ความรักหลากสี ( Yuri )

ตอนที่ 8 : ความรักหลากสี ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    16 ธ.ค. 55

            เจติยาขับรถคู่ใจเข้ามาจอดในบ้าน เจติยารีบลงไปเปิดประตูรถให้กับณภัทร์ สาวหน้าหวานยิ้มให้เจติยาแล้วพาเดินเข้ามาในบ้าน

            คุณจิตตรานั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น ณภัทร์เดินเข้าไปหอมแก้มมารดาและไม่ลืมแนะนำร่างสูงให้รู้จัก

            “แม่ค่ะ คนนี้เป็นเจ้านายภัทร์นะค่ะชื่อเจติยา อัครไพศาลค่ะ”

            “สวัสดีค่ะคุณแม่”เจติยาไหว้อย่างสวยงามตามแบบหญิงไทยมารยาทงาม

            “สวัสดีจ๊ะ ตามสบายนะจ๊ะ”

            “แม่ค่ะ วันนี้น้องเจจะมาทานข้าวเย็นกับเรานะค่ะ มีอะไรให้เราช่วยมั้ยค่ะ”ณภัทร์พูดกับมารดา

            “ไม่ต้องหรอกจ๊ะ แม่ทำเสร็จหมดแล้ว ตอนนี้ก็ 6โมงเย็นแล้ว เราไปทานกันเถอะจ๊ะ เชิญค่ะคุณเจ”จิตตราเชื้อเชิญเจติยา

            “ขอบคุณค่ะ”เจติยาเดินตามจิตตราไปที่โต๊ะอาหาร

            “ตานัทไปไหนค่ะแม่”ณภัทร์ถามมารดาเมื่อหาน้องชายสุดหล่อไม่เจอ

            “นัทไปทานข้าวกับสาวจ๊ะ น่ารักเชียว นัทเคยพามาบ้านทีหนึ่งชื่อเมย์น่ะจ๊ะ”จิตตราตอบลูกสาว

            “เมย์เหรอค่ะ เอ่อ!ขอโทษนะค่ะ ไม่ทราบว่าชื่อเธอคนนั้นชื่อเมธาวี ศิริวิวัฒน์หรือเปล่าคะ”เจติยาถามจิตตรา

            “ใช่จ๊ะ คุณเจรู้จักด้วยเหรอค่ะ เธอน่ารักนะค่ะ”

            “เพื่อนรักเจเองค่ะคุณแม่”หญิงสาวร่างสูงยิ้มแห้งๆ เผลอขมวดคิ้วให้ณภัทร์ได้เห็นว่าเธอกังวลอะไรสักอย่าง

            “หึงเพื่อนเหรอค่ะ”ณภัทร์เอียงตัวเข้าไปกระซิบเจติยาเบาๆ

            “เปล่าค่ะ เพียงแต่สงสัยว่าสองคนนั้นเค้าไปสนิทกันตอนไหนก็เท่านั้นเองค่ะ”เจติยายิ้มให้ณภัทร์

            จิตตรามองการกระทำของลูกสาวกับร่างสูง เธอแน่ใจว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรที่มากกว่าเจ้านายกับลูกน้องแน่ๆ ดูจากสายตาที่ณภัทร์ใช้จิกเจติยามันเหมือนหึงหวงร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ

            การรับประทานอาหารวันนี้เป็นไปด้วยดี เจติยาชวนคุณจิตตราพูดคุยเรื่องต่างๆ จนณภัทร์ไม่มีบทบาทไปเลย ทั้งสองคุยกันถูกคอ เพราะเจติยาเองก็วางตัวได้ดี จากที่ตอนแรกจิตตราอคติกับร่างสูงอยู่บ้าง เธอไม่อยากให้ลูกสาวกลับไปคบกับผู้หญิงด้วยกันอีก แต่เมื่อคิดถึงตอนที่เธอกับลูกไปเจอภาคินกับแฟนหนุ่มวันนั้น เธอจึงเลิกคิดและปล่อยให้ลูกสาวทำตามใจตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นใครขอแค่ทำให้ลูกสาวเธอมีความสุขเธอก็ยินยอมทั้งนั้น

            “คุณแม่ชอบกล้วยไม้มั้ยค่ะ ที่บ้านเจปลูกไว้เยอะเลยค่ะ”

            “ชอบจ๊ะ แม่ว่าจะจัดซุ้มกล้วยไม้ไว้ตรงศาลาตรงนั้นไง”จิตตราชี้ไปที่ศาลาหลังเล็ก

            “ถ้าคุณแม่จะทำซุ้มเดี๋ยวเจมาช่วยทำนะค่ะ”

            “ได้สิลูก แต่แม่คิดว่าจะทำอีกไม่นานหรอก เดี๋ยวแม่จะบอกนะ แม่ขอตัวไปเอนหลังก่อนนะ ตามสบายนะจ๊ะ คิดซะว่าอยู่บ้านตัวเองแล้วกัน”

            “ขอบคุณค่ะคุณแม่”เจติยายิ้มกว้างให้หญิงวัยกลางคน

            “แหม...รู้สึกจะเข้ากันกับแม่พี่เป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะ ชิ เล่นซะพี่หมดความหมายเลย”ณภัทร์แกล้งงอน

            “อิจฉาเหรอ อย่าอิจฉาเจเลยค่ะ เพราะพี่ภัทร์เป็นคนที่น่าอิจฉาที่สุดในโลกแล้ว”

            “ทำไมค่ะ”ณภัทร์ขมวดคิ้วถาม

            “ทำไมเหรอ ยังไม่บอกค่ะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็รู้เอง”

            “หือ...ความลับเยอะนะค่ะ”

            “เปิดเผยขนาดนี้ พี่ภัทร์ยังว่าเจมีความลับอีกเหรอ เจรู้นะว่าพี่ภัทร์รู้ทุกอย่างแต่แกล้งฟร์อม พี่ภัทร์รู้ใช่ม๊าว่าเจคิดยังไงกับพี่”ร่างสูงมองสบตากับสาวหน้าหวาน

            “..............................”

            >///<

            เจติยาจับมือของณภัทร์ สายตาที่จ้องมองกันสื่อความหมายได้อย่างดี หน้าของร่างสูงค่อยๆเลื่อนไปหาหน้าหวานอย่างช้าๆ ริมฝีปากอิ่มทาบทับกันอย่างอ่อนโยน

            “หวานจัง”เจติยาเลียปากเล็กน้อย

            “บ้า...”ณภัทร์ทุบแขนร่างสูงเบาๆ

            “วันนี้เจกลับก่อนนะค่ะพี่ภัทร์ ฝากลาคุณแม่ด้วยนะค่ะ อีกอย่างที่สำคัญอย่าลืมนัดของเราวันอาทิตย์นะค่ะ”

            “ค่ะ ขับรถกลับดีๆนะค่ะ ว่าแต่วันนี้นอนที่ไหนค่ะบ้านหรือคอนโด”

            “นอนที่บ้านค่ะ พรุ่งนี้พี่ภัทร์ขับรถไปเองนะค่ะ เจอาจเข้าแค่ครึ่งวันไปธุระกับเมย์น่ะค่ะ”

            “ค่ะ บายๆนะค่ะ”ณภัทร์ยิ้มให้เจติยา แต่ก็เก็บความไม่พอใจไว้ข้างไหนยังไงเมธาวีก็คือเพื่อนรักของร่างสูงแม้จะหึงก็เถอะ

           

.................................................................................................

            วันเสาร์เจติยามาทำงานแค่ครึ่งวัน เธอฝากงานไว้กับณภัทร์ดูแลทั้งหมด แต่ก็ไม่มีอะไรมากแล้วเพราะเธอเคลียร์งานเสร็จเกือบทั้งหมด

            เสียงโทรศัพท์ของเจติยาดังขึ้นเธอรีบรับทันที ณภัทร์ทำทีเป็นทำงานแต่จิตใจไปอยู่ที่บทสนทนาของร่างสูง

            “เมย์อยู่ไหนแล้วคะ เจกำลังจะออกไปหานะ........หิวเหรอ ได้สิสำหรับเมย์เราเลี้ยงไม่อั้นอยู่แล้ว แค่นี้นะ เดี๋ยวเจอกัน บายจ๊ะ”ร่างสูงวางสายและอมยิ้มนิดๆ

            ชิ อมยิ้มอยู่ได้ณภัทร์ทำท่าจิ๊จ๊ะ ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

            “พี่ภัทร์ เจไปก่อนนะค่ะ แล้วเจอกันค่ะ”ร่างสูงเดินออกไปโดยแอบดูท่าทางของสาวหน้าหวานที่กำลังหงุดหงิด  เจติยาแอบยิ้มขำ พรุ่งนี้พี่จะมีความสุขที่สุดค่ะพี่ภัทร์

            “ชิ...หน้าบานเชียวนะ หงุดหงิดอ่ะ ฮึ๋ย”ณภัทร์ขีดกระดาษ A4 เพื่อระบายอารมณ์

 

...........................................................................................

 

ห้างสรรพสินค้า

            เจติยากับเมธาวีเดินควงกันไปที่ร้านทองคุณหญิง เจติยาแอบมาทำสร้อยคอให้ณภัทร์และสั่งทำจี้รูปหัวใจมีตัวอักษรสลักไว้เป็นตัว JและP ไว้ตรงกลางหัวใจ เธอจะเอาไว้เป็นของขวัญวันเกิดให้กับสาวหน้าหวานพรุ่งนี้

            “เมย์ เจว่าเจจะขอพี่ภัทร์เป็นแฟนเมย์คิดว่าไง”

            “จริงดิ ก็ดีนะ ถ้าช้าเดี๋ยวมีคนคว้าอาไปจะยุ่งนะ เมย์ก็มีเรื่องจะบอกเจเหมือนกัน”

            “เรื่องอะไรเหรอ ท่าทางจะเรื่องสำคัญซะด้วยนะเนี่ย”เจติยาทำหน้ากรุ่มกริ่ม

            “ใช่ คือคุณนัทเค้าขอฉันเป็นแฟนน่ะ”

            “ห๊า...จริงเหรอ ร้ายนะเนี่ย เมย์ตอบคุณนัทว่ายังไงอ่ะ”

            “เมย์ยังไม่แน่ใจ เลยตอบไปว่าให้เราเป็นเพื่อนกันไปก่อน ขอเวลาอีกนิด เพราะเรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อน เมย์อยากแน่ใจกว่านี้หน่อย”

            “เมย์ขี้อ้อนของเจ โตแล้วเหรอเนี่ย”เจติยาโอบไหล่เมธาวี และจับคางหญิงสาวเขย่าไปมา

            ภาพของคนทั้งสองถูกแอบถ่าย  โดยที่ไม่ได้รู้อะไรเลยสองสาวก็ยังคงเล่นกันและหยอกล้อกันไปเรื่อยๆ

           

            .......................................................................................................................

            ภาพข่าวของสองสาวถูกเอาลงใน Sanook.com อย่างรวดเร็ว ณภัทร์ที่กำลังว่างงานก็อ่านข่าวในSnook.com อยู่ก็ต้องคิ้วขมวด เธอยอมรับว่าหึง ตอนแรกที่ร่างสูงบอกเธอว่าเป็นเพื่อนสนิท แต่สนิทแบบนี้เป็นใคร...ใครก็คิด น้ำตาค่อยๆไหลออกมา เธอควรจะตัดใจใช่มั้ย

            “ไหนบอกว่าเพื่อนสนิทไง แล้วทำไมต้องไปร้านทองด้วยดูก็รู้ว่าเป็นอะไรกัน คนบ้ามาทำให้รักทำไมก็ไม่รู้ คนใจร้าย”

            ณภัทร์ร้องไห้ออกมาอย่างสะกดกลั้นไม่ได้อีกต่อไปแล้ว จนเวลาเลิกงานเธอก็รีบกลับบ้านทันที

            ทำไมมันเจ็บแบบนี้นะ ทั้งๆที่เพิ่งเริ่มรักเองนะน้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมาอีกครั้งหลังจากที่หยุดไหลไปนาน

 

            ..........................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น