The Fate of love. (yulsic,yuri)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1...เด็กน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 ก.พ. 56

 

ตอนที่ 1...เด็กน้อย

 

            รถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่ของควอน ซังวู จอดสนิทที่หน้าบ้านหลังไม่ใหญ่นัก เขาอยู่กับลูกน้อยเพียงสองคน ภรรยาของเขาเสียไปตั้งแต่ลูกสาวอายุได้ 2 ขวบ

            ตอนนี้ก็ผ่านไป 10 ปีแล้วสินะ ที่จริงซังวูเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลที่ยิ่งใหญ่ แต่เพราะพ่อแม่เขาจะให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก เขาจึงพาโซฮีคนรักหนีมาอยู่ที่ๆไกลจากโซลยิ่งไกลเท่าไหร่ยิ่งดี

 

            “ยูลพ่อกลับมาแล้ว อยู่ไหนลูก”ซุงวูตะโกนเรียกลูกสาว

            “อยู่นี่จ๊ะพ่อ ทางนี้ๆ”เด็กน้อยตะโกนและกวักมือเรียกผู้เป็นพ่อ

            “เฮ้ย!ขึ้นไปบนต้นไม้ทำไม หน้าตาเหมือนลิงยังไม่พอเหรอไงอยากเป็นลิงหรือไงเรา”

            “พ่ออ่ะ แซวยูลอีกแล้วนะ จะกินมั้ยมะม่วงเนี่ย”

            “กินสิ...ขี้น้อยใจเหมือนแม่ไม่มีผิดเลยนะ ลงมาได้แล้ว”ซังวูยิ้มให้ลูกสาว

            “พ่อวันนี้ยูลไปฝึกมวยบ้านไอ้แทนะได้มั้ย”ยูริเข้าไปอ้อนซังวูเมื่อลงจากต้นไม้เสร็จ

            “ได้สิ แต่อย่าลืมกลับมาให้ทันข้าวเย็นนะ”ซังวูลูบผมลูกสาวสุดที่รัก

            “ได้จ๊ะพ่อ งั้นยูลไปก่อนนะ”ยูริยิ้มกว้างและรีบวิ่งไปค่ายมวย

 

            “ลุงคังอิน เจ้าแทไปไหนล่ะคะ”ยูริมองหาเพื่อนรัก

            “นอนอยู่นั่นไง ขี้เกียจจริงๆเล้ย...เฮ้อ...”คังอินมองหน้าลูกสาวคนเล็กอย่างเหนื่อยๆ

            “ลุงคังอินวันนี้สอนท่าไม้ตายให้ยูลหน่อยสิ ท่าอื่นยูลเรียนหมดแล้ว”

            “ได้สิ ไปวอร์มร่างกายก่อนป่ะ”คังอินยิ้มอย่างใจดี

            “ค่ะ”ยูริโค้งให้คังอินและแยกตัวออกไป

 

            คังอินรักยูริเหมือนลูกแท้ๆอีกคน ตอนเป็นหนุ่มเขาได้ช่วยเหลือซังวูกับภรรยาเอาไว้ ตอนที่หนีมาที่นี่ ซังวูเป็นครูสอนหนังสือให้เด็กๆที่ชนบทแห่งนี้ ยูริกับแทยอนลูกสาวเขาเกิดปีเดียวกันแต่แทยอนเกิดก่อน ทั้งสองครอบครัวจึงเลี้ยงและสอนให้รักกันเหมือนพี่น้องห้ามทิ้งกันเด็ดขาด

            ยูริมักจะมาฝึกมวยกับคังอิน เธอชอบออกกำลังกายและชอบศิลปะการต่อสู้ เธอจะได้ปกป้องตัวเองและพ่อของเธอได้ ยูริมาฝึกตั้งแต่อายุได้ 10 ขวบ ด้วยความคิดที่โตเกินวัยและความฉลาดที่มี ยูริจึงเป็นความภูมิใจของซังวู  หนังสือที่ยากๆหรือวิชาการซังวูจะขนมาให้ยูริอ่านแทบทุกวัน ดีที่ยูริรักการอ่านหนังสือ เด็กน้อยจึงมีความสุขกับชีวิตแบบนี้

 

            “ไอ้ยูลมานานแล้วเหรอ”แทยอนตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนรัก

            “อ้าว...แทตื่นแล้วเหรอ มาซ้อมให้ฉันหน่อยสิ ฉันซ้อมกับคนอื่นแล้วไม่มันส์เลยอ่ะ”

            “ได้สิ รอแป๊บนะ”แทยอนบิดซ้ายบิดขวา ยึดเส้นยืดสายและจัดการใส่นวมทั้งสองมือ

            “พร้อมยังเข้ามาได้เลย”ยูริยิ้มให้แทยอนอย่างกวนๆ

            “ชิส์ เดี๋ยวก็รู้”แทยอนแสยะยิ้ม

            ทั้งสองฝึกมวยมาตั้งแต่เด็กฝีมือจึงสูสีกัน แต่เด็กๆในค่ายไม่มีใครกล้าท่าทั้งสองคนชกเพราะรู้ฉายาของทั้งสองดี ยูริฉายาว่า หมัดสังหาร เธอเคยต่อยสุนัขที่วิ่งไล่กัดเธอด้วยหมัดเดียวสุนัขล้มลงไปชักอยู่กับพื้นและสิ้นใจตายในที่สุด ส่วนแทยอนมีฉายาว่า ไอ้หมัดเหล็ก เธอเคยชกเพื่อนร่วมค่ายสลบ กว่าจะฝืนก็ผ่านไป 3 วัน

            คนในค่ายหยุดซ้อมและมานั่งเชียร์ทั้งสองที่กำลังซ้อมมวยกันอยู่ คังอินก็มาเป็นกรรมการให้ทั้งสอง

            กว่าจะยุติการชกทั้งสองเสมอกันอีกแล้ว ไม่ว่าชกกันกี่ครั้งก็เสมอกันทุกครั้ง ยูรินั่งพักเหนื่อยอยู่ข้างแทยอนก่อนจะให้ไปมองนาฬิกา

            “เฮ้ย! ไอ้แท ฉันกลับก่อนนะ พ่อไม่ชอบคนไม่ตรงเวลา ไปก่อนนะ”

            “อืมๆ เจอกันที่โรงเรียนพรุ่งนี้เพื่อน”แทยอนโบกมือลายูริ

            ร่างสูงวิ่งกลับบ้านอย่างสุดชีวิต แม้จะอยู่ห่างจากกันไปแค่ 4-5หลังเท่านั้น

            “พ่อ ยูลขอโทษนะค่ะ ที่กลับมาสาย”ยูริยืนหอบอยู่หน้าประตู

            “ไม่สายหรอก ไปอาบน้ำก่อนสิยูล”ซังวูยิ้มให้ยูริ เขาต้องการฝึกยูริให้มีระเบียบ เผื่อสักวัน ลูกสาวเขาจะได้กลับไปหาปู่กับย่า

            “ค่ะพ่อ รอยูลแป๊บนะ จะรีบวิ่งผ่านน้ำเลย”ยูริวิ่งเข้าไปในบ้าน

            “ไอ้ลูกคนนี้นี่ ตกลงมันจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเนี่ย เฮ้ย...”ซังวูยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา

 

            ................................................................

 

 

คฤหาสน์นควอน

 

            หญิงสูงวัยนั่งมองรูปลูกชายคนเล็ก น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาสวยนั่น เธอเช็ดน้ำตา แต่เช็ดเท่าไหร่มันก็ไหลออกมาอีกไม่หยุด

            “ซังวูลูกแม่ ตอนนี้ลูกไปอยู่ไหน แม่คิดถึงลูกมากเลยนะ”หญิงสูงวัยลูบไปตามใบหน้าในกรอบรูป

            “กาอิน ร้องไห้อีกแล้วเหรอ ผมส่งคนออกตามหาลูกของเรามา 10 กว่าปี แต่ไม่มีข่าวคราวเลย ผมขอโทษนะ”ชายสูงวัยนั่งข้างกาอินพร้อมจับมือเธอเอาไว้

            “ลีทึก คุณทำดีที่สุดแล้วค่ะ ฉันหวังว่าสักวันลูกจะกลับมาหาเรา”กาอินมองกรอบรูปอีกครั้ง

            “แต่ผมกลัว ซังวูใจแข็งเหมือนกันนะ เราไม่น่าบังคับลูกเลย”ลีทึกนั่งหน้าเศร้า

            “เชื่อเถอะค่ะ สักวันลูกเราจะกลับมา ฉันเชื่ออย่างนั้นมาตลอด”กาอินยิ้มบางๆให้สามี

            “ผมจะรอและจะเชื่ออย่างที่คุณเชื่อ”ลีทึกกอดภรรยาเอาไว้

            “คุณตา คุณยาย มานั่งทำอะไรกันตรงนี้คะ แดดร้อนแล้วนะเข้าบ้านกันเถอะ”เด็กน้อยน่ารักกำลังจับมือของทั้งสองไว้

            “ยุนยุน เด็กดีของยาย มาให้ยายกอดก่อนเร็ว”เด็กน้อยกอดผู้เป็นยายแน่น

            “ปีนี้ก็อายุ 11 ขวบแล้วสินะ เร็วจริงๆ”ลีทึกมองหน้าหลานสาวตัวเล็ก

            “คุณตาคุณยายคิดถึงคุณน้าซังวูเหรอค่ะ”เด็กน้อยมองรูปในมือผู้เป็นยาย

            “จ๊ะ ยายไม่รู้ว่าคุณน้าของยุนยุนไปอยู่ที่ไหน หากน้าซังวูมีลูก อายุคงพอๆกับยุน ยุนนี่แหละ”กาอินมองหน้าหลานสาว

            “จำได้ตอนนั้นโซฮีท้องได้เดือนกว่า ลูกของซังวูคงอายุมากกว่ายุนไปปีเดียว”ลีทึกพูดขึ้นมา สายตาของเขาเศร้าลง จนเด็กน้อยเอื้อมมือไปแตะที่แก้มผู้เป็นตา

            “ไม่เป็นไรนะคะคุณตา  คุณยาย โตขึ้นยุนจะช่วยตามหาน้าซังวูกับพี่ของยุน ยุนสัญญาค่ะ”ยุนอายิ้มกว้างให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง

            “ขอบใจมากนะจ๊ะ หลานจำไว้นะ ว่าพี่ของยุนต้องไปลำบากอยู่ข้างนอกไม่ได้สุขสบายเหมือนยุน หากเจอพี่ก็รักพี่ให้มากๆนะ”

            “ค่ะ ยุนจะรักพี่ให้มากๆ แต่ว่าพี่ของยุนจะเป็นพี่สาวหรือพี่ชายน๊า...”เด็กน้อยทำท่าคิด

            “นั่นสินะ ดูทำท่าเข้า ตาใสอย่างกับลูกกวางแหนะ”กาอินยิ้มให้หลานตัวน้อย

            “เราเข้าไปในบ้านกันดีกว่านะ แดดร้อนจริงๆ”ลีทึกเดินจูงมือหลานสาวเข้าบ้านไป

           

            ...............................................................

 

            ซังวูนั่งมองมองฟ้ายามค่ำคืน เขาคิดถึงพ่อของเขา นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว เขาอยากกลับไปหาพ่อกับแม่ อยากอยู่ปรนนิบัติท่านยามท่านแก่เฒ่า ตอนนี้อายุท่านก็ 50 กว่ากันแล้ว แล้วพี่สาวของเธอล่ะ จะดูแลบริษัทใหญ่โตแบบนั้นได้มั้ย เขาเองซะอีกที่จบปริญญาโทด้านบริหารมาโดยตรงกลับต้องมาเป็นครูอยู่ที่นี่ สักวันเค้าจะพายูริลูกสาวของเขาไปกราบปู่กับย่า

 

 

*********************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

170 ความคิดเห็น

  1. #155 Onlyone Ampham Jurawadee Thunpa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 20:29
    ครอบครัวที่แสนอบอุ่นของพี่ยูลมาแล้วเย้
    #155
    0
  2. #6 yulyoonyul (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:31
    ชีวิตยูลน่าสงสารนะ
    #6
    0
  3. #2 princemelonz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:37
    อ่อ ชีวิตคุณควอน ดราม่าแต่เด็ก
    เป็นแบบนี้นี่เองเน๊าะ
    ยุนอา หาคุณควอนให้เจอนะ

    #2
    0
  4. #1 silver wolf (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:36
    เค้าคิดถึงไรเตอมากๆเลยอ่ะ



    #1
    0