เดินขึ้นบันไดไป เธอสงสัยจังว่าคุณป้ามีอะไรจะคุยกับเธอ

 

            “ยูล ป้าจะพูดเรื่องที่ยูลตอบไปอยู่ฝ่ายบัญชีนั่นแหละ ป้ารู้มาว่าอาแดซองให้คนเฝ้าที่ห้องเก็บเอกสาร ทำยังไงก็ได้ให้อาแดซองไว้ใจ แม้จะทำอะไรที่ฝืนความรู้สึกก็ต้องทำนะลูก”จีวูพายูริมาพูดกันสองคน

            “ได้ค่ะคุณป้า  ยูลจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อตระกูลควอน”ยูริจ้องจีวูนิ่ง จีวูยิ้มให้หลานสาว หลานคนนี้เหมือนลีทึกตอนเด็กมาก พ่อของเธอเป็นคนที่เก่ง และสามารถควบคุมอารมณ์สีหน้าได้ดีเหมือนยูริตอนนี้ไม่มีผิด

            “ยูลไปพักผ่อนเถอะจ๊ะ ป้าแค่ไม่อยากให้ซังวูเป็นห่วงยูลมากเกินไปจนเป็นพิรุธให้ใครจับได้น่ะ เพราะป้าเองก็แอบให้คนสืบเรื่องคุณอาเหมือนกัน ตอนนี้ท่านเป็นหนี้แก๊งยากูซ่าจากญี่ปุ่นอยู่หลายล้าน ไม่ต้องบอกคงรู้นะ การพนันน่ะ”จีวูยิ้มอ่อนๆให้หลานสาว

            “ยูลรู้ค่ะ ว่าต้องทำยังไง อย่าห่วงไปเลยนะค่ะ ยูลขอตัวนะคะ”ร่างสูงโค้งให้จีวู และเดินออกไปเดินเล่นแถวหน้าบ้าน

 

*********************************

 

            ยูริเดินไปยังหน้าบ้าน เธอเดินมองไปรอบๆบ้าน คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่จริงๆ ยูริเดินไปเรื่อยๆก็เห็นหญิงสาวกำลังพยายามลุกขึ้น เหมือนขาเธอจะแพลง ยูริเดินออกไปหาเธอคนนั้น

            “คุณคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่าค่ะ”ยูริถามอย่างอ่อนโยน หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา

            สองสายตาประสานกันอย่างมิได้นัดหมาย สาวผมทองมองสาวหน้าคมอย่างหลงใหล ร่างสูงมองหน้าสาวผมทองนิ่งก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

            “เจ็บตรงไหนเหรอคะ”ยูริเลิกคิ้วมองคนที่นั่งจ้องหน้าเธออยู่

            “ฉันเจ็บข้อเท้า พอดีออกไปวิ่งแล้วบังเอิญเหยียบก้อนหิน เลยเป็นแบบที่เห็น...”สาวผมทองยิ้มแหย่ๆให้ร่างสูง

            “ฉันช่วยนะ เธอ...เอ่อ...”ยูริอยากจะถามชื่อคนตรงหน้าแต่ก็ไม่ค่อยจะกล้า ทำไมหัวใจกับปากมันสั่นแบบนี้ล่ะ ฉันกำลังป่วยหรือไงเนี่ย

            “ฉันเจสสิก้า จองค่ะ เรียกเจสก็ได้”เจสสิก้ายื่นมือให้ยูริ เพื่อให้ร่างสูงพยุงเธอให้ลุกขึ้น

            จังหวะที่ยูริดึงร่างบางให้ยืนขึ้น เจสสก้าเกิดเสียหลักขึ้นมาอีกครั้ง เลยล้มใส่ตัวของยูริ ตอนนี้ไม่รู้เสียงหัวใจของใครดังกว่ากัน เจสสิก้าหน้าแดงจัด เธอได้ยินเสียงหัวใจของยูริกำลังเต้นเร็วขึ้น ร่างบางยกยิ้มก่อนจะขยับตัวให้ยืนตรงและเอ่ยขอโทษยูริ

            “เธอชื่ออะไรเหรอ”เจสสิก้าถามร่างสูง

            “ฉันชื่อควอน ยูริ เรียกยูลก็ได้ ว่าแต่บ้านเธออยู่ไหนล่ะ”ยูริมองหน้าร่างบางนิ่ง

            “หลังถัดไปนี่เอง เธอเป็นอะไรกับคุณปู่ควอน ลีทึกเหรอ”

            “ฉันเป็นหลานของคุณปู่”

            “คุณปู่คุณย่ามียุนเป็นหลานคนเดียวไม่ใช่เหรอ โอ๊ะ!จริงสิ ยุนเคยบอกว่ามีพี่สาวที่พลัดพรากจากกัน ชีวิตคนเรานี่เหมือนนิยายจังเนอะ”เจสสิก้ายิ้มให้ยูริ ร่างสูงหน้าแดงขึ้นมาอยากปิดไม่มิด เจสสิก้ายิ้มขำร่างสูงแต่ก็ต้องหุบยิ้มอย่างเร็วเมื่อร่างสูงขมวดคิ้วสงสัย

            “ยูลเข้าไปส่งเจสในบ้านหน่อยสิคะ เจสเดินไม่ไหวจริงๆ”ร่างบางอมยิ้มนิดๆ

            “ก็ได้ ฉันว่าฉันอุ้มเธอจะดีกว่านะ ขอโทษนะ”ยูริอุ้มร่างบางอย่างสบายๆ

            “ว๊าย...”ร่างบางร้องเสียงหลงและรีบกอดคอยูริเอาไว้

            “ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันไม่ปล่อยเธอตกลงไปหรอก”ยูริกระตุกยิ้ม

            คนอะไรอ่ะหล่อ สวย น่าหลงใหลที่สุด เจสสิก้าก้มหน้านิ่งเธอแอบอมยิ้มด้วยอาการเขิน

 

            ยูริพาเจสสิก้าเข้ามาส่งข้างในบ้าน ร่างบางสั่งเด็กในบ้านให้เอายามาทาข้อเท้าให้เธอ ยูรินั่งมองร่างบางที่ก้มลงไปนวดขาตัวเองอย่างยากลำบาก

            “ให้ฉันช่วยนะ”ยูริหยิบหลอดยาที่สาวใช้นำมาให้และบีบใส่อุ้งมือตัวเอง

            “เอ่อ...ขอบคุณค่ะ”เจสสิก้าจะชักเท้าออกแต่ร่างสูงก็จับข้อเท้าเอาไว้ก่อน ร่างบางจึงเอ่ยขอบคุณแทน

            “เสร็จแล้วค่ะ ช่วงนี้คงต้องอยู่นิ่งๆสักพักนะคะ”ยูริบอกคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ

            “ขอบคุณอีกครั้งนะค่ะ ตอนนี้ก็ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว ทานข้าวด้วยกันนะ ถือว่าเจสขอบคุณยูลแล้วกัน”เจสสิก้ายิ้มหวานให้ร่างสูง ยูริตลึงกับร้อยยิ้มสวยนั่น

            “เอ่อ...เอาไว้วันหลังแล้วกันนะ พอดีฉันเพิ่งเจอคุณปู่คุณย่าวันนี้เป็นวันแรก ฉันคิดว่ามันคงไม่เหมาะเท่าไหร่”ยูริพูดก่อนจะยิ้มบางๆให้เจสสิก้า

            “งั้นยูลติดมื้อเย็นกับเจสนะคะ ห้ามลืมเด็ดขาด ไว้เจสหายดีแล้วจะไปหายูลที่บ้านนะ”เจสสิก้าแจกยิ้มให้ร่างสูงอีกแล้ว

            “ค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกัน”ยูริยิ้มให้เจสสิก้า ร่างบางมองแล้วยิ้มตอบ

            “แล้วเจอกันค่ะ”เจสสิก้าตอบก่อนจะโบกมือลาร่างสูง

 

            เจสสิก้ามองตามร่างสูง เธอไม่เข้าใจหัวใจดวงน้อยๆของเธอทำไมถึงเต้นแรงเมื่อยามอยู่ใกล้ยูริ เธอกำลังเรียนหมอเปิดเทอมหน้าก็อยู่ปี 2 แล้วเธอแก่กว่ายูริ 1 ปี

            “ยินดีที่ได้รู้จักนะควอน ยูริ”เจสสิก้าทำหน้าเพ้อฝัน เธอไม่เคยชอบใครเลย แม้จะมีใครต่อใครมาจีบเธอมากมาย

          

 

*****************************



ขอโทษนะเนื้อหาตกหล่นแต่แก้ไขใหม่แล้วนะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

170 ความคิดเห็น

  1. #166 noo_gg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 18:49
    โอ้วววม่ายยย พี่น้องชอบผูหญิงคนเดียวกันเหรอ มาม่าสิคร้าบงานนี้ 😭😭😭
    #166
    0
  2. #157 Onlyone Ampham Jurawadee Thunpa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 23:20
    พี่แทช่างคุยจังน่ารักๆ
    #157
    0
  3. #13 แม่ยกยูลสิก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:26
    เห็นแววดราม่าพี่น้องมาแต่ไกลเลยนะนั่น... TT
    #13
    0
  4. #12 princemelonz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 03:18
    มันดราม่ามาแต่ไกลเลย จากทรงแล้วยุนอาชอบสิก้าแน่ๆ
    แล้วคุณควอนก็ยิ่งแบบ ซึนๆ ไม่ค่อยพูด พูดน้อยอีก ใครจะไปเข้าใจ
    คงจะไม่กล้าทำร้ายน้อง แต่กล้าทำสิก้าเจ็บช้ำน้ำใจแหงๆ
    #12
    0
  5. #11 supa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:10
    สนุกดี...

    #11
    0
  6. #10 yulyoonyul (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:25
    ยุนชอบสิก้าซะแล้ว ยูลทั้งเก่งทั้งฉลาดอ่ะ แทแทดูจะเจ้าชู้นะ
    #10
    0
  7. #9 yulsicluv (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:24
    ยูลเท่ห์อ่า
    #9
    0
  8. #8 silver wolf (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:10
    ยุนอาชอบสิก้าแน่ๆๆ



    โอ้ๆๆ

    ยูลเก่งเมพไปไหน



    เมื่อไรยูลสิกเค้าจะได้เจอกัน
    #8
    0