The Fate of love. (yulsic,yuri)

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 28...การจากลา/เริ่มต้นใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 มี.ค. 56

ตอนที่ 28...การจากลา/เริ่มต้นใหม่

 

            สนามบินอินชอนยูริมาส่งเจสสิก้าถึงสนามบิน ทั้งสองจับมือกันแน่น สองสายตาจ้องมองกันแต่ไม่มีน้ำตาสักนิดกลับมีแต่รอยยิ้มให้กัน แทยอนกับพวกก็มาส่งด้วย

 

            “เจสฉันคงไม่ได้กลับไปกับแกนะ ฉันอยากอยู่เกาหลีมากกว่า”ทิฟฟานี่กอดเจสสิก้าแน่น

            “ฉันรู้ ฉันเข้าใจ ฉันฝากแกดูแลคุณพ่อด้วยนะฟานี่”

            “ไม่ต้องห่วงหรอกพ่อแกก็เหมือนพ่อฉัน ฉันจะดูแลให้”

            “พ่อคะ ดูแลฟานี่ด้วยนะคะ”เจสสิก้ายิ้มให้ผู้เป็นพ่อ

            “ไม่ต้องห่วงหรอกลูกเจส ฟานี่ก็เหมือนลูกสาวพ่อคนหนึ่งนะ”

            “ดูแลตัวเองด้วยนะพี่เจส ยุนคงคิดถึงพี่มาก”ยุนอายิ้มให้เจสสิก้า

            “ซอจะดูแลคุณลุงให้นะคะพี่เจส รีบเรียนให้จบแล้วกลับมาไวๆนะ” ซอฮยอนกอดเจสิก้าเอาไว้

            “ได้เวลาแล้วล่ะเจสซี่”ฮุนจุงเอ่ยกับลูกสาว

            “ยูล...”เจสสิก้าโผลกอดยูริเอาไว้แน่น

            “ดูแลตัวเองดีๆนะสิก้า ยูลรักสิก้านะ”ยูริกอดตอบร่างบาง

            “สิก้าก็รักยูล”เจสสิก้าเงยหน้าขึ้นจูบยูริ ทุกคนมองทั้งสองอย่างสงสาร

            “ไปเถอะเจสซี่”ฮุนจุงมองทั้งสองแล้วดึงแขนของเจสสิก้าออกไป

            “ยูล รอสิก้านะ”

            “จ๊ะ ยูลจะรอสิก้า รอสิก้าคนเดียวเท่านั้น”

 

            เจสสิก้าเดินหายไปแล้วยูริยืนมองประตูทางเข้า ตาทั้งสองแดงกร่ำแต่ไม่มีน้ำตาเลยสักนิด แทยอนเดินเข้าไปกอดยูริ ยูริก็กอดตอบ ตอนนี้คงทำได้แค่...รอ เท่านั้น

            “เรากลับบ้านกันเถอะพี่ยูล”ยุนอาจับมือพี่สาวเอาไว้แน่น

            “ไปสิ พี่อยากกลับบ้านแล้วเหมือนกัน”ยูริพูดแล้วยิ้มบางๆให้ยุนอา

 

            ทั้งหมดพากับกลับมาที่คฤหาสน์ควอน ยูริเดินขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองและปิดประตูเงียบ ร่างสูงร้องไห้ออกมาอย่างหนัก จากตอนแรกที่คิดว่าจะไม่ร้องไห้อีกแต่ความเจ็บปวดมันทำร้ายหัวใจดวงน้อยจนต้องระบายออกมา

           

            “สิก้า ฮือ...ฮือ...ฮือ สิก้า ฉันรักเธอนะ สิก้า...อ๊ากกกก สิก้า”ร่างสูงตะโกนชื่อคนรักดังลั่น น้ำตาที่ไหลออกมาไม่ช่วยอะไรเลยสักนิดกลับยิ่งทำให้อ่อนแอมากขึ้น

            ร่างสูงดึงผ้าปูที่นอนและขว้างข้าวของกระจัดกระจายเต็มห้องนอน หากไม่ปล่อยออกมาบ้างคงไม่ดีแน่ การระบายอารมณ์แบบนี้นี่แหละ...ดีแล้ว

 

           

            “พี่ยูลคงเจ็บปวดมากเลยนะพี่แท”ยุนอามองขึ้นไปด้านบน

            “นั่นสิ พี่ไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้มาก่อน”

            “เสียงอะไรน่ะยุน แท”กาอินเดินเข้ามาในบ้านพร้อมสามีถามขึ้น

            “พี่ยูลเค้าคงเสียใจมากน่ะค่ะคุณยาย เลยระบายอารมณ์แรงและเสียงดังไปหน่อยค่ะ”ยุนอายิ้มแห้งให้ผู้เป็นยาย

            “เฮ้อ...น่าสงสารยูลจริงๆ เราจะทำยังไงดีคะคุณ”กาอินหันไปพูดกับลีทึก

            “เราทำได้แค่ให้กำลังใจและดูแลหลานสาวเราให้ดีๆเท่านั้นแหละ ฝากด้วยนะยุนยุน แทยอน ตอนนี้คงต้องปล่อยไปก่อน”ลีทึกส่ายหน้าเบาๆอย่างปลงๆ

 

            .................................................................

 

            ตลอดการเดินทาง เจสสิก้านั่งร้องไห้ คริสตัลที่นั่งข้างพี่สาวก็ได้แต่ปลอบเท่านั้น แม้จะสงสารมากเพียงใดก็ไม่อาจช่วยเหลืออะไรพี่สาวได้เลย

            “พี่เจสอย่าร้องเลยนะคะ อีกไม่กี่ปีพี่ก็จะได้อยู่กับพี่ยูลตลอดไปแล้วนะ นับจากนี้ไปคริสจะอยู่เป็นเพื่อนพี่เองนะ จะไม่ปล่อยให้เหงา พี่อย่าร้องเลยนะคริสจะร้องตามอยู่แล้วนะ”คริสตัลตาแดงๆเจสสิก้ามองหน้าน้องสาวและกอดเอาไว้แน่น

            “...................................”คริสตัลได้แต่กอดปลอบเท่านั้น

            ฮุนจุงนั่งมองลูกสาวทั้งสองเธอรู้สึกเสียใจที่ทำกับเจสสิก้าแบบนี้  แต่ขอเวลาหน่อยแล้วกัน แม่ทำเพื่อลูกนะ

 

            .........................................................

 

 

            หลังจากที่เจสสิก้าไปอยู่ที่อเมริกาได้ 2 อาทิตย์ ยูริก็ทำงานหนักจนดึกดื่น ร่างสูงใช้การทำงานช่วยไม่ให้คิดถึงเจสสิก้า แต่ทำมากแค่ไหนในใจก็คิดถึงอยู่ดี ตอนนี้คงต้องปรับตัวเองและเริ่มทำตัวให้ชินกับการใช้ชีวิตคนเดียว เจสสิก้าให้ยูริไปพักที่คอนโดของเธอได้ หากวันไหนเหนื่อยจากการเรียนหรือเลิกค่ำ แต่ยูริย้ายไปอยู่ที่คอนโดเลย อย่างน้อยก็ทำให้เธอรู้สึกว่ามีเจสสิก้าอยู่ข้างๆตลอดเวลา

 

            “ห้องของเรายูลดูแลอย่างดี ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ยูลรอสิก้าอยู่นะคะ”ยูริยิ้มให้รูปถ่ายที่เคยถ่ายกับเจสสิก้ามาดูก่อนจะนึกอะไรออก

            “ใช่ ลืมไปเลยอีเมล์”ยูริรีบวิ่งไปเปิดคอมฯทันที

 

            3 ข้อความ  TOT ยูริรีบเปิดอ่านทันที

 

            ยูลคะ ทำไมไม่ติดต่อสิก้ามาบ้างล่ะ สิก้าคิดถึงยูลมากนะคะ ที่นี่หนาวมากเลย อยากให้ยูลกอดสิก้าจัง

 

            รู้มั้ย วันนี้สิก้าคิดถึงยูลที่สุดเลยนะ ทำงานอยู่เหรอ คิดถึงสิก้าบ้างนะ

 

            ยูลบ้า หายไปไหนเนี่ย สิก้างอนแล้วนะ ถ้าไม่ติดต่อกลับมา สิก้าจะโกรธจริงๆด้วย

 

            “แย่แล้วไอ้ยูล ลืมไปได้ไงเนี่ย”ยูริรีบพิมพ์กลับไปอย่างรวดเร็ว

 

            สิก้าอย่าเพิ่งโกรธยูลเลยนะ ช่วงนี้ยูลทำงานหนักมาก ยูลรักสิก้าเหมือนเดิมนะคะ ตอนนี้ยูลทำโปรเจคใหญ่สำเร็จไปแล้วหนึ่งอย่าง คุณพ่อเลยให้ยูลเป็นรองประธานบริษัท งานยูลเลยเยอะขึ้น ความรักของยูลที่มีต่อสิก้าก็เพิ่มขึ้นนะคะ รักเสมอสุดที่รักของยูล

 

            ยูริกดส่งข้อความและเดินไปอาบน้ำเพราะมันดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ร่างสูงต้องไปทำงานแต่เช้าอีก

 

 

            ทางฝั่งเจสสิก้าเมื่อเปิดอีเมล์ของร่างสูงก็นั่งยิ้ม ที่แท้ก็งานหนักนี่เอง ในเมื่อยูริกำลังทำตามที่พูดคือเป็นนักธุรกิจชั้นแนวหน้า งั้นเธอก็ควรทำตามอย่างที่พูดบ้างนั่นคือเป็นหมออันดับหนึ่งให้ได้ ร่างบางตั้งใจอย่างแน่วแน่ เธอเดินไปอ่านหนังสือเพิ่มเติมความรู้ ตอนนี้โรงพยาบาลที่เธอไปสมัครก็เรียกตัวเธอแล้ว ร่างบางจึงต้องแบ่งเวลาเรียนและทำงานให้แน่ชัดไม่อย่างนั้นอาจไม่ประสบผลสำเร็จอย่างที่คิด

 

            ...........................................................

 

            ช่วงเวลาที่ยูริกับเจสสิก้าต้องหากกันไปไกล แต่หัวใจทั้งสองดวงยังคงเรียกหากันไม่เปลี่ยนแปลง ยูริตั้งใจทำงานมากขึ้น ตอนนี้ยูริลงไปคุมงานด้านสื่อบันเทิง หนังสือบันเทิงที่ร่างสูงกับทิฟฟานี่ทำร่วมกันกำลังได้รับความนิยม จนตอนนี้ทิฟฟานี่ได้เป็นพนักงานบริษัทเต็มตัวแถมยังได้เป็นบ.ก.หนังสือด้วย

 

            “ฟานี่ ฉันว่าเราน่าจะเริ่มถ่ายเซตฤดูร้อนได้แล้วนะ อีกไม่กี่เดือนก็จะถึงแล้ว”ยูรินั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน

            “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ แล้วนางแบบล่ะคะเราจะเอาใครมาถ่ายเซตนี้ดี”

            “อืม...ฉันว่าจะให้ไอยูกับโซยูถ่ายเธอว่าไง”

            “ค่ะ สองคนนี้เหมาะกับคอนเซปของเราเป๊ะเลยค่ะ”ทิฟฟานี่ยิ้มกว้างเห็นด้วยกับเจ้านาย

            “งั้นเรื่องนี้เธอจัดการได้เลยนะ ฉันขอทำงานส่วนอื่นก่อน เธอไปเตรียมงานเถอะ”

            “ค่ะ เจ้านาย”ทิฟฟานี่ยิ้มให้ยูริ ร่างสูงยิ้มตอบบางๆ

 

            เมื่อทิฟฟานี่ออกไปยูริก็ตอบอีเมล์ของเจสสิก้า ทั้งสองคุยกันไปมาอยู่นานยูริเปิดกล้องคุยกับเจสสิก้า ร่างบางอยู่ที่โรงพยาบาลจึงสามารถเปิดกล้องคุยกันได้ เวลาผ่านไป 2 ชั่วโมงเจสสิก้าขอตัวกลับบ้านที่จิงเธอเลิกงานตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว ไม่งั้นคงคุยกับร่างสูงไม่ได้

 

            เวลามันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

 

            ...............................................................................

 

ไอยูกับโซยู



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

170 ความคิดเห็น

  1. #135 princemelonz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มีนาคม 2556 / 04:45
    อ๊า สงสารคุณควอน กะ สิก้า
    ตอนฉากทำลายของกะฉากในเครื่องบิน
    จะร้องไห้ตามเลยยยยย

    กำลังคิดว่า ไอยูกะโซยู จะมาก่อดราม่าป่ะคะ
    #135
    0
  2. #134 yuvatut (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2556 / 16:09
    สู้ๆน่ะ ยูล สิก้า
    #134
    0
  3. #133 june (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2556 / 13:41
    ยูลสิกสู้ๆ ไรทเตอร์ขอบคุณนะค่ะที่ลงเรื่องสนุกๆให้อ่าน ^^
    #133
    0
  4. #132 yulyoonyul (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 23:54
    ยูลสิกอดทนหน่อยนะ
    #132
    0