The Fate of love. (yulsic,yuri)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2...การพบเจอ...ตระกูลควอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    7 ก.พ. 56

ตอนที่ 2...การพบเจอ...ตระกูลควอน

 

            แทยอนกับยูริเรียนที่โรงเรียนแถวบ้าน เวลายิ่งผ่านไปเร็วสองสาวก็เรียนกันจนเข้ามัธยมปลายปีสุดท้าย ทั้งสองโดดเด่นในทุกๆด้าน แต่ยูริจะเด่นกว่าแทยอนตกที่หน้าตาคมออกไปทางหล่อ เด็กนักเรียนหญิงมักชอบมองและเอาขนมมาให้ทานบ่อยๆ

            “ยูริ เราเอาขนมมาให้ อย่าลืมท่านนะ”เด็กสาวหน้าตาบ้านๆเอาขนมมายื่นให้ยูริ

            “ขอบใจนะ”ยูริยิ้มกลับไป เด็กผู้หญิงคนนั้นหน้าแดงและวิ่งหนีหายไป ยูริได้แต่มองตาม ที่จริงมันก็เป็นแบบนี้แหละ พอให้เสร็จก็วิ่งหนีหายไป

            “ไอ้ยูล คนเมื่อกี้แกรู้จักเหรอ”แทยอนที่ยืนมองอยู่ถามขึ้นอย่างสงสัย

            “หึ ไม่รู้จักอ่ะ แต่เค้าให้ขนมเราก็ดีแล้วหรือแกไม่กิน”ยูริยื่นขนมให้แทยอน

            “กินสิว่ะ เรื่องอะไรของฟรีฉัน...ชอบ......”แทยอนรีบคว้าขนมมาแกะกินอย่างรวดเร็ว

            “หึหึหึ”ยูริขำแทยอนเพื่อนตัวเล็ก

            “จบแล้วแกจะเรียนอะไรต่อวั่แท”ยูริมองหน้าแทยอนอย่างจริงจัง จนเพื่อนตัวเล็กหยุดกินและเงยหน้ามองเพื่อนรักตัวสูง

            “พ่อจะให้ฉันไปเรียนที่โซล พ่อบอกว่าอนาคตฉันจะดีหากอยู่ที่โซล แล้วแกล่ะ”แทยอนย้อนถามยูริ

            “ไม่รู้สิ ฉันคงต้องถามพ่อก่อน ที่จริงฉันก็อยากไปเรียนที่โซลเหมือนกันนะ แต่ฉันเป็นห่วงพ่อ”ยูริหน้านิ่งไป

            “นั่นสินะ พ่อฉันดีหน่อยที่มีญาติพี่น้องอยู่กันเยอะ”แทยอนทำท่าคิดตามยูริ

            “กลับบ้านกันเถอะ เย็นมากแล้ว พ่อคงรอฉันแย่แล้ว”ยูริเดินนำไปก่อน แทยอนมองตามหลังเพื่อนรักและก็ขยับเดินตาม

 

            ..................................................................

 

            เย็นวันนั้นยูริตัดสินใจคุยกับซังวูเรื่องเรียนต่อ เพราะอีกไม่กี่เดือนยูริก็จะจบการศึกษาแล้ว ยูริรวบรวมความกล้าทั้งหมด ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะพูดกับบิดา

            “พ่อคะ ยูลอย่าไปเรียนต่อที่โซล พ่อคิดว่าไงคะ”ยูริค่อยๆเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อ

            “ก็ดีนี่ ไม่ต้องห่วงหรอก พ่อจัดการให้หมดแล้ว ลูกกับแทยอนจะเรียนที่เดียวกัน”

            “ยังไงคะ พ่อไปจัดการตอนไหน”

            “เมื่ออาทิตย์ก่อน พ่อโทรกลับไปหาคุณปู่คุณย่าของยูลมา”ซังวูพูดเสียงเรียบๆ

            “ปู่กับย่า ยูลมีปู่กับย่าด้วยเหรอคะพ่อ”ยูริทำท่าตกใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะมีญาติ เพราะซังวูไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลย

            “มีสิ พ่อจะเล่าเรื่องของพ่อให้ยูลฟัง มันคงถึงเวลาแล้วล่ะ”ซังวูมองหน้าลูกสาวนิ่ง ยูริเองก็นั่งนิ่งตั้งใจฟัง

            ซังวูเล่าถึงเหตุการณ์เก่าก่อน ครั้งที่ยังรักกับโซฮี เด็กนักเรียนทุนที่ไปเรียนอเมริกาพร้อมเขา ยูริตั้งใจฟังจนจบ ซังวูถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อได้เล่าสิ่งที่อยู่ในใจเค้ามาตลอดหลายสิบปี

            “พ่อคิดว่าลูกควรจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้ แทยอนเองก็อยากเรียนหมอพ่อคิดว่าพ่อชวนแทยอนได้นะ”ซังวูยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ลูกสาว

            “จริงเหรอจ๊ะ แทยอนต้องดีใจมากๆแน่เลย เห็นบอกว่าจะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย แต่ยูลว่าหากทำแบบนั้นแทยอนต้องได้เลิกเรียนกลางคันแน่เลยจ๊ะพ่อ”

            “นั่นแหละ พ่อเลยไปขอลุงคังอินให้แทยอนไปอยู่กับเราไงที่บ้านคุณปู่คุณย่า”

            “ดีใจจังเลยค่ะพ่อ”ยูริยิ้มกว้าง เธออยากเรียนบริหาร เพราะซังวูเอาหนังสือเกี่ยวกับการทำธุรกิจมาให้เธออ่านตั้งแต่เด็ก เธอคิดว่าการบริหารอะไรสักอย่างมันเป็นเรื่องที่ท้าทายที่สุด

 

            .......................................................

            ......................................

            .......................

            .............

            .....

 

            เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ซังวูพายูริกับแทยอนเดินทางมาถึงหน้าคฤหาสน์ควอน เด็กสาวทั้งสองยืนมองคฤหาสน์หลังใหญ่อย่างไม่เชื่อสายตา

            “พะ พ่อคะ พ่อมาผิดบ้านหรือเปล่าคะ นี่มันคฤหาสน์ชัดๆ”ยูริเกาะแขนผู้เป็นพ่อ

            “ไม่ผิดหรอก บ้านนี้แหละพ่ออยู่มาตั้งแต่เด็กๆ”ซังวูกดกริ่งหน้าคฤหาสน์หรู ยูริกับแทยอนยื่นตัวเกร็ง

            “ไอ้ยูล พ่อแกเป็นลูกเศรษฐีเหรอว่ะ บ้านหลังใหญ่ชะมัด อยู่ได้ 20 คนเลยมั้งเนี่ย”แทยอนกระซิบกับยูริ

            “ฉันก็เพิ่งรู้นี่แหละ”ยูริยังคงงงไม่หาย

            ไม่นานคนขับรถเก่าแกของคฤหาสน์ควอนก็วิ่งมาเปิดประตู ชายวัยกลางคนมองหน้าทั้งสามคน

            “ลุงคัง จำฉันไม่ได้เหรอ”ซังวูยิ้มให้ชายวัยกลางคนที่ยืนสงสัย และสายตาของลุงคังก็เบิกกว้าง

            “คุณหนู คุณหนูซังวูของลุงคัง คุณหนูกลับมาแล้ว ลุงดีใจจังเลยครับ”ลุงคังจับมือซังวูแน่นพร้อมน้ำตาแห่งความดีใจ

            ยูริกับแทยอนที่ตอนแรกใจคอไม่ดีกลัวโดนไล่ ตอนนี้กลับมองอย่างอึ้งๆ

            “คุณหนู/คุณหนู”ยูริกับแทยอนพูดพร้อมกัน

            “คุณหนูเข้าบ้านก่อนครับ แล้วเด็กสองคนนี้”ลุงคังมองยูริกับแทยอน

            “คนนี้ลูกสาวฉันชื่อควอน ยูริ ส่วนคนนี้ชื่อคิม แทยอนเพื่อนลูกสาวฉัน”

            “คุณหนูยูริเหรอ ชื่อเพราะจังเลยครับ คุณท่านทั้งสองต้องดีใจมากๆแน่ครับ เชิญครับคุณหนูทั้งสาม”ลุงคังโค้งให้ทั้งสาม ยูริกับแทยอนยืนเก้ๆกังและโค้งตอบลุงคังแต่ลุงคังก็โค้งกลับอีก ยูริกับแทยอนเลยวิ่งไปหาซังวูแทน

 

            คนในบ้านควอน กำลังนั่งทานอาหารเที่ยงกันอยู่ที่โต๊ะ วันนี้ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย(วันเสาร์นี่นะ)

            “คุณแม่ไหนบอกว่าซังวูกลับมาไงคะ”ลูกสาวคนโตถามหาน้องชายสุดที่รัก

            “ใจเย็นๆสิจีวู น้องคงกำลังเดินทางอยู่มั้ง”กาอินถึงแม้จะตอบแบบนั้นแต่ก็ใจสั่นไม่แพ้ลูกสาว

            ระหว่างที่ทุกคนกำลังสนทนาอยู่นั้น สาวใช้ก็เข้ามารายงานว่ามีแขกมาพบ ทุกคนแปลกใจกันมากและพากันไปยังห้องรับแขก

            ทุกคนเห็นเด็กสาวสองคนที่นั่งหันหน้ามาให้เห็นชัดเจน ลีทึกและกาอินยิ้มออกมาอย่างดีใจ เมื่อชายที่หันหลังให้หันกลับมามองพวกเธอ

            “ซังวูลูกแม่”กาอินโผล่กอดลลูกชายสุดที่รัก

            “แม่ครับ ผมคิดถึงแม่จังเลยครับ พ่อครับ”ซังวูมองบิดา น้ำตาลูกผู้ชายไหลเป็นทาง

            “ลูกพ่อ พ่อคิดถึงลูกเหลือเกิน ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูก”ลีทึกกอดซังวูเอาไว้แน่น สายตาของชายสูงอายุมองไปทางหญิงสาวสองคนที่นั่งมองเหตุการณ์อันน่าประทับใจอยู่ ทั้งสองสะดุ้งและขยับเข้าหากัน

            “หลานของปู่ต้องเป็นคนนี้แน่เลยใช่มั้ยซังวู ดวงตาของเด็กคนนี้เหมือนลูกตอนหนุ่มๆไม่มีผิด”ลีทึกจับไหล่ทั้งสองข้างของยูริไว้

            “ครับชื่อเธอคือควอน ยูริครับผมเรียกลูกชื่อยูล กราบคุณปู่กับคุณย่าสิยูล”ซังวูยิ้มให้ลูกสาวที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่

            “ค่ะพ่อ”ยูริก้มคำนับผู้เป็นปู่กับย่าของเธอ

            สองสามีภรรยาโผล่กอดหลานสาวที่ไม่เคยเจอเลยตลอด 17 ปี แทยอนมองภาพเหล่านั้นและยิ้มให้ยูริ ต่อไปร่างสูงก็มีครอบครัวที่อบอุ่นสักที

            “ยูลสวัสดีคุณป้าจีวูก่อนสิลูก เธอเป็นพี่สาวแท้ๆของพ่อเอง”ซังวูแนะนำพี่สาวของเค้าให้ยูริ

            ทั้งสองยิ้มให้กันและกอดกันแน่น จีวูกวักมือเรียกน้องชายให้มากอดด้วย เธอรักน้องชายคนนี้มาก เพราะมีกันอยู่แค่สองคน

            “ยูลมารู้จักกับน้องสาวของยูลก่อนนะ ยุนอามาลูก”จีวูเรียกยุนอาที่ยืนมองอย่างเงียบ

            ทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่ยุนอาจะยิ้มและโค้งให้ยูริ ยูริยิ้มตอบ เธอมีน้องสาวด้วยเหรอเนี่ย

            “แล้วเด็กน้อยคนนี้ล่ะจ๊ะซังวู”กาอินมองแทยอน เธอรู้สึกถูกชะตากับแทยอน

            “หนูชื่อคิม แทยอนค่ะ เป็นเพื่อนของยูลตั้งแต่เด็กๆ”แทยอนแนะนำตัวเอง ทำให้ทุกคนนึกเอ็นดูคนตัวเล็กขึ้นมา

            “แทยอนเหรอจ๊ะ ชื่อน่ารักจัง”กาอินเดินเข้าไปกอดแทยอน

            “เรียกหนูว่าแทแทก็ได้ค่ะคุณย่า”แทยอนยิ้มหวานประจบคนแก่

            “น่ารักจริงๆเลย”ลีทึกยิ้มให้แทยอน

            “พ่อของแทยอนช่วยชีวิตผมไว้ครับ ผมเลยอยากตอบแทนพ่อของเค้าบ้าง คุณพ่อกับคุณแม่คงไม่ว่าอะไรนะครับ”ซังวูมองหน้าผู้เป็นพ่อกับแม่

            “พ่อกับแม่ไม่ว่าอะไรหรอก ตอนนี้ตระกูลควอนมีหลานสาวสวยตั้ง 3 คนแหนะ จริงมั้ย”ลีทึกยิ้มอบอุ่นให้ลูกชาย

            “ขอบคุณครับ เอ่อ...เด็กๆออกไปคุยกันข้างนอกก่อนนะ ยุน น้าฝากพี่ๆด้วยนะ”ซังวูหันไปมองหลานสาว

            “ได้ค่ะคุณน้า ไปกันเถอะพี่ยูลพี่แท”ยุนอายิ้มกว้างอย่างจริงใจให้ทั้งสอง ยุนอาดีใจที่ได้เจอพี่สาวของเธอ เธอเฝ้าอยากเจอพี่สาวคนนี้มาตลอด ตอนนี้เธอดีใจสุดๆเลย

 

 

*********************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

170 ความคิดเห็น

  1. #7 yulyoonyul (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:32
    ยูลป๊อปอ่ะ ยูลได้เจอครอบครัวควอนแล้ว ยูลยุนแทท่าทางจะเข้ากันได้ดี
    #7
    0
  2. #4 princemelonz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:43
    ได้เจอกันแล้ววววว ยุนอา ยูริ แทยอน
    อิอิ 


    #4
    0
  3. #3 silver wolf (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:39
    ได้กลับมาอยู่บ้านสักที

    เนอะ ยูลเนอะ



    ได้เพื่อนเล่นมาด้วย
    #3
    0