The Fate of love. (yulsic,yuri)

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 22...หนี/ป่าทึบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 ก.พ. 56

ตอนที่ 22...หนี/ป่าทึบ

 

 

            ชีวอนเอาข้าวมาให้ยูริกับเจสสิก้ากิน เขาวางจานลงและกำลังจะเดินออกไปจากห้อง

 

            “เดี๋ยว...”ยูริเรียกเขาเอาไว้

            “มีอะไรอีกล่ะ”ชีวอนพูดอย่างเบื่อหน่าย

            “แกไม่แก้มัดให้พวกฉันแล้วจะกินข้าวได้ยังไงล่ะ”ยูริพูดกับชายหนุ่ม

            “เออ...จริง ลืมไปได้ไง หึ แต่ฉันไม่โง่หรอกนะ ฉันจะแก้มัดที่มือให้เจสสิก้าคนเดียว ส่วนแกรอให้เธอป้อนก็แล้วกัน รักกันมากไม่ใช่เหรอ”ชีวอนแสยะยิ้มให้ยูริ

           

            เจสสิก้าบิดข้อมือไปมาเมื่อเชือกหลุดออกจากข้อมือเธอแล้ว แต่ขาของเธอยังคงถูกมัดเอาไว้อยู่ ชีวอนออกจากห้องไปพร้อมกับล็อคแม่กุญแจจากด้านนอก

            “ยูล สิก้าแก้มัดให้นะ”ร่างบางรีบแก้มัดให้ร่างสูง

            “ยูลโอเคแล้ว สิก้าแก้มัดที่ขาก่อนเลย เราต้องออกไปจากที่นี่นะ”ยูริมองไปรอบๆห้อง

            “เราจะหนีไปยังไง นี่มันชั้น 2 แถมประตูยังถูกล๊อคอีก”

            “สิก้าหิวมั้ย ทานข้าวก่อนแล้วกันนะ พวกมันคงไม่ได้ใส่อะไรลงไปหรอก เพราะคืนนี้มันต้องเอาตัวเราสองคนไปแลกเงิน”

            “อืม...”เจสสิก้าตักข้าวเข้าปากเพราะความหิว เธอไม่ได้ทานอะไรมา 1 วันเต็มๆ

            “อดทนหน่อยนะ ยูลจะปกป้องสิก้าเอง”ยูริจับแก้มร่างบางอย่างเบามือ

            “ยูลทานข้าวสิคะ เดี๋ยวไม่มีแรงหนีนะ”เจสสิก้าบอกคนรัก ยูริพยายามกินข้าวเข้าไปจนหมด เธอต้องพาคนรักหนี เพราะฉะนั้นท้องเธอต้องอิ่มไม่งั้นก็ไม่มีแรงทำอะไร

 

            ยูริมองออกไปที่หน้าต่าง แถวนี้มีแต่ป่าทั้งนั้น แม้จะมีบ้านคนบ้างแต่ก็ปะปลาย ยูริค่อยๆเปิดหน้าต่างออกไป ร่างสูงมองลงไปข้างล่าง หากจะลงไปคงต้องใช้เชือกที่ยาวๆหน่อย ยูริมองไปที่เตียงนอน ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างดีใจ

            เจสสิก้านั่งมองยูริที่มัดเชือกเป็นปมหลายๆปม ยูรินั่งทำอยู่สักพักก็ได้เชือกที่ยาวพอจะลงไปข้างล่าง

            “สิก้าพร้อมหรือยัง”ยูริเงยหน้ามองคนรักที่ตอนนี้ทำหน้าเหยเกเพราะความกลัว

            “สิก้ากลัว...”

            “ไม่ต้องกลัวหรอก ยูลอยู่ด้วยทั้งคน ขึ้นหลังยูลมาเลยสิก้า”

            “อืม...”เจสสิก้าขึ้นไปขี่หลังยูริ

            ยูริค่อยๆไต่ลงมาอย่างช้าๆ ร่างสูงโยนรองเท้าลงไปก่อนเพราะต้องใช้นิ้วเท้าเกี่ยวเชือกเอาไว้ (ดีนะที่อยู่บ้านเก่าชอบปีนต้นไม้เล่น)

            ยูริไต่ลงมาจนถึงด้านล่าง ร่างสูงรีบใส่รองเท้า เจสสิก้ามองเข้าไปในบ้านและก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคยูฮยอนกำลังรินน้ำอยู่ในครัว ซึ่งก็เป็นจังหวะที่ทั้งคู่หันมามองกันพอดี

            “ยูล เร็วค่ะ มันเห็นเราแล้ว”เจสสิก้าดึงแขนยูริให้ยืนขึ้น

            “ไปค่ะ วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้นะ”ยูริสั่งร่างบาง

            “เฮ้ย!อย่าหนีนะ ชีวอนพวกมันหนีไปแล้ว”คยูฮยอนตะโกนเรียกชีวอนที่นอนอยู่ในห้องด้านบน

 

            “ว่าไงนะคยู พวกมันหนีไปอย่างนั้นเหรอ”ชีวอนวิ่งถือปืนลงมา

            “ไปเร็ว พวกมันหนีไปทางนั้น”คยูฮยอนชี้ไปทางในป่าทึบ

            “แล้วจะหามันเจอมั้ยเนี่ย”ชีวอนพูดอย่างหัวเสีย

           

            ทั้งสองวิ่งไล่ตามยูริกับเจสสิก้าเข้าไปในป่า ยูริพาเจสสิก้าวิ่งลึกเข้าไปในเขตป่าทึบ สองสาวมองหาทางที่จะซ้อนตัวได้



            อีกด้านหนึ่งลี มินโฮสารวัตรหนุ่มก็นำกำลังมาบุกที่เซฟเฮ้าส์

            “พวกมันหายไปไหนกันหมดเนี่ย”มินโฮมองไปรอบๆบ้าน

            “สารวัตรครับ มาดูข้างนอกนี่ก่อนครับ”จ่าแก่ๆคนหนึ่งพูด

            “เชือก แสดงว่าคุณยูริกับเจสสิก้าหนีออกไป”มินโฮจับเชือกและหันไปมองด้านหลัง

            “สารวัตรครับ เศษผ้าขาดนี่ ดูท่าทางจะไปทางในป่านั่นครับ”ตำรวจนายหนึ่งพูดขึ้นมา

            “เรียกกำลังเสริมและเจ้าหน้าที่ที่ชำนาญป่าแถบนี้มาด้วยนะ ป่านี้มันทึบมาก หลงทางคงแย่แน่ๆ”มินโฮออกคำสั่งกับลูกน้อง

            “สารวัตรลูกสาวผมจะปลอดภัยมั้ยครับ”

            “คุณไม่ต้องห่วงนะครับ พวกเราจะพยายามเต็มที่ ท่านกลับไปรอที่บ้านก่อนเถอะครับ”

            “แต่ผมอยากไปด้วย ลูกสาวคนเดียวของผมอยู่ในป่านั่นกับไอ้บ้า 2 คนที่มันคิดทำร้ายลูกผม ผมไม่น่าพามันมาใกล้ชิดลูกผมเลย”ควอน ซังวูสำนึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น

            “ก็ได้ครับ คุณใส่ชุดนี้และเดินตามผม อยู่ใกล้ผมไว้นะครับไม่งั้นหากคุณหลงอีกคนคงแย่”

            “ครับสารวัตร”ซังวูเดินไปกับกลุ่มของสารวัตรลี

 

 

 

            “ยูล...หยุดก่อน สิก้าไม่ไหวแล้วค่ะ สิก้าหิวน้ำ”

            “อดทนอีกนิดนะ ยูลได้ยินเสียงน้ำตก เราไปทางนั้นกันเถอะ”ยูริจับมือเจสสิก้าเดินไปตามทางที่ได้ยินเสียงน้ำตก

            เจสสิก้าเดินตามไปอย่างช้าๆ เธอแทบจะหมดแรง ขาเริ่มสั่นเพราะวิ่งออกมาไกลมากพอสมควร ชีวอนกับคยูฮยอนวิ่งตามมาติดๆแต่ก็คาดหลงจนได้

 

            ยูริพาเจสสิก้ามาถึงน้ำตก ร่างบางวิ่งไปหาน้ำเพื่อจะดื่มแต่ยูริดึงมือเธอเอาไว้ก่อน

 

            “สิก้าอย่าเพิ่งดื่ม รออีกนิดนะคนดี”ยูริพาเจสสิก้าไปที่ต้นน้ำ เจสสิก้ามองน้ำใสๆและยิ้มออกมา

            “กินน้ำได้หรือยัง สิก้าหิวน้ำ”

            “ได้แล้วค่ะ ตรงนี้เป็นต้นน้ำ เราสามารถทานได้”

            “เราจะรอดมั้ยคะยูล”เจสสิก้าทำท่าจะร้องไห้

            “ต้องรอด เราสองคนต้องรอดแน่ๆ เชื่อยูลนะคนดี”ยูริกอดปลอบขวัญเจสสิก้า

            ยูริมองไปรอบๆน้ำตก ร่างสูงมองเข้าไปใต้น้ำตกก็เห็นถ้ำเล็กๆอยู่ใต้น้ำตก

            “สิก้า เราเข้าไปอยู่ในนั้นกัน ตอนนี้ก็ใกล้ค่ำแล้ว ป่ะ”

            “ถ้ำเหรอ แล้วมันไม่มีสัตว์อยู่ในนั้นเหรอ”เจสสิก้ามองอย่างหวาดๆ

            “เดี๋ยวเราเข้าไปดูก่อนแล้วกันนะ สิก้าตามหลังยูลมานะ”ยูริเดินนำหน้าไปก่อน

 

            ทั้งสองสาวเดินสำรวจในถ้ำ ตอนแรกนึกว่ามันแคบแต่พอเดินเข้าไปข้างใน มันกว้างมากพอที่จะหลบซ้อนตัว

            “ทำไมในนี้มีที่นอนกับกองฟืนด้วยล่ะยูล หรือว่ามีคนอยู่ในนี้”เจสสิก้าเกาะแขนยูริแน่น

            “ไม่น่ามีหรอก ที่นอนฝุ่นเกาะขนาดนี้คงไม่มีใครมาที่นี่นานแล้วล่ะ”

            ยูริสำรวจไปรอบๆเธอเห็นเครื่องมือจับปลาหลายชนิด วางพิงที่ผนังถ้ำ ร่างสูงยิ้มและเดินไปจับแหออกมา

            “จะทำอะไรคะ”

            “หาปลา คืนนี้เราจะมีปลากินเป็นอาหารกัน”ยูริออกไปหาปลาข้างนอก เจสสิก้าจึงทำความสะอาดที่นอนเพื่อที่คืนนี้จะได้มีที่นอน





            ซังวูมองไปรอบๆป่า ป่าตอนกลางคืนมันช่างน่ากลัวยิ่งกว่าอะไร ลูกสาวเขาจะเป็นยังไงบ้างนะ เจสสิก้าอีกคน ป่านนี้คงกลัวกันแย่

            มินโฮกำลังคุยกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ เขาถามถึงเส้นทางในป่านี้ แต่สายตาก็พลันไปเห็นควันไฟ ซึ่งไม่ไกลจากที่พวกเขายืนอยู่นัก

            มินโฮสั่งให้ทุกคนเดินไปตามควันนั่น แต่อย่าทำเสียงดังเพราะอาจเป็นชีวอนหรือโจรป่าก็ได้

 

            ชีวอนก่อไฟและนอนหลับเอาแรง คยูฮยอนเป็นคนย่างเนื้อกระต่ายป่าที่ชีวอนจับมาได้ช่วงเย็น สายตาก็มองชีวอนไปด้วย คยูฮยอนรู้สึกกลัวขึ้นมา หากพ่อเขารู้เรื่องนี้คงโกรธเขามาก ยิ่งลุงซังวูเป็นเพื่อนรักกับพ่อเขาอีก

           

            มินโฮให้ตำรวจล้อมบริเวณนั่นไว้ สารวัตรหนุ่มมองไปยังกองไฟที่ถูกจุดขึ้นมา ก่อนที่จะชาร์ตตัวของคนที่อยู่รอบกองไฟ

            “อย่าคิดหนีนะไม่งั้นฉันยิงแน่ๆ”มินโฮขู่ชาย 5 คนที่นั่งตรงกองไฟ

            “พวกตัดไม้ทำลายป่า พวกผมจัดการเองครับ”เจ้าหน้าที่ป่าไม้ให้ลูกน้อง 3 คนมัดชายทั้ง 5 คน เอาไว้กับต้นไม้ และวอล์ออกไปยังศูนย์ว่าให้พาเจ้าหน้าที่มารับตัว 5 คนนี้ไป

 

            “น่าเสียดายจริงๆ ผมว่าเราหาที่พักกันก่อนดีกว่ามั้ยครับ”มินโฮพูดกับทุกคน

            “สารวัตรครับ ผมเจอผู้ชายสองคนทางด้านโน้นครับ”ตำรวจนายหนึ่งเดินมารายงานอย่างกระหืดกระหอบ

            “ผู้ต้องหาของเราหรือเปล่าดาบ”

            “ใช่ครับ พวกมันนอนหลับอยู่ตรงนู้นครับ”

            “ดี งั้นเราก็รีบไปกันเถอะ”มินโฮรีบวิ่งนำไปก่อน



 

            *************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

170 ความคิดเห็น

  1. #103 princemelonz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:26
    คือ มินโฮมาก่อดราม่าอีกคนป่ะ ?? แบบ มาช่วยจากคยูวอน แต่ตกหลุมคักยูริซะเอง แล้วพ่อเห็นดีเห็นงามนี่ไม่ไหวนะ
    #103
    0
  2. #102 supa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:03
    รักยูล..จุงเบย...

    #102
    0
  3. #101 Awnu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:09
    มินโฮต้องจับคยู กับ ชีวอนให้ได้นะ
    #101
    0
  4. #100 PechPar (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:36
    โอ๊ะ หนีออกมาแล้ว มินโฮรีบตามไปช่วยยูลสิกน
    #100
    0
  5. #99 silver wolf (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:30
    กรี๊ดดดดดดดด

    แมนมากค่ะยูลขาาาา



    จับมันให้ได้นาะ

    พวกนิสัยไม่ดี

    #99
    0
  6. #98 asd (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:02
    อย่างแมนเลยควอนยูล
    #98
    0
  7. #97 yulyoonyul (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:30
    ยูลแมนมากอ่ะ
    #97
    0