ความรักหลากสี ( Yuri )

ตอนที่ 30 : ความรักหลากสี ตอนที่ 30

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 ม.ค. 56

            พิมมาดานั่งร้องไห้อยู่เกือบชั่วโมงหลังจากที่ได้ทราบข่าวของลูกสาวและเจติยากับณภัทร ทางตำรวจเองก็ประสานงานอย่างเต็มที่ แต่ข้อมูลที่ได้มันน้อยเหลือเกิน ความหวังเดียวคือรอให้คนร้ายติดต่อกลับมาและค้นหาทาง GPS โทรศัพท์มือถือของเจติยา

            “เราต้องไปเขาใหญ่ เจตกับพิมอยู่ที่นี่แหละ พิมท้องอยู่คงไม่เหมาะที่จะเดินทาง ยิ่งแพ้ท้องมากด้วย”เจนภพพูดแล้วมองทั้งสองสามีภรรยา

            “แต่พิมห่งลูก ให้พิมไปเถอะนะภพ”

            “พิมครับ ภพสัญญาว่าจะพาน้องพลอยกลับมาอย่างปลอดภัยนะ ห่วงลูกอีกคนที่อยู่ในท้องบ้างสิ เชื่อภพนะ”เจนภพอธิบายเสร็จก็พยักหน้าให้เจษฎาพาพิมมาดาไปพักผ่อน

            “พิม ผมเชื่อว่าภพต้องพาลูกเรากลับมาอย่างปลอดภัย เรากลับไปพักผ่อนกันเถอะอย่างน้อยก็คิดถึงลูกน้อยอีกคนด้วยนะ”

            “ค่ะ ภพ พิมฝากน้องพลอยด้วยนะ”

            “จ๊ะ ไม่ต้องห่วงนะไปพักผ่อนก่อนเถอะ”เจนภพยืนมองดูทั้งสอง แล้วจัดการเก็บเสื้อผ้า แล้วขับรถออกไปหาพ่อกับแม่ที่เขาใหญ่โดยเร็ว

 

            ระหว่างที่ขับรถไปเขาใหญ่ เจนภพก็ได้โทรไปเล่าเรื่องราวให้ธาราทิพย์ฟัง หญิงสาวขอตามไปด้วย แต่มันอันตรายเกินไป เจนภพจึงขอร้องแกมบังคับหญิงสาวจึงยอมจำนนด้วยเหตุผลที่แฟนหนุ่มยกมาพูด

            ไม่กี่ชั่วโมงเจนภพก็ขับมาถึงรีสอร์ท อมรกับแพรวานั่งจ้องโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อ เจนภพเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน

            “พ่อครับแม่ครับ”เจนภพเดินเข้าไปกอดพ่อกับแม่

            “ภพ น้องๆกับหลานจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้แม่เป็นห่วงมากเลย”แพรวากอดลูกชายแน่น

            “แล้วพวกของโจอยู่ไหนครับ”เจนภพมองหาเพื่อนที่เป็นตำรวจ

            “อยู่ในห้องน้ำลูก เดี๋ยวก็ออกมา”แพรวาตอบลูกชาย

            “พ่อจะบ้าตายอยู่แล้วนะภพ ทำไมต้องเกิดเรื่องบ้าๆกับน้องด้วย ไหนจะหนูภัทร์ น้องพลอย”อมรนั่งลงที่โซฟาอย่างหมดแรง

 

            ทั้งหมดนั่งมองโทรศัพท์อยู่หลายชั่วโมง จนนาทีนี้ทุกคนแทบหยุดหายใจเมื่อเสียงมือถือดังขึ้นมา อมรเป็นคนรับสาย โจบอกให้อมรพูดคุยกับคนร้ายไปเรื่อยๆเพื่อจะได้รู้พิกัด

            “ฮัลโหล”อมรกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์

            “สวัสดีครับผม คุณเตรียมเงินให้ผมหรือยังครับ คุณอมร”ยุทธนาพูดอย่างอารมณ์ดี

            “ฉันอยากขอเป็นพรุ่งนี้ได้มั้ย วันนี้ฉันเตรียมเงินให้ได้แค่ 5ล้านเอง ทางธนาคารจะสงสัยเอา พรุ่งนี้ฉันถึงจะได้เงินอีก 5ล้าน”อมรพูดอย่างใจเย็นที่สุด

            “หึ อย่าคิดตุกติกนะ ไม่งั้นสามคนนี้เป็นศพแน่ๆ”

            “นายอย่าทำอันตรายทั้งสามคนเป็นอันขาดนะ ไม่งั้นนายจะไม่ได้อะไรเลย”

            “หึหึหึ อย่าห่วงไปเลยครับ สามคนนี้มีค่าตั้ง 10ล้าน ผมจะดูแลให้อย่างดีเลยครับ”

            ระหว่างที่มีการพูดคุยกัน ตำรวจที่หาพิกัด GPS ก็หันมาพยักหน้าให้กับโจ ซึ่งนั่นหมายถึงพวกเขาเจอที่อยู่ที่ยุทธนาอยู่แล้ว

 

            “นายจะให้ฉันไปเจอที่ไหน”อมรถามกลับไปอีกครั้ง

            “พรุ่งนี้ 10 โมง เอาเงินมาให้ฉันที่..................แต่คุณต้องมาคนเดียวเท่านั้นนะ”

            “ได้ ฉันจะไปตามนัด คนเดียว”มือถือถูกกดวางเพราะปลายสาย

 

            “ที่อยู่ของคนร้ายอยู่ที่....................ครับ ห่างจากตรงนี้ไปอีกไม่ไกลเท่าไหร่”ตำรวจนายหนึ่งรายงานให้โจผู้เป็นหัวหน้าทราบ

            “งั้นคืนนี้เตรียมบุกได้เลย เราต้องช่วยทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย”โจสั่งลูกน้องและหันมาพูดกับอมรและแพรวา

            “ฉันไปด้วยนะโจ ฉันเป็นห่วงน้องกับหลาน”

            “อืมได้ แต่แกต้องใส่เสื้อเกราะด้วยนะเพื่อน”

            “อืม...ตกลง”ทั้สองมองหน้ากันนิ่งต่างกังวลกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นคืนนี้

 

            .......................................................

 

            ยุทธนาวางสายแล้วหันมามองเจติยากับณภัทร์ คนสวยๆแบบนี้มันน่าเสียดายจริงๆ รอให้เค้าได้เงินก้อนโตก่อนเถอะ สองคนนี้ต้องไปเป็นเมียเค้าและต้องตามไปปรนนิบัติเขาทุกที่

            “ไงจ๊ะสาวๆ ทำไมไม่ยอมทานอะไรเลยล่ะจ๊ะ”ยุทธนาลงไปนั่งมองข้าวในจานที่ยังเหลือเท่าเดิม

            “แกโง่หรือบ้ากันแน่ คนโดนมัดขนาดนี้จะให้กินยังไงเล่า”เจติยาพูดกระแทกเสียงออกมาอย่างโมโห

            “โอ๊ะ!ลืมไป งั้นเดี๋ยวฉันจะแก้มัดให้พวกแกให้ได้กินข้าวกันก่อนแล้วกัน แต่อย่าคิดหนีนะ ไม่งั้นศพไม่สวยแน่”ยุทธนาควักปืนออกมาขู่ทั้งสามคน

            “หึ พวกแกเฝ้ากันขนาดนี้ พวกเราเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆจะเอาอะไรไปสู้กับพวกแก ห๊ะ”เจติยามองหน้ายุทธนาอย่างโกรธแค้น

            “ปากดีจริงๆเลยนะ มันน่าจูบให้หยุดพูดไปเลย”ยุทธนายื่นหน้าเข้าไปหาเจติยา

            “หยุดนะ อย่าทำอะไรเจนะ”ณภัทร์ขยับไปข้างๆเจติยา

            “หึ รักกันจริงรักกันจัง ฉันอยากรู้นักว่าระหว่างฉันกับยัยเนี่ย ใครมันจะทำให้เธอมีความสุขมากกว่ากัน”ยุทธนาเอามือบีบแก้มของณภัทร์ หญิงสาวจ้องมองหน้าชายหนุ่มอย่างรังเกียจ

            “เอามือสกปรกของแก ออกไปจากแก้มภัทร์เดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะตัดมือแกทิ้งซะ”เจติยากระแทกยุทธนาจนเซ

            “นังนี่ มันน่านักนะ”ยุทธนาตบหน้าเจติยาไปหนึ่งที

            “พี่ยุทธ อย่าทำแบบนั้นสิค่ะ เดี๋ยวเสียราคาหมด ออกไปข้างนอกเถอะค่ะ ทางนี้เดี๋ยวให้ลูกน้องจัดการก็ได้”รวิตราเข้ามาห้ามไว้ เพราะเธอก็ทนเห็นเจติยาโดนทำร้ายไม่ได้เหมือนกัน แม้จะไม่ได้รักร่างสูงแล้วแต่เจติยาก็ดีกับเธอมากตอนที่ยังรักกัน

 

            ลูกน้องของยุทธนามาแกะเชือกให้ทั้งสาม และเดินออกไปเฝ้าที่ประตูเหมือนเดิม เจติยามองอาหารอย่างหวั่นๆ แต่ถ้าไม่ทาน พวกเธอก็ไม่มีแรงหนี

            “ภัทร์ ทานข้าวเถอะ พวกมันคงไม่ได้ใส่อะไรลงไปหรอก เพราะพรุ่งนี้มันต้องพาเราไปแลกกับเงิน 10ล้าน”เจติยาบอกคนรักและหันไปมองน้องพลอยที่นั่งซึมอยู่ข้างๆ

            “อาเจ อาภัทร์ น้องพลอยกลัว”เด็กน้อยมองหน้าของสองสาว

            “ไม่ต้องกลัวนะค่ะ น้องพลอยทานข้าวก่อน เดี๋ยวอาเจจะพาออกไปจากที่นี่นะค่ะ”เจติยากอดหลานสาวพร้อมเอื้อมมือไปจับมือของคนรัก

            “เราทานข้าวกันก่อนเถอะ ถ้าปล่อยท้องหิวร่างกายไม่มีแรงแบบนี้เราคงไปไหนไม่รอดแน่ๆ”ณภัทร์แสดงความเห็น ทั้งสามจึงจำยอมทานข้าวจนหมดจาน

 

เวลา 4 ทุ่ม

 

            เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ล้อมบริเวณบ้านร้างเอาไว้แล้ว แต่เนื่องจากในบ้านร้างมีตัวประกันตั้งสามคน ตำรวจจึงทำได้แค่รอ เจนภพมองไปยังตัวบ้านอย่างกระสับกระส่ายด้วยความเป็นห่วง

            “โจ เราต้องรออีกนานเท่าไหร่ว่ะ”

            “อีกเดี๋ยวสิเพื่อน ใจเย็นๆ รอโอกาสก่อน”โจยังคงมองไปยังตัวบ้าน

 

            เจติยาให้ณภัทร์ทำทีเป็นปวดท้องให้ร้องเสียงดังๆ ซึ่งก็ได้ผล เมื่อลูกน้องคนที่เฝ้าหน้าประตู เปิดประตูเข้ามา

            “เฮ้ย! เป็นอะไรไป”ลูกน้องคนนั้นพูดอย่างหน้าตื่น

            ผัวะ

            หน้าแข้งของเจติยาลอยขึ้นไปเสยค้างคนที่เข้ามาอย่างจังจนสลบไปในทันที

            “ไปเร็วภัทร์ น้องพลอย”เจติยาหันซ้ายหันขวา และก็เห็นลูกน้องของยุทธนากำลังนั่งโงนเงนจะหลับไม่หลับแหล่

            เจติยาเดินไปใกล้ๆแล้วสะกิดที่ไหล่คนนั้นเบา

            “อืม...คนจะนอนอย่ายุ่ง หือ...เฮ้ย!ออกมาได้ยังไงว่ะ”ชายคนนั้นล่วงไปนอนกับพื้นและได้หลับจริงๆ

 

            เจติยาพาณภัทร์กับน้องพลอยวิ่งออกไปยังลานหน้าบ้าน โจเห็นทั้งสามแล้ว กำลังจะสั่งลูกน้องให้เข้าไปช่วย แต่ยุทธนากับรวิตราก็วิ่งออกมาจนถึงตัวเจติยา

            “ฉันเตือนแกแล้วนะ แกยังกล้าคิดหนีอีกเหรอ”ยุทธนาตะโกนใส่ทั้งสามอย่างโกรธและโมโห

            เจติยาเอาตัวบังคนรักกับหลานสาวเอาไว้ เตรียมพร้อมจะสู้กับยุทธนา แต่มีปืนจ่ออยู่แบบนี้ จะสู้ยังไงล่ะ

 

            ..........................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #36 supa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 10:06
    กำลังสนุกเลย...

    #36
    0
  2. #35 Awnu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 23:38
    ค้างอย่างแร๊ง
    มาต่อไวๆนะคะไรเตอร์
    สนุกมากๆคะ
    #35
    0
  3. #34 kuda (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 23:27
    เจสู้ๆๆ
    #34
    0